Μία βοήθεια παρακαλώ....

[Μπουρμπουλήθρα1982]

Είμαι στην 7η εβδομάδα κύησης!Την παρασκευή πήγαμε στον γιατρό και ακούσαμε την καρδούλα του (συγκλονιστικό)! Αυτό που με στενοχώρησε μόνο ήταν οτι ο γιατρός μου είπε πως έχω μια μικρή αποκολλησούλα 0,5 χιλιοστού. Μου έδωσε utrogestan πρωί βράδυ και μου είπε πως απαγορεύεται να σηκώνω βάρη κλπ Αίμα δεν είχα, ήταν εσωτερική και μου είπε να μην ανησυχώ γιατί συμβαίνει συχνά, ρώτησα αν πρέπει να σταματήσω τη δουλειά(κρατάω μια μικρούλα 4 ετών) και είπε πως δεν χρειάζεται αρκεί να μη σηκώνω βάρη.

Περιττό να πώ οτι ανησυχώ τρελά αλλά ήθελα να ρωτήσω πως και δεν μου είπε να μείνω στο κρεβάτι;Μήπως επειδή δεν είχα καν αίμα;Είχε κάποια ανάλογη εμπειρία;

¨Επειτα ήθελα να σας ρωτήσω και το εξής πρέπει να προσέχω όταν φτερνίζομαι ή βήχω και το πώς κάθομαι για παράδειγμα όχι σταυροπόδι και οκλαδόν;;;

¨Οποια κατατόπιση δεκτή,ευχαριστώ πολύ κορίτσια!

[KONSTANTINA.NIDINA]

Είμαι στην 7η εβδομάδα κύησης!Την παρασκευή πήγαμε στον γιατρό και ακούσαμε την καρδούλα του (συγκλονιστικό)! Αυτό που με στενοχώρησε μόνο ήταν οτι ο γιατρός μου είπε πως έχω μια μικρή αποκολλησούλα 0,5 χιλιοστού. Μου έδωσε utrogestan πρωί βράδυ και μου είπε πως απαγορεύεται να σηκώνω βάρη κλπ Αίμα δεν είχα, ήταν εσωτερική και μου είπε να μην ανησυχώ γιατί συμβαίνει συχνά, ρώτησα αν πρέπει να σταματήσω τη δουλειά(κρατάω μια μικρούλα 4 ετών) και είπε πως δεν χρειάζεται αρκεί να μη σηκώνω βάρη.

Περιττό να πώ οτι ανησυχώ τρελά αλλά ήθελα να ρωτήσω πως και δεν μου είπε να μείνω στο κρεβάτι;Μήπως επειδή δεν είχα καν αίμα;Είχε κάποια ανάλογη εμπειρία;

¨Επειτα ήθελα να σας ρωτήσω και το εξής πρέπει να προσέχω όταν φτερνίζομαι ή βήχω και το πώς κάθομαι για παράδειγμα όχι σταυροπόδι και οκλαδόν;;;

¨Οποια κατατόπιση δεκτή,ευχαριστώ πολύ κορίτσια!

 

 

εσυ οσο μπορεις προσεχε,αλλα για να μην σου ειπε να μεινεις στο κρεββατι δεν ειναι κατι σοβαρο

 

 

η αδερφη μου που ειναι τωρα στον εβδομο,ειχε παρα πολυ αιμοραγια κ μεγαλη αποκολληση κ ητανε ξαπλα ενα μηνα κ οσο μπορει δεν σηκωνει βαρη κ δεν πολυκουραζεται....

 

και ειναι μια χαρα κ αυτη κ το μωρο!!!!

λιγο προσοχη δεν βλαπτει....να μην αγχωνεσαι!!!!

 

κοιτα σταυροποδι νομιζω δεν κανει,τι να σου πω,εγω το αποφευγω ,γιατι λενε οτι κανει κυτταριτιδα..χααχα.τι να πω....

οταν φτερνιζεσαι γιατι να προσεχεις;;;δεν καταλαβα

ισως ξερει καποια αλλη κοπελα

αλλα καλο ειναι να ρωτησεις τα παντα τον γιατρο σου!!

γι αυτο πληρωνεται!!!!!

[Ellemphriem]

Είμαι στην 7η εβδομάδα κύησης!Την παρασκευή πήγαμε στον γιατρό και ακούσαμε την καρδούλα του (συγκλονιστικό)! Αυτό που με στενοχώρησε μόνο ήταν οτι ο γιατρός μου είπε πως έχω μια μικρή αποκολλησούλα 0,5 χιλιοστού. Μου έδωσε utrogestan πρωί βράδυ και μου είπε πως απαγορεύεται να σηκώνω βάρη κλπ Αίμα δεν είχα, ήταν εσωτερική και μου είπε να μην ανησυχώ γιατί συμβαίνει συχνά, ρώτησα αν πρέπει να σταματήσω τη δουλειά(κρατάω μια μικρούλα 4 ετών) και είπε πως δεν χρειάζεται αρκεί να μη σηκώνω βάρη.

Περιττό να πώ οτι ανησυχώ τρελά αλλά ήθελα να ρωτήσω πως και δεν μου είπε να μείνω στο κρεβάτι;Μήπως επειδή δεν είχα καν αίμα;Είχε κάποια ανάλογη εμπειρία;

¨Επειτα ήθελα να σας ρωτήσω και το εξής πρέπει να προσέχω όταν φτερνίζομαι ή βήχω και το πώς κάθομαι για παράδειγμα όχι σταυροπόδι και οκλαδόν;;;

¨Οποια κατατόπιση δεκτή,ευχαριστώ πολύ κορίτσια!

 

Εγω εκανα αποκολληση καπου εκει κοντα......και μαλιστα ο πρωτος γιατρος ουτε καν την ειδε....ειχα εκεινη την εποχη λιγο καφε κατω. Την ειδε ο γιατρος που επελεξα μετα και με ξεγεννησε. Ειδε βασικα το αποτυπωμα της καπου στην 12η εβδομαδα. Ειχα φοβηθει πολυ και τσεκαριζομουν για αιμα καθε 1 ωρα (φρικη). Περιττο να σου πω οτι ποτε δεν μεγαλωσε, εμεινε ως ειχε μεχρι που γεννησα και δεν ξαναειχα τπτ αλλο. Μονο παλι λιγο καφε αλλα 33η εβδομαδα το οποιο δεν ηταν απο εκει. Παλιο αιμα ειπαν. Κρατησε 2 μερες και σταματησε. Δεν προσεχα ιδιαιτερα οχι. Μπορει να φοβομουν αλλα το μονο που σταματησα (και με κατεστρεψε αργοτερα γιατι πηρα ΠΟΛΛΑ κιλα) ηταν η γυμναστικη γιατι δεν ηθελα να χειροτερεψω την αποκολληση. Απλα μετα απο ενα σημειο που ειδα οτι παραμενει ιδια αρχισα να περπαταω σαν μανιακη και μεχρι να γεννησω εκανα περπατοντας 5 χιλιομετρα την μερα.

[Maria 31]

Μπουρμπουληθρα μου συγχαρητήρια για την εγκυμοσυνη σου.ειμαι και εγω στην ίδια κατάσταση και εμένα δεν μου είπε να μείνω στο κρεβάτι αλλα εγω επειδή κάθομαι και δεν δουλεύω και επειδή αν καεις απο τον χιλο φυσας και το γιαούρτι,έχω βγάλει ρίζες στον καναπέ.Η κουμπαρα μου επίσης είναι και αυτήν περίπου 7-8 εβδομαδα και της βρήκε μια μικρή αποκόλληση(λίγο αιματακι εσωτερικά)επίσης δεν της είπε ξαπλα,αλλα την ρώτησε αν πονεσε κάποια στιγμή έντονα και είπε "χθες το βράδυ που φταρνιστηκα ένιωσα να πονεσα".και της είπε ότι μπορεί να είναι απο εκει.Επισης μπορεί να προκληθεί απο σφιξυμο στην τουαλέτα και γενικώς απο σφιξυματα.Ελπιζω να μην σε αγχωσα.σου εύχομαι να περάσεις ενα ωραίο εννιαμηνο και να το ευχαριστηθεις πολυ....

[Μπουρμπουλήθρα1982]

Αχ ευχαριστώ κορίτσια!Εχω ανησυχήσει και η αλήθεια να λέγεται έχω πρήξει και τον αντρούλη μου ρωτώντας τον συνέχεια τα ίδια λες και είναι γιατρός!Δεν θέλω να του μεταφέρω την αγωνία μου αλλά και σε ποιόν να τα πώ....Καλή συνέχεια σε όλες!

[gmichalop]

Καλησπέρα,

 

Το θέμα που θίγεις είναι φοβερά παρεξηγημένο στη χώρα μας και λυπάμαι που αντί να είσαι χαρούμενη και ενθουσιασμένη με την εγκυμοσύνη σου ζεις χωρίς λόγο μέσα στην αγωνία. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

 

α) "Αποκόλληση" 0,5 mm δεν υφίσταται ως έννοια απλούστατα γιατί το υπερηχογράφημα ως μέθοδος δεν είναι αρκετά ακριβές ώστε να μπορεί με σιγουριά να διαγιγνώσκει αποκολλήσεις, ειδικά τόσο μικρές.

 

β) Στη φάση αυτή της εγκυμοσύνης τέτοιες "αποκολλήσεις" (δηλ. εστίες μικρο-αιμορραγίας στην περιφέρεια του υπό δημιουργία πλακούντα) είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση, γιατί έτσι αναπτύσσεται ο πλακούντας. Παραθέτω κάτι που έγραψα σε κάποια άλλη συζήτηση που το εξηγεί λίγο καλύτερα:

 

"Κατά το πρώτο τρίμηνο (αλλά και στο δεύτερο μέχρι τις 20-22 εβδομάδες) αναπτύσσεται ο πλακούντας που παρέχει θρεπτικά στοιχεία και οξυγόνο στο έμβρυο. Ειδικά κατά τις πρώτες 12-14 εβδομάδες η ανάπτυξη του πλακούντα συνοδεύεται από προσκόλλησή του και ανάπτυξη επικοινωνίας με τα αγγεία της μήτρας (ουσιαστικά δηλαδή "σκάβει" το ενδομήτριο για να βρει τα αγγεία). Αν στην πορεία αυτή βρει κάποιο ιδιαίτερα μεγάλο αγγείο ένα ποσό αίματος διαφεύγει, που είτε το βλέπεις κόκκινο (πρόσφατη αιμορραγία) είτε καφέ (παλιότερη) στον κόλπο. Αυτό είναι φυσιολογικό και συμβαίνει συχνά. Η αντίληψη ότι χρειάζεται κατάκλιση αν δεις αίμα είναι μιας παλαιότερης γενιάς γυναικολόγων και έχει αποδειχτεί ότι δεν βοηθάει σε τίποτα. Το μόνο που επιτυγχάνεις είναι ότι το αίμα που έχει διαφύγει μένει μέσα στην μήτρα αντί να βγει λόγω βαρύτητας, τουλάχιστον μέχρι να σηκωθείς!"

 

γ) Το utrogestan (προγεστερόνη) δεν μειώνει τα ποσοστά αποβολών. Έτσι απλά. Και για να μην λες ότι τα βγάζω από το κεφάλι μου δες τι λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εδώ (http://apps.who.int/rhl/pregnancy_childbirth/antenatal_care/miscarriage/cd003511_thacht/en/index.html)

 

δ) Τα βάρη, ο βήχας, το φτέρνισμα, κλπ. δεν προδιαθέτουν σε αποβολές. Πολύ απλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα (εντός λογικών πλαισίων... ) που θα επηρεάσει την εγκυμοσύνη σου προς το χειρότερο. Ας το πούμε κι αλλιώς. Αν κάποια γυναίκα είχε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πιστεύεις ότι με φυσική καταπόνηση ή ατελείωτο... φτέρνισμα θα κατάφερνε να αποβάλει;

 

Ξέρω ότι ακούγομαι αιρετικός μια και αυτά που λες είναι η στάνταρντ πρακτική πολλών συναδέλφων μου. Όμως πίστεψέ με ότι μετά από δέκα χρόνια στη Βρετανία έμαθα να μην κάνω πράγματα που δεν βασίζονται σε αποδείξεις. Και επιστημονικές αποδείξεις για όλα αυτά που περιγράφεις εγώ προσωπικά δεν γνωρίζω (ευχαρίστως να αναθεωρήσω αν κάποιος με παραπέμψει αντιστοίχως). Εμένα η συμβουλή μου, όση αξία έχει η συμβουλή ενός αγνώστου, είναι να χαλαρώσεις και να απολαύσεις αυτή την υπέροχη στιγμή που ζεις και να σκέφτεσαι πάντα ότι είναι πιθανότερο τα πράγματα να πηγαίνουν καλά παρά το αντίθετο. Ναι, αποβολές συμβαίνουν και είναι απρόβλεπτες, το να αντιμετωπίζουμε όμως την εγκυμοσύνη σαν αρρώστια είναι λάθος και πάρα πολύ κρίμα...

[DESPOINA.GER]

Καλησπέρα,

 

Το θέμα που θίγεις είναι φοβερά παρεξηγημένο στη χώρα μας και λυπάμαι που αντί να είσαι χαρούμενη και ενθουσιασμένη με την εγκυμοσύνη σου ζεις χωρίς λόγο μέσα στην αγωνία. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

 

α) "Αποκόλληση" 0,5 mm δεν υφίσταται ως έννοια απλούστατα γιατί το υπερηχογράφημα ως μέθοδος δεν είναι αρκετά ακριβές ώστε να μπορεί με σιγουριά να διαγιγνώσκει αποκολλήσεις, ειδικά τόσο μικρές.

 

β) Στη φάση αυτή της εγκυμοσύνης τέτοιες "αποκολλήσεις" (δηλ. εστίες μικρο-αιμορραγίας στην περιφέρεια του υπό δημιουργία πλακούντα) είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση, γιατί έτσι αναπτύσσεται ο πλακούντας. Παραθέτω κάτι που έγραψα σε κάποια άλλη συζήτηση που το εξηγεί λίγο καλύτερα:

 

"Κατά το πρώτο τρίμηνο (αλλά και στο δεύτερο μέχρι τις 20-22 εβδομάδες) αναπτύσσεται ο πλακούντας που παρέχει θρεπτικά στοιχεία και οξυγόνο στο έμβρυο. Ειδικά κατά τις πρώτες 12-14 εβδομάδες η ανάπτυξη του πλακούντα συνοδεύεται από προσκόλλησή του και ανάπτυξη επικοινωνίας με τα αγγεία της μήτρας (ουσιαστικά δηλαδή "σκάβει" το ενδομήτριο για να βρει τα αγγεία). Αν στην πορεία αυτή βρει κάποιο ιδιαίτερα μεγάλο αγγείο ένα ποσό αίματος διαφεύγει, που είτε το βλέπεις κόκκινο (πρόσφατη αιμορραγία) είτε καφέ (παλιότερη) στον κόλπο. Αυτό είναι φυσιολογικό και συμβαίνει συχνά. Η αντίληψη ότι χρειάζεται κατάκλιση αν δεις αίμα είναι μιας παλαιότερης γενιάς γυναικολόγων και έχει αποδειχτεί ότι δεν βοηθάει σε τίποτα. Το μόνο που επιτυγχάνεις είναι ότι το αίμα που έχει διαφύγει μένει μέσα στην μήτρα αντί να βγει λόγω βαρύτητας, τουλάχιστον μέχρι να σηκωθείς!"

 

γ) Το utrogestan (προγεστερόνη) δεν μειώνει τα ποσοστά αποβολών. Έτσι απλά. Και για να μην λες ότι τα βγάζω από το κεφάλι μου δες τι λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εδώ (http://apps.who.int/rhl/pregnancy_childbirth/antenatal_care/miscarriage/cd003511_thacht/en/index.html)

 

δ) Τα βάρη, ο βήχας, το φτέρνισμα, κλπ. δεν προδιαθέτουν σε αποβολές. Πολύ απλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα (εντός λογικών πλαισίων... ) που θα επηρεάσει την εγκυμοσύνη σου προς το χειρότερο. Ας το πούμε κι αλλιώς. Αν κάποια γυναίκα είχε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πιστεύεις ότι με φυσική καταπόνηση ή ατελείωτο... φτέρνισμα θα κατάφερνε να αποβάλει;

 

Ξέρω ότι ακούγομαι αιρετικός μια και αυτά που λες είναι η στάνταρντ πρακτική πολλών συναδέλφων μου. Όμως πίστεψέ με ότι μετά από δέκα χρόνια στη Βρετανία έμαθα να μην κάνω πράγματα που δεν βασίζονται σε αποδείξεις. Και επιστημονικές αποδείξεις για όλα αυτά που περιγράφεις εγώ προσωπικά δεν γνωρίζω (ευχαρίστως να αναθεωρήσω αν κάποιος με παραπέμψει αντιστοίχως). Εμένα η συμβουλή μου, όση αξία έχει η συμβουλή ενός αγνώστου, είναι να χαλαρώσεις και να απολαύσεις αυτή την υπέροχη στιγμή που ζεις και να σκέφτεσαι πάντα ότι είναι πιθανότερο τα πράγματα να πηγαίνουν καλά παρά το αντίθετο. Ναι, αποβολές συμβαίνουν και είναι απρόβλεπτες, το να αντιμετωπίζουμε όμως την εγκυμοσύνη σαν αρρώστια είναι λάθος και πάρα πολύ κρίμα...

 

δε ξερω τι ειναι σωστο και τι οχι .εφοσον εισαι γιατρο σιγουρα ξερεις περισσσοτερα απο εμενα η καποια αλλη κοπελα μεσα στα διαφορα φορουμ.επιτελους ας απαντουν γιατροι στους προβληματισμος της καθε γυναικας.

και καλο ειναι να παιρνουμε και μια δευτερη γνωμη αν μας πουνε κατι.και αυτο που καταλαβα παμε στους ειδικους οπως για την εξωσωματικη απμε στους γυναικολογους των καντρων εξωσωματικης ετσι και στην εγκυμοοσυνη πιο καταρτησμενοι δεν υπαρχουν απο οσους ασχολουνται με περιγεννητικη δηλ εκει που κανουμε αυχενικη διαφανεια,β επιπεδου doppler

[gmichalop]

Έχεις δίκιο. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σου λέει ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς. Νομίζω ότι όλοι μας το αντιμετωπίζουμε ενίοτε σε θέματα στα οποία δεν είμαστε ειδικοί.

Θα συμφωνήσω επίσης μαζί σου ότι πολύ πιθανό παρεμβάσεις όπως αυτή που έκανα προ ολίγου τελικά να μπερδεύουν κάποιους περισσότερο απ' ό,τι τους ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Όμως νομίζω ότι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι υπάρχει κι άλλη άποψη, ως έναυσμα για να το ψάξουμε λίγο περισσότερο. Έχω δει πολλές γυναίκες να περνούν εγκυμοσύνες γεμάτες αγωνία χωρίς σοβαρό λόγο, μόνο και μόνο γιατί τους είπαν κάτι που τις τρομοκράτησε. Γιατί να πρέπει να ανησυχούμε για τα πάντα σ'αυτή τη χώρα;

[Engleza]

@gmichalop: Κι εγώ άλλαξα απόψεις και ψυχολογία ζώντας μερικά χρόνια στη Βρετανία. Όχι οτι πριν δεν είχα πηγές πληροφόρησης αλλά είχα το φόβο που σου μεταδίδουν όλοι χωρίς λόγο και αιτία, κι ας είμαι επαγγελματίας του χώρου της υγείας. Αφού όλα είναι επικίνδυνα και για όλα θέλουμε να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο ας μη βγαίνουμε από το σπίτι μας, ας μην οδηγούμε, ας τρώμε και ας πίνουμε τα πάντα αποστειρωμένα σε κλίβανο...υπάρχουν και όρια. Λογική και ψυχραιμία χρειάζεται, όχι φόβος και πανικός.

[gmichalop]

Engleza, δεν ξέρω αν είσαι τώρα εντός ή εκτός Ελλάδας αλλά βλέπω καταλαβαινόμαστε! Αν είχες επαφή με τη Μαιευτική/Γυναικολογία στη Βρετανία έστω και σαν ασθενής θα συμφωνήσεις φαντάζομαι μαζί μου ότι δεν είμαι μόνο εγώ που τα βλέπω έτσι. Είναι όλο το σύστημα εκεί που αντιμετωπίζει την έγκυο ως γυναίκα που χρειάζεται απλά υποστήριξη, όχι σώνει και καλά θεραπεία.

 

Στη Βρετανία, σε μια υγιή έγκυο συνιστάται λήψη μόνο φυλλικού οξέος για 12 εβδομάδες και βιταμίνης D (λόγω μικρής ηλιοφάνειας) - δείτε κι εδώ http://www.nhs.uk/conditions/pregnancy-and-baby/pages/vitamins-minerals-supplements-pregnant.aspx.

 

Στην Ελλάδα η "συνταγή" ποικίλει αλλά συνήθως περιλαμβάνει συνδυασμούς από ασβέστιο, μαγνήσιο, βιταμίνη D, σίδηρο, φυλλικό, προγεστερόνη, μπορεί και τίποτα άλλο, πολλή ξεκούραση, κατάκλιση, ειδική δίαιτα "εγκυμοσύνης", κλπ κλπ. Αυτά αν δεν έχεις κάποιο πρόβλημα!

 

Γιατί καταντήσαμε έτσι; (ρητορική ερώτηση) Κοντεύω χρόνο στην Ελλάδα κι ακόμα αναρωτιέμαι...

[Engleza]

Engleza, δεν ξέρω αν είσαι τώρα εντός ή εκτός Ελλάδας αλλά βλέπω καταλαβαινόμαστε! Αν είχες επαφή με τη Μαιευτική/Γυναικολογία στη Βρετανία έστω και σαν ασθενής θα συμφωνήσεις φαντάζομαι μαζί μου ότι δεν είμαι μόνο εγώ που τα βλέπω έτσι. Είναι όλο το σύστημα εκεί που αντιμετωπίζει την έγκυο ως γυναίκα που χρειάζεται απλά υποστήριξη, όχι σώνει και καλά θεραπεία.

 

Στη Βρετανία, σε μια υγιή έγκυο συνιστάται λήψη μόνο φυλλικού οξέος για 12 εβδομάδες και βιταμίνης D (λόγω μικρής ηλιοφάνειας) - δείτε κι εδώ http://www.nhs.uk/conditions/pregnancy-and-baby/pages/vitamins-minerals-supplements-pregnant.aspx.

 

Στην Ελλάδα η "συνταγή" ποικίλει αλλά συνήθως περιλαμβάνει συνδυασμούς από ασβέστιο, μαγνήσιο, βιταμίνη D, σίδηρο, φυλλικό, προγεστερόνη, μπορεί και τίποτα άλλο, πολλή ξεκούραση, κατάκλιση, ειδική δίαιτα "εγκυμοσύνης", κλπ κλπ. Αυτά αν δεν έχεις κάποιο πρόβλημα!

 

Γιατί καταντήσαμε έτσι; (ρητορική ερώτηση) Κοντεύω χρόνο στην Ελλάδα κι ακόμα αναρωτιέμαι...

Είμαι ακόμα στη Βρετανία και πέρασα εδώ μια εξωμήτριο κύηση (τα έχω γράψει σε άλλο post) πριν από έναν χρόνο και τώρα διανύω αισίως το 1ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης μου. Θα πω μόνο οτι ο γιατρός που μου έκανε υπέρηχο στην 8η-9η εβδομάδα θεώρησε αυτονόητο οτι θα επιλέξω TOLAC (Trial of Labour After Caesarian) ή αλλιώς προσπάθεια για vbac.

Για τις λοιπές αναγνώστριες να επιβεβαιώσω οτι όλα τα παραπάνω που ανέφερες ισχύουν στην παρακολούθηση μιας εγκυμοσύνης. Δυο βιταμίνες και τέλος. Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη (στην Ελλάδα) το μόνο που δεν πήρα είναι προγεστερόνη γιατί, όπως είπες, δεν είχα κάποιο πρόβλημα και αυτό για να μην αντιτεθώ στις οδηγίες του γιατρού μου μιας και δε θα το έκρυβα αν δεν τα έπαιρνα.

Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι ή αν έγινε τα τελευταία χρόνια αλλά μάλλον έχεις δίκιο. Αν και από τη μητέρα μου ξέρω οτι ακόμα και φυσιολογικό τοκετό να έκανες πριν από 35 χρόνια "τους πόνους και την ψαλιδιά την έτρωγες" εννοώντας οτι γινόταν επίσπευση με ωκυτοκίνη και επισιοτομή. Είμαστε χώρα που θεοποιεί και θεωρεί ελίτ τους γιατρούς γιατί και οι ίδιοι το απαιτούν και διατηρούν το μύθο τους καλλιεργώντας και το φόβο στον ασθενή. Φυσικά μιλώ γενικά, δεν εννοώ οτι όλοι είναι έτσι και έχω φίλους που ανήκουν στο χώρο (γενικά της ιατρικής) που αγαπώ και τιμώ. Και χαίρομαι ιδιαιτέρως να "βλέπω" νέους επιστήμονες σαν εσένα να στηρίζουν τον ασθενή και την επιστήμη.

[gmichalop]

Θα πω μόνο οτι ο γιατρός που μου έκανε υπέρηχο στην 8η-9η εβδομάδα θεώρησε αυτονόητο οτι θα επιλέξω TOLAC (Trial of Labour After Caesarian) ή αλλιώς προσπάθεια για vbac.

 

Άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτό το VBAC... Ναι, στη Βρετανία πρέπει πλέον να ζητήσεις να μην κάνεις VBAC αν έχεις αντίρρηση και ακόμα και τότε θα έχεις μια μακρά συζήτηση με τους γιατρούς πριν δεχτουν να σου κάνουν προγραμματισμένη καισαρική. Γιατί τόσο μεγάλη διαφορά προσέγγισης; Και πάλι γιατί οι έρευνες έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος ρήξης μήτρας είναι κάτω από 1% και η πιθανότητα φυιολογικού τοκετού μεταξύ 70-80%. Προσωπικά μπορώ να επιβεβαιώσω ότι η εμπειρία μου επιβεβαιώνει τα στατιστικά.

 

Είμαστε χώρα που θεοποιεί και θεωρεί ελίτ τους γιατρούς γιατί και οι ίδιοι το απαιτούν και διατηρούν το μύθο τους καλλιεργώντας και το φόβο στον ασθενή.

 

Να πεις για τη δεκαετία του '60 να το καταλάβω, ο κόσμος ήταν αμόρφωτος και μυθοποιούσε τους γιατρούς. 50 χρόνια μετά, με τους περισσότερους αποφοίτους πανεπιστημίου στην Ευρώπη και με κάθε οικογένεια να έχει ένα γιατρό, ακόμα δεν το ξεπεράσαμε...;

 

Φυσικά μιλώ γενικά, δεν εννοώ οτι όλοι είναι έτσι και έχω φίλους που ανήκουν στο χώρο (γενικά της ιατρικής) που αγαπώ και τιμώ. Και χαίρομαι ιδιαιτέρως να "βλέπω" νέους επιστήμονες σαν εσένα να στηρίζουν τον ασθενή και την επιστήμη.

 

Ευτυχώς κι εγώ έχω γνωρίσει πολύ αξιόλογους συναδέλφους στο χώρο μου και αλλού όμως είναι ακόμα μειοψηφία δυστυχώς. Τουλάχιστον στο χώρο της ΜΓ θα πάρει πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια για να γίνουμε Βρετανία. Θα το παλέψουμε πάντως...

[Μπουρμπουλήθρα1982]

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ ήδη νοιώθω πολύ καλύτερα!!!

[Engleza]

Να πεις για τη δεκαετία του '60 να το καταλάβω, ο κόσμος ήταν αμόρφωτος και μυθοποιούσε τους γιατρούς. 50 χρόνια μετά, με τους περισσότερους αποφοίτους πανεπιστημίου στην Ευρώπη και με κάθε οικογένεια να έχει ένα γιατρό, ακόμα δεν το ξεπεράσαμε...;

Δυστυχώς, νομίζω πως όχι. Βέβαια, δεν είμαστε στα ίδια επίπεδα αλλά οι γενιές αυτές δεν έχουν ακόμη παρέλθει. Άλλωστε, γι'αυτό και κάθε οικογένεια θέλει ν'αποκτήσει κι έναν γιατρό με κάθε κόστος, ανεξαρτήτως από πού και πώς θα πάρει το πτυχίο:lol:

[Engleza]

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ ήδη νοιώθω πολύ καλύτερα!!!

 

Με συγχωρείς που μονοπώλησα το τόπικ με κάποια εκτός θέματος σχόλια. Είπαμε, λογική και ψυχραιμία χρειάζεται. Εγώ πέρσι δυο-τρεις μέρες μετά από θετικό τεστ εγκυμοσύνης είχα μικρή αιμορραγία και βρισκόμουν ταξίδι Αμερική. Απλά χαλάρωσα λίγο τους ρυθμούς μου αλλά συνέχισα τις δραστηριότητές μου. Τρεις ημέρες μετά επέστρεψα Βρετανία (στο μεταξύ είχε σταματήσει η αιμορραγία) και αφού γύρισα σπίτι μου και κοιμήθηκα για να συνέλθω από το jet lag, το απόγευμα πήγα στο νοσοκομείο και μου είπαν οτι πιθανότατα ήμουν σε φάση αποβολής (δε μου έκαναν υπέρηχο λόγω χαμηλής χοριακής). Το παρακολουθήσαμε ανά 2 ημέρες, και μετά από εβδομάδα ανώμαλης αύξησης της χοριακής (πχ από 270 έφτασε 350) και εμφάνιση πόνου έκανα υπέρηχο με ενδείξεις εξωμήτριας κύησης όπου κάτι φάνηκε δίπλα στη μια ωοθήκη. Συμφωνήσαμε σε κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και παρακολούθηση μέχρι να μηδενιστεί η χοριακή. Θέλω να πω με όλα αυτά οτι ο πανικός δε βοηθά και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Θα συμφωνήσω με το γιατρό οτι η κατάκλιση και η προγεστερόνη δίνονται για καθαρά ψυχολογικούς λόγους στις περισσότερες περιπτώσεις. Στη δική μου περίπτωση, για παράδειγμα, ίσως η αιμορραγία με βοήθησε να προλάβω τα χειρότερα. Από την άλλη, την ιδια ακριβώς περίοδο δυο φίλες μου (η μια 40 ετών και η άλλη είκοσι οκτώ) έμειναν έγκυες, είχαν λίγα πήγματα (spotting), μικρές αποκολλήσεις και εδώ και περίπου 4 μήνες κρατάνε από έναν κούκλο αγκαλιά.

Αν είναι να πάει καλά μια εγκυμοσύνη θα πάει. Αν δεν ξεκινήσει ή δεν προχωρήσει καλά σημαίνει οτι υπάρχει πρόβλημα και η φύση προλαμβάνει καταστάσεις. Στη δική σου περίπτωση δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα και δεν είμαι ειδικός. Προσωπική άποψη, πάντα, και με κάθε σεβασμό στην απόφαση κάθε γυναίκας.