Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

καταθιψη στην εγκυμοσυνη


Recommended Posts

Καλησπερα σε ολες και ολους, ειμαι στην 29η εβδομαδα κυησης και ολα ειναι μια χαρα απο ιατρικης αποψης Δοξα τον Θεο! Παρολα αυτα ψυχολογικα ειμαι χαλια,πριν μεινω εγγυος ειχα καταθλιψη που με βασανιζε καιρο,μια ημουν καλυτερα μια με ξαναεποιανε,επαιρνα αντικαταθληπτικα και τον τελευταιο χρονο ημουν μια χαρα,μολις εμαθα για το νινακι που περιμενω εκοψα τα χαπια αμεσως οπως με συμβουλευσε και ο γιατρος. Αυτο που ζω απο τον τριτο μηνα ομως ειναι ενα δραμα...δεν κοιμαμαι τα βραδυα(κοιμαμαι πρωι 6-7) δεν μπορω να ησυχασω,συνεχως φοβαμαι μην παθει κατι το μωρο ειμαι μεσα στο αγχος,κλαιω 24 ωρες την μερα με το παραμικρο,δεν βγαινω απο το σπιτι(γιατι δεν θελω δεν εχω ορεξη και δυναμη) δεν εχω ενδιαφερον για τιποτα απολυτως, εχω τρομερους φοβους για ολα,δεν χαιρομαι την εγκυμοσυνη μου ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΟΣΕΣ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ,ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΩΡΑΚΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΩ ΑΠΟ ΧΑΡΑ ΝΙΩΘΩ ΕΤΣΙ..ΕΙΜΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΗ ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΛΕΓΧΩ!! Εχω παρει 13 κιλα και ακομα ειμαι στον 7ο.Να σημειωσω οτι παντα ημουν πετσι και κοκκαλο,ειχα πολυ ομορφο σωμα...ετρωγα τα παντα και δεν παχαινα,και τωρα ενω προσεχω τα κιλα μπαινουν αμεσως,ξερω οτι ειναι φυσιολογικο να παχυνεισ στην εγκυμοσυνη αλλα μεσα στα ορια παντα..δεν θελω να ειμαι αχαριστη γιατι αυτο το παιδι ειναι τα παντα για μενα...αλλα ανυπομωνω να γεννησω ωστε να παρω παλι τα αντικαταθληπτικα μου και να χαρω το παιδακι μου..νιωθω τοσο μονη,αλλα παραλληλα δεν θελω εγω η ιδια να συναναστερφομαι με κανεναν..ημουν ενα πολυ κοινωνικο ατομο παρα το προβλημα μου αλλα τωρα ειμαι μια σκια του εαυτου μου γεματη φοβο,ασχημες σκεψεις λυπη και δακρυα..Δεν μπορω να κανω ψυχαναλυση αυτη την περιοδο(λογω οικονομικων) οποτε απλα υπομενω,γεματη τυψεις και γεματη λυπη περιμενωντας να γεννηθει το αγορακι μου...Ο αντρας μου με στηριζει οσο μπορει και με το παραπανω και για αυτο και ειναι ο μονος που θελω κοντα μου....Συγνωμη αν εγραψα πολλα αλλα δεν αντεχα αλλο.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


Ευχαριστω για την απαντηση,αλλα σκεφτομαι οτι εμειναν 2μιση μηνες,και οτι τα φαρμακα μπορει να βλαψουν το μωρο περισσοτερο απο την κατασταση μου γιατι ξερω πως καταλαβαινει οτι δεν ειμαι καλα.

Link to comment
Share on other sites

σε καταλαβαινω....και να μην εχει κανεις ιδιαιτερο θεμα, ειναι τετοιες οι εποχες , που λες....θα εχω δουλεια? θα πληρωθω? πως θα ανταπεξελθω στισ οικονομικες υποχρεωσεις? πως θα μεγαλωσει το παιδι μου? σε τι κοσμο? κλπ κλπ.....ειμαι κ γω ενα πολυ αγχωδες ατομο!!! ξερεις τι με ανακουφιζει κ μου δινει αισιοδοξια??? οτι---πρωτα ο θεος!να πανε ολα καλα!-το καλοκαιρι θα κραταω το μωρακι μου στην αγκαλια μου!!!!και για μενα αυτο ειναι ολος ο κοσμος!!! και με την αγαπη του αντρα μου θα τα καταφερουμε!!! εμενα με εχει πιασει μια αισιοδοξια! ενω παντα ημουν απαισιοδοξη κ αγχωδης!!!! τωρα να εχω καμια φορα τσαντιλες η να με πιανουν πανευκολα τα κλαματα---νομιζω ειναι κ ορμονικο!!!τον πρωτο μηνα ειχα νευρα κ ολο εκλαιγα....αισιοδοξια λοιπον!!!και με αγαπη σε καθε οικογενεια κ σε καθε μανουλα!! εχουμε ευθυνη το παιδακι μας να ειναι πανω απο ολα ευτυχισμενο!!!!με το καλο το μωρακι σου ευχομαι!!!

Link to comment
Share on other sites

Καλησπερα σε ολες και ολους, ειμαι στην 29η εβδομαδα κυησης και ολα ειναι μια χαρα απο ιατρικης αποψης Δοξα τον Θεο! Παρολα αυτα ψυχολογικα ειμαι χαλια,πριν μεινω εγγυος ειχα καταθλιψη που με βασανιζε καιρο,μια ημουν καλυτερα μια με ξαναεποιανε,επαιρνα αντικαταθληπτικα και τον τελευταιο χρονο ημουν μια χαρα,μολις εμαθα για το νινακι που περιμενω εκοψα τα χαπια αμεσως οπως με συμβουλευσε και ο γιατρος. Αυτο που ζω απο τον τριτο μηνα ομως ειναι ενα δραμα...δεν κοιμαμαι τα βραδυα(κοιμαμαι πρωι 6-7) δεν μπορω να ησυχασω,συνεχως φοβαμαι μην παθει κατι το μωρο ειμαι μεσα στο αγχος,κλαιω 24 ωρες την μερα με το παραμικρο,δεν βγαινω απο το σπιτι(γιατι δεν θελω δεν εχω ορεξη και δυναμη) δεν εχω ενδιαφερον για τιποτα απολυτως, εχω τρομερους φοβους για ολα,δεν χαιρομαι την εγκυμοσυνη μου ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΟΣΕΣ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ,ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΩΡΑΚΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΩ ΑΠΟ ΧΑΡΑ ΝΙΩΘΩ ΕΤΣΙ..ΕΙΜΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΗ ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΛΕΓΧΩ!! Εχω παρει 13 κιλα και ακομα ειμαι στον 7ο.Να σημειωσω οτι παντα ημουν πετσι και κοκκαλο,ειχα πολυ ομορφο σωμα...ετρωγα τα παντα και δεν παχαινα,και τωρα ενω προσεχω τα κιλα μπαινουν αμεσως,ξερω οτι ειναι φυσιολογικο να παχυνεισ στην εγκυμοσυνη αλλα μεσα στα ορια παντα..δεν θελω να ειμαι αχαριστη γιατι αυτο το παιδι ειναι τα παντα για μενα...αλλα ανυπομωνω να γεννησω ωστε να παρω παλι τα αντικαταθληπτικα μου και να χαρω το παιδακι μου..νιωθω τοσο μονη,αλλα παραλληλα δεν θελω εγω η ιδια να συναναστερφομαι με κανεναν..ημουν ενα πολυ κοινωνικο ατομο παρα το προβλημα μου αλλα τωρα ειμαι μια σκια του εαυτου μου γεματη φοβο,ασχημες σκεψεις λυπη και δακρυα..Δεν μπορω να κανω ψυχαναλυση αυτη την περιοδο(λογω οικονομικων) οποτε απλα υπομενω,γεματη τυψεις και γεματη λυπη περιμενωντας να γεννηθει το αγορακι μου...Ο αντρας μου με στηριζει οσο μπορει και με το παραπανω και για αυτο και ειναι ο μονος που θελω κοντα μου....Συγνωμη αν εγραψα πολλα αλλα δεν αντεχα αλλο.

 

 

Δεν εχω περασε καταθλιψη...αν και εφτασα πολυ κοντα...εχω περασει περιοδους με κρισεις πανικου και μπορω να καταλαβω αυα που λες.

Θα σου πω ομως κατι.Απο τα λεγομενα σου καταλαβαινω οτι εχεις αποκτησει μια χαζη "εξαρτηση" απο τα φαρμακα.Μπορεις αγαπη μου να τα καταφερεις και χωρις αυτα...πρεπει ομως κι εσυ να βοηθησεις λιγο τον εαυτο σου.

 

Καταρχας ως προς την εγκυμοσυνη θα σου πω τιβιωσα εγω.Πριν μεινω εγκυος πιστευα ως η εγκυμοσυνη ειναι η πιο ομορφη περιοδος για μια γυναικα.Πιστευα οτι θα μεινω εγκυος και θα ζω σε ενα ροζ συνεφακι ,θα χαιδευω την κοιλια μου και θα ειμαι τρισευτυχισμενη περιμενντας το μωρακι μου.Αμ δε.9 μηνες εγκυος...ολα μου φταιγανε.Ολα και ολοι.Νευρα και κακο.Με τον αντρα μου τσακωνομονα...με ολους ειχα προβλημα....δεν ειχα καθαρο μυαλο να αντιμετωπισω απλα θεματα που παρουσιαζονταν...πελαγωνα...και κλαμματα.Καθε βραδυ κλαμματα με το παραμικρο.Ατιμες ορμονες.

Τωρα ειμαι παλι εγκυος και παλι στην ιδια φαση ειμαι.Νευρα και κακο.Δε θελω να μιλαω με κανενα...με ενοχλουν ολοι.Αυτο ελεγα και στο γιατρο μου...δε με φοβιζει που θαα κανω τοσο γρηγορα δευτερο μωρο...ουτε η κουραση με φοβιζει...αλλα αυτοι οι 9 μηνες εγκυμοσυνης...δε τους αντεχω.

Οποτε μη νομιζεις οτι μονο εσυ αισθανεσαι καπως περιεργα...ειμαι σιγουρη πως ολες οι εγκυουλες εχουμε τα θεματακια μοας.

 

Ως προς τα κιλα...20 πηρα στην πρωτη...και δεν ετρωγα και τοσο πολυ αλλα τα ατιμα λες και μπαιναν με τον αερα.Σοκολατα και κιλο ενα πραγμα.Αλλα να σου πω κιλα ειναι...μπηκαν θα βγουν.Εγω τα εχασα και τα 20...τωρα τα ξαναπαιρνω αλλα δεν πειραζει χαλαλι...τα πιδκια μας να ειναι καλα.

 

29 εβρομαδων προφανως το ακους το νινι σου σε κλωτσαει..οποτε γιατι αγχωνεσαι.Το δυσκολο ειναι μεχρι να αρχισει να κλωτσαει.Εγω οποτε αγχονομουν ετρωγα λιγη σοκολατιτσα...ξυπναγε ο μπομπιρας αρχιζε τις κλωτσις ηρεμουσα..ελεγα για να κλωτσαει ειναι μια χαρα.

 

Για τους φοβους παλεψε το...στο χερι σου ειναι ...στο μυαλο σου...το ξερεις.Πεισμωσε και μη το αφηνεις να σε νικησει.Καπου υπαρχει ενα θεμα στο φορουμ με τιτλο "Απο τοτε που σταματησα να φοβαμαι αρχισα να ζω".Ο τιτλος και μονο τα λει ολα.Διαβασε το θα βρεις πολλα μελη του φορουμ με το ιδιο προβλημα...δεν εισαι μονη σου...να το θυμασαι.

 

Και βγες κοριτσι μου...βγες εξω...με το ζορι.Εγω την περιοδο με τις κρισεις θυμαμαι ειχα σταματησει να βαφομαι,να φτιαχνομαι,σα ζομπι δεν ειχα δυναμη να κανω τπτ.Και αρχισε να με κυνηγαει ο αντρας μου.Με το ζορι με εβαζε να βαφτω,να φτιαχτω.Κι εγω ενιωθα λες και με βαζουνε να κνω το πιο κουραστικο πραγμαστον κοσμο.Βγαιναμε βολτα και καταληγαμε στα επειγοντα για τις δικες μου εμμονες.Αλλα μου εκανε καλο το εξω...ξεχνιομουνα,ερχομουνα στα συγκαλα μου.Βγες εξω με το ζορι.

 

Οταν θα ερθει το νινι ειναι πολυ πιθανο να νιωσεις καλυτερα..θα ηρεμησουν οι ορμονες καιθα εχεις τοσο τρεξιμο με τη φροντιδα του παιδιου που δε θα εχεις χρονο να σκεφτεις τπτ γιατι γαι ολα οι σκεψεις μας φταινε...αν δε σκεφτομασταν τοσο θα ειμασταν καλυτεραα.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Ευχαριστω πολυ για τις απαντησεις πραγματικα ειναι πολυ βοηθητικο το οτι δεν ειμαι η μονη που νιωθω ετσι....Ισως φταει το οτι ειμαι μικρη και ολα αυτα μου φαινονται ξενα(ειμαι22)Θα προσπαθησω να ακολουθησω τις ομορφες συμβουλες σας...αλλα ειδικα οταν αρχιζει να βραδιαζει νιωθω να καταρρεω και να μην μπορω να το χειριστω..

Link to comment
Share on other sites

αααααααχ! Πως σε καταλαβαινω!

Εγώ μπορεί να μην είχα κατάθλιψη από πριν, αλλά περνάω δυσκολες μέρες! Είμαι στη 15η εβδομάδα και ειμαι 37 χρονών, στο πρώτο μου παιδί. Δεν ήμουν σίγουρη γι αυτό που πήγαινα να κάνω για τον απλό λόγο οτι ποτέ μου δεν ειχα σκεφτεί τον εαυτό μου με παιδι. Και δεν ειχα ασχοληθεί ποτέ με το τι ειναι εγκυμοσυνη και το τι πρεπει ή δεν πρέπει να κάνω. Απλά μια ωραια πρωια, ο αντρας μου κι εγω είπαμε να δοκιμάσουμε αν μπορούμε να κανουμε παιδι. Δεν ήμουν έτοιμη να μεινω έγκυος και παρόλα αυτά έμεινα ΑΜΕΣΩΣ έγκυος... Κι εκει άρχισε η φρίκη μου...

 

Κατ' αρχήν δεν μπορουσα να διανοηθώ οτι θα κόψω το τσιγαρο! Αρχισα να το κόβω σχεδόν μαχαίρι και παθαινα απιστευτα νευρα... Μετά από κανα 2 βδομαδες φρικης, εκανα 3-4 τσιγάρα, μεχρι που στην αρχή του 3ου μήνα τό κοψα τελειως....

 

Υστερα, όλες οι προγεννητικές εξετάσεις με τρόμαξαν, όλα τα πράγματα που έπρεπε να κάνω, οι αρρωστιες που δεν έπρεπε να έχω... Και έμαθα οτι είμαι και εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου α) γιατί ειμαι ανω των 35 β) γιατί εχω διαβήτη 2...

 

Ε, εκει τα παιξα! ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΙΔΕΑ, και ξαφνικά άκουγα διάφορα απο δω κι απο κει... Ασε που έκανα το ηλίθο λάθος να διαβαζω ιατρικά σάιτ στο ιντερνετ για το τι παθαινουν τα έμβρυα όταν η μαμα εχει διαβητη...

 

Αποτέλεσμα;;: Κλάματα, άγχη, νόμιζα οτι το παιδί μου δε ζει και άλλα τετοια.. Ακόμη το παθαινω αυτο, αν και όλες οι εξετάσεις μου (προγεννητικές, αιμα, ουρα, θυρεοειδης, αυχενική διαφανεια και PAPP-A) ειναι άψογες. Και το ζαχαρο το ελέγχω (όσο γινεται βέβαια) με τη βοήθεια ενδοκρινολόγου με ινσουλίνη. Παρόλα αυτά, με το παραμικρό που θα ανεβεί, με πιάνει υστερία και στεναχωρια...

 

Λίγο λίγο το καταπολεμώ, είμαι λίγο καλύτερα απ' ό,τι στην αρχή, γιατι προσπαθώ να πείθω τον εαυτό μου οτι εγώ κάνω ό,τι μπορώ και τουλάχιστον δε θα φταίω αν κάτι συμβεί...

 

Καποιες φορές πάλι με πιάνουν νεύρα, γιατι αναπολώ τη ζωή μου πριν την εγκυμοσύνη, με τα μπαράκια που πηγαίναμε με τον άντρα μου, με τα κρασάκια μου, τα ξενυχτάκια μου, την ελευθερία κινήσεων. Αναπολώ τότε που δεν είχα μέσα μου ένα ανθρωπάκι για το οποίο είμα απόλυτα υπεύθυνη. Κι αμέσως μετά με πιάνουν οι τύψεις, μην τυχόν και πάθει κάτι επειδή αναπολώ τη ζωή χωρίς αυτό... Και δε βλέπω την ώρα να το κρατήσω στα χέρια μου, και στη σκέψη αυτή άντε πάλι κλαματα!!!

 

Πάντως αυτό εδώ το φόρουμ πιστεύω οτι θα είναι μεγάλη βοήθεια για μένα, καθώς διαβασα μερικές ερωτήσεις που με εκφράζουν και πολλες απαντησεις που με ηρεμουν...

Τελικά και να νομίζεις οτι δε θες παιδιά, ΘΕΛΕΙΣ απλά δεν το ξέρεις μέχρι να κάνεις... Δε σ' αλλάζω ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ πιθηκάκι μου!!!!!

 

guqZp3.png

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...