μπεμπεκίαση λόγω ζήλιας

[vasia81]

Έχω δύο κορούλες. Η μεγάλη κοντεύει τα 3 έτη και η μικρή 17,5 μηνών.

 

Εδώ και καιρό η μεγάλη έχει κάνει πισωγύρισμα, μπεμπεκίζει αντί να μιλάει κανονικά φέρεται όπως η μικρή. Πχ μπορεί να θέλει να πιεί νερό και αντί να το πεί φυσιολογικά (ενώ είναι ικανή) γκρινιάζει, μπεμπεκίζει κτλ. Έτσι φέρεται όταν είναι μπροστά και η μικρή. Όταν είμαστε μόνες, σχεδόν πάντα φέρεται φυσιολογικά.

 

Αυτό πως να το αντιμετωπίσω?

 

Σε πολλές περιπτώσεις επέμενα και δεν ικανοποιούσα την επιθυμία της μέχρι να μου το πει φυσιολογικά. Μπορεί να πήρε 30-60 λεπτά μέχρι να το κάνει τελικά. Και μετά την αγκάλιασα, την επιβράβευσα κτλ.

 

Σκέφτομαι όμως μήπως η μεγάλη μπερδεύεται έτσι. Διότι στο μυαλό της συμπεριφέρεται το ίδιο όπως και η μικρή. Για πιο λόγο στην μικρή ανταποκρινόμαστε ενό στη μεγάλη να αντιδρούμε?

 

Εσείς τι λέτε?

[xena]

Τα ίδια κάνει κι η δική μου. είναι 2,5 ετών κι η μικρή 1.

Θέλει να πίνει νερό απ' το μπιμπερό της μικρής, να δοκιμάζει τα φαγητά της (τα φτύνει όμως), κάνει πως κλαίει και ζητάει αγκαλιά όταν πρέπει να πάω να πάρω την μικρή αγκαλιά, με πιάνει απ' το λαιμό και μου λέει να με φιλήσει και πόσο με αγαπάει όταν κλαίει η μικρή για να μην πάω, κλπ.

 

Διάβασα πως δεν πρέπει να δίνω σημασία. Πραγματικά δουλεύει λίγο αυτό, ας πούμε της λέω "εντάξει, να κάνουμε πως είσαι κι εσύ μωράκι" και συναινώ. Μετά από λίγο της περνάει και το κάνει πάλι μετά από μέρες.

 

Οταν είμαστε μόνες μας κι εμείς είμαστε άλλα παιδιά.

Και η πλάκα είναι πως αναζητά η μία την άλλη όταν είναι χωρια πάνω από πχ 2 ώρες.

 

Και πρέπει να βγάλουμε την πάνα τώρα, παλεύω μα δεν βλέπω φως, τον Σεπτέμβρη θα πάει παιδικό και έχω αγχωθεί πάρα πολύ.

 

θα με ενδιέφερε κι εμένα να δω πως το αντιμετώπισαν άλλες μαμάδες...

[hara86]

Το εζησα αυτο με τα ανηψια μου, που εχουν περίπου τρια χρόνια διαφορα,οταν μεναμε στο ιδιο σπίτι...

οταν ο μεγάλος μου ζητούσε κατι μπεμπεδιστικα, σουφρωνα κ εγώ τα μάτια τον κοιτούσα παραξενα και τον ρωτούσα ''τι έπαθες,είσαι καλα?'' για να καταλάβει πως φέρεται αφύσικα...δεν το συνέχιζα εκείνη την στιγμή όμως,απλά του έδινα αυτό που ζητούσε...αργοτερα τον έπιανακαι του μιλούσα σχετικά...οτι αυτός ειναι το μεγάλο μας αγοράκι στο σπίτι,πως δεν υπάρχει λόγος να φέρεται έτσι,πως αυτός είναι μεγάλος κ έξυπνος κ πως πρέπει να φέρεται ανολογα για να τον βλέπει ο μικρος και να μαθαίνει κ.κ.κ.κ....

είναι μια φαση που περνάει καθως το μικρότερο μεγαλώνει κ φεύγει απο το μπεμπε στάδιο...ή ώσπου το μεγάλο παιδάκι βαρεθεί και σταματήσει να ασχολείται.τουλάχιστον εγω αυτά κκατάλαβα..