μονο εγω τοσο χαλια;

[kouniabella]

διαβαζω εδω και καιρο τις πεσμενες ψυχολογιες ολων των μαμαδων του φορουμ. Ως επι το πλειστον μαμαδες που γεννησα πριν λιγες μερες, πριν λιγες βδομαδες, πριν λιγους μηνες....Γεννησα πριν 3 χρονια κι ακομα δεν εχω συνελθει. Ισως νιωθω και χειροτερα απο πριν. Δεν βρισκω κανενα ενδιαφερον να περναω χρονο με το παιδι μου. Ξυπναει και σκεφτομαι ποτε θα ξανακοιμηθει για να ξαναβρω την ησυχια μου. Ντρεπομαι που το σκεφτομαι αυτο, οταν αλλοι περνανε τα χιλια κυματα να αποκτησουν ενα παιδι κι εγω λεω αν τα ηξερα ολα αυτα δεν θα ειχα κανει ποτε. Σκεφτομαι οτι θα ηθελα να εχω μια αλλη ζωη χωρις τις ευθυνες που συνεπαγεται το μεγαλωμα ενος παιδιου. Διαβαζα εδω στο φορουμ την κοπελα εκεινη που ειχε γραψει στις πρωτες μερες που ηταν με το μωρο της, ποσο δυσκολο της φαινοταν οτι θα εχει ενα παιδι εξαρτημενο απο εκεινη για τα υπολοιπα χρονια της ζωης της. Αυτο ακριβως σκεφτομαι κι εγω. Δεν βρισκω καμια χαρα σε τιποτα. Οτι κανει μου φαινεται ενοχλητικο και κουραστικο. Ποσο πιο πολλη ντροπη να νιωσω για ολα αυτα που σκεφτομαι;;;

[ΟΛΓΑ78]

Για να μπορέσουμε να σου πούμε την γνώμη μας και κάπως να σε βοηθήσουμε, πες μας λίγα στοιχεία για σένα. Δουλεύεις? Πώς τα πας με τον σύζυγο? Έχεις βοήθεια? Βγαίνεις? Φίλοι? Πεθερικά?

[sofi@p]

διαβαζω εδω και καιρο τις πεσμενες ψυχολογιες ολων των μαμαδων του φορουμ. Ως επι το πλειστον μαμαδες που γεννησα πριν λιγες μερες, πριν λιγες βδομαδες, πριν λιγους μηνες....Γεννησα πριν 3 χρονια κι ακομα δεν εχω συνελθει. Ισως νιωθω και χειροτερα απο πριν. Δεν βρισκω κανενα ενδιαφερον να περναω χρονο με το παιδι μου. Ξυπναει και σκεφτομαι ποτε θα ξανακοιμηθει για να ξαναβρω την ησυχια μου. Ντρεπομαι που το σκεφτομαι αυτο, οταν αλλοι περνανε τα χιλια κυματα να αποκτησουν ενα παιδι κι εγω λεω αν τα ηξερα ολα αυτα δεν θα ειχα κανει ποτε. Σκεφτομαι οτι θα ηθελα να εχω μια αλλη ζωη χωρις τις ευθυνες που συνεπαγεται το μεγαλωμα ενος παιδιου. Διαβαζα εδω στο φορουμ την κοπελα εκεινη που ειχε γραψει στις πρωτες μερες που ηταν με το μωρο της, ποσο δυσκολο της φαινοταν οτι θα εχει ενα παιδι εξαρτημενο απο εκεινη για τα υπολοιπα χρονια της ζωης της. Αυτο ακριβως σκεφτομαι κι εγω. Δεν βρισκω καμια χαρα σε τιποτα. Οτι κανει μου φαινεται ενοχλητικο και κουραστικο. Ποσο πιο πολλη ντροπη να νιωσω για ολα αυτα που σκεφτομαι;;;

χμμμ...νομίζω όλες μας το έχουμε σκεφτεί αυτό κάποιες στιγμές στη ζωή μας ως μαμάδες, δεν είναι ντροπή. μάλλον στην κούραση το αποδίδω...αν δεν είχες κάνει παιδί νομίζεις ότι η ζωή σου θα ήταν καλύτερη? δε θα είχες τον καημό να αποκτήσεις ένα παιδί? τελικά, με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένες (έτσι λέει ο άντρας μου και θα έρθω να συμφωνήσω).

εσύ πόσο χρονών είσαι, εργάζεσαι? το παιδάκι σου πάει σχολείο?

[DALIA]

Για να μπορέσουμε να σου πούμε την γνώμη μας και κάπως να σε βοηθήσουμε, πες μας λίγα στοιχεία για σένα. Δουλεύεις? Πώς τα πας με τον σύζυγο? Έχεις βοήθεια? Βγαίνεις? Φίλοι? Πεθερικά?

 

θα συμφωνήσω με την ολγα διότι έτσι ο καθένας μπορεί να βγάλει άκυρα συμπεράσματα...

π.χ εγώ διαβάζοντας το ποστ θα σου έλεγα ότι δεν ήσουν έτοιμη ακόμη να αποκτήσεις παιδί...

[ΜΠΕΚΑΜ]

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΚΟΥΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.ΠΡΟΣΠΑΗΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΑΝΑΝΕΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΣΟΥ.

[Mairoulitsa]

...θα συμφωνησω με τις παραπανω μανουλες!!!...με εχουνε καλυψει πληρως στο οτι μπορει να φταιει η κουραση ακομα και οι ευθυνες..αλλα οντως πρεπει να μας πεις και αλλα για σενα...δεν ειναι κακο να το νιωθεις απλα εγω λιγο παραξενευτικα οτι εχουνε περασει 3 χρονια και ακομα νιωθεις ετσι....γιατι τα 3 πρωτα χρονια ειναι τα πιο δυσκολα...μετα εχεις να κανεις με εναν ανθρωπο που θα του μαθεις τον κοσμο..θα του μαθεις αισθηματα και συμπεριφορες...θα βοηθησεις στην δημιουργια ενος χαρακτηρα..θα το βλεπεις και θα το καμαρωνεις..!!!τα αισθηματα αγαπης απο σενα στο παιδι και προς εσενα απο αυτο μεγαλωνουν μερα με την μερα..!!!ολες καποια στιγμη λεμε οτι θελουμε ενα παιδακι,δεν ξερουμε ομως και δεν εχουμε φανταστει τι σημαινει και οντως μας ερχετε ντουβρουτζας!!!...τωρα εχει νοημα η ζωη μας...σκεψου τη ζωη σου χωρις το παιδακι σου...θα κοιμηθεις μια βδομαδα απο το πρωι μεχρι το βραδυ...και??...θα βγεις και 20 φορες μεχρι το πρωι...και???...δεν θα μαγειρεψεις για μια βδομαδα...και???ουτε πληντηρια για 10 μερες...και??....μονο και μονο που σε απασχολει σημαινει οτι φοβασαι μην και δεν αγαπας πολυ το μικρο σου...που σημαινει οτι μεσα σου για να σε απασχολει αυτο το αγαπας πολυ....!!!προσπαθησε και θα το βγαλεις απο μεσα σου και ολα θα πανε καλααα!!!...αυταααα

[natassa-tasos]

διαβαζω εδω και καιρο τις πεσμενες ψυχολογιες ολων των μαμαδων του φορουμ. Ως επι το πλειστον μαμαδες που γεννησα πριν λιγες μερες, πριν λιγες βδομαδες, πριν λιγους μηνες....Γεννησα πριν 3 χρονια κι ακομα δεν εχω συνελθει. Ισως νιωθω και χειροτερα απο πριν. Δεν βρισκω κανενα ενδιαφερον να περναω χρονο με το παιδι μου. Ξυπναει και σκεφτομαι ποτε θα ξανακοιμηθει για να ξαναβρω την ησυχια μου. Ντρεπομαι που το σκεφτομαι αυτο, οταν αλλοι περνανε τα χιλια κυματα να αποκτησουν ενα παιδι κι εγω λεω αν τα ηξερα ολα αυτα δεν θα ειχα κανει ποτε. Σκεφτομαι οτι θα ηθελα να εχω μια αλλη ζωη χωρις τις ευθυνες που συνεπαγεται το μεγαλωμα ενος παιδιου. Διαβαζα εδω στο φορουμ την κοπελα εκεινη που ειχε γραψει στις πρωτες μερες που ηταν με το μωρο της, ποσο δυσκολο της φαινοταν οτι θα εχει ενα παιδι εξαρτημενο απο εκεινη για τα υπολοιπα χρονια της ζωης της. Αυτο ακριβως σκεφτομαι κι εγω. Δεν βρισκω καμια χαρα σε τιποτα. Οτι κανει μου φαινεται ενοχλητικο και κουραστικο. Ποσο πιο πολλη ντροπη να νιωσω για ολα αυτα που σκεφτομαι;;;

 

 

Λίγο πολύ όλες μας έχουμε περάσει δύσκολα. Φαντάσου να μεγάλωνες και δίδυμα.

Όργανωσε λίγο καλύτερα το χρόνο σου, κάνε μόνο τα απαραίτητα, πάρε το μικρό σου με το καρότσι και πήγαινε βόλτες. Βγες από το σπίτι και θα δεις πόσο θα αλλάξει η ψυχολογία σου.

Τριών χρόνών δεν είναι μωρό μπορείτε άνετα να πηγαίνετε μαζί για ψώνια, στις κούνιες, κάνε τα στραβά μάτια στις δουλειές του σπιτιού. Μπορούν να περιμένουν. Το μικρό σου όμως μεγαλώνει και δεν θα έχεις πάντα την ευκαιρία να το απαλαμβάνεις αυτό.

[lovely people]

Διαβαζοντας και το πρώτο σου ποστ έχω να πω οτι βρίσκεσαι αντιμέτωπη με μια νέα κα΄τασταση. Όλα είναι θέμα συνήθειας.Αλλαξες την καθημερινότητα σου και χρειάζεσαι χρόνο για να προσαρμοστείς. Και εγώ πολλές φορές θαυμάζω τις γυναίκες που δεν εργάζονται και μεγαλώνουν μόνες τα μικράκια τους αλλα και εγώ το έκανα μέχρι τους 9 μήνες της κόρης μου. Τώρα πιστέυω οτι αν βρεθώ στην ίδια θέση θα παλαγώσω στην αρχή. Να φεύγεις όσο μπορείς απο το σπίτι, σε γιαγιάδες, φίλες,παιδότοπους- Τώρα που ανοίγει ο καιρός είναι ευκαιρία. Μην αισθάνεσαι τύψεις, όλες το χουμε σκεφτεί σε κάπια φάση...το μικρό σου τα πιάνει όλα:D

[viki35]

Λοιπον εγω φοβαμαι οτι θα γινω λιγο σκληρη ας με συγχωρεσει λιγακι η θεματοθετρια . Τη θεωρω αρκετα υπερβολικη , το παιδακι σου ειναι 3 ετων , δεν 3ερω αμα ειχες καποια βοηθεια απο τον συντροφο σου στο μεγαλωμα του , ομως εντα3ει καλο μου κοριτσι , ενα παιδακι ειναι αυτο , οσο ζωηρο και να ειναι , οσο και να μην κοιμαται ειναι 3 ετων πλεον δεν ειναι κανα μικρο βρεφακι που μονο κλαιει και τρεχουμε πανικοβλητοι για να του δωσουμε το γαλα του , ειναι ολοκληρο παιδακι και πλεον ειναι στα καλυτερα του .

Δεν θελω να το παι3ω ουτε εξυπνη , ουτε καλυτερη , ουτε οτιδηποτε τετοιο , ομως μεγαλωνουμε με τον αντρα μου 2 παιδια και συντομα 3 , χωρις καμια ε3ωτερικη βοηθεια , ουτε γιαγιαδες , ουτε τπτ . Παντα βγαινουμε μονο με τα παιδια και τα3ιδια παμε μαζι τους και γενικως προσαρμοσαμε τη ζωη μας με αρχηγο τα παιδια μας . Δεν μας πειρα3ε ποτε , δεν μου ελειψε η παλια μου ζωη και πιστεψε με ηταν γεματη 3ενυχτια , γκομενους , μπουζουκια , μπαρακια και κλαμπς , τα οποια σιχαθηκα και βαρεθηκα . Παρατησα με χαρα τη δουλεια μου για να ειμαι διπλα στα παιδια μου . Δεν ειμαι ανθρωπος του μεσα για αυτο και τα εχω βγαλει ε3ω απο 5 ημερων .

Γενικως σου ειπα οτι δεν το παιζω ε3υπνη και προς Θεου ουτε ζηταω μπραβο κτλ .Απλως θελω να πω οτι πολλοι απο μας εχουμε περισσοτερα παιδια τα οποια τα μεγαλωσαμε χωρις ε3ωτερικες βοηθειες , χωρις ομως να μην θελουμε να ασχολουμαστε με τα παιδια μας ή να παιζουμε μαζι τους ή να βαριομαστε να περναμε χρονο μαζι τους . Απλως ολα εχουνε ενα οριο , και οι γονεις ειναι ανθρωποι οπου θελουνε το χρονο τους για να κανουνε τα δικα τους , τη μονα3ια τους σε καποιες φασεις , ομως προς Θεου , δεν 3ερω αμα ντρεπεσαι η οχι , ομως το θεωρω λιγο ασχημο να λες οτι δεν βρισκεις ενδιαφερον να περνας χρονο με το παιδι σου , στην τελικη βρε παιδια τα παιδια δεν μεγαλωνουνε μονα τους και δεν παιζουνε παντα μονα τους και δεν ειναι τα παιδια των διαφημισεων , αμα δεν μπορειτε να το στηρι3ετε γιατι μπαινετε καν σε αυτες τις διαδικασιες . Συγνωμη που τα λεω ετσι χυμα ομως δεν αντεχω αλλο να ακουω μαμαδες που δεν βρισκουνε ενδιαφερων στην ζωη τους επειδη κανανε παιδια και χασανε την παλια ζωουλα τους .

[sofi@p]

Λοιπον εγω φοβαμαι οτι θα γινω λιγο σκληρη ας με συγχωρεσει λιγακι η θεματοθετρια . Τη θεωρω αρκετα υπερβολικη , το παιδακι σου ειναι 3 ετων , δεν 3ερω αμα ειχες καποια βοηθεια απο τον συντροφο σου στο μεγαλωμα του , ομως εντα3ει καλο μου κοριτσι , ενα παιδακι ειναι αυτο , οσο ζωηρο και να ειναι , οσο και να μην κοιμαται ειναι 3 ετων πλεον δεν ειναι κανα μικρο βρεφακι που μονο κλαιει και τρεχουμε πανικοβλητοι για να του δωσουμε το γαλα του , ειναι ολοκληρο παιδακι και πλεον ειναι στα καλυτερα του .

Δεν θελω να το παι3ω ουτε εξυπνη , ουτε καλυτερη , ουτε οτιδηποτε τετοιο , ομως μεγαλωνουμε με τον αντρα μου 2 παιδια και συντομα 3 , χωρις καμια ε3ωτερικη βοηθεια , ουτε γιαγιαδες , ουτε τπτ . Παντα βγαινουμε μονο με τα παιδια και τα3ιδια παμε μαζι τους και γενικως προσαρμοσαμε τη ζωη μας με αρχηγο τα παιδια μας . Δεν μας πειρα3ε ποτε , δεν μου ελειψε η παλια μου ζωη και πιστεψε με ηταν γεματη 3ενυχτια , γκομενους , μπουζουκια , μπαρακια και κλαμπς , τα οποια σιχαθηκα και βαρεθηκα . Παρατησα με χαρα τη δουλεια μου για να ειμαι διπλα στα παιδια μου . Δεν ειμαι ανθρωπος του μεσα για αυτο και τα εχω βγαλει ε3ω απο 5 ημερων .

Γενικως σου ειπα οτι δεν το παιζω ε3υπνη και προς Θεου ουτε ζηταω μπραβο κτλ .Απλως θελω να πω οτι πολλοι απο μας εχουμε περισσοτερα παιδια τα οποια τα μεγαλωσαμε χωρις ε3ωτερικες βοηθειες , χωρις ομως να μην θελουμε να ασχολουμαστε με τα παιδια μας ή να παιζουμε μαζι τους ή να βαριομαστε να περναμε χρονο μαζι τους . Απλως ολα εχουνε ενα οριο , και οι γονεις ειναι ανθρωποι οπου θελουνε το χρονο τους για να κανουνε τα δικα τους , τη μονα3ια τους σε καποιες φασεις , ομως προς Θεου , δεν 3ερω αμα ντρεπεσαι η οχι , ομως το θεωρω λιγο ασχημο να λες οτι δεν βρισκεις ενδιαφερον να περνας χρονο με το παιδι σου , στην τελικη βρε παιδια τα παιδια δεν μεγαλωνουνε μονα τους και δεν παιζουνε παντα μονα τους και δεν ειναι τα παιδια των διαφημισεων , αμα δεν μπορειτε να το στηρι3ετε γιατι μπαινετε καν σε αυτες τις διαδικασιες . Συγνωμη που τα λεω ετσι χυμα ομως δεν αντεχω αλλο να ακουω μαμαδες που δεν βρισκουνε ενδιαφερων στην ζωη τους επειδη κανανε παιδια και χασανε την παλια ζωουλα τους .

καμμιά φορά, το να χάνεις το ενδιαφέρον σου για κάτι τόσο σημαντικό, όσο το παιδί σου, είναι σημάδι κατάθλιψης, οπότε καλό είναι να μην είμαστε σκληροί με κάποιες συμπεριφορές. μπορεί να υπάρχει κάτι παθολογικό πίσω από αυτή την "αδιαφορία" κι όχι απλά βαρεμάρα..

[viki35]

καμμιά φορά, το να χάνεις το ενδιαφέρον σου για κάτι τόσο σημαντικό, όσο το παιδί σου, είναι σημάδι κατάθλιψης, οπότε καλό είναι να μην είμαστε σκληροί με κάποιες συμπεριφορές. μπορεί να υπάρχει κάτι παθολογικό πίσω από αυτή την "αδιαφορία" κι όχι απλά βαρεμάρα..

Ισως δεν αντιλεγω ρε συ , εχω περασει και εγω απο καταθλιψη , ειμαι σε ψυχοθεραπεια τα τελευταια 7 χρονια εβδομαδαιως , με σημαντικες δυσλειτουργιες παλια στη ζωη μου , ουτε στο περιπτερο για τσιγαρα λογω αγοραφοβιας . Μπορει να ειναι σημαδι οντως καταθλιψης ομως φοβαμαι οτι το ακουω ολο και περισσοτερο πλεον , και δεν μιλαω μονο για το φορουμ και σε μαμαδες συμμαθητων των παιδιων μου , οι οποιες αφηνουνε χωρις ουσιαστικα λογω τα παιδια τους εως πολυ αργα σχολειο και παιδικο γιατι απλα βαριουνται (και δεν εχουνε καταθλιψη απλα βαριουνται ) να ασχοληθουνε .Ζητησα ε3αλλου συγνωμη απο την κοπελα , δεν 3ερω τι μπορει να της συμβαινει αλλα ηθελα να εκφρασω και την αλλη οψη .

[sofi@p]

Ισως δεν αντιλεγω ρε συ , εχω περασει και εγω απο καταθλιψη , ειμαι σε ψυχοθεραπεια τα τελευταια 7 χρονια εβδομαδαιως , με σημαντικες δυσλειτουργιες παλια στη ζωη μου , ουτε στο περιπτερο για τσιγαρα λογω αγοραφοβιας . Μπορει να ειναι σημαδι οντως καταθλιψης ομως φοβαμαι οτι το ακουω ολο και περισσοτερο πλεον , και δεν μιλαω μονο για το φορουμ και σε μαμαδες συμμαθητων των παιδιων μου , οι οποιες αφηνουνε χωρις ουσιαστικα λογω τα παιδια τους εως πολυ αργα σχολειο και παιδικο γιατι απλα βαριουνται (και δεν εχουνε καταθλιψη απλα βαριουνται ) να ασχοληθουνε .Ζητησα ε3αλλου συγνωμη απο την κοπελα , δεν 3ερω τι μπορει να της συμβαινει αλλα ηθελα να εκφρασω και την αλλη οψη .

έχεις δίκιο, ίσως είμαστε μια "καλομαθημένη" γενιά που δεν μπορούμε την πολύ ταλαιπωρία.. κι εγώ πρόσφατα ήμουν σε μια συνάντηση, που κοπέλα 38 ετών με 1 παιδί 5 ετών και βοήθεια από τη μαμά της, έλεγε ότι δεν πρόκειται να κάνει 2ο παιδί γιατί δεν μπορεί να κλειστεί άλλο σπίτι και να μη βγαίνει τα βράδυα (οκ, δεκτόν).

[SWEET]

Κι αμα νιωθει ετσι η κοπελα, τι να πει? Τα συναισθηματα μας δεν ειναι κατι που το επιλεγουμε, ή το νιωθεις ή οχι. Κι εμενα μου φανηκε καπως ασχημο να νιωθει ετσι για το παιδακι της, αλλα γι'αυτο μας γραφει πως νιωθει, μηπως και μπορεσουμε να τη βοηθησουμε. Κι η ιδια προφανως στενοχωριεται.

Δεν ειμαι ειδικη και δεν ξερω γιατι σου συμβαινει αυτο, αλλα οπως εγραψε κι η προηγουμενη κοπελα, μηπως ειναι σημαδι καταθλιψης? Μηπως να συμβουλευοσουν καποιον ειδικο? Ειναι κριμα και για σενα αλλα και για το παιδακι, που σιγουρα σε αυτη την ηλικια αντιλαμβανεται πολλα. Να σου πω, κι εγω πολλες φορες βαριεμαι να παιζω ολη μερα μαζι της (δεν παιζει καθολου μονη της) και χαιρομαι οταν ερχεται η ωρα του υπνου, αλλα αισθανομαι πολλη χαρα με τα λογακια που λεει, με καθε καινουριο κατορθωμα της, τρελαινομαι να την αγκαλιαζω και να τη φιλαω (σε σημειο κουραστικο!). Εσυ δε νιωθεις χαρα με ολα αυτα? Μηπως δεν εχεις βοηθεια απο πουθενα, ουτε απο τον αντρα σου? Μηπως δουλευεις υπερβολικες ωρες κι ειναι απο την κουραση ολο αυτο, ή αντιθετα εχεις κλειστει στο σπιτι και δε βγαινεις καθολου. Προσπαθησε να περνας ωραια με το παιδακι σου, αλλα να εχεις και καποιες στιγμες για σενα να περνας καλα και πιστευω οτι ολα θα πανε καλα!

[marchalina]

Kouniabella εφοσον τιποτα δεν σου δινει ευχαριστηση και εχεις αρνητικες σκεψεις για τις οποιες εχεις ενοχες οι οποιες ενοχες ανατροφοδοτουν τις αρνητικες σκεψεις και συναισθηματα...εισαι σ ενα φαυλο μαυρο καταθλιπτικο κυκλο

Σιγουρα θα εχεις προσπαθησει να βγεις απο αυτον..αλλα κραταει λιγο και ξανακυλας χειροτερα

Δεν ειναι ντροπη να ζητησεις καποια βοηθεια Ισως και απο το κεντρο ψυχικης υγειας της περιοχης σου (δωρεαν)

Μονο βελτιωση θα δεις δουλευοντας με τον εαυτο σου και τα συναισθηματα σου

Γενικα οι περισσοτερες περναμε τετοια φαση αλλα οταν η ενταση η συχνοτητα και η διαρκεια των συμπτωματων δημιουργει προβλημα στην καθημερινοτητα μας και τους γυρω μας καλο ειναι να ζηταμε βοηθεια

Αποφασισε οτι θελεις να βγεις απο την κατασταση αυτη και ζητησε βοηθεια

[kouniabella]

Oλα αυτα που μου γραψατε-κι ευχαριστω που ασχοληθηκατε ουτως ή αλλως-τα ξερω και τα εχω σκεφτει κι εγω απειρες φορες. Μπραβο στις μαμαδες που ειναι πολυτεκνες, πολυασχολες, επιτυχημενες και ευτυχισμενες και δεν νοσταλγησαν ουτε μια φορα την προ παιδιων ζωη τους. Επελεξα να μεινω στο ενα παιδι και να μην σκεφτω καν να κανω δευτερο γιατι θεωρω οτι ετσι οπως ειμαι δεν εχω τιποτα καλο να προσφερω. Πιστευω ομως οτι γραφοντας εδω ηθελα μονο να πω αυτο που δεν μπορω να πω στους γυρω μου βρε αδερφε. Δεν εγραψα ουτε για να συγκριθω με καποιον αλλον, ποιος κανει τι καλυτερα απο ποιον και να ζυγισουμε τις βοηθειες του καθενος μας, ωστε να αποφασισουμε αν αξιζει να διαμαρτυρεται ή οχι. Παντα θα υπαρχει καποιος σαν την viki35 που αυτα που λεω θα της φαινονται ανουσια σε σχεση με τα δικα της θεματα ως μητερα 3 παιδιων. Μπραβο σου viki35 που τα καταφερνεις τοσο καλα, αλλα δεν νομιζω οτι ο αρχικος σκοπος του θεματος της ψυχολογιας του γονεα ηταν να κανουμε κριτικη σε κακη ψυχολογια ή διαθεση αυτου που γραφει. Αλλωστε καποιος που οπως δηλωνει ο ιδιος βρισκεται επι 7 χρονια σε εβδομαδιαια θεραπεια, θα επρεπε εκ των πραγματων να ειναι πιο ελαστικος....Εχεις υπαρξει εκει, το εχεις ζησει, ξερεις πως ειναι αλλα προφανως το ξεχασες.....

[lovely people]

Αν μπειτε στον κόπο να διαβάσετε και το πρώτο ποστ της κοπέλας σε άλλο θέμα ίσως να καταλάβετε περισσότερα. Θεωρώ και έγώ πάντως κουνιαμπελα οτι ίσως κάποιος ειδικός να σε βοηθήσει να καταλάβεις τις σκέψεις σου. Οτι αγαπάς το παιδί σου είμαι σίγουρη απο την άλλη δεν ξέρω αν οι σκέψεις σου και τα συναισθήματα που έχεις κατα διαστήματα, επηρεάζουν και την ψυχολογία του. Τα παιδιά τα καταλαβαίνουν όλα...

[viki35]

Oλα αυτα που μου γραψατε-κι ευχαριστω που ασχοληθηκατε ουτως ή αλλως-τα ξερω και τα εχω σκεφτει κι εγω απειρες φορες. Μπραβο στις μαμαδες που ειναι πολυτεκνες, πολυασχολες, επιτυχημενες και ευτυχισμενες και δεν νοσταλγησαν ουτε μια φορα την προ παιδιων ζωη τους. Επελεξα να μεινω στο ενα παιδι και να μην σκεφτω καν να κανω δευτερο γιατι θεωρω οτι ετσι οπως ειμαι δεν εχω τιποτα καλο να προσφερω. Πιστευω ομως οτι γραφοντας εδω ηθελα μονο να πω αυτο που δεν μπορω να πω στους γυρω μου βρε αδερφε. Δεν εγραψα ουτε για να συγκριθω με καποιον αλλον, ποιος κανει τι καλυτερα απο ποιον και να ζυγισουμε τις βοηθειες του καθενος μας, ωστε να αποφασισουμε αν αξιζει να διαμαρτυρεται ή οχι. Παντα θα υπαρχει καποιος σαν την viki35 που αυτα που λεω θα της φαινονται ανουσια σε σχεση με τα δικα της θεματα ως μητερα 3 παιδιων. Μπραβο σου viki35 που τα καταφερνεις τοσο καλα, αλλα δεν νομιζω οτι ο αρχικος σκοπος του θεματος της ψυχολογιας του γονεα ηταν να κανουμε κριτικη σε κακη ψυχολογια ή διαθεση αυτου που γραφει. Αλλωστε καποιος που οπως δηλωνει ο ιδιος βρισκεται επι 7 χρονια σε εβδομαδιαια θεραπεια, θα επρεπε εκ των πραγματων να ειναι πιο ελαστικος....Εχεις υπαρξει εκει, το εχεις ζησει, ξερεις πως ειναι αλλα προφανως το ξεχασες.....

Καλο μου κοριτσι δεν συγκρινω τον εαυτο μου με κανεναν , οπως επανελαβα αρκετες φορες ειπα οτι αναφερω το δικο μου παραδειγμα μονο και μονο για να σου πω οτι ειμαι ανευ βοηθειας και εχοντας μια ασχημη προηγουμενη ψυχολογικη διαθεση , προσπαθησα ομως για τα παιδια μου και βγηκα απο εκει . Δεν ειπες στο αρχικο σου ποστ οτι υποφερεις απο καταθλιψη , δεν ειπες οτι χρειαζεσαι βοηθεια , ουτε απεδωσες την ελειψη ενδιαφεροντος σου στο παιδι σου σε ψυχολογικους λογους και αιτιες και πιστεψε με αμα οντως υπαρχουνε κανε τα παντα να βοηθησεις τον εαυτο σου γιατι ειναι κριμα και για σενα και για το παιδακι , οπως εσυ ειπες ξερω απο πρωτο χερι ποσο δυσκολα ειναι τα ψυχολογικα προβληματα και πιστεψε με ποτε δεν θα ειμαι καλα , οποτε ποτε δεν θα τα ξεχασω.Το οτι ειμαι πολυ καλυτερα μετα απο πολυ προσπαθεια δεν συνεπαγεται οτι εχω ξεχασει ποσο δυσκολα περασα ή τωρα ειμαι καλα ανευ φοβιων .Θα ειμαι πιο αναλυτικη και θα σου παραθεσω την πηγη ολων των ψυχολογικων μου προβληματων τα οποια πονανε τοσο πολυ οπου σε καθε ευκαιρια ποναω πολυ σαν μωρο παιδι , δυστηχως η μητερα μου δεν με καταλαβε ποτε , δυστηχως ερχομουνα παντα δευτερη μετα τον πατερα μου , δυστηχως οταν μεγαλωσα και δεν της θυμιζα το προτυπο που ειχε εκεινη για μενα με απεριψε με τον τροπο της και μου φερθηκε πολυ σκληρα λεκτικα και πολλες φορες και με σωματικη βια φυσικα την εποχη που ημουνα εγω παιδι ητανε της μοδας , η μανα μου ητανε καλη γυναικα και πιστευω οτι με αγαπουσε , ομως με αγαπουσε με ορους και ορια , με κατηγορουσε οτι κλειστικανε μεσα με τον πατερα μου ενω με κανανε μετα τα 40 , με κατηγορουσε οτι δεν πηγανε τα3ιδια γιατι ειχανε εμενα μωρο , οτι για ολα τα στραβα εφταιγα εγω αθελα της βεβαια ολα αυτα δεν καταλαβαινε τι εκανε ,οποτε πλεον μετα το θανατο του πατερα μου σε βαθια γερματα πριν απο 2 χρονια με τον οποιο ειχε παθος , χωρις καν να το καταλαβει με απεριψε απο την ζωη της (ποια ζωη δηλαδη ,υποφερει απο καταθλιψη αρνουμενη να παρει βοηθεια κλεισμενη σπιτι της κλαιγοντας συνεχεια για τον πατερα μου ), τις πρωτες μερες δεν ηθελε καν να με δει και αρχησε παλι το γνωστο της ποιημα οτι εγω φταιω για ολα παντα , συγνωμη που μακρυγορω ομως ηθελα να 3ερεις οτι δεν ξεχασα κανενα ψυχολογικο προβλημα γιατι υπαρχει ακομα , ειναι εδω ασχετα αμα εγω πλεον το αντιμετοπιζω διαφορετικα λογω της θεραπειας μου , λογω των τελειων παιδιων μου , λογω του τελειου αντρα μου οπου ειναι διπλα μου συνεχεια σε ολα αυτα . Δεν εχω ακομα 3 παιδια , ελπιζω οτι συντομα θα πανε ολα καλα και θα εχω , μακαρι δηλαδη .

Εξαλου πιστευω οτι καταλαβες οτι δεν μιλησα σκληρα διοτι ηξερα οτι εχεις καποιο ψυχολογικο θεμα , αλλα επειδη βλεπω συνεχεια μαμαδες διπλα μου να αδιαφορουνε , να βαριουνται να ασχοληθουνε , να θεωρουνε ουσιαστικα βαρος τα παιδια τους και αυτο με ενοχλει , δεν μου αρεσει .

Αμα πιστευεις οτι δεν μπορεις να τα καταφερεις και νοιωθεις πραγματικα δυστηχησμενη , ειναι καλο να παρεις καποια βοηθεια ειδικου , η καταθλιψη ειναι πολυ σοβαρο προβλημα και μπορει να δημιουργησει πολλες ασχημες καταστασεις .Δεν 3ερω την προσωπικη σου κατασταση , ουτε σε ποιους ανθρωπους μπορεις να στηριχτεις απο την οικογενεια σου , αλλα ακομα και να μην μπορεις να στηριχτεις σε καποιον ,εχεις τον εαυτο σου , βρες καποιο καλο ψυχολογο και προχωρα να λυσετε μαζι το νημα και επιτελους να μπορεσεις να χαρεις τη ζωη σου μαζι με το παιδι σου ,, το οποιο σε λιγο καιρο θα μεγαλωσει αρκετα και θα καταλαβαινει .

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Kοριτσακι μου ΜΗΝ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΑΣΧΗΜΑ και εγω κατα καιρους νοιωθω ΠΝΙΓΜΕΝΗ και δεμενη! Ειναι ολα φυσιολογικα. Θα μεγαλωσει το παιδακι σου και εσυ θα ξεκουραστεις! Παντως μην αποκλειεις δευτερο παιδακι θα δεις οτι δεν θα το μετανιωσεις . Καντο ομως οταν εσυ νοιωσεις ετοιμη και ενταξει.

[goody]

Εγω καταλαβαινω οτι σε εχει παρει απο κατω το οτι δεν εχεις δουλεια, εχεις βγει απο τη ρουτινα στην οποια ειχες συνηθισει και πιθανοτατα σου αρεσε περισσοτερο απο την τωρινη και σου φαινονται ολα δυσκολα και η ευθυνη μεγαλη.

Αλλα ειναι αδικο για το παιδακι σου να λες οτι μολις ξυπνησει σκεφτεσαι ποτε θα ξανακοιμηθει για να βρεις την ησυχια σου, ή οτι δεν εχεις τιποτα καλο να του προσφερεις, ή οτι δεν θες την ευθυνη του να εχεις παιδι.

Δεν το ρωτησες το παιδακι πριν το κανεις, δεν φταιει αυτο που υπαρχει, εννοω δεν ηρθε στον κοσμο για να σου χαλασει την ηρεμια και να σε γεμισει ευθυνες. Εσυ και ο αντρας σου το διαλεξατε, και ειναι πολυ αδικο να το βλεπεις ετσι γιατι σε ενα βαθμο θα το νιωθει και το παιδι. Δεν θελω να σε γεμισω τυψεις, απλα σου λεω να το δεις αλλιως. Και αφου νιωθεις ετσι εδω και τρια χρονια πρεπει πια να κανεις κατι για αυτο. Και εννοειται εχεις πολλα καλα να του δωσεις, εισαι η μανουλα του, μονο το χαμογελο σου, η αγκαλια και το χαδι σου ειναι ικανα να ζεστανουν την καρδουλα του παιδιου σου και να το γεμισουν ασφαλεια και χαρα.

Θες να μας πεις λιγα περισσοτερα πραγματα για εσενα? Εχεις βοηθεια απο κανεναν? Ποσο καιρο σταματησες να δουλευεις? Στην καθημερινοτητα σας τι κανετε, ειστε κλεισμενοι σπιτι,βγαινετε? Ισως μπορουμε να σου δωσουμε μερικες συμβουλες που να τονωσουν την αισιοδοξια σου!

Και ειναι φυσιολογικο να νιωθεις πνιγμενη καπου καπου, μην νιωθεις ασχημα, για ολες μας υπαρχουν στιγμες που αναπολουμε την προ παιδιου ζωη μας αλλα αληθεια αν το δεις απο αλλη οπτικη, θα βρεις μεγαλη χαρα στο οτι εχεις παιδακι.

[maela]

Καλημερα!

Και εγω θα συμφωνισω με τα κοριτσια και την goody κυριως οτι εφοσον σου συμβαινει για 3 χρονια.. ειναι λιγο αδικο για το παιδι γτ σιγουρα καταλαβαινει τα παντα!Το θετικο ειναι οτι το αντιλαμβανεσαι για ερχεσαι εδω και να μας το λες.. που πιστευω ειναι ενα καλο βημα.Εισαι κουρασμενη και αυτο φαινεται.Φανταζομαι για ολα αυτα που νιωθεις .. δεν νομιζω οτι ευθυνεται το παιδι.Η δουλεια .. η η ελλειψη δουλειας.. η σχεση σου με τον αντρα σου.. η σχεση με φιλους.. καπου απο εκει ισως ξεκιναει το προβλημα.. και με τις ευθυνες του παιδιου θα διογκωνεται.

Πρεπει να μιλησεις με εναν ειδικο.. μπορεις να βρεις μια γραμμη στηριξης γονεων.. υπαρχουν πολλες νομιζω αμα δεν θες να πας σε ειδικο.. εκει θα σου μιλησουν και θα βοηθισουν!

Ολες περναμε τη φαση μας.. γτ ειμαστε οπως ειπε μια κοπελα καλομαθημενη γενια!Αλλα 3 χρονια ειναι πολυ και πρεπει να κανεις αμεσα κατι για να νιωσεις καλυτερα εσυ και το παιδι σου.

Υ.Γ.Δεν ειδα απο καμια κοπελα καμια κριτικη.Απο τη στιγμη που γραφεις σε ενα δημοσιο φορουμ πρεπει να εισαι ετοιμος να ακουσεις και την αντιθετη αποψη.Καποιες φορες οι αντιθετες αποψεις μας κανουν πιο καλο απο το να μας χαιδευουν τα αυτια.Την αρνητικη αποψη της βικης εγω θα την επαιρνα επικοδομητικα!

[danel]

Kouniabella, πολύ ενδιαφέρον το θέμα σου!

Είμαι σίγουρη ότι πολλές μαμάδες νοιώθουν έτσι αλλά δεν τολμούν να το πούνε. Μία απ' αυτές ήμουν κι εγώ.

 

Νομίζω ότι κάποιες κοπέλες είναι προορισμένες για να γίνουν μαμάδες και να δοθούν σ'ένα παιδί ολοκληρωτικά και κάποιες άλλες απλώς βάζουν σε προτεραιότητα τον...εαυτό τους. Αυτές που έχουν τη δυνατότητα να βρουν την ισορροπία και στα δύο, θα είναι οι πιο τυχερές.

Πιστεύω λοιπόν ότι για να καταφέρεις να περνάς κι εσύ καλά θα πρέπει να έχεις βοήθεια, πολύ χρόνο για τον εαυτό σου (χωρίς τύψιες)-έστω κι αν μένει πολύ λίγος χρόνος για το μικρό σου, αλλά ουσιαστικός, ποιοτικός!

Τον υπόλοιπο χρόνο ας ασχοληθεί ο μπαμπάς του...αλήθεια αυτός πώς νοιώθει;

[DALIA]

Σκέψου πράγματα που θα μπορέσεις να κανείς και να περνάτε καλά συγχρόνως εσυ με το σύντροφο σου και το παιδί. Είναι αρκετά μεγάλο και θα μπορέσετε να βρείτε. Εμείς ας πούμε έχουμε πολλα πάνε έλα με φίλους που έχουν παιδια. Καλώ στο Σπιτι φίλους του μικρού και εγω πχ κάνω τα νύχια μου. Πηγαίνουμε στο γήπεδο. Πηγαίνουμε πλατεία όπου έχει καφέ δίπλα στην παιδική, πάμε σε δρόμους κυκλοφοριακής αγωγής ο μικρός κάνει ποδήλατο και εγω διαβάζω, πάμε ποδόσφαιρο και συζητάμε με άλλους γονείς κτλ.