Υπερβολικα κοινωνικο μωρο σε βαθμο που τρομαζω...

[argini]

Ξερω ότι ο τιτλος ειναι καπως παράδοξος αλλα να εξηγησω...η μικρη μου ειναι 16 μηνων και γενικα ειναι πολυ χαμογελαστη , πλησιαζει τους ανθρωπους , δεν φοβαται, πηγαινει ευκολα σε όλες τις αγκαλιες κτλ κτλ Αυτο μεχρι να περπατησει ήταν πολυ χαριτωμενο...τωρα τρεχει και σε καθε βολτα ειμαι σε πανικο...δεν την αφηνω δευτερολεπτο απο τα μαιτια μου...πλησιαζει ξενους, τους στελνει φιλακια, δεν τρομαζει..μια φορα απλωσε το χερι σε μια κυρια για να της το πιασει,,,ευτυχως το μαζεψε σχεδον αμεσως...εφτασα στο σημειο να μην την πηγαινω μονη βολτα διοτι φοβαμαι μην παθω τιποτα και το μωρο απομακρυνθει με κανεναν αγνωστο...πως να της μαθω να ειναι επιφυλακτικη χωρις να την τρομοκρατησω?/ Ειναι πολυ μικρουλα για να καταλάβει???? Να κανω υπομονη και γυρω στα 2 να της εξηγησω???? Εκανα κατι λάθος???

[Little Monkey]

Αργίνη σύνελθε. Μια χαρά είναι το μωράκι. Να μην της εξηγήσεις τίποτα, ούτε τώρα, ούτε στα 2, ούτε στα 3. Μην σου πω ούτε και στα 4. Είναι πολύτιμα αυτά τα χρόνια που τα μωράκια δεν έχουν το φόβο των αγνώστων (και άλλους φόβους). Γιατί να της μαυρίσεις την ψυχή; Η δική σου δουλειά αυτή είναι, να βρίσκεσαι δίπλα της ανά πάσα στιγμή και να την προσέχεις ώστε να μπορεί να εξερευνήσει τον κόσμο χαρούμενη και χωρίς τρόμο. Και τι έγινε που άπλωσε το χέρι να της το πιάσει η ξένη κυρία; Τι θα γινόταν δηλαδή αν της το έπιανε;

 

Επίσης εσύ τι ακριβώς θα πάθεις όταν είσαστε έξω; Και νομίζεις ότι αν πάθεις κάτι, αν λιποθυμήσεις ας πούμε, ο πιο κοντινός άνθρωπος δεν θα κοιτάξει να μαζέψει το παιδί σου; Μην δημιουργούμε συνέχεια εχθρούς στο μυαλό μας. Ναι, υπάρχουν κακοί άνθρωποι εκεί έξω. Ναι, πολλά μπορούν να συμβούν. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοί και αγαπούν τα παιδάκια. Αν απλώνουν το χέρι τους είναι γιατί θέλουν να τα χαϊδέψουν με τρυφερότητα, όχι να τα απομακρύνουν από τη μαμά τους.

 

Το παιδί σου αργά ή γρήγορα θα έρθει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα. Θα μάθει ότι κάποια πράγματα είναι επικίνδυνα, ότι δεν πιάνουμε κουβέντα με αγνώστους, ότι δεν απομακρυνόμαστε από τους γονείς μας. Δεν είναι καιρός τώρα, 16 μόλις μηνών, να τα μάθει αυτά - ούτε και μπορεί να τα κατανοήσει. Γι' αυτό σε έχει ανάγκη, να στέκεσαι δίπλα του και να το προφυλάσσεις. Αλλά με μέτρο, χωρίς να τρελαθείς και χωρίς να το γεμίσεις φοβίες.

 

Δεν έκανες τίποτα λάθος.

[argini]

Σε ευχαριστω για την ανταπόκριση. ίσως τελικα το πρόβλημα να ειμαι εγω!! Βλέπω στον εαυτο μου ότι επειδή η μικρη μάλλον δεν θα αποκτησει αδελφακι έχω γίνει καπως υστερικη...φοβαμαι μην αρρρωστησει...φοβαμαι τα ατυχηματα...φοβαμαι τους απαγωγεις!! Πρεπει να το δουλεψω με τον εαυτο μου για να μην μεταφερω και την αγωνία μου στο παιδακι διοτι πιστευω ότι δεν θα το βοηθησω ουσιαστικα !! ίσως πρεπει και να αποδεκτω και να απολαυσω τον χαρακτηρα της κόρης μου που μαλλον είναι πολυ διαφορετικος απο τον δικο μου που γενικα είμαι καπως κλειστη...

[iouliana]

argini ετσι ακριβως είναι και η δικη μου κορη μου (16,5 μηνων),, καμμια σχεση με εμενα,,η Little εχει δικιο πως να απομακρυνθει το μωρο με έναν αγνωστο ?μονο του θα είναι? υποθετω ότι αμεσως τρεχεις από πισω της ,

 

Βεβαια τα σκέφτομαι κι εγω αυτα που λες αλλα μαλλον είναι ακομα πολύ μικρα για να καταλαβαινουν. Εμενα με κουραζει αυτό είναι αληθεια πιο πολύ όταν καποιοι δυσανασχετουν η είναι απλα αδιαφοροι και η μικρη για καποιο λογο τους βρισκει πολύ ενδιαφεροντες και θελει να κατσει εκει

[lelaki1980]

και εγω το ιδιο προβλημα ειχα και συνεχιζω να το εχω ακομα και τωρα που ειναι 5 ετων...την παρακολουθω συνεχεια και δεν την αφηνω απο τα ματια μου...οσο και να της το εχω εξηγησει ακομα και τωρα με αγνοει.οτι μπορω κανω και ευελπιστω να εισακουστω καποια στιγμη.φοβαμαι πιο πολυ στο σχολειο και θα το εξηγησω και στην δασκαλα που θα παει μην της πει κανεις κατι απο τα καγκελα του σχολειου κλπ...να κλειδωνουνε να την εχουνε το νου τους....γενικως αγχος

[Dragonfly]

Όπως στα είπε η Little Monkey. Κάτι τέτοιο θα έγραφα και εγώ.

[ΑΝΝΑ24]

Argini, ό,τι ακριβώς είπε η Little Monkey, έτσι ακριβώς είναι.

Φαίνεται ότι είσαι πολύ πιεσμένη ψυχολογικά, σε λίγους μήνες θα γελάς για αυτό το ποστ.

Η μικρούλα μπορεί εσένα να σου φαίνεται ολόκληρο παιδί, αλλά είναι ΜΩΡΟ. ΜΩΡΟ. Ούτε χαρακτήρα έχει ολοκληρώσει ακόμα, ούτε τίποτα. Περνάει μια ωραία φάση της μωρουδιακής ηλικίας όπου χαίρεται και ανακαλύπτει τον κόσμο. Είναι σαν να αναρωτιέσαι γιατί μπορεί να φάει κάτι χωρίς να τσεκάρει την ημερομηνία λήξης.

 

Όσο για το να μην την πηγαίνεις βόλτα μόνη...βρε όποιες συνήθειες και να είχε το μωρό, τι περίμενες να κάνει αν πάθεις τίποτα? Να καλέσει το 166???

Ναι, οι υπόλοιποι στο πάρκο θα την ασφαλίσουν και θα καλέσουν και βοήθεια και για εσένα.

 

Θα σε συμβούλευα να κάνεις κάτι για να ξεκουραστείς και να χαλαρώσεις. Αν θέλεις ζήτα για κάποιο διάστημα από τον άντρα σου να σε συνοδεύει, ώστε να μπορείς να ευχαριστηθείς τη βόλτα χωρίς στρες.

 

Είναι εποχές που όλοι είμαστε στα κάγκελα. Χωρίς να το καταλάβουμε, τα άχγη μας μετατίθενται εκεί που είμαστε πιο ευαίσθητοι.

 

Η μπέμπα είναι τέλεια. Φρόντισε λίγο τη μαμά της και όλα θα πάνε καλά!!!

[Dragonfly]

Επίσης όπως τα λέει και η Άννα!:D:D