Δε θελω να πεθανουμε ποτε!!!

[m828]

πηγα να κοιμισω τις μικρες μου οπως καθε βραδυ και η μεγαλη μου που μολις εγινε 5 με "κομμενη" φωνη μου λεει "μαμα εγω εσυ τα μωρα κι ο μπαμπας δε θελω να πεθανουμε ποτε" !!!!!! φρικαρισα!!!! ευτυχως δεν περιμενε απαντηση γιατι ξερει δε μιλαμε για να κοιμηθουν οι αδερφες τις. Δεν εχω ιδεα τι θα επρεπε να πω εκεινη τη στιγμη.Δεν εχω ιδεα αν πρεπει να πω κατι αυριο και τι θα ηταν αυτο.Δεν εχω ιδεα κ πως της ηρθε γιατι δεν εχουμε ευτυχως βιωσει καποιο θανατο κοντινου μας προσωπου.Η ειρωνια ειναι πως εκεινη ακριβως την ωρα σκεφτομουν πως γινεται να ειμαι ολη μερα μαζι τους και να εχουμε τοσο πολυ καιρο να παιξουμε να χαλαρωσουμε να μιλησουμε....αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα μαλλον.Θα εκτιμουσα πολυ την οποια βοηθεια σας για το τι θα πρεπει να κανω... Ευχαριστω πολυ και χρονια πολλα .

[Theni]

καλημερα και χρονια πολλα! θα σου πω απο προσωπικη εμπειρια γιατι κι εγω το ειχα πει στους γονεις μου αυτο... φανταζομαι οτι θα επαθαν οτι κι εσυ ... κι εμεις δεν ειχαμε καποιο θανατο απλα ειχα τοτε καταλαβει την ιδεα του θανατου... δλδ τι σημαινει... θυμαμαι τοτε οτι η μαμα με πηρε αγκαλια και μου ειπε οτι αν προσευχιθω στον Θεουλη και του πω οτι δεν θελω εκεινος μονο μπορει να το κανει για μενα... ηταν πολυ ανακουφιστικο για μενα οταν το ακουσα ενιωσα πολυ καλυτερα και φυσικα προσευχιθηκα για κανα δυο μερες και μετα το ξεχασα... αργοτερα βεβαια καταλαβα οτι δεν γινεται αλλα δεν εχει καμια σημασια, μεσα μου ενιωσα την γαληνη που χρειαζομουν σαν παιδι που φοβομουν... τωρα δεν ξερω αν πρεπει να της το πεις την επομενη... εγω στην κορη μου παντως θα εφερνα την κουβεντα γυρω απ αυτο γιατι δεν θελω να μενει χωρις απαντησεις γενικα και κατι θα της ελεγα... οτι κι αν αποφασησεις πως ειναι αυτο που θα την κανει να νιωσει καλυτερα... καλα Χριστουγεννα!

[ismeni]

πηγα να κοιμισω τις μικρες μου οπως καθε βραδυ και η μεγαλη μου που μολις εγινε 5 με "κομμενη" φωνη μου λεει "μαμα εγω εσυ τα μωρα κι ο μπαμπας δε θελω να πεθανουμε ποτε" !!!!!! φρικαρισα!!!! ευτυχως δεν περιμενε απαντηση γιατι ξερει δε μιλαμε για να κοιμηθουν οι αδερφες τις. Δεν εχω ιδεα τι θα επρεπε να πω εκεινη τη στιγμη.Δεν εχω ιδεα αν πρεπει να πω κατι αυριο και τι θα ηταν αυτο.Δεν εχω ιδεα κ πως της ηρθε γιατι δεν εχουμε ευτυχως βιωσει καποιο θανατο κοντινου μας προσωπου.Η ειρωνια ειναι πως εκεινη ακριβως την ωρα σκεφτομουν πως γινεται να ειμαι ολη μερα μαζι τους και να εχουμε τοσο πολυ καιρο να παιξουμε να χαλαρωσουμε να μιλησουμε....αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα μαλλον.Θα εκτιμουσα πολυ την οποια βοηθεια σας για το τι θα πρεπει να κανω... Ευχαριστω πολυ και χρονια πολλα .

 

προσφατα εχασα τον αδελφό μου. η κορη μου (4 χρονών) ηταν πολυ δεμένη μαζι του με αποτελεσμα να μην ξερω τι να της πω... ετσι. ρωτησα την παιδοψυχολογο του παιδικού σταθμού (ειχαμε ενημερωση γονεων και ηταν παρουσα κι ετσι τη ρωτησα). μου ειπε οτι πρεπει να της πω οτι "ο θειος πεθανε και δεν θα τον ξαναδουμε" και μετα οτι εγω πιστευω γαι τον θανατο!

σε περιπτωση ερώτησης, αν η μαμα πεθαινει, θα ειμαι καθετη: "εγω ποτε!!!!! μετα απο παρα πααααααααααρα πολλα χρονια που θα με εεεεεεεεεεεεχεις βαρεθει...".

στη δική μας περίπτωση, ηταν μικρος σε ηλικία και δεν ειχα πάτημα στο οτι "οι μεγάλοι, οι παπούδες, οι γεροι ανθρωποι πεθαίνουν".

εσυ ισως μπορεις αυτο να το χρησμοποιήσεις...

[Theni]

ismeni μου καταρχην συλλυπητηρια εχασα κι εγω τον μπαμπα μου πριν απο λιγο καιρο κι η κορη ειναι 3 ετων (μεναμε σχεδον μαζι) μου ειπε κι εμενα η ψυχολογος να της το πω και μαλιστα οσες φορες και να με ρωταει να επαναλβανω οτι δεν μπορουμε να εχουμε επικοινωνια δεν θα θα τον ξαναδουμε κτλ. ομως τωρα το παιδακι βαζει και τον εαυτο του μεσα.. οποτε ειναι πιο δυσκολα τα πραγματα στην απαντηση νομιζω...

[summer99]

καλημέρα και χρόνια πολλά. Και εμένα ο μικρός μου(5,5) το λέει αυτό γιατί πριν από ενα μήνα περίπου χάσαμε τον μπαμπά μου. Το ίδιο του είπαμε και εμείς, ότι ο παππούς πέθανε, πήγε στον Θεούλη και τώρα θα μας βλέπει από ψηλά. Κάποια στιγμή τον έπιασε φόβος για μας, ότι θα πεθάνουμε και έλεγε ότι δεν θέλει να γίνει κάτι τέτοιο. Ο μεγάλος μου πάλι βλέπει τις φωτογραφίες του παππού του και λέει, μαμά μου λείπει ο παππούς!!!

[tzo28]

Τελικα ολα τα παιδακια το περνανε αυτο...τι μου θυμισες!!!

Οταν ημουν μικρη,γυρω στα 5 ισως γιατι δεν θυμαμαι να πηγαινα σχολειο,εκανα παζαρια και συμφωνιες με το Θεο.Του ελεγα να μην πεθανουν οι γονεις μου και οτι θα ειμαι καλο παιδι.Οτι αν πρεπει οπωσδηποτε να πεθανουν αυτο να γινει οταν εγω θα ειμαι πολυ μεγαλη.Επισης θυμαμαι βραδια που εκλαιγα μονη μου γιατι νομιζα οτι θα πεθανουν ολοι και θα μεινω μονη μου...και δωστου συμφωνιες απο την αρχη!

Τι αγχος τραβανε τα παιδακια!

[ΟΛΓΑ78]

πηγα να κοιμισω τις μικρες μου οπως καθε βραδυ και η μεγαλη μου που μολις εγινε 5 με "κομμενη" φωνη μου λεει "μαμα εγω εσυ τα μωρα κι ο μπαμπας δε θελω να πεθανουμε ποτε" !!!!!! φρικαρισα!!!! ευτυχως δεν περιμενε απαντηση γιατι ξερει δε μιλαμε για να κοιμηθουν οι αδερφες τις. Δεν εχω ιδεα τι θα επρεπε να πω εκεινη τη στιγμη.Δεν εχω ιδεα αν πρεπει να πω κατι αυριο και τι θα ηταν αυτο.Δεν εχω ιδεα κ πως της ηρθε γιατι δεν εχουμε ευτυχως βιωσει καποιο θανατο κοντινου μας προσωπου.Η ειρωνια ειναι πως εκεινη ακριβως την ωρα σκεφτομουν πως γινεται να ειμαι ολη μερα μαζι τους και να εχουμε τοσο πολυ καιρο να παιξουμε να χαλαρωσουμε να μιλησουμε....αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα μαλλον.Θα εκτιμουσα πολυ την οποια βοηθεια σας για το τι θα πρεπει να κανω... Ευχαριστω πολυ και χρονια πολλα .

 

Καλησπέρα και χρόνια πολλά!!! Καταρχήν εγώ θα σου πρότεινα να μην της αναφέρεις τίποτα αν δεν σου κάνει κάποια άλλη νήξη η ίδια. Μπορεί και να ήταν απλά μια παρόρμηση της στιγμής, να της ήρθε και να της έφυγε. Μην της το θυμίσεις εσύ πάλι, αν τύχει να σου πει κάποια στιγμή το παιδί, καθησύχασέ την -για να μην τρομάξει-, μην δώσεις και μεγάλη βαρύτητα για να μην το θεωρήσει κάτι το φοβερό και πες της απλά να μην φοβάται και πως είναι πολύ μικρή ακόμα για να φοβάται κάτι τέτοιο. Τώρα όσον αφορά το μπαμπά και τη μαμά....θα συμφωνήσω με την κοπέλα που είπε: " Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!" Πάντως, σκέψου ότι ακόμα και εγώ όταν το φιλοσοφήσω λίγο, με πιάνει πανικός στην ιδέα του θανάτου....ακόμα και του δικού μου!!!

[νούφαρο]

κι εμείς δεν είχαμε κάποια απώλεια στην οικογένεια απλά συνέβη κάτι στο σχολείο

πριν 10 μέρες κι ενώ είχε πέσει για ύπνο με τον μπαμπά του με φωνάζει ο συζ έλα, πάω στο δωμάτιο και το παιδί μου λέει "μαμά δε θέλω να πεθάνω, ούτε εσύ θέλω να πεθάνεις...." έμεινα παγωτό όπως και ο συζ. Δεν ξέραμε τι να του πούμε..... Τεσπα του λέω ότι ούτε εγώ θέλω να πεθάνω αλλά κάποια στιγμή ο θεούλης θα μας πάρει μαζί του ψηλά στον ουρανό, φυσικά τότε ήταν που άρχισαν οι ερωτήσεις, πότε θα μας πάρει, που θα πάμε, γιατί θα μας πάρει, κοκ και πάλι εγώ δε θέλω να πεθάνω μαμά.Με τα πολλά τον ηρεμήσαμε και τον ρωτήσαμε τι έγινε και μας ειπε ότι είχε πεθάνει εκείνη την ημέρα η μαμά της Παρασκευούλας (ένα κοριτσάκι από το σχολείο, όχι από το νηπιαγωγείο). Ο συζ εκνευρίστηκε που τους μιλήσαν για το θέμα, εμένε πάλι όχι απλά θα ήθελα να ήμουν προετοιμασμένη, να ήξερα πως να αντιδράσω, τι να πω, όλα είναι μέσα στη ζωή δεν μπορούμε να τους μαθαίνουμε μόνο τα ευχάριστα, οφείλουμε να τα προετοιμάζουμε για όλες τις καταστάσεις. Περιττό να πω τι κλάμα έκανα όλο το βράδυ (είναι και οι ορμόνες βεβαίως....)

Ένιωσα πάντως ότι το μωρό μου μεγάλωσε και προβληματίζεται..... (καλά και με την εγκυμοσυνη που είχαμε θέματα με τη ζήλεια το κατάλαβα)

[m828]

Σας ευχαριστω πολυ ολους για τις απαντησεις...για το χρονο σας κυριως.Τελικα το κοριτσακι μου μεγαλωνει προσπαθει να καταλαβει αγχωνεται και προβληματιζεται. την επομενη που μιλησα με τον αντρα μου μου ειπε δυο περιστατικα σε πολυ ασχετες στιγμες. το πρωτο ειναι πως πριν λιγες μερες τον ειχε ρωτησει τι υπαρχει ψηλα στον ουρανο κι αυτος απαντησε τ αστερια και το αλλο ειναι πως εντελως ξαφνικα τον ρωτησε αν χανεται η ενεργεια κι αμεσως μετα γιατι απο που να ξερει φυσικα τι ειναι η ενεργεια! Δεν ξερω τι να πω νομιζω πως το πρωτο που πρεπει να δωσω στο παιδι μου ειναι αυτο που ειπε μια κοπελα πιο πανω ανακουφιση και γαληνη οταν και αν μου ανοιξει ξανα τετοιες συζητησεις...

[zoianna]

Τα παιδάκια μας πράγματι μεγαλώνουν και προβληματίζονται... Η κόρη μου με ρώτησε για τον θάνατο όταν ήταν 3 (!), χωρίς καμία αφορμή, αφού δεν έχουμε χάσει κανέναν συγγενή, και, μάλιστα, ξεκίνησε την κουβέντα λέγοντάς μου ότι "καλύτερα να ήμουν πέτρα, γιατί τότε δεν θα πέθαινα ποτε"!

 

Προσπάθησα να την καθησυχάσω, χωρίς επιτυχία, γιατί το θέμα επανερχόταν κατά καιρούς, μέχρι που φέτος της είπα ότι κανείς δεν χάνεται, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχει ένας κόσμος όπου μαζεύονται όλοι και ζουν για πάντα χαρούμενοι και υγιείς. Αυτή τη φορά (είναι πλέον και πιο μεγάλη) φάνηκε να ικανοποιείται από την απάντηση. Οπως μου είπε φίλη νηπιαγωγός, τα παιδιά θέλουν μια προοπτική, μια απάντηση, όποια κι αν είναι αυτή (σύννεφο, αστεράκι, ενέργεια, παράδεισος), γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν και φοβούνται το αόριστο, το άγνωστο.

 

Παρακολουθώντας τον Τριβιζά σε μια συνέντευξή του, έμαθα ότι έχει γράψει ένα βιβλίο για έναν χιονάνθρωπο, που απ' ό,τι κατάλαβα αγγίζει το συγκεκριμένο θέμα με πολύ ωραίο τρόπο: http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=2634166

Δες το και εσύ (δεν το έχω διαβάσει). Σύμφωνα με ό,τι έλεγε, είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που φτιάχνει έναν χιονάνθρωπο και του ζητά να μη λιώσει ποτέ...

[Eve]

εγω παντως εχω εξηγησει στον μεγαλο τον κυκλο της ζωης και οτι μεγαλωνοντας ολοι θα πεθανουμε και οτι η ζωη κανει κυκλους. Βεβαια του εχω πει οτι η ψυχη μας και τα συναισθηματα μας δεν χανονται και δεν πεθαινουν ποτε. Νομιζω τα εχει καταλαβει, και θελω να ξερει οτι και ο θανατος ειναι μερος της ζωής.

[ψαράκι]

Καλησπέρα!

Ο μεγάλος μας γιος θα γίνει 4 ετών τον Ιούλιο. Εδώ και λίγο καιρό έχει εκφράσει μια ανησυχία του, λέγοντας στον πατέρα του, σ' εμένα και σε παππούδες/γιαγιάδες "Μπαμπά ή μαμά κλπ. δεν θέλω να πεθάνεις"!

Τι πρέπει να απαντήσεις σε ένα παιδί αυτής της ηλικίας που δεν καταλαβαίνει την έννοια του θανάτου? Τι ορολογία πρέπει να χρησιμοποιήσεις?

Ευχαριστώ πολύ!

[jackrussel]

Καλησπέρα!

Ο μεγάλος μας γιος θα γίνει 4 ετών τον Ιούλιο. Εδώ και λίγο καιρό έχει εκφράσει μια ανησυχία του, λέγοντας στον πατέρα του, σ' εμένα και σε παππούδες/γιαγιάδες "Μπαμπά ή μαμά κλπ. δεν θέλω να πεθάνεις"!

Τι πρέπει να απαντήσεις σε ένα παιδί αυτής της ηλικίας που δεν καταλαβαίνει την έννοια του θανάτου? Τι ορολογία πρέπει να χρησιμοποιήσεις?

Ευχαριστώ πολύ!

 

τα παιδια αυτης της ηλικας σαφως και εκφραζουν τετοιες ανησυχιες, πιο οργανωμενες βεβαια απο τα 6,,,τον θανατο τον διαισθανονται, δεν τον αντιλαμβανοναται,,,,ειναι εμβια οντα και τον νοιωθουν, ασυνειδητα οπως ολοι φανταζομαι, το ξερει το κυτταρο μας αφου γερναει μερα με την μερα,

σαφως και εκφραζουν ενα αγχος,,,αγχος οχι τοσο για τον θανατο αυτον καθαυτον, αλλα για την απωλεια αποχωρισμο των αγαπημενων προσωπων που αυτος επιβαλλει

φοβουνται απλα μην χασουν τα πιο αγαπημενα τους προσωπα απο τα οποια ακομα εξαρτωνται και λατρευουν,,,φυσικο δεν ειναι

 

βασικα καθησυχαζουμε,ολοι οσοι ζουν πεθαινουν καποια στιγμη,οτι δεν θα συμβει κατι τετοπιο εδω κοντα ,,,,δεν ξερω δυσκολο μου φαινεται αλλα να καπως πρεπει να τον απομυθοποισουμε στα παιδια αυτον τον ρημαδοθανατο

[PANAGOYLA]

Η κόρη μου ξεκίνησε αυτή την ιστορία στο προνήπιο. Κάθε βράδυ είχαμε λυγμούς και οδυρμούς . << Δεν θέλω να πεθάνεταιιιιιι , δεν θέλω να γίνεται αστεράκιαααα >> Είχαμε κάνει κι εμείς το λάθος και της είχαμε πει πως όταν πεθάνει κάποιος γίνεται αστεράκι και είναι ψηλά στον ουρανό δίπλα στον θεούλη.

Έτσι κάθε βράδυ έπρεπε για να την ησυχάσουμε να κοιμηθεί , να την διαβεβαιώσουμε ότι δεν πρόκειται να πεθάνουμε , τουλάχιστον όχι τώρα , αλλά όταν θα είμαστε πολύ πολύ γέροι , και όταν αυτή θα είναι πολύ πολύ μεγάλη. Δεν φάνηκε τότε άμεσα να έπιασε αυτό απλά μετά από 5 , 6 , μήνες το σταμάτησε. Ήταν τόσο ενοχλητικό βέβαια που με έκανε να πιστεύω πως το έκανε για να αποφύγει τον νυχτερινό ύπνο , το ξεκίναγε με το που ξεκινάγαμε την διαδικασία του ύπνου.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι πυροδότησε αυτή την αντίδραση της , γιατί δεν είχε βιώσει καμία πραγματική απώλεια στην οικογένεια μας ,ίσως να είχε επηρεαστεί από κάποια παραμύθι η έργο .Ελπίζω εσείς να το ξεχάσετε πιο γρήγορα...

[derbybaby]

το ανηψακι του γαμπρου μ, 4 χρονων εχει αρχισει το ιδιο πραγμα!ρωταει τους γονεις του τι θα απογινει οταν πεθανουν..κ αυτο παει προνηπιο.δεν ξερω, μηπως εγινε κ καμια συζητηση στο σχολειο για αλλο παιδακια, μηπως βλεπουν κατι στην τηλεοραση..

[MY TREASURE]

δες και εδώ http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=72161&highlight=%F0%E5%E8%E1%ED%E5%F4%E5

[EvaBar]

Εμένα ο γιος μου που ειναι προνηπιο φέτος, δεν μου έχει κάνει ανάλογη ερωτηση που να αφορά εμάς. Ετυχε όμως να πεθάνει ο παπούς του άντρα μου και απο εκει άρχισε να μας κάνει κάποιες ερωτησεις. Του εξήγησα (με απόλυτη φυσικότητα στη φωνή), πως οι άνθρωποι, αλλά και όλα τα ζώα, όταν είναι πολύ μεγάλοι, σε κάποια φάση πεθαίνουν γιατί το σώματους έχει γεράσει πολύ. Με ρώτησε αν εμείς θα πεθάνουμε (εννοούσε και τον εαυτό του) και του είπα πως όταν γίνουμε πολύ γέροι, θα πεθάνουμε και εμεις. Η απάντησή μου απ ότι φάνηκε τον ικανοποίησε. Δεν είχαμε ούτε κρίσεις άγχους ούτε τίποτα. Μετά από μερικούς μήνες, πέθανε η σκύλα των γονιών μου. Με ρώτησε λοιπόν αν ήταν γριά και του είπα πως ναι ήταν πολύ μεγάλη και γι αυτο πέθανε. Το εμπέδωσε δηλαδή αυτό που του είπα και έτσι ειμαστε μια χαρα.

 

Νομίζω πως τον καθισυχασε το γεγονός οτι γι αυτον ο θάνατος είναι κάτι πολυ μακρινο.

[ψαράκι]

Σας ευχαριστώ όλους και όλες!

Κι εμείς κάπως έτσι το προσεγγίζουμε. Δηλ. σαν μια φυσική εξέλιξη της ζωής και σαν πολύ μακρινό. Ευτυχώς δεν βάζει πια τα κλάματα, αλλά είναι κάτι που τον απασχολεί έντονα τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω τι μπορεί να το πυροδότησε κι ούτε πρόκειται να το μάθουμε, αλλά φαίνεται να ικανοποιείται από τις εξηγήσεις που του δίνουμε για τα γηρατειά και τον θάνατο.

[πεγκυ1999]

Και εγω δυστηχως εχω μια ασχημη εμπειρια με το θανατο.η μητερα μου.πεθανε οταν ημουν 14 μηνων και ο.πατερας μου ρωτησε.ενα ψυχολογο.για το πως θα.μ το πει πρεπει ειπε να μεγαλωνουμε τα παιδια μας με την πεποιθηση και γτ ειναι και ο θανατος κατι φυσιολογικο.μου το ειπε ετσι απλα οτι πεθανε και δεν θα την ξαναδουμε.και εγω που δεν την θυμωμουν καν δν με πηραξε.οταν σκεφτομουν αν πεθανει.και.ο μπαμπας μ και μηνω μονη μου μ.ελεγε παντα οτι η μαμα ειναι αγγελος και με προστατευει και.δεν θα αφηνε να παθω τπτ.ειναι.κτ τελειως φυσιολογικο σαν την ζωη και την γεννηση αυτα.