Eπεσα στη λουμπα;

[Jean]

Αναρωτιεμαι...

Την κορη μου δεν την εχω αφησει ποτε με κανεναν, εκτος σε περιπτωση που εχω δουλειες και την αφηνω για 1-2 ωρες στην πεθερα μου, πραγμα που συμβαινει σπανιοτατα και οπου μπορω το αποφευγω γιατι ειναι και 73 χρονων κι εγω φοβαμαι οτι αν συμβει οτιδηποτε δεν θα μπορεσει να αντιδρασει καλα. Ειναι και ο χαρακτηρας της να τα χανει και να φωναζει βοηθεια χωρις να κανει καμια κινηση να βοηθησει κι ας πνιγεται ο αλλος. Οσο να ναι ειναι και η ηλικια, καποια πραγματα δεν της κοβει οτι μπορει να ειναι επικινδυνα για το παιδι και δεν το κανει απο αμελεια αλλα γιατι απλουστατα δεν παει το μυαλο της.Ετσι αποφευγω αν δεν ειναι απολυτως απαραιτητο να της αφησω το παιδι. Οταν δουλευω τα απογευματα το κραταει ο αντρας μου. Ετσι εγω κι η κορη ειμαστε καθε πρωι αυτοκολλητες απο τοτε που γεννηθηκε.

Χθες λοιπον, το απογευμα μου λεει ο αντρας μου: "Παμε καμια βολτα;" Του λεω" παμε. εχει φαει και το παιδι οποτε ειμαστε κομπλε". Μου λεει εννοουσα οι δυο μας. Να παμε μια βολτα στην πλατεια, να χαζεψουμε βιτρινες, να πιουμε καμια μπυρα. Δυο ωριτσες ρε παιδι μου, 8-10. Οι γονεις μου δεν θα εχουν προβλημα να το κρατησουν.

Κολλησα κυριες και κυριοι φιλοι μου... Του ειπα οτι δεν νιωθω ανετα να το κανω. Μου ειπε, ζευγαρι ειμαστε, θελουμε κι εμεις το χρονο μας. Δεν σου ειπα να φυγουμε 2ημερο, 2 ωριτσες σου ζητησα.

Ξερω οτι εχει δικαιο. Αλλα εγω περαν του κωλυματος που προανεφερα με την ηλικια και την αμελεια... ενιωσα αμεσως τυψεις. Να παω εγω βολτα και το παιδι μου να κλειστει στην κουζινα με τον παππου και τη γιαγια; Ουτε καν στις κουνιες δεν το εβγαλα το πρωι, ειχε κρυο, και τωρα εγω να παω βολτιτσα; Το μωρακι μου δεν θελει βολτιτσα;

Τα ειπα ολα αυτα στον αντρα μου και δεν μπορω να πω οτι δεν εδειξε κατανοηση. Μου ειπε οτι καταλαβαινει πως νιωθω, οτι το ιδιο τσιμπημα νιωθει κι αυτος οσον αφορα στο παιδι, αλλα μου ειπε οτι του λειπω. (κοιμομαστε που κοιμομαστε αγκαλια κι οι τρεις το βραδυ και εσχατως προστεθηκε και μια κουκλα ) ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟ! Το ξερω, κι εμενα μου λειπουν δυο ωριτσες μονο οι δυο μας. Αλλα γιατι δεν μπορω;

[baduz]

Αααααχχχχχ Jean,

 

Και εγώ έτσι ακριβώς είμαι! Δεν αντέχω να σκέφτομαι πως το παιδί είναι μέσα και εγώ διασκεδάζω....

 

Να σου πω όμως ότι πρέπει να το πολεμήσουμε γιατί στο τέλος τέλος θα χτυπάμε το κεφάλι μας στο τοίχο! Και θα σου πω το γιατί:

 

1. Το παιδί σε λίγο καιρό θα θέλει να έχει τις δικές του παρέες και τότε θα νοιώθουμε μόνες

2. Ο σύζυγος δεν ξέρω πόση υπομονή θα έχει να μας περιμένει για βόλτες... το βλέπω να βρίσκει άλλη παρέα

 

ΑΑαααα ευαίσθητο θέμα αυτό βρε jean!

[jena]

Βεβαιως και έχει δίκιο και να λάβεις υπόψη σου πόσο πολύ το χρειάζεστε και οι δυό... Επίσης θεωρώ πολύ πιο σημαντικές 2 ωρίτσες να βρεθείτε μόνοι σας παρά 2 ωρίτσες να κάνεις δουλειές στο σπίτι... Επίσης είσαι τυχερή που σου ζητάει να πάτε βολτίτσα και να βρεθειτε μονοι, συνηθως οι γυναικες το ζητουν... Επισης δεν θα νιωσεις τοσο ασχημα οσο φανταζεσαι... ισα-ισα που θα φορτισεις τις μπαταριες σου και θα επιστρεψεις με περισσοτερο κεφι για παιχνιδακια και αγκαλιτσες... Επισης... ελπιζω να σε έπεισα !!!!!

 

Συμπέρασμα... ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ!!!

[MARGIO]

Εγω παλι δεν νιωθω τετοιες τυψεις Σαφως και δεν βγαινουμε συχνα ειδικα μετα το δευτερο παιδι τα πραγματα εχουν γινει ακομα δυσκολοτερα αλλα νομιζω οτι το ζευγαρι εχει αναγκη να βρεθει και λιγο μονο του.Εχω την αναγκη να αισθανθω οτι ειμαι και γυναικα εκτος απο μαμα.Να βγουμε με τους φιλους μας και να πιουμε ενα ποτακι χαλαρα χωρις να τρεχω συνεχως πισω απο δυο ζουζουνες!Φυσικα αυτο το χαλαρα ειναι σχετικο γιατι απο'τη στιγμη που εισαι γονιος παυεις να εισαι και ξεγνοιαστος,το μυαλο μου ειναι συνεχως στο τι κανουν αλλα εστω κι ετσι λιγο ξεφευγω.Δεν αισθανομαι σε καμια περιπτωση οτι τα παιδια μου ειναι κλεισμενα κι εγω γλενταω.Ισως μιλαω και εκ του ασφαλους γιατι οι γιαγιαδες μας ειναι ακομα νεες και τα παιδια περνανε πραγματικα καλα μαζι τους,και βολτα στις κουνιες θα τα πανε και στα ξαδερφακια τους να παιξουν ή ακομα και σπιτι να μεινουν θα παιξουν θα τραγουδησουν θα χορεψουν κι εγω οταν γυριζω τα βρισκω χαρουμενα.

[Αντιγόνη]

Jeanακι το θεωρώ λιγουλάκι υπερβολικό!

Δεν θα συμβεί τίποτα στο παιδάκι 2 ωρίτσες!

(Εγώ την εμπιστεύομαι στους γονείς μου κάθε μέρα -μια και δεν τη στέλνω παιδικό- από μωρό, ο παππούς 83 η γιαγιά 73).

Κάνε το! Θα σας ανανεώσει! Εμείς το κάνουμε στάνταρ κάθε Κυριακή απόγευμα για δύο ώρες αλλά και κείνη κάνει σα τρελή να πάει στην άλλη της γιαγιά, την πεθερά μου.

Και όταν το κάνεις μία φορά και διαπιστώσεις ότι όλα πήγαν καλά και σεις περάσατε 2 ωρίτσες σαν ζευγάρι θα το κάνεις συχνότερα και θα αποβάλλεις τις αδικαιολόγητες για μένα τύψεις.

C'mon Jean! Just do it!

[kasia]

Σε καταλαβαίνω και εγώ το ίδιο νιώθω... Παρόλαυτά κάποιες φορές την αφήνω για λίγες ώρες στη μαμά μου για να πάμε σε μέρη που δεν μπορεί να ακολουθήσει το παιδί (π.χ. σε κλειστό χώρο με κάπνα). Μήπως ο πραγματικός λόγος είναι ότι δεν εμπιστεύεσαι την πεθερά σου για τους λόγους που είπες; Μεταξύ μας, καλά κάνεις γιατί ακόμα και αν υπάρχει καλή πρόθεση ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι για το παιδί (λόγω ηλικίας, προβλημάτων υγείας, ή μειωμένης αντίληψης των κινδύνων)... Δεν υπάρχει κάποιος άλλος που θα μπορούσες να του εμπιστευτείς το παιδί για κάνα δίωρο;

[th@lia]

Και εγω θα σου βγαλω κιτρινη καρτα!!Καμια μας δεν αισθανεται καλα οταν το σκεφτομαστε οτι το μωρο μονο του, εμεις εξω κλπ...Αλλα πρωτον βγειτε και λιγο σαν ζευγαρι και οχι μονο σαν οικογενεια αγ. τριαδα...Επισης νομιζω οτι θα κανει καλο και στο μωρο για 2 ωριτσες να μεινει με παππου-γιαγια να ξεκολλησει και λιγο απο πανω σου!Εμενα που δεν τους βλεπει συχνα οταν παμε ενω καθεται μαζι τους θελει ομως στο χωρο να βλεπει ή εμενα ή τον μπαμπα της!!Ουτε και αυτο ειναι καλο!Πρεπει να μαθουν και λιγο την ανεξαρτησια απο μικρα απλα πραγματακια..Επισης για το θεμα ασφαλειας προσπαθησε να δωσεις ρητες οδηγιες και να απομακρυνεις ολα τα πιθανα κακοποια στοιχεια απο το χωρο ωστε και η γυναικουλα να μην χρειαστει να προβληματιστει και πολυ!!Τι να σου πω!!Στο κατω κατω δοκιμασε μια φορα και αν δεις οτι δεν αντεχεις δεν θα πας και για κρεμαλα!Απλα θα ξερεις και δεν θα το ξανακανεις!Αυτα!!

[Vann]

Jean ακου το δικο μου προβλημα,οπως νιωθεις εσυ ακριβως το ιδιο νιωθω κ εγω κ ο αντρας μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Απιστευτο ε??δεν την αφηνει ποτε κ σε κανεναν,δυο χρονια τωρα εχουμε βγει το πολυ 5φορες για φαγητο,κ αυτο εννοειται οτι εχουμε κοιμισει την μικρη,κ μετα φευγουμε.Τωρα πια δεν κανουμε ουτε αυτο,κ πλεον εχει αρχισε να μου λειπει εμενα να βγω λιγο εξω,αλλα ο αντρας μου δεν την αφηνει με ΤΙΠΟΤΑ.

[Christie]

Πιστευω οτι για ολα πρεπει να υπαρχει μια μεση λυση.... Δεν λεω κι εγω οταν θα βγουμε εξω μονοι μας (σπανιοτατα) το μυαλο μου ειναι συνεχως στο παιδι, αλλα ξερω οτι εχω αναγκη και αυτην την ωρα με τον αντρα μου, μονοι χωρις τη μικρη... Εξαλλου την αφηνουμε παντα στο γονεις μας οταν ειναι να βγουμε εξω και ειναι σε εμπιστα χερια...

 

Οπως προαναφερθηκε ειναι ιδιαιτερα θετικο οτι στο ζηταει ο αντρας σου, γιατι σε μας συμβαινει σε σπανιες περιπτωσεις (αν δεν τπον παρακινησω εγω να παμε καμια βολτα μπορει να μη βγουμε και ποτε )... ΜΙλαμε βεβαια για μια φορα στο διμηνο και αν...

 

Παντως δοκιμασε το, ειναι κριμα να αποξενωνομαστε σαν ζευγαρια... Μπορουμε να τα συνδυασουμε ολα αν θελουμε

[maggie73]

jean απο αυτα που εχω διαβασει σε απαντησεις με εχεις αιφνιδιασει.Σε περιμενα περισοτερο αποφασιστικη.

Δεν θελω να με παρεξηγησεις με αυτο που γραφω δεν σε κατηγορω και κατανοω απολύτα το αγχος σου να αφησεις το μικρο με τα πεθερικα σου που ειναι ηλικιωμενοι ανθρωποι και κακα τα ψεματα μπορει και μην βαστανε τα χερια τους.Αλλα , πρεπει να θυμασαι οτι παραμενεις γυναικα και συζυγος .Πρεπει να κανεις πραγματα που θελει ο αλλος , να ξεσκας, γιατι καποια στιγμη να φρικαρεις.Μην αισθανεσαι οτι το παιδι ειναι παραμελημενο, αντιθετα θα εισαι και εσυ καλυτερα απεναντι του μετα απο μια τετοια βολτα.

Εγω παντως στο πρωτο παιδι αισθανομουν καποιες στιγμες ετσι αλλα οταν επιασα πατο απο κουραση αλλαξα ροτα και οποτε ειχα την ευκαιρια το εδινα στην μαμα μου για να μεινω εστω και ενα βραδυ μονη μου στο σπιτι.

Καλα στο δευτερο ουτε ενοχες ουτε τιποτα , τα ειχα ξεπερασει αυτα.

 

ΥΓ τετοιες λεπτομεριες ωθουν πολλες φορες και τα αντρακια μας σε ........

[yogini]

Στην προκειμένη περίπτωση νομίζω οτι θα έπρεπε να την αφήσετε για λιγο και να πάτε μια βολτίτσα.Θα είστε έτσι κι αλλιώς κοντά οπότε γιατί να ανησυχείς; Πρέπει τα ζευγάρια να μην χάνουν την επαφή τους γιατί μετά κανείς δεν ξέρει τι ακολουθεί

Κάντου λοιπόν το χατήρι σήμερα

[stiliani]

Εγώ λέω να ζοριστείς και να πας, χωρίς καν να του πεις τίποτα, 'οπως θα έλεγε και η μαμα μου πήγαινε βολτα με τον άντρας σου γιατί θα βρει καμιά άλλη να πάει. Πάρε και το κινητό μαζί και πάρε κάθε μισή ώρα τηνπεθερά σου να δεις τι γίνεται, χωρίς βέβαια να σε βλέπει ο άντρας σου και να του λες συνέχεια:πώς να είναι τώρα το παιδί;Τα μωρά είναι περισσότερο ανθεκτικά από όσο νομίζουμε, δεν θα πάθει και κάτι μη αναστρέψιμο.Εκεί που θα πας πιες και κάτι να χαλαρώσεις

[lenagr1]

αχ jean πόσο σε καταλαβαίνω, εγώ έχω το εξής πρόβλημα, με την μαμά μου και τον μπαμπά μου η μικρή τρώει ασταμάτητα, γιατί η χαρά τους είναι να την ταϊζουν! οπότε δεν τους την αφήνω πλέον δευτερόλεπτο μαζί τους. Με τα πεθερικά μου, δεν λέω η πεθερά μου με ακουει και την προσέχει στο θέμα της διατροφής, αλλά ο πεθερός μου καπνίζει μεσα στο σπίτι -στο σπίτι του- σαν φουγάρο, οπότε το απόγευμα δεν την αφήνω ούτε εκεί. Κανένα απογευματάκι που μπορεί να χρειαστούμε και εμεις οι δυο σαν ζευγάρι να πάμε κάπου και αυτό γινόταν το καλοκαίρι που τραβούσε λίγο παραπάνω η νύχτα την κρατούσε η κυρία που την έχει και το πρωι, αλλά με έξτρα πληρωμή, πράγμα που προσπαθώ να το περικόψω λιγακι, καθοτι τα έξοδα διπλασιάζονται μέρα με τη μέρα.

Συμπέρασμα, με την Ευα είμαστε επίσης αυτοκόλλητες και πάμε παντού και μαζί, στα ψώνια και για κανένα καφεδάκι το ΣΚ, ή σε κάποιες επισκέψεις. Μην αισθάνεσαι τύψεις απλά οπως το σκέφτομαι και εγώ είναι καιρός για αλλο ένα μωρό, καθόμαστε που καθόμαστε μέσα ας το χρησιμοποιήσουμε δημιουργικά πλέον!! Πλάκα κάνω, αλλά αν το καλοσκεφτείς όπως είδες και από όλα τα κορίτσια που μιλήσαν πριν δεν είσαι η μόνη.

Πάντως είναι βέβαιο ότι καλό θα σας κάνει σαν ζευγάρι να πάτε κάπου οι δυο σας και πιο άνετα θα είσαστε και δεν θα έχετε άγχος να κυνηγάτε το μικρό σας "θηριάκι", άσε που δεν θα σας νοιαζει αν ο διπλανός καπνίζει πχ στην καφετέρια και το ενοχλεί και πολλα άλλα.

 

Α! και χρονια πολλά να χαιρεσαι το μικράκι σου μιας και έχει τα γεννέθλια του σήμερα

[Jean]

Βρε, δικαιο εχετε σε ολα και το καταλαβαινω κι εγω. Το εχω κι εγω αναγκη, αλλα μαλλον παιζει πολυ μεγαλο ρολο το οτι λογω προωροτητας του παιδιου και αμετρητων βασανων που εχει περασει μου βγαινει μια υπερπροστατευτικοτητα, την οποια ωστοσο εχω εντοπισει μεσα μου και την παλευω.

Οσο για το θεμα να παει με αλλην βολτα ο αντρας μου... μου φαινεται αστειο και να το σκεφτω. Το προβλημα του δεν ειναι οτι του λειπει η βολτα (παει οπου θελει, οπως κι εγω αλλωστε οταν κραταμε εκ περιτροπης το παιδι). Το "μαζι" του λειπει.

 

Μαλλον δεν εμπιστευομαι αρκετα τους γονεις του... Του το εχω πει κιολας και το καταλαβαινει αλλα μου λεει "για 2 ωρες και θα ειμαστε κοντα, τι μπορει τελοσπαντων να παει τοσο στραβα;"

Τελοσπαντων χθες μειναμε μεσα τελικα αλλα πρεπει καποια στιγμη να το παρω αποφαση οτι μας χρειαζεται χρονος μαζι.

[maggie73]

 

jean

[Αντιγόνη]

Ναι βρε Jean..

Give grannies a chance!!

[Olg@]

Εγω παλι δεν νιωθω τετοιες τυψεις Σαφως και δεν βγαινουμε συχνα ειδικα μετα το δευτερο παιδι τα πραγματα εχουν γινει ακομα δυσκολοτερα αλλα νομιζω οτι το ζευγαρι εχει αναγκη να βρεθει και λιγο μονο του.Εχω την αναγκη να αισθανθω οτι ειμαι και γυναικα εκτος απο μαμα.Να βγουμε με τους φιλους μας και να πιουμε ενα ποτακι χαλαρα χωρις να τρεχω συνεχως πισω απο δυο ζουζουνες!Φυσικα αυτο το χαλαρα ειναι σχετικο γιατι απο'τη στιγμη που εισαι γονιος παυεις να εισαι και ξεγνοιαστος,το μυαλο μου ειναι συνεχως στο τι κανουν αλλα εστω κι ετσι λιγο ξεφευγω.Δεν αισθανομαι σε καμια περιπτωση οτι τα παιδια μου ειναι κλεισμενα κι εγω γλενταω.Ισως μιλαω και εκ του ασφαλους γιατι οι γιαγιαδες μας ειναι ακομα νεες και τα παιδια περνανε πραγματικα καλα μαζι τους,και βολτα στις κουνιες θα τα πανε και στα ξαδερφακια τους να παιξουν ή ακομα και σπιτι να μεινουν θα παιξουν θα τραγουδησουν θα χορεψουν κι εγω οταν γυριζω τα βρισκω χαρουμενα.

 

Και έμενα αυτη ακριβώς ειναι η φιλοσοφία μου ...

Ευτυχισμένοι γονείς ... ευτυχισμένα παιδιά ...

 

Το θεωρώ σημαντικο το παιδί μου (το παιδί μου ετσι οχι το βρεφος - τα διαχωριζω αυτά τα δυο) να μάθει σιγά σιγά να παίρνει και να δινει αγάπη απο τα άμεσα οικογενειακά μας πρόσωπα ... γίνεται πιο ολοκληρωμένος ανθρωπος ... Μαθαινει κατα τη γνώμη μου να μη κρέμεται απο έναν άνθρωπο στη ζωή του και ας ειναι ακομα ή ιδια η μάνα του ... αν σήμερα κρέμεται απο μενα, αύριο θα κρεμαστει απο έναν συντροφο ποτε δεν θα γινει αυτόνομη προσωπικότητα ...

Μπορεί την γιαγιά να μην την εγκρίνω σε ολα αυτά που κάνει πχ. θέμα διατροφής ... δεν πειράζει ομως κατα τη γνώμη μου αν και μια φορά στις δεκαπέντε φαει το παιδί μου ένα γλυκο παράπάνο, αν του κανει η γιαγια ή ο παππους ένα χατήρι παραπάνο... δεν εγινε και τιποτα ... το σημαντικό ειναι οτι θα νιώσει οτι το αγαπούν και το επιθυμούν ... ειναι πολυ μεγάλο πράγμα για μενα αυτο ...

 

Αυτο που λέει η jean απο την αλλη το καταλαβαίνω με την έννοια οτι περασε πολλα και δυσκολεύεται να εμπιστευτει καπου το παιδί ... παντα όμως κα τριαντα χρονων να γινει το Μαρακι πάλι στα μάτια σου σαν το μικρό σου προωράκι θα το βλεπεις κορίτσι μου ... αυτο δεν αλλαζει ...

για αυτο σου λεώ ... αντε σύρε στη βολτιτσα με το μεγάλο μωρο σου που σε παρακαλάει

[boukie17]

Βεβαιως και έχει δίκιο και να λάβεις υπόψη σου πόσο πολύ το χρειάζεστε και οι δυό... Επίσης θεωρώ πολύ πιο σημαντικές 2 ωρίτσες να βρεθείτε μόνοι σας παρά 2 ωρίτσες να κάνεις δουλειές στο σπίτι... Επίσης είσαι τυχερή που σου ζητάει να πάτε βολτίτσα και να βρεθειτε μονοι, συνηθως οι γυναικες το ζητουν... Επισης δεν θα νιωσεις τοσο ασχημα οσο φανταζεσαι... ισα-ισα που θα φορτισεις τις μπαταριες σου και θα επιστρεψεις με περισσοτερο κεφι για παιχνιδακια και αγκαλιτσες... Επισης... ελπιζω να σε έπεισα !!!!!

 

Συμπέρασμα... ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ!!!

 

 

συμφωνώ απόλυτα!!!!!!!!!!

[Jean]

I' ll give it a try...

[Νινεττα]

jean μου σε νιωθω,και για μενα ηταν και ειναι πολυ δυσκολο

 

Θα σου πω μια μεση λυση που εχω βρει,και ισως βολεψει και εσας.Να πας βολτα με τον αντρα σου,την ωρα που το παιδι παει για υπνο.

Φυσικα δεν λεω να το κοροιδεψεις,ουτε να το βαλεις για υπνο και να φυγεις,γιατι ισως ξυπνησει και σε ψαχνει,ασε που δεν ειναι σωστο να το κοροιδευεις,θα χασει την εμπιστοσυνη του.Απλα,ταισμενο,θα πεις παραμυθακι,θα πεις παω βολτιτσα,και η γιαγια θα σε παει για υπνο..οταν γυρισω θα σου δωσω φιλακι.Ετσι ξερει πως θα γυρισεις και δεν θα εχεις και το αγχος μην συμβει κατι,μια και το παιδι θα ειναι στο κρεβατακι του ασφαλη με την γιαγια να το προσεχει μεχρι να γυρισετε.

Κατι ακομα που κανουμε παρα πολυσυχνα ειναι να εχουμε συχνα φιλους στο σπιτι.

Ο Αλεξανδρος παει για υπνο την ωρα που πρεπει,και εμεις συνεχιζουμε το βραδυ μας με τους φιλους μας στο σαλονι,φαγητο(επ΄εξω ),κρασακι,κανενα επιτραπεζιο,και περναμε μια χαρα

Και δεν εχω το αγχος του παιδιου.

[amarylis]

Jean μου καλημέρα και απο μένα!

 

κάθε αρχή και δύσκολη...το ξέρω, το έχω βιώσει την στιγμή που χκεφτήκαμε με ένα άλλο ζευγάρι να φύγουμε οι 4 μας για 2ημερο...εκεί να δεις τύψεις!θα λέει ο μικρός ότι τον εγκατέλειψα, και εγώ αναπνέω καθαρό αέρα και αυτός είναι στην τσιμεντούπολη κλπ.. μέσα μου πάλεψα πολύ μέχρι να το αποφασίσω και μέχρι να φύγουμε από την Αθήνα γύρναγε στο μυαλό μου η ιδέα να αναβάλω το ταξίδι. Δεν το έκανα όμως και πέρασα πολύ όμορφα, το ίδιο και ο μικρός που τον είχαν οι δικοί μου!

ναι μεν του λείψαμε και μας έλειψε αλλά ήταν πολύ αναζωογωνητικό.

Αυτό που λένε ότι τα παιδιά μας νιώθονυ, αισθάνονται την κούρασή μας, το άγχος μας την στεναχώρια μας, τις ανασφάλειές μας ισχύει. Και ίσως μου πεις ότι δεν το έχεις ανάγκη να βγεις, ούτε κουράζεσαι με την μικρή, ίσως όμως να χάνεις λιγουλάκι από την σχέση σου με τον άντρα σου. Με την καλή έννοια στο λέω, επειδή και εγώ είμαι πολύ πάνω από τον μικρό και συνειδητοποιώ ότι ο άντρας μου κάνει κάποια πράγματα να ζωντανέψει λίγο την σχέση μας αλλά εγώ αργώ να τα καταλάβω.

Δεν θα σου πω να μην νιώθεις έτσι γιατί η λογική δεν χωράει στο συναίσθημα, απλώς θα σου πρότεινα να κάνεις μία δοκιμή να βγείτε με τον άτνρα σου έστω για μία ώρα να κάνετε μία βόλτα. η αρχή είναι το ήμιση του παντός..και μετά θα συνηθίσεις σιγά σιγά. και μη νομίζεις, η μικρή καταλαβαίνει τις ανάγκες σας, για εσένα μπορεί να φαίνεται αιωνιότητα αλλά εκείνη ούτε που θα το καταλάβει. Είναι δικιές μας αυτές οι ανασφάλειες, τα παιδιά μας δεν νιώθουν έτσι, τους αρκεί να μας βλέπουν χαρούμενους και να χουμε ποιοτικό και όχι ποσοτικό χρόνο μαζί τους. Εγώ τώρα άρχισα σιγά σιγά να το καταλαβαίνω αυτό και να βρίσκω τρόπους να "αναπνέει" ο μικρός μου και χωρίς την παρουσάι μου, ώστε να νιώσει και εκείνος ότι μπορεί κάποιες στιγμές και χωρίς την μαμά. Όταν με αισθάνεται όμως σίγουρη ότι μπορεί να το καταφέρει αυτό τότε νιώθει και αυτός ότι μπορεί να το καταφέρει.

Δεν θα μπω καν στο σκεπτικό του να ξενοκοιτάξει ο άντρας ... αλλά στο σκεπτικό ότι αυτός ο άντρας που έκανες μαζί του αυτό το όμορφο βλασταράκι και που σε όλες τις στιγμές πρίν την γέννησή του ήταν εκεί και ήταν το παρεάκι σου, θέλει να νιώσει πάλι ο μοναδικός για σενα.

 

Sorry για την μακρύγορη απάντησή μου, ελπίζω να μην κούρασα.