ΖΩΗΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΑΣ!!!

[new mummy]

το αγορακι μου μολις εκλεισε τα 2 αρχισε να κλαιει στο λουσιμο,δε θελει με τιποτα!!!τι να κανω??υπαρχουν τιποτα ειδικα προστατευτικα ωστε να μη τρεχει νερο στα ματια του,τουλαχιστον μεχρι να του φυγει ο φοβος????

[fabiana]

αχ new mummy παθούσα κι εγώ...εμένα είναι κορίτσι και πολύ ζωηρό..δεν ακούει καθόλου κι αν δεν γίνει το δικό της μπορεί να κλαίει κι όλη μέρα με μαύρο δάκρυ σπαρακτικά σε σημείο να λές πωπω το πλήγωσα πολύ το παιδί...στο τέλος γίνεται το δικό της γιατί φτάνω στα οριά μου και δεν θέλω να φωνάζω συνέχεια γιατί μετά έχω τύψεις και πάει λέγοντας...ας μας πει κάποιος που είναι πιο ειδικός μια γνώμη ...

[fabiana]

αλλού ήθελα να το στείλω αλλού το έστειλα

στο θέμα "ζωηρά παιδιά και πως να συγκρατούμε τα νεύρα μας"

[new mummy]

ποσο χρονων ειναι η δικια σου?παντως για να σου πω κατι να παρηγορηθουμε σημερα πηγα στα FACTORY και στον οροφο με τα παιδικα υπηρχαν διαφορα παιδακια "αφηνιασμενα" ,αλλα τρεχανε με τους γονεις να τα κυνηγανε πανω κατω,αλλα δερνανε τους γονεις τους αλλα εκλαιγαν κτλ κτλΜας επιασαν τα γελια με τον αντρα μου και ξαφνικα ο δικος μας μας φανηκε αγγελος.Εγω εχω βρει ενα κολπο και θα το εφαρμοσω γιατι δεν αντεχω να μαλωνω με το παιδι μου που δεν το γραφει κανενα βιβλιο(λοιπον ειχα διαβασει οτι οσο και να χτυπιεται το παιδι εμεις με ηρεμο τροπο να κανουμε αυτο που πρεπει για να καταλαβει οτι δε του περνανε τα καπριτσια κτλ κτλ..Ε!λοιπον αυτο το εκανε πιο αυταρχικο τον δικο μου και τωρα προσπαθω να ειμαι πιο συγκαταβατικη μαζι του ,να του λεω οτι με στεναχωρησε αυτο που εκανε κτλ.Μερικες φορες κανω οτι κλαιω κιολας...τι να κανω???Θα μεγαλωσει κι αυτος..!η αδερφη μου με κοροιδευει και μου λεει οτι κανω σαν την πεθερα της..χαχα!

[new mummy]

εγω τα μπερδεψα γιατι πηγα να το σβησω και τα ανακατωσα λιγο!Ξερεις 2 μαμαδες εχθες στο chat μου μιλησαν λες και κακοποιουσα το μικρο μου και δεν ηθελα να ακουσω κι αλλα ...Λες και υπαρχει εστω και μια μητερα που να μην εχει φτασει στα ορια της εστω και μια φορα...!!τι να πω!

[floraM]

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν οι συγκεκριμενς μανάδες, και να μας το πουν σας παρσκαλω, αλλα κάποια στιγμή θα φτάσεις στα όρια σου. Εγω πάντα προσπαθω να είμαι ήρεμη αλλα να το εννοώ αυτο που λέω, δεν μπορω να πω ότι πετυχαίνει πάντα. Τώρα τελευταία απλά κάνει σαν να μην με ακούει. Χειρότερη γίνεται όταν γυρνάει απο τα πεθερικά μου, που την έχουν στα ωπα ωπα και δεν ακούει όχι και μη, όταν έρχεται σπίτι είμαι πάλι απο την αρχη. Το παραδέχομαι μερικές φορές για να με ακούσει χρειάζεται να βάλω φωνή, στεναχωριεμαι μετα αλλα δεν γίνεται διαφορετικά. Μερικές φορές νοιώθω ότι έχω χάσει το παιχνίδι και δεν με ακούει καθόλου. Μπορω να της πω κατι και 10 φορες μεχρι να φτασω στο σημειο να της φωναξω για να μην το κανει. Στον άντρα μου κάνει ότι της πει χωρίς να το πει δεύτερη φορά. Δεν την έχει δειρει (ΦΥΣΙΚΆ) αλλα της φώναξε 1-2 φορές πιο μικρη και απο τότε δεν χρειάζεται να το επαναλάβει. Αυτο μπορω να πω ότι με απογοητεύει, με τον εαυτό μου, γιατί πάντα πίστευα ότι δεν χρειάζεται φωνή αλλα έφτασα να το κάνω τελικά.

[new mummy]

Τέλειος άνθρωπος ή τέλεια σύζυγος ή τέλεια μητέρα δεν υπάρχει,αυτό ξέρω εγω!Όλες προσπαθούμε για το καλύτερο όσον αφορά τα παιδιά μας!Πάντως βλέπω οτι οι ηλικίες των παιδιών μας ειναι κοντά,οπότε μάλλον ειναι μια φάση της ηλικίας που θα περάσει και όχι κάποιο λάθος στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.Ας περάσει λοιπον αυτή η φάση όσο πιο "ανώδυνα" γίνεται και μόλις μεγαλώσουν λιγάκι ίσως γίνουν πιο υπάκουα.Όσον αφορά τις γιαγιάδες και τους παππούδες δεν τον έχω αφήσει ποτε ή για να είμαι ακριβής στη μητέρα μου τον αφήνω λίγες φορες,στη πεθερά και πεθερό ποτέ ,γιατι έχω διακρίνει ενα είδος κόντρας που δε θέλω να συμμετάσχει το παιδί μου.Όχι γιατι θα του κάνουν τα χατίρια ,ίσα ίσα μου αρέσει αυτο,αλλα γιατί έχουν μια συμπεριφορά και ένα τρόπο σκέψης που δεν μου αρέσει και δε θέλω να την υιθετήσει το παιδί μου,πχ το αγόρι πρέπει να δέρνει ή το αγόρι πρέπει να είναι σκληρό ή του λένε "είσαι άντρας εσύ,κοίτα κατι γκόμενες" και το παιδί μου δεν έχει κλεισει τα τρία ακομη.

[Elpidaz]

Να πώ κάτι? Προσωπικά έχω φύγει από τα όριά μου αρκετές φορές και 2 φορές έχει φύγει και ο άντρας μου. όλες αυτές τις φορές δεν είναι μόνο ζωηρή (ό,τι βλακεία υπάρχει της έχει έρθει εκείνη την στιγμή να την κάνει) αλλά και πολυ προκλητική. Παραδέχομαι δε με μεγάλη μου στενοχώρια οτι 2-3 φορές έχει φάει και μια στον ποπό. Δεν μου αρέσει ο εαυτός μου όταν γίνομαι έτσι αλλά ειλικρινά δεν έχω καμμία διάθεση να βρεθώ στην θέση να με κάνει το παιδί μου ό,τι θέλει. γιατί κατά την άποψή μου αυτό θα φανεί πολύ αργότερα π.χ. στην εφηβεία. και θεωρώ οτι αν δεν βάλω όρια από τώρα. π.χ. να της σημαίνω "φάουλ" κάθε φορά που μου τραβάει τα μαλλιά ή πετάει το φαγητό της κάτω ή δεν μαζεύει τα παιχνίδια της ή με διώχνει κ.α. δεν θα καταφέρω να της τα βάλω ποτέ. τα παιδιά - επίσης κατά την άποψή μου (δεν θέλω να παρεξηγηθώ) - εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις, σε ό,τι ηλικία κι αν βρίσκονται. Συνεπώς όταν μου τραβήξει τα μαλλιά θα της εξηγήσω 1 2 3 οτι δεν τραβάμε τα μαλλιά των άλλων γιατί πονάει την 4 όμως θα τραβήξω και εγώ τα δικά της (ελαφρώς - δεν θα το ξεμαλλιάσω το παιδί ) για να της δείξω οτι όντως πονάει αφενώς και οτι αν φερόμαστε έτσι έτσι θα μας φερθεί και ο άλλος, όταν πετάει το φαγητό της κάτω γιατί δεν της αρέσει πολύ απλά ή θα φάει ό,τι άλλο υπάρχει ή δεν θα φάει τίποτα. λείπω πολλές ώρες από το σπίτι και παρόλη την κούρασή μου αν μη τί άλλο η κατσαρόλα είναι πάντα γεμάτη ποιοτικό φαγητό ειδικά για εκείνην και θέλω να μάθει να το σέβεται, όταν δεν μαζεύει τα παιχνίδια της το μόνο που της λεω πλέον είναι ... οκ θα τα μαζέψει η μαμά αλλά αύριο δεν θα τα βρεις θα τα πετάξω γιατί έχω δικά μου πράγματα να μαζεύω και δεν προλαβαίνω να μαζεύω και τα δικά σου (μέχρι στιγμής δεν έχει χρειαστεί να της κρύψω κάτι τάχα οτι το πέταξα). και ναι θα φωνάξω γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ έχω όρια και ναι θα τα ξεπεράσω γιατί δεν είμαι τέλεια και ναι εύχομαι στο παιδί μου όταν μεγαλώσει και γίνει η ίδια μητέρα να μην χρειαστεί ποτέ να φωνάξει, να βγει εκτός ορίων κλπ κλπ. Από την άλλη όμως ρε κορίτσια όσο κι αν αισθάνομαι τύψεις δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονος οτι όπου κι αν πάμε η κόρη μου είναι κυρία. και σκέφτομαι όταν πηγαίνω στην παιδική χαρά και ό,τι έχουμε ανέβει στην κούνια έρχεται το πιτσιρίκι και μου λέει "να κάνω?" και του λέω σε λίγο γιατί μόλις ανεβήκαμε και μου απαντάει "ναι αλλά εγώ θέλω να κάνω τώρα"!!!!!!! .. σκέφτομαι λοιπόν εκείνη την ώρα.... έτσι είναι και στο σπίτι? προς θεού δεν υπονοώ τίποτα αλλά ειλικρινά ΝΑΙ περνάει από το μυαλό μου οτι αυτό θα μπορούσε να είναι το παιδί μιας τέλειας μητέρας οπου ποτέ δεν έχει φωνάξει, οπου ποτέ δεν έχει σηκώσει χέρι και οπου ποτέ δεν έχει βγει από τα όριά της. μήπως πολύ απλά γιατί ποτέ δεν έχει προσπαθήσει να δουλέψει πραγματικά με την συμπεριφορά του παιδιού της????? δεν ξέρω.

[floraM]

Τέλειος άνθρωπος ή τέλεια σύζυγος ή τέλεια μητέρα δεν υπάρχει,αυτό ξέρω εγω!Όλες προσπαθούμε για το καλύτερο όσον αφορά τα παιδιά μας!Πάντως βλέπω οτι οι ηλικίες των παιδιών μας ειναι κοντά,οπότε μάλλον ειναι μια φάση της ηλικίας που θα περάσει και όχι κάποιο λάθος στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.Ας περάσει λοιπον αυτή η φάση όσο πιο "ανώδυνα" γίνεται και μόλις μεγαλώσουν λιγάκι ίσως γίνουν πιο υπάκουα.Όσον αφορά τις γιαγιάδες και τους παππούδες δεν τον έχω αφήσει ποτε ή για να είμαι ακριβής στη μητέρα μου τον αφήνω λίγες φορες,στη πεθερά και πεθερό ποτέ ,γιατι έχω διακρίνει ενα είδος κόντρας που δε θέλω να συμμετάσχει το παιδί μου.Όχι γιατι θα του κάνουν τα χατίρια ,ίσα ίσα μου αρέσει αυτο,αλλα γιατί έχουν μια συμπεριφορά και ένα τρόπο σκέψης που δεν μου αρέσει και δε θέλω να την υιθετήσει το παιδί μου,πχ το αγόρι πρέπει να δέρνει ή το αγόρι πρέπει να είναι σκληρό ή του λένε "είσαι άντρας εσύ,κοίτα κατι γκόμενες" και το παιδί μου δεν έχει κλεισει τα τρία ακομη.

 

Τα πεθερικά μου να την κρατήσουν ένα βράδυ. Αυτο όμως είναι αρκετό για να μεταλλαξει το παιδι. Μερικές φορές το σκέφτομαι για να μην την στείλω αλλα γνωρίζω ότι είναι σημαντικο το παιδι να έχει πάρε δωσε με τους παπουδες και γιαγιάδες του. Την έχω στείλει για 4 μέρες στους δικούς μου (επαρχία) και το παιδι ήρθε πιο ήρεμο απο ποτέ. Άρα κάτι φταίει και απο εκει! (πεθερικά μου εννοώ) Ειδικά τις τελευταίες μέρες μέχρι και ο άντρας μου σηκώνει τα χέρια του ψηλά! Ξεροκεφαλη οσο δεν παει άλλο και φτάνουμε στο σημείο να της φωνάζουμε συχνά και νοιώθουμε και άσχημα γιατί τελικά εμείς είμαστε οι κακοί!

ούτε έτσι δεν έκανε στην αρχη με την μπεμπα που μας έδειχνε την ζήλια της! Και δεν είναι ότι δεν ασχολουμε μαζι της. Παίζουμε πολυ ώρα, ζωγραφιζουμε, χορευουμε και γενικά ασχολουμε μαζι της. Μπορω να πω ότι έχω και τύψεις με την μπεμπα που της έχω προσφέρει λιγότερη αγκαλιά απο ότι της Μαριαλενας μου. Και σκέφτομαι με το μυαλουδακι μου μήπως με αυτή την συμπεριφορά πιστεύει ότι ασχολούμαστε ακόμα περισσότερο μαζι της? και τι κάνω αν τελικά αυτο πιστεύει? πόσο παραπάνω να ασχοληθώ? η μπεμπα, δόξα το θεω, είναι ήσυχη αλλα δεν θα αργήσει να απαιτεί και αυτη και το κακομοιρο θα έχει δίκιο. Αστα! Είμαι να σκάσω αυτές τις μέρες! Νοιώθω μεγάλη αποτυχία απο μέρους μου!

[Elpidaz]

όχι μην νιώθεις αποτυχία! κάθε μανούλα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για τα παιδάκια της. το γεγονός οτι στενοχωριέσαι εμένα μου δείχνει οτι έχεις συνείδηση. φταίει λίγο και η ηλικία (αλήθεια η κόρη μου είναι 27 μηνών ξέχασα να το πω). κι εγώ στενοχωριέμαι. πάρτο πεισματικά το θέμα.. όχι δεν είμαι αποτυχημένη είμαι ακόμα στην προσπάθεια και είναι πολύ νωρίς να πώ οτι απέτυχα.

[taz18]

εγω παλι το εχω φιλοσοφησει και το εχω δει αλλιως το ολο θεμα

 

δεν "επιτρεπω" στον εαυτο μου να νευριασει με ενα πλασμα 2,5 ετων. πλεον απολαμβανω και τα νευρα του και τα ξεσπασματα του και τις ζημιες του και ολα. δεν θα κανω τον μικρο ενα κακο αντιγραφο του ιδανικου παιδιου που λανθασμενα ειχα στο μυαλο μου. το παιδακι μου εχει την προσωπικοτητα του και πρεπει να την σεβαστω. οπως λοιπον καμαρωνω τα ναζια, τα χαμογελα και τα κατορθωματα του, ετσι καμαρωνω και τις ζημιες του, το γραψιμο του τοιχου, τα νερά πανω στα χαλιά, τα λερωμενα μουτρα του στις κουρτινες, τις δαχτυλιες στα τζαμια.... εκεινη την ωρα στεκομαι απεναντι του και σκεφτομαι οτι πριν το καταλαβω θα μεγαλωσει και δεν θα τα κανει ολα αυτα οποτε τον αφηνω. η κατευθυνση υπαρχει φυσικα. οπως και ο αυστηρος τονος στη φωνη και το αυστηρο βλεμμα, οταν χρειαζεται. αλλά με μετρο....

 

μπορει να κανω και λαθος, δεν ξερω... ελπιζω να μου βγει σε καλο

[Elpidaz]

και ποιός ξέρει εδώ που τα λέμε? όλες οι μανούλες μια ζωή με μια αμφιβολία είμαστε... έκανα το σωστό? μήπως δεν έπρεπε να κάνω εκείνο? μήπως έκανα περισσότερα απ όσο χρειαζόταν? μήπως το να μηπως το άλλο? Να σου πώ κάτι (για να γελάσουμε και λίγο) φίλη taz? όσο κι αν αγχωνόμαστε θα έρθει αναπόφευκτα η στιγμή που τα καμάρια μας θα μας χτυπήσουν τα λάθη μας και καλά θα μας κάνουν γιατί κι εμείς το ίδιο κάνουμε στις δικές μας μαμάδες... διαφωνείς μήπως? :grin:

 

άσχετο-σχετικό επίσης θα μ ενδιέφερε πολύ να γνωρίζω αν οι μανούλες που απαντούν σε αυτό το θέμα και σε παρόμοια εργάζονται ή όχι.

[floraM]

Εγω δεν εργάζομαι. Απολύθηκα πριν μείνω έγκυος στο δευττερο και απο τότε... Οικιακά!

[Elpidaz]

Εγω δεν εργάζομαι. Απολύθηκα πριν μείνω έγκυος στο δευττερο και απο τότε... Οικιακά!

 

με λίγα λόγια είσαι αρκετά μαζί της.

[Elpidaz]

πάντως τελευταία με βοηθάει το οτι μόλις βλέπω οτι το θέμα πάει για φωνή πάω στον πατέρα της και λέω "ανάλαβε"΄, βγαίνω έξω κάνω τσιγάρο ξεφουντώνω και πάω πάλι μέσα να συνεχίσω. ομολογουμένως δουλεύει αν το προλάβω και δεν είμαι και μονη μου.

[floraM]

με λίγα λόγια είσαι αρκετά μαζί της.

 

Ακριβώς! Τόσο που δεν πίστευα οτι θα είχα τέτοια συμπεριφορά. Δεν την είχε πάντα! Ήταν αρκετά υπακουη. Όχι ότι δεν ηταν ζωηρή σαν καθε παιδι δηλαδη, αλλα όταν χρειαζόταν να κάτσει φρόνημα το έκανε. Είχε μάθει και στις βόλτες μας να είναι κοντά μας και να μας ακούει. Γενικά συνεργασιμη! Τώρα τελευταία έχει ξεφύγει! Ελπίζω να είναι κάποια φάση και να παει στο καλο! Προχθές πήγαμε στο εκπτωτικο χωριό και φύγαμε πριν την ώρα μας απο την συμπεριφορά της. Ουρλιαχτα, κλάματα, να μην είναι κοντά μας και γενικά πολυ δύσκολη μέρα!

[taz18]

κι εγω ανεργη ειμαι και ειμαστε ολη μερα και νυχτα μαζι... μην νομιζεις οτι ειμαι καμμια κουλ γενικοτερα και τετοια... καμμια σχεση.... και εχω φωναξει στον μικρο και τις μαχες μας τις ριχνουμε μεσα στο σπιτι και ολα... απλά επειδη περναμε και ενα θεμα με την αναπτυξη του μικρου και εχω πονεσει με ολο το θεμα, ειπα οτι δεν μπορω να ειμαι αυστηρη με τον μικρο. αυτο ειναι ντεφακτο. εχει τυχει να εχω νευριασει τοσο πολυ μαζι του και να λεω μεσα μου "τωρα θα τον χτυπησω" και εχω γυρισει και εχω κουτουλησει την πορτα απο τα νευρα μου :lol::lol:

 

οποτε απο το να χαλιομαστε, αποφασισα καλυτερα να αγαπιομαστε :lol::lol:

[floraM]

οποτε απο το να χαλιομαστε, αποφασισα καλυτερα να αγαπιομαστε :lol::lol:

 

Σοφό!:lol:

[taz18]

να σου πω ενα παραδειγμα να γελασεις. αυτη τη στιγμη στο συρταρι με τα κουταλοπηρουνα δεν υπαρχει δειγμα. ειναι ολα πισω απο την παπουτσοθηκη :lol:

 

πηγε ο κυριος τα εριξε ολα εκει πισω και μετα ερχοταν και φωναζε να τα ξαναβγαλω εξω για να τα ξαναριξει. οταν ερχεται η ωρα του φαγητου εμεις δεν ανοιγουμε το συρταρι στην κουζινα. ανοιγουμε την παπουτσοθηκη για να παρουμε πηρουνι :lol::lol:

 

μολις κοιμαται τα παιρνω, τα πλενω ολα να εχει υλικο :lol::lol:

[Elpidaz]

κι εγω ανεργη ειμαι και ειμαστε ολη μερα και νυχτα μαζι... μην νομιζεις οτι ειμαι καμμια κουλ γενικοτερα και τετοια... καμμια σχεση.... και εχω φωναξει στον μικρο και τις μαχες μας τις ριχνουμε μεσα στο σπιτι και ολα... απλά επειδη περναμε και ενα θεμα με την αναπτυξη του μικρου και εχω πονεσει με ολο το θεμα, ειπα οτι δεν μπορω να ειμαι αυστηρη με τον μικρο. αυτο ειναι ντεφακτο. εχει τυχει να εχω νευριασει τοσο πολυ μαζι του και να λεω μεσα μου "τωρα θα τον χτυπησω" και εχω γυρισει και εχω κουτουλησει την πορτα απο τα νευρα μου :lol::lol:

 

οποτε απο το να χαλιομαστε, αποφασισα καλυτερα να αγαπιομαστε :lol::lol:

 

ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό το θέμα που έχετε.. εμένα πάντως μια χαρά αλιταμπουράκος μου ακούγεται :lol: τελικά τί να πώ όλα μου φαίνεται οτι παίζουν ρόλο στα ξεσπάσματα των νεύρων μας. ίσως και οι τέλειες μητέρες που ακούμε να είναι τέλειες γιατί πολύ απλά έχουν τέλεια παιδιά. ααααχ πόσες φορές έχω πει "ένα μάνιουαλ ρε παιδιά... ένα μάνιουαλ να ξέρουμε ποιοί είμαστε τί κάνουμε":lol:

[Elpidaz]

να σου πω ενα παραδειγμα να γελασεις. αυτη τη στιγμη στο συρταρι με τα κουταλοπηρουνα δεν υπαρχει δειγμα. ειναι ολα πισω απο την παπουτσοθηκη :lol:

 

πηγε ο κυριος τα εριξε ολα εκει πισω και μετα ερχοταν και φωναζε να τα ξαναβγαλω εξω για να τα ξαναριξει. οταν ερχεται η ωρα του φαγητου εμεις δεν ανοιγουμε το συρταρι στην κουζινα. ανοιγουμε την παπουτσοθηκη για να παρουμε πηρουνι :lol::lol:

 

μολις κοιμαται τα παιρνω, τα πλενω ολα να εχει υλικο :lol::lol:

 

ωραίος ο νέος!!!!!!

 

εμένα πάλι όταν θέλει να κάνει σκανταλιά μου λέει : Γύγε μαμά.. τα παίτω μόνη μου τώγια γύγε γύγε (φύγε μαμά θα παίξω μόνη μου τώρα!) :rolleyes:

 

για την εργασία περισσότερο ρωτάω για να δώ μήπως φταίει το οτι είμαι συνεχώς κουρασμένη.. αλλά να μου πεις τώρα κι εσείς που δεν εργάζεστε ξεκουράζεστε στο σπίτι?

[alcyon]

Καλησπέρα κι από μένα...

..... αυτό θα μπορούσε να είναι το παιδί μιας τέλειας μητέρας οπου ποτέ δεν έχει φωνάξει, οπου ποτέ δεν έχει σηκώσει χέρι και οπου ποτέ δεν έχει βγει από τα όριά της. μήπως πολύ απλά γιατί ποτέ δεν έχει προσπαθήσει να δουλέψει πραγματικά με την συμπεριφορά του παιδιού της????? δεν ξέρω.

 

Εδώ έχεις ένα "κενό" στο συλλογισμό σου.

Αυτό που περιγράφεις είναι η αδιάφορη μητέρα.

Παρεμπιπτώντως τέλεια μαμά (ή τέλειος μπαμάς), δεν υπάρχει.

 

Από εκεί και πέρα, ναι γίνεται να μη χρησιμοποιείς την "ξυλιά" ή το "μπατσάκι", για να συνετίσεις το παιδί. Η ξυλιά μπορεί να κρύψει την έκφραση μιας συμπεριφοράς, αλλά δεν εξαφανίζει την αιτία. Αυτό σημαίνει πως σε άλλο χρόνο ενδεχομένως να την αναπαράγει.

Ειδικά αν και μετά την ξυλιά, στο τέλος ενδώσουμε στο χατήρι που θέλει το παιδί, ουσιαστικά το ενθαρρύνουμε στην ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Κι έτσι συναντάμε πολλές φορές γονείς να λένε... "και ξύλο του δίνω κι αυτό, δεν καταλαβαίνει!"

 

Ουσιαστικά η συνέπειά σου ως προς τον κανόνα και η επιμονή σου έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα και όχι η ξυλιά.

Keep going... και δοκίμασε να παρακάμψεις το θέμα ξυλιά... Θα δεις ότι το ίδιο θα είναι!

Αν θες μπορείς να χρησιμοποιήσεις το time-out, αντί για την ξυλιά. Έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο και δε σε φέρνει στη δυσάρεστη θέση να "πονάς" το παιδάκι σου. (Το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί είμαι σίγουρη -απ' την περιγραφή σου- πως η ξυλιά σου δεν ασκείται με σωματική δύναμη! )

 

.... Μπορω να πω ότι έχω και τύψεις με την μπεμπα που της έχω προσφέρει λιγότερη αγκαλιά απο ότι της Μαριαλενας μου....

Άδικα σκας. Το παιδί δεν αντιλαμβάνεται ούτε πως ορίζεις ΕΣΥ το "πολύ"... ούτε το "λίγο". Εφόσον δε διαμαρτύρεται, σημαίνει πως οι ανάγκες του καλύπτονται κι έτσι... δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις τύψεις.

 

 

Επίσης για τη μαμά που αναφέρει πως απολαμβάνει τις σκανδαλιές του παιδιού της. Αυτό δεν είναι κακό, αρκεί να μη του ζητήσεις τα "ρέστα" αργότερα, μεγαλώνοντας.

Αν δηλαδή κάνει κάτι για παιχνίδι τώρα και συ πεις "οκ", μην αποφασίσεις μια μέρα πως μεγάλωσε πια και άρα δε μπορεί να το κάνει. Γιατί τότε θα το απαιτήσει και σαφώς δύσκολα θα διορθώσεις μια εδραιωμένη συμπεριφορά.

 

Αααα... και το άλλο...

Νομίζω FloraM εσύ το ανέφερες εκείνο το "κάνει πως δεν ακούει".

Αυτό είναι μια τακτική που ακολουθούν αρκετά παιδιά προκειμένου να πετύχουν αυτό που θέλουν. Δηλαδή, αντιλαμβάνονται πλήρως αυτό που τους λέτε, απλά το... παρακάμπτουν! Επομένως εσείς δε θα αποθαρρύνεστε.

 

Επίσης... μην αναλώνεστε σε επαναλήψεις.

 

Όταν θέλουμε κάτι το λέμε ΤΟ ΠΟΛΥ δύο φορές. ΟΧΙ τρίτη!

Παράδειγμα:

#1: (ήρεμα)

Άσε κάτω αυτό το βάζο, γιατί κινδυνεύει να σπάσει.

(παιδί, κάνει πως δεν ακούει).

#2: (σταθερή φωνή αλλά πιο "κοφτή")

Σε παρακαλώ, άσε το βάζο κάτω.

(το παιδί κάνει επίσης ότι δεν ακούει. Πιθανά, να σκάσει και ένα γελάκι/χαμογελάκι για να μας "γλυκάνει". -Όποιος γελάσει εδώ, έχασε το "παιχνίδι").

#3: (δε λέμε τίποτα)

(Παίρνουμε το βάζο και απομακρύνουμε το παιδί).

Εφόσον είναι πια μακριά και το βάζο ασφαλές, εξηγούμε γιατί δεν το πειράζουμε.

 

 

Αν ακολουθούμε αυτή την τακτική, το παιδί αντιλαμβάνεται πλήρως πως "δεν το παίρνει" να μην ακούσει τη λεκτική εντολή, γιατί απλά, εννοείτε όσα λέτε.

 

Τώρα... πιθανά στο #3, να ακολουθήσουν τσιρίδες, φωνές, ουρλιαχτά, προσπάθεια να πάει ξανά.

Εσείς τότε επαναλαμβάνετε τον "κανόνα" και δεν επιτρέπετε στο παιδί να πετύχει το στόχο του. Μεγάλη βοήθεια, προσφέρει η απόσπαση της προσοχής προς ένα άλλο αντικείμενο ή κάποια άλλη δραστηριότητα, που να φανεί σαν "ξαφνική": π.χ. ααα! Δε σου έδειξα τη ζωγραφιά μου!! Μόλις η προσοχή του στραφεί αλλου.... you win!!

 

 

Προφανώς ο μπαμπάς της έχει δώσει να καταλάβει πως "δεν αστειεύεται" κι έτσι... καταλαβαίνει πως τα λόγια του έχουν νόημα. Δώσε δύναμη στα λόγια σου.

 

Καλή δύναμη κορίτσια!!

Καλά κουράγια...

Και να αφήσω κι ένα προσωπικό στίγμα:

Όταν έφτανα στα όριά μου, εκεί που δεν πάει άλλο, που το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να τα πλακώσω στο ξύλο... (άφηνα στο νου μου να διαδραματίζονται σκηνές βίας ... στυλ καρτούν... ξέρετε... σύννεφα σκόνης, και γύρω γύρω να φεύγουν χέρια πόδια... τομ και τζέρυ... tazmania devil κτλ) ... και μετά έλεγα στον εαυτό μου: Αφού δεν επιτρέπω σε ξένους να χτυπάνε τα παιδιά μου... θα το κάνω εγώ;!

 

Επίσης...

μιας και ο γονεϊκός ρόλος μας θέλει αρχηγούς...

πρέπει να μένουμε ΠΑΝΩ από τις περιστάσεις και όχι ΜΕΣΑ σε αυτές!

Οι συναισθηματικές εντάσεις μας βάζουν ΜΕΣΑ σε αυτές. Άρα... κορίτσια, ψυχραιμία!

[goody]

Τι ωραια που τα λες βρε alcyon! Παντα μου αρεσει να διαβαζω τις αποψεις σου!

Αυτο με τις λιγες επαναληψεις θα το εφαρμοσω κι εγω!

[jo89]

Συμφωνω με goody μαρεσει αν σε διαβαζω alcyon παντα ωραιες και σωστες συμβουλες....:p

[new mummy]

Να πώ κάτι? Προσωπικά έχω φύγει από τα όριά μου αρκετές φορές και 2 φορές έχει φύγει και ο άντρας μου. όλες αυτές τις φορές δεν είναι μόνο ζωηρή (ό,τι βλακεία υπάρχει της έχει έρθει εκείνη την στιγμή να την κάνει) αλλά και πολυ προκλητική. Παραδέχομαι δε με μεγάλη μου στενοχώρια οτι 2-3 φορές έχει φάει και μια στον ποπό. Δεν μου αρέσει ο εαυτός μου όταν γίνομαι έτσι αλλά ειλικρινά δεν έχω καμμία διάθεση να βρεθώ στην θέση να με κάνει το παιδί μου ό,τι θέλει. γιατί κατά την άποψή μου αυτό θα φανεί πολύ αργότερα π.χ. στην εφηβεία. και θεωρώ οτι αν δεν βάλω όρια από τώρα. π.χ. να της σημαίνω "φάουλ" κάθε φορά που μου τραβάει τα μαλλιά ή πετάει το φαγητό της κάτω ή δεν μαζεύει τα παιχνίδια της ή με διώχνει κ.α. δεν θα καταφέρω να της τα βάλω ποτέ. τα παιδιά - επίσης κατά την άποψή μου (δεν θέλω να παρεξηγηθώ) - εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις, σε ό,τι ηλικία κι αν βρίσκονται. Συνεπώς όταν μου τραβήξει τα μαλλιά θα της εξηγήσω 1 2 3 οτι δεν τραβάμε τα μαλλιά των άλλων γιατί πονάει την 4 όμως θα τραβήξω και εγώ τα δικά της (ελαφρώς - δεν θα το ξεμαλλιάσω το παιδί ) για να της δείξω οτι όντως πονάει αφενώς και οτι αν φερόμαστε έτσι έτσι θα μας φερθεί και ο άλλος, όταν πετάει το φαγητό της κάτω γιατί δεν της αρέσει πολύ απλά ή θα φάει ό,τι άλλο υπάρχει ή δεν θα φάει τίποτα. λείπω πολλές ώρες από το σπίτι και παρόλη την κούρασή μου αν μη τί άλλο η κατσαρόλα είναι πάντα γεμάτη ποιοτικό φαγητό ειδικά για εκείνην και θέλω να μάθει να το σέβεται, όταν δεν μαζεύει τα παιχνίδια της το μόνο που της λεω πλέον είναι ... οκ θα τα μαζέψει η μαμά αλλά αύριο δεν θα τα βρεις θα τα πετάξω γιατί έχω δικά μου πράγματα να μαζεύω και δεν προλαβαίνω να μαζεύω και τα δικά σου (μέχρι στιγμής δεν έχει χρειαστεί να της κρύψω κάτι τάχα οτι το πέταξα). και ναι θα φωνάξω γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ έχω όρια και ναι θα τα ξεπεράσω γιατί δεν είμαι τέλεια και ναι εύχομαι στο παιδί μου όταν μεγαλώσει και γίνει η ίδια μητέρα να μην χρειαστεί ποτέ να φωνάξει, να βγει εκτός ορίων κλπ κλπ. Από την άλλη όμως ρε κορίτσια όσο κι αν αισθάνομαι τύψεις δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονος οτι όπου κι αν πάμε η κόρη μου είναι κυρία. και σκέφτομαι όταν πηγαίνω στην παιδική χαρά και ό,τι έχουμε ανέβει στην κούνια έρχεται το πιτσιρίκι και μου λέει "να κάνω?" και του λέω σε λίγο γιατί μόλις ανεβήκαμε και μου απαντάει "ναι αλλά εγώ θέλω να κάνω τώρα"!!!!!!! .. σκέφτομαι λοιπόν εκείνη την ώρα.... έτσι είναι και στο σπίτι? προς θεού δεν υπονοώ τίποτα αλλά ειλικρινά ΝΑΙ περνάει από το μυαλό μου οτι αυτό θα μπορούσε να είναι το παιδί μιας τέλειας μητέρας οπου ποτέ δεν έχει φωνάξει, οπου ποτέ δεν έχει σηκώσει χέρι και οπου ποτέ δεν έχει βγει από τα όριά της. μήπως πολύ απλά γιατί ποτέ δεν έχει προσπαθήσει να δουλέψει πραγματικά με την συμπεριφορά του παιδιού της????? δεν ξέρω.

Αυτο φοβομουν και εγω!!!Σε καταλαβαινω απολυτα.Ειχα το αγχος μη γινει κακομαθημενος ή βγει εκτος οριων ή γινει μεθαυριο ενας εφηβος η ενηλικας που δεν θα ακουει ή δεν θα σεβεται κτλ.Ομως οταν ηρεμουσα και σκεφτομουν την ολη φαση ξαφνου μου ερχοταν η αιτια της ανυπακοης του και ανακαλυπτα τι τον οδηγουσε σε αυτη τη συμπεριφορα!ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΝΙΩΘΑ ΤΥΨΕΙΣ,γιατι το παιδι ειχε δικιο.Ενα σχεδον τριχρονο παιδι ειχε δικιο που αντιδρουσε ετσι και εγω 34 χρονων ενηλικας φερομουν πιο ανωριμα.Ομως εκεινη την ωρα σε πιανουν τα νευρα σου γιατι σκεφτεσαι ποσο πολυ εχεις ταλαιπωρηθει,να της μαγειρεψεις ,να την βγαλεις βολτα και ενα σωρο πραγματα που κανεις για το παιδι σου και νευριαζεις γιατι ισως νιωθεις μια μορφη αχαριστιας που ομως στη πραγματικοτητα δεν υφισταται.Εγω βρηκα τη λυση ΟΧΙ στην αδιαφορια,ας κανει οτι θελει δεν πειραζει,αλλα με το να του δειχνω σεβασμο.ΑΛΗΘΕΙΑ εχω ησυχασει!μιλαμε ο γιος ειναι ενα πραγματικα ζωηρο παιδι,και με τη βοηθεια ενος πολυ καλου βιβλιου,μπορεσα να καταλαβω οτι καποια πραγματα εχει αναγκη να τα κανει.οταν βλεπω οτι μια κατασταση δε μπορει να τη διαχειριστει μεσολαβω και του προτεινω λυσεις και αν θες το πιστευεις...με ακουει!!!!Σημερα τον πηγα σε ενα παιδικο παρτυ και ολοι μου εδιναν συγχαρητηρια.Προσπαθησε να καταλαβεις γιατι πεταει το φαγητο της,σιγουρα υπαρχει καποια αιτια,καποιος λογος στο μυαλουδακι της.Τα παιδια μαθαινουν να συμπεριφερονται με κοινωνικα αποδεκτο τροπο σιγα σιγα και μεσα απο τη μιμηση,μεσα απο εμας.Οσο για το παιδακι που λες που επεμενε να γινει το δικο του,δεν ξερω την ηλικια του,αλλα αν ηταν κατω απο την ηλικια του σχολειου μπορει να το θεωρουσε πολυ φυσιολογικο να κατεβασεις τη κορη σου για να κανει....επειδη απλα ηθελε!σε αυτες τις ηλικιες συμπεριφερονται παρορμητικα,ειναι φυσιολογικο.Οταν νιωθεις να νευριαζεις πολυ,γιατι συμβαινει κ αυτο ,προσπαθησε να ηρεμησεις,ή φυγε απο το δωματιο ή κατι αλλο,θα δεις οτι σε 10 λεπτα θα εισαι καλυτερα.Παιχνιδια ολα τα παιδακια σκορπιζουν και σπανε και χαλανε,στο κατω κατω δικα τους ειναι,βαλτην στην αρχη να μαζεψει μερικα,όχι ολα,την επομενη φορα το ιδιο,μετα λιγο περισσοτερο,οχι με νευρα αλλα με αποφασιστικοτητα,οχι δηλαδη σαν τιμωρια αλλα σαν κατι που γινεται και θα δεις αλλαγες.Εγω τουλαχιστον εχω δει τεραστια βελτιωση!