τι συμπεριφορά είναι αυτή;;;;[επιθετικότητα / δαγκώνει ]

[arleta]

Καμια φορα ολα κανουν πως δε καταλαβαινουν αμα δε θελουν να καταλαβουν. σε ολες τις ηλικιες ( ακομα κι εμεις καμια φορα ε?). Αλλα δε πρεπει να αγνοησουμε τυχον επιθετικες-αναρμοστες συμπεριφορες, εστω και μια στις 10 μπορει το ενα να κανει κακο στο αλλο και οχι σιγουρα επιτηδες.

 

εμένα ο δικός μου είναι και λαμόγιο... ξεκινάει για δαγκωματιά στο μωρό κι αν τον κοιτάξω και του πω "κάνε μα το μωρό" κατευθείαν το γυρνάει και το φιλάει....

εννοείται αν δε το πάρω χαμπάρι την έφαγε τη δαγκωματιά ο μικρούλης μου.....

[arleta]

της διναμε εκεινο τον καιρο τοση σημασια,που στεναχωριεμαι πως δεν εχω παιξει με τη μικρουλα οσο με εκεινη οταν ηταν στην ιδια ηλικια

 

αυτό γαμώτο το 'χω πάθει κι εγώ.... και νιώθω πολλές τύψεις.....

[Αναστάσιος Αργυρόπουλος]

Αγαπητά μέλη,

 

Δύο πολύ σύντομα σχόλια σχετικά με όσα έχετε μοιραστεί εδώ. Το πρώτο είναι ότι είναι βοηθητικό πολύ να κάνουμε το μεγαλύτερο σε ηλικία παιδί μας, όσο πιο 'ενεργό' μέρος μιας δραστηριότητας μας με το μικρότερο παιδί μπορούμε. Έτσι ελαχιστοποιούμε τις πιθανότητες να αισθάνετει 'απ έξω' και να εκδηλώσει συμπεριφορές ζήλιας, θυμού, επιθετικότητας κλπ. Μπορούμε πχ να τον εντάξουμε ακόμη και στις πιο ιδιαίτερες δραστηριότητες μας με το μικρότερο παιδάκι, όπως αυτή λχ του θηλασμού (ζητώντας του, αν τον/την δούμε να πλησιάζει, να έρθει κοντά, να κάτσει δίπλα μας, να κρατήσει το χέρι μας, το χερι από το αδελφάκι του κλπ.)

 

Συχνά τα ίδια τα παιδιά όταν πάρουν αυτην την 'προσοχή' & 'επιβεβαίωση' (ενδιαφέροντος, αγάπης) μόνα τους υποχωρούν κάνοντας μετά κάτι που μπορεί να τα ενδιαφέρει περισσότερο (όπως το να παίξουν). Αυτό όμως πρέπει να το κάνουν αφού έχουν διαπιστώσει ότι μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να έρθουν κοντά μας, με πλήρη αποδοχή, να είναι ευπρόσδεκτα και το κυριότερο, αφού δουν (με τον πολύ ξεχωριστό, δικό τους τρόπο) ότι παραμένουν 'σημαντικά' για εμάς ότι και αν κάνουμε εκείνη την στιγμή και όχι επειδή τους το ζητήσαμε (που συνήθως δεν πιάνει) ή ακόμη χειρότερα , επειδή τους το επιβάλλαμε (αυτό και αν δεν πιάνει και ευτυχως που δεν πιάνει γιατί πλάθουμε υπάρξεις με 'άποψη' και 'προσωπικότητα')!

 

Τέλος, έχετε υπόψιν ότι αρκετές μελέτες συχνά υπογραμμίζουν ότι η ανάγκη για 'συναισθηματική εκδήλωση' από εμάς, γίνεται πιο έντονη για τα μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά μας, όταν έρχονται στην οικογένεια τα μικρότερα. Ούτως ή αλλως τα μικρότερα λαμβάνουν το 'συναισθημα μας' από τις αναγκαίες δραστηριότητες μαζί τους (ταϊσμα, κράτημα, καθάρισμα κλπ) , οπότε να ακόμη μια καλή ευκαιρία να 'επικοινωνήσουμε' περισσότερο και καλύτερα (να ενισχύσουμε δηλαδή την 'σχέση') με τα μεγαλύτερα παιδιά!

 

Καλή τύχη σε όλους τους γονείς.

[maman@ch]

Είχαμε κι εμείς το ίδιο πρόβλημα. Η μεγάλη ήταν 19 μηνών όταν γεννήθηκε ο μικρός. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και μάλιστα όσο μεγάλωνε ο μικρός τόσο πιο πολύ... ξύλο έτρωγε, με αποκορύφωμα την ηλικία του ενός έτους!

Συμβουλή από παιδοψυχολόγο:

 

Αφήνουμε το μεγαλύτερο παιδάκι να εκφράσει όλα του τα συναισθήματα σχετικά με το νέο αδερφάκι, χωρίς να του τα υπαγορεύουμε εμείς. Π.χ. δεν του λέμέ ότι πρέπει να αγαπάει το μωρό, αυτό θα 'μάθει' να το αισθάνεται παρατηρώντας τη δικιά μας συμπεριφορά απέναντι στο μωρό. Έχει δικαίωμα να μην το αγαπάει, να το μισεί, να το ζηλεύει, κ.ο.κ.

 

Δε μιλάμε αρνητικά/απαξιωτικά για το μωρό, με σκοπό να δώσουμε αυτοπεποίθηση στο μεγάλο παιδί π.χ. 'Έλα, μωρέ, μην του δίνεις σημασία, αυτό δεν ξέρει να κάνει τίποτα μόνο του', γιατί έτσι μαθαίνουμε το μεγαλύτερο παιδάκι να βλέπει το μωρό με αυτόν τον τρόπο. Πώς θα μάθει να το σέβεται, να το αγαπάει, κτλ.;

 

Δημιουργούμε ένα ασφαλές και καλά ορισμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο το μεγαλύτερο αδερφάκι θα μπορέσει να εκφράσει τα συναισθήματά του, με αποδεκτό τρόπο και χωρίς να αποκτήσει αυτό τον έλεγχο της κατάστασης (κάτι που όσο κι αν δε φαίνεται τρομάζει πολύ τα παιδιά και τους δημιουργεί ανασφάλεια). Π.χ. μαθαίνουμε στο παιδί ότι κάθε φορά που του έρχεται να χτυπήσει/δαγκώσει ή κι εγώ δεν ξέρω τί άλλο, το μικρότερο αδερφάκι, μπορεί να του λέει: 'Δε σε θέλω' 'Σε μισώ' 'Δε σ'αγαπάω' 'Θέλω να φύγεις' 'Είμαι θυμωμένος μαζί σου' κτλ. ή να το βγάζει κάπου αλλού (ίσως σε κάποιο παιχνίδι/μαξιλάρι, εσείς θα βρείτε έναν αποδεκτό τρόπο εκτόνωσης). Μέχρι να το εμπεδώσει αυτό, πολύ σταθερά του ζητάμε την 1η φορά που θα κάνει το λάθος να επιτεθεί στο αδερφάκι του να του ζητήσει συγνώμη/δώσει φιλάκι, κτλ και από την επόμενη -με προηδοποίηση- το στέλνουμε τιμωρία. Το καλό με αυτήν τη μέθοδο είναι ότι και το παιδί μαθαίνει ότι είναι ok να έχει αρνητικά συναισθήματα και ότι δεν τιμωρείται γι'αυτά, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο τα εκφράζει όταν αυτός δεν συμβαδίζει με τους κανόνες των μεγάλων.

 

Δεν αφήνουμε το παιδί να χτυπάει εμάς, τους παπούδες, κτλ. Το μεγάλο αδερφάκι, πολλές φορές, αισθάνεται θυμό για τη μητέρα, η οποία του έφερε το άλλο αδερφάκι στο σπίτι και καμιά φορά γίνεται επιθετικό προς τους μεγάλους κι όχι απαραίτητα προς το μικρό αδερφάκι. Κι εδώ εφαρμόζουμε την προηγούμενη μέθοδο.

 

Αυτά από μία παθούσα! Πάντως κάντε υπομονή! Τα δικά μου από τότε που έγιναν 1 και 2,5 άρχισαν να παίζουν ωραία μαζί και τώρα 2 και 3,5 είναι σκέτη απόλαυση!