Της φωναξα χωρις να φταιει.....τυψεις...τυψεις...τυψεις

[kardoulini]

Καλησπέρα....αχ το πρωί πιέστηκα πάρα πολύ γιατι είχαμε καθυστερήσει αρκετα να φύγουμε απο το σπίτι...να την παω παιδικο και να πάω στη δουλεια....με πήρε ο ύπνος...δεν έβρισκα τι να βαλω...δεν ειναι και πολύ καλα τα ψυχολογικα μου (για πολλους λόγους)....και το ζουζουνακι μου έκανε τσισα και φώναξε όπως πάντα ...΄΄εκαναααα΄΄ και ρε κοριτσια δεν ξέρω τι σκεφτομουν ...δεν ξέρω τι νόμιζα πως άκουσα....περισσοτερο το πηρα ότι γκρίνιαξε....και όχι οτι θέλει να παω να την σκουπισω όπως κάνουμε πάντααα....και της φώναξα πολύ και έβαλε και αυτη τα κλαμματα αλλα και εγω αφού....της ζήτησα χίλιες φορες συγνωμη....

 

Δηλαδη και φώναξα χωρις λόγο και έκλαψα και μπροστα της ...που δεν θέλω με τίποτα.

 

Πω πω έχω καταστεναχωρεθεί ....δεν ξέρω πως ξεπερασα τοσο πολυ τα ορια μου και την πλήρωσε η μικρουλα μου.

 

Συγνωμη καρδουλακι μου.....

[zwaki28]

Θα έλεγα οτι έχουμε όλοι μας κακές στιγμές και δεν είναι να το παίρνεις τόοοοοσο τραγικά το θέμα! Αν το έκανες πρώτη φορά αυτό θα σου πώ συγχαρητήρια ίσως να είσαι η μοναδική!

[kardoulini]

Θα έλεγα οτι έχουμε όλοι μας κακές στιγμές και δεν είναι να το παίρνεις τόοοοοσο τραγικά το θέμα! Αν το έκανες πρώτη φορά αυτό θα σου πώ συγχαρητήρια ίσως να είσαι η μοναδική!

 

Η αλήθεια είναι πως το έχω ξανακάνει ....:oops:...αλλά υπήρχε λόγος....νομίζω πως τελικά το πρόβλημα μου είναι πως με διάφορα που περναμε....είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης...καταπάτησα τα θέλω μου για το παιδι...χωρις να κάνει τίποτα.

 

Αχ έχω αγωνια να παω τωρα να την πάρω απο τον παιδικο.....το σίγουρο είναι πως η ιδια δεν το θυμαται καν.....αλλα οι καταραμμενες τύψεις μου...

[Skybeam]

Δεν θα το θυμάται. Kι αν το θυμάται μεγαλώνοντας θα το θυμάται γλυκά! Μια φορά στη ζωή του ο μπαμπάς μου μου έριξε μια δυο στον ποπό (άλλη περίπτωση από τη δική σου εδώ βέβαια) και μετά μου ζήτησε συγγνώμη με τόση πίκρα... ε, το θυμάμαι ακόμη, αλλά γλυκά!

[zwaki28]

Η αλήθεια είναι πως το έχω ξανακάνει ....:oops:...αλλά υπήρχε λόγος....νομίζω πως τελικά το πρόβλημα μου είναι πως με διάφορα που περναμε....είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης...καταπάτησα τα θέλω μου για το παιδι...χωρις να κάνει τίποτα.

 

Αχ έχω αγωνια να παω τωρα να την πάρω απο τον παιδικο.....το σίγουρο είναι πως η ιδια δεν το θυμαται καν.....αλλα οι καταραμμενες τύψεις μου...

Θα το ξεχάσεις και εσύ μην αγχώνεσαι.. ουυυυυυυ τόσες και τόσες φορές αν τις σκεφτόμουν θα είχα φουντάρει!! Στον ύπνο.... στο φαγητό... στο ρημάδι το μονόζυγο που φοβάται η ψυχή μου μη σαβουρντιχτεί και πολλές άλλες φορές. Γιαυτά ποτέ δεν υπάρχει λόγος ξέρεις "μη με μαλώνεις!!! φύγε είσαι κακιά!Κάτσε καλα!!" και μετά απο λίγο "μώμη μαμά (συγνώμη είναι αυτό) παπάω πολύ"!!