ο ιδιος πανικος...παλι απο την αρχη

[anas29]

Γεια σας μαμαδες.Θελω να γραψω αυτο που με απασχολει απ οταν γεννησα το 2ο γιο μου,δηλαδη εδω και δεκα μερες.Ο μεγαλος μου γιος ειναι σχεδον 3 και γενικα μας εχει παιδεψει αρκετα με τον υπνο του.Η αποφαση να κανω δευτερο παιδι ηταν δυσκολη και μετα απο πολλη σκεψη.Τωρα που ηρθε το μωρο με εχουν κατακλυσει ξανα φοβιες που νομιζα οτι αυτη τη φορα ως εμπειρη που ειμαι δε θα με απασχολουσαν...κι ομως.Ολη την ωρα κοιταζω το ωρολοι,ποτε εφαγε,ποτε κοιμηθηκε,ποτε θα ξυπνησει,θα κοιμηθει το βραδυ λιγο η θα ξυπναει καθε μισαωρο,τετοια πραγματα.Συνεχεια θελω να κλαιω και εχω συνεχεια τυψεις οταν μαλωνω υο μργαλο που δικαιολογημενα ζηλευει.Δεν ξερω κοριτσια αν το εχετε νιωσει αλλα αυτη η τοσο βρεφικη ηλικια με τρμαζε στον πρωτο και εξακολουθει να με τρομαζει και τωρα.Νιωθω εγκλωβισμενη,ξερω πως φταιει κ ο θηλασμος που με κραταει κολλημενη στο σπιτι.Αυτη η απαισια αισθηση οτι ολοι συνεχιζουν τη ζωη τους κ εγω εχω κολλησει.Δεν θελω να ειμαι αχαριστη το αγαπω το μωρο μου ,απλως χρειαζομαι χρονο για να συνιθισω ξανα απο την αρχη.Εχει νιωσει καποια απο εσας κατι παρομοιοή μηπως ειμαι η μονη θεοτρελη της παρεας;;

[Gatoni]

Καλησπέρα... Όχι δεν είσαι η τρελή της παρέας μην ανησυχείς διότι υπάρχω εγώ... να σου πω με λίγα λόγια τι περνάω και εγώ... που πάνω κάτω μοιάζουν οι ανησυχίες μας..Έχω μια κορούλα κοντά στα 3 χρονών και μια άλλη 15 μηνών, αντιμετωπίζω περισσότερο πρόβλημα στην έξοδο όταν είμαι μόνη μου που δεν μπορώ να κουμαντάρω την μεγάλη μου διότι δεν με ακούει καθόλου, οποτε καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να παρατάω στην μέση του δρόμου την μια και να κυνηγώ την άλλη..

Με αποτέλεσμα να μου έρχονται σκέψεις ότι έαν δεν είχα κάνει άλλο παιδί θα ήμουν πιο ελεύθερη τώρα,χωρίς να πρέπει συνέχεια να περιμένω κάποιον να πηγαινουμε παρέα κυρίως τα πρωινα που την βγάζουμε μέσα...

Είναι επίσης πολυ μικρα και είναι πολυ δυσκολο στο να τα μεγαλώνεις και αυτό πιστευω φτάνει και περισσεύει γιατι και τα δύο χρειάζονται την δικιά σου προσφορά, βέβαια δεν ξέρω αν έχεις βοηθεια από συγγενείς αλλά και να έχεις το μωρό σου δεν θα χρειάζεται περισσοτερο από κανενα αλλο παρα την μαμα του... θα περασει αυτη η δυσκολη φάση και δεν χρειαζεται να νιώθεις περίεργα για να σου το δωσει ο θεος σημαινει ότι έχεις αντοχες να ξεκινησεις απο την αρχη. Προσπαθησε να μην έχεις ενταση μεσα σου, και αν ακομη έχεις και ποσο μαλλον και απο τον θηλασμο προσποιησου και δειξε στους αλλους οτι δεν σε πειραζει για να μην έχεις και τα σχολια τυπου (εσυ δεν το ηθελες???). Υπομονη μονο αυτο έχουμε πολυ δρομο και για τα δυο μας παιδια....

[anas29]

Σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου.Ευτυχως εχω βοηθεια για το μεγαλο,ερχεται η μαμα μου και βγαινουν βολτες,αλλιως θα ηταν κι αυτος οκαημενουλης κλεισμενος μεσα καλοκαιριατικα.Θα το ξεπερασω καποια στιγμη,αλλα νευριαζω με τον εαυτο μου που ενω ηξερα οτι μεχρι να μπουμε σε μια σειρα αυτα θα τα περνουσα παλι δειλιαζω και νομιζω πως αυτος ο αποσυντονισμος θα διαρκεσει για παντα...

[mmdad]

Ο καιρος ειναι καλος! Ετσι δεν ειναι? Τα μωρακια σου και βολτα...

Οσο για το αγχος εγω εχω κλεισει τα 40 (προ πολλου) και η μαμα μου ακομη εχει αγχος, αν εφαγα, τι εφαγα, μηπως κρυωσω???

[love4four]

Μην αισθάνεσαι άσχημα... μπορεί όντως να είναι το 2ο παιδάκι σας αλλά... υπάρχουν πολλά "αλλά"

το βρέφος είναι ακόμη πολύ μικρούλι - φυσικό κι επόμενο είναι να μην γίνεται να σταθεροποιήσει από τώρα το ωράριό του- και από την άλλη και ο μεγάλος σας θα βγάλει -δικαιολογημένα συναισθήματα αρνητικά όπως πχ ζήλεια

είσαι κλεισμένη στο σπίτι όλη μέρα με 2 μωρά ενώ

έξω είναι χαρά Θεού που λέμε και

οι ορμόνες σου χορεύουν κυριολεκτικά...

Πιστεύω πως θα ταλαιπωρηθείς περισσότερο μέχρι την στιγμή που θα μπορέσεις να τακτοποιήσεις τα ωράρια του μωρού.

Κι εγώ τα πέρασα και πολλές άλλες μαμάδες ... και αν με ρωτήσεις θα σου απαντήσω χαμογελώντας "Δεν ξέρω πώς τα έβγαλα πέρα " - άλλη λύση θα μπορούσες να άφηνες λίγο το μωρό πχ με την μαμά σου ώρες βέβαια που δεν θα χρειαστεί να θηλάσεις για να βγάλεις εσύ βόλτα τον μεγάλο : με αυτόν τον τρόπο και εσύ θα αλλάξεις έστω για λίγο παραστάσεις αλλά και ο πρωτότοκος θα χαρεί απίστευτα γιατί θα σε έχει κατ' αποκλειστικότητα...

Κάνε υπομονή - μην απογοητεύσαι... σε λίγο καιρό θα καμαρώνεις τα αντράκια σου ...

[vickygirl79]

Μην αισθάνεσαι άσχημα... μπορεί όντως να είναι το 2ο παιδάκι σας αλλά... υπάρχουν πολλά "αλλά"

το βρέφος είναι ακόμη πολύ μικρούλι - φυσικό κι επόμενο είναι να μην γίνεται να σταθεροποιήσει από τώρα το ωράριό του- και από την άλλη και ο μεγάλος σας θα βγάλει -δικαιολογημένα συναισθήματα αρνητικά όπως πχ ζήλεια

είσαι κλεισμένη στο σπίτι όλη μέρα με 2 μωρά ενώ

έξω είναι χαρά Θεού που λέμε και

οι ορμόνες σου χορεύουν κυριολεκτικά...

Πιστεύω πως θα ταλαιπωρηθείς περισσότερο μέχρι την στιγμή που θα μπορέσεις να τακτοποιήσεις τα ωράρια του μωρού.

Κι εγώ τα πέρασα και πολλές άλλες μαμάδες ... και αν με ρωτήσεις θα σου απαντήσω χαμογελώντας "Δεν ξέρω πώς τα έβγαλα πέρα " - άλλη λύση θα μπορούσες να άφηνες λίγο το μωρό πχ με την μαμά σου ώρες βέβαια που δεν θα χρειαστεί να θηλάσεις για να βγάλεις εσύ βόλτα τον μεγάλο : με αυτόν τον τρόπο και εσύ θα αλλάξεις έστω για λίγο παραστάσεις αλλά και ο πρωτότοκος θα χαρεί απίστευτα γιατί θα σε έχει κατ' αποκλειστικότητα...

Κάνε υπομονή - μην απογοητεύσαι... σε λίγο καιρό θα καμαρώνεις τα αντράκια σου ...

 

και θα συμπληρωσω δε 8α καταλαβεις πως θα περασει ο πρωτος χρονος....υπομονη....

[tanya77]

Γεια σας μαμαδες.Θελω να γραψω αυτο που με απασχολει απ οταν γεννησα το 2ο γιο μου,δηλαδη εδω και δεκα μερες.Ο μεγαλος μου γιος ειναι σχεδον 3 και γενικα μας εχει παιδεψει αρκετα με τον υπνο του.Η αποφαση να κανω δευτερο παιδι ηταν δυσκολη και μετα απο πολλη σκεψη.Τωρα που ηρθε το μωρο με εχουν κατακλυσει ξανα φοβιες που νομιζα οτι αυτη τη φορα ως εμπειρη που ειμαι δε θα με απασχολουσαν...κι ομως.Ολη την ωρα κοιταζω το ωρολοι,ποτε εφαγε,ποτε κοιμηθηκε,ποτε θα ξυπνησει,θα κοιμηθει το βραδυ λιγο η θα ξυπναει καθε μισαωρο,τετοια πραγματα.Συνεχεια θελω να κλαιω και εχω συνεχεια τυψεις οταν μαλωνω υο μργαλο που δικαιολογημενα ζηλευει.Δεν ξερω κοριτσια αν το εχετε νιωσει αλλα αυτη η τοσο βρεφικη ηλικια με τρμαζε στον πρωτο και εξακολουθει να με τρομαζει και τωρα.Νιωθω εγκλωβισμενη,ξερω πως φταιει κ ο θηλασμος που με κραταει κολλημενη στο σπιτι.Αυτη η απαισια αισθηση οτι ολοι συνεχιζουν τη ζωη τους κ εγω εχω κολλησει.Δεν θελω να ειμαι αχαριστη το αγαπω το μωρο μου ,απλως χρειαζομαι χρονο για να συνιθισω ξανα απο την αρχη.Εχει νιωσει καποια απο εσας κατι παρομοιοή μηπως ειμαι η μονη θεοτρελη της παρεας;;

 

Πόσο πολύ σε νιώθω!!

 

Έχω κι εγώ δύο παιδάκια, ένα δυόμισι χρονών και ένα μωράκι δυόμισι μηνών.

 

Τις πρώτες μέρες μετά το μαιευτήριο ήμουνα σε κακά χάλια, ψυχολογικά, και έκανα σκέψεις αμαρτωλές του τύπου "τι το ήθελα το δεύτερο παιδί", "πάλι τα ίδια και θα τα τραβάω πάλι μόνη μου", "ποιος είπε πως τα παιδιά είναι ευτυχία", και άλλα τέτοια.

 

Μετά μάζεψα κάπως το κουράγιο και τις δυνάμεις μου και είπα στον εαυτό μου πως αφού μπήκα στο χορό τώρα πρέπει να χορέψω.

 

Έχω φτιάξει ένα πρόγραμμα ημέρας για όλη την οικογένεια, που περιλαμβάνει οπωσδήποτε μία απογευματιμή βόλτα έξω ό,τι και να γίνει, και προσπαθώ να το τηρώ. Έτσι αισθάνομαι πως έχω τον έλεγχο και βοηθάω κάπως το μεγάλο μου γιο να προσαρμοστεί σε μία νέα τάξη πραγμάτων.

 

Ακόμα έχω κάποιες κρίσεις πανικού και κατάθληψης, αλλά όλο και πιο σπάνια.

 

Όταν κοιτάω και τα δυο μου παιδάκια την ώρα που κοιμούνται στα κρεβατάκια τους ήρεμα και γαλήνια χάνονται όλες οι αρνητικές σκέψεις της δύσκολης μέρας που πέρασε και με διαπερνάει μονάχα ένα κύμα απέραντης ευτυχίας, που είμαι τόσο τυχερή που είμαι μαμά!

 

Κουράγιο και δύναμη σου εύχομαι και όλα θα γίνουν θα δεις!

[anas29]

Σας ευχαριστω για τις απαντησεις σας,ξερω οτι το μονο που χρειαζεται ειναι χρονος και υπομονη.Τα εχω αλλωστε ξαναπερασει.Η αληθεια ειναι οτι φοβαμαι κιολας μη μοιασει στο μεγαλο απο θεμα υπνου γιατι μας ειχε τεντωσει κυριολεκτικα.Τελος παντων,υπομονη

[Erjin]

Φιλεναδα εγω ενα εχω κ ωρες ωρες εχω την εξης κουλη απορια ''μα γιατι τελικα θελουμε τοοοοοσο πολυ παιδια?''

Τα χω φτυσει πληρως....

Προσωπικα σε θαυμαζω μπραβο σου κοριτσι μου.

Κατα πασα πιθανοτητα αν ειχα κ αλλο θα μου τα εφερναν στο δρομοκαειτειο!(τρελλαδικο)

Ειναι στιγμες που σκεφτομαι οοοολα αυτα που θα κανα αν δεν ειχα κανει οικογενοια,οπως εξοδους,τακουνια,ψωνια,μπανια,πτωσεις απο αλεξιπτωτο(αστειευομαι)κ οτι αλλο θες περναει απ το μυαλο μου κ μετα σκεφτομαι ''ε και???'' κ τι εγινε? τα χω κανει,απλως την τελευταια μιαμισι εβδομαδα τρεφομαι μονο με ζαμπονοτυροπιτες απ το τρεξιμο και ξαφνικα τα θυμηθηκα.Μετα κοιταω τον μπεμπαρο και λεω ''ε καποια στιγμη θ αρχισω να ξαναζω κ ζωντας μαζι του θα ειναι πολυ καλυτερα απο πριν

Κουραγιο σε ολες τις μαμαδες το πολυ μπεμπε ειναι απελπιστικα δυσκολο!Ποσο μαλλον να τα χεις και κοντα κοντα.

Αληθεια κοριτσια μια κοπελα που εβγαλε προσφατα η Μενεγακη με τετραδυμμα(κ ενα στο σπιτι περιπου ενος ετους)την ειδατε??

Η πετσα μου σηκωνεται με την ιδεα

 

Υ.Γ. Προχθες μιλουσα με μια μαμα 2 παιδιων και της ελεγα πως πριν κανω παιδακι ολη μερα ελεγα''αχ θεε μου τι κουραση και γιατι η μερα να χει μονο 24 ωρες ''κ τετοιες μπουρδες τις οποιες τις πιστευα.Αυτο που ζω τωρα δεν υπαρχει!Κ γυρισε και μου ειπε το εξης''Αν θα κανεις δευτερο,το πρωτο θα σου φανει σαν να μην το χες καθολου'' κ τελικα αναρωτιεμαι αυτη η ερημη η μανα ποσο αντεχει ποια??ποσα μπορει να κανει??? μαλλον η απαντηση ειναι'' κ αλλα,κ αλλα,κ αλλα''

[Niki81]

Κι εγω τα χω δει ολα με το γιοκα μου...πολυ απαιτητικο παιδι...θελει ολη την ωρα να ασχολησαι μαζι του.Δυσκολος στον υπνο...εχω ριξει τα ξενυχτια της ζωης μου 6 μηνες τωρα...και συνεχιζουμε.Και χωρις καμια βοηθεια.Βεβαια εννοειται σε σχεση με τους πρωτους 2-3 μηνες τωρα ειμαστε μια χαρα...η αρχη ηταν τρελλ ταλαιπωρια...και κλεισμενη μεσα σχεδον 3 μηνες με τις ιωσεις και τα κρυα και το μωρο να κοιμαται ελαχιστα και αυτο μονο πανω μου.Τωρα ειμαστε πολυ καλυτερα....παμε και τις βολτες μας και ολα καλα.

 

 

Ωστοσο παντως εγω σκεφτομαι μολις χρονισει να ξαναμεινω εγκυος...προτιμωτωρα που ειμαι στο λουκι να ξαναμπω στη ταλαιπωρια γιατι αν αφησω 2-3 χρονια να περασουν μετα δε μεβλεπω να της παιρνω τη αποφαση για δευτερο.

 

Ευχομαι μονο το δευτερο να κοιμαται...γιατι κακα τα ψεμματα ειναι μεγαλο πακετο να μην κοιμαται το παιδι.

[anna maria]

ελα στο κλαμπ

εγω εχω ενα κοριτσακι 27 μηνων και ενα αγορακι 12 μηνων

με καταλαβαινεις ε?

στην αρχη επαθα επιλοχια με φοβιες τρομερες μετα με καμια βαλεριανα η κανενα αντιαγχωτικο αρχισα να ηρεμω

πλεον εχω βαλει προγραμμα που δεν τηρειται παντα αλλα τουλαχιστον ειμαι πιο ηρεμη

[Μαρια.X]

Ουφ αγχωθηκα!

Ηταν ζορικο μωρο η κορη μου και ολα αυτα που γραφετε τα σκεφτομαι και τα ξανασκεφτομαι,αραγε θα κοιματε κι εμενα καλυτερα το καινουριο μωρο????

Τωρα που κλεισαμε τα 2.1/2 κοιματε σερι το βραδυ ,μου αφηνει περιθωριο 5 μηνες να κοιμηθω σαν τον ανθρωπο το σκατουλι.

[anas29]

τουλαχιστον δεν ειμαι μονη ,καταλαβαινω πως κι αλλοι τα περνανε και πως δεν ειναι ολα τελεια οπως στις διαθημισεις...ουτε εγω δεν ειχα ηρεμησει απο τον πρωτο απο θεμα υπνου οταν γεννησα,ακομα ξυπναει ο ατιμος.Ισως φταιει κι αυτο ,το γεγονος δηλαδη οτι ελεγα σε ολη την εγκυμοσυνη μου...αχ,ασ κοιμαται το δευτερο.Και τωρα που ζω ξανα αυτα τα βαρβαρα ξενυχτια δειλιαζω.Υπομονη τελικα τιποτα αλλο.Οταν σταματησω το θηλασμο θα εχω παλι μαμα και πεθερα για βοηθεια,αυτο μου δινει θαρρος.

[matina21707]

καλημερα κοριτσια.ποσο χαιρομαι που ακουω τισ ιδιεσ σκεψεις κι απο αλλεσ μαμαδεσ. εχω κι εγω ενα κοριτσακι 21 μηνων και ενα αγορακι μολισ 24 ημερων. το ιδιο αγχοσ λοιπον, τυψεισ γιατι ισωσ δεν ασχολουμαι πολυ με τη μεγάλη και που κουραζομαι και ξενυχταω παλι με τον μικρο. ξερω ομωσ πωσ ολα αυτα θα περασουν, θα ξεπεταχτει κι ο μικροσ και μετα θα τα χαιρομαι και τα δυο μαζι!!!ευτυχωσ εχω πολυ βοηθεια και απο τον ανδρα μου και απο μαμα και πεθερα! και δεν εχω κλειστει μεσα, βγαινουμε βολτεσ και με τα δυο. αλλα εχω και το προνομιο οτι ζω σε χωριο με μεγαλο κηπο και ειναι κι αυτο μια ανασα απο την κλεισουρα και τα ξενυχτια!

[anas29]

matina μακαρι να ειχα και εγω μια αυλη .Παντως εχω βοηθεια με το μεγαλο μου γιο αφου τον παιρνει η μαμα μου κι οταν ειναι σπιτι ο αντρας μου τον αναλαμβανει εξ ολοκληρου αυτος,εχω να ασχοληθω με τον καημενουλη εδω και 2 βδομαδες ,πριν τοσο καιρο γεννησα.Αντε να μεγαλωσει λιγο κ αυτος γιατι βλεπω τωρα τον μεγαλο και τον καμαρωνω πολυ,ειναι σαν να μεγαλωσε αποτομα μεσα σ αυτες τις 2 εβδομαδες

[alexele]

Nα μπω κι εγώ στο κλαμπ κορίτσια. ΄Τρέχω όλη μέρα και δε φτάνω.... με το μωρό μου 3 μηνών (δεν είναι και το πιο εύκολο μωρό) και το μεγάλο μου δυόμιση, τα'χω παίξει, σε όλα τα παραπάνω προσθέστε ότι προσπαθούμε στο μεγάλο να βγάλει τη πάνα, οπότε πολλές φορές μου τα "αμολάει" όπου βρει!!!!

αλλά όντως το βράδυ όταν τα βλέπω στα κρεβατάκια τους αποζημιώνομαι για όλη τη κούραση της ημέρας.

[giotaki83]

Θα συμφωνήσω πάντως με μια κοπέλα που ανέφερε πριν για το πρόγραμμα. Εϊναι το πιο ισχυρό ηρεμιστικό να υπάρχει ένα προγραμμα για όλες τις δουλειές και τι ςδραστηριότητες του σπιτιού. Η βόλτα έξω βοηθάει πάρα μα πάρα πολύ. Ο ύπνος του παιδιού μεγάλο θεμα αλλα εγώ το έλυσα με το βιβλίο κοιμήσου παιδί μου σε τρεις μέρες κι ας θεωρείται βάναυση μέθοδος. Στο δεύτερο παιδί θα κοιτάξω να αποφύγω ταλάθη που έκανα και έτσι το παιδί μου είχε μάθει να κοιμάται στην αγκαλιά μου μόνο . Οσο για το πρόγραμμα ύπνου και διατροφής εκεί .....το καθε παιδί νομίζω έχει το δικότου βιολογικό ρολόι και το δικό του στομαχάκι και ορεξούλα.Πάντως μετά τους δύο μήνες λίγο πολύ σταθεροποιείται το πρόγραμμα.

Καλή δύναμη!!!!