ΑΣΧΗΜΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

[AGGELOS STYLIANOS]

Ο πρώτος μου γιος είναι τεσσάρων και τα διδυμάκια και αυτά αγόρια τεσσάρων μηνών.

έχω μεγάλο πρόβλημα με τον μεγάλο μου τον γιο ο οποίος από την ώρα που γέννησα έχει αλλάξει 180 μοίρες, έχει γίνει άλλο παιδί.

έχει μεγάλο θυμό μέσα του, έχει πάθει υπερκινητικότητα, ότι και να του πω με βρίζει και με χτυπάει.Ξέρω ότι θέλει να προκαλέσει την προσοχή μου αλλά αντικειμενικά δεν μπορώ να του δώσω την προσοχή που είχε στο παρελθόν γιατί έχουν αλλάξει και κατα΄πολύ οι υποχρεώσεις μου. Επίσης είμαστε και σε περίοδο προσαρμογής στον σταθμό, δεν θέλει να πάει με τίποτα. Του έχουν πέσει πολλά του καημένου, μωρά -σχολείο, έχασε την αποκλειστικότητα της μαμάς.

η αλήθεια ειναι πως δεν ξέρω πως να του συμπεριφερθώ πια έχω κάνει τα πάντα, του δίνω αρμοδιότητες , προσποιούμε ότι αναγκαστικά ταίζω τα μωρά και ότι μόνο με αυτόν θέλω να παίζω αλλά δυστυχώς όλα έχουν αντίθετα αποτελεσματα.

 

μήπως καμία μαμά είχε το ίδιο πρόβλημα?

[maria-christina]

Να σου ζησουν τα παιδακια σου. Και εγω αντιμετωπιζω το ιδιο προβλημα με την κορη μου. Απο την στιγμη που ηρθε το μωρο αλλαξε τελειως. Στην αρχη γκρινια, κλαμματα ολη την ωρα, δεν επινε το γαλα της γιατι θηλαζα το μωρο και κολλησε πανω μου. Καποια στιγμη πιστεψα οτι το εχει ξεπερασει μετα απο πολλες προσπαθειες που ειχα κανει για να δει θετικα τον ερχομο του αδερφου της, αλλα δυστυχως τωρα εχω ξανα τα ιδια. Ζηλευει αρκετα, πολλες φορες μαλιστα φοβαμαι οτι θα χτυπησει το μωρο. Βεβαια προσπαθω παιζοντας και μετα δυο μαζι, οπως να τα βαζω διπλα διπλα στο κρεββατι και να τους λεω τραγουδακια και την βλεπω οτι διασκεδαζει. Με βοηθαει να τον κανουμε μπανιο, φερνει αυτη τις πανες του μωρου,του βαζει κρεμα και διαφορα τετοια για να ξεχνιομαστε λιγο... Υπομονη και πιστευω πως αν μεγαλωσουν λιγο ακομη τα μωρακια μας και μπορουν να παιξουν μαζι τους θα ξεπεραστει καπως το προβλημα της ζηλιας.

[AGGELOS STYLIANOS]

ευχαριστώ για την απάντηση, το ίδιο ελπίζω και εγώ....

 

το μόνο που φοβάμε είναι εξαιτίας της φασαρίας και των ζημιών που κάνει μην πάθει ο ίδιος κακό ή κάποιο απο τα μωρά. έχει τυχει να κλωτσάει τα καρότσια ή τα ριλάξ.

[aggeliki]

καλημερα,προσπαθησε μπροστα του να μην μιλας για τα μωρα σε τριτους,ουτε απο το τηλεφωνο να μιλας γι αυτα οταν σε ακουει.επισης αν ερχονται επισκεψεις για να δουν τα μωρα φροντισε να μην ειναι καλυτερα ο μικρος στο σπιτι γιατι βλεπει οτι ολοι μιλανε και ασχολουνται με αυτα και παλι ζηλευει.μπορει εκεινη την ωρα να μην το δειχνει αλλα ετσι ειναι ,τα κραταει και ξεσπαει μετα.

[ΡΑΠΟΥΝΖΕΛ]

Νομιζω οτι ειναι καλο να ζητησεις τη γνωμη ενος ειδικου-παιδοψυχολογου. Δεν εχω προσωπικη εμπειρια ομως φιλοι που πηγαν τους βοηθησε γιατι η αληθεια ειναι πως μερικα πραγματα δεν μπορουμε να τα χειριστουμε μονοι μας. Απο τη στιγμη που ο μεγαλος παει παιδικο μηπως υπαρχει εκει καποιος ψυχολογος που μπορεις να συμβουλευτεις?

Ελπιζω να το ξεπερασετε γρηγορα...

[twin+1]

Ο πρώτος μου γιος είναι τεσσάρων και τα διδυμάκια και αυτά αγόρια τεσσάρων μηνών.

έχω μεγάλο πρόβλημα με τον μεγάλο μου τον γιο ο οποίος από την ώρα που γέννησα έχει αλλάξει 180 μοίρες, έχει γίνει άλλο παιδί.

έχει μεγάλο θυμό μέσα του, έχει πάθει υπερκινητικότητα, ότι και να του πω με βρίζει και με χτυπάει.Ξέρω ότι θέλει να προκαλέσει την προσοχή μου αλλά αντικειμενικά δεν μπορώ να του δώσω την προσοχή που είχε στο παρελθόν γιατί έχουν αλλάξει και κατα΄πολύ οι υποχρεώσεις μου. Επίσης είμαστε και σε περίοδο προσαρμογής στον σταθμό, δεν θέλει να πάει με τίποτα. Του έχουν πέσει πολλά του καημένου, μωρά -σχολείο, έχασε την αποκλειστικότητα της μαμάς.

η αλήθεια ειναι πως δεν ξέρω πως να του συμπεριφερθώ πια έχω κάνει τα πάντα, του δίνω αρμοδιότητες , προσποιούμε ότι αναγκαστικά ταίζω τα μωρά και ότι μόνο με αυτόν θέλω να παίζω αλλά δυστυχώς όλα έχουν αντίθετα αποτελεσματα.

 

μήπως καμία μαμά είχε το ίδιο πρόβλημα?

 

Εμείς τον 1ο-2ο μήνα με τα δίδυμα στο σπίτι το είχαμε το πρόβλημα....

Έκανε τρελά και φώναζε: ΜΕ ΜΕΝΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ; Τώρα που τα δίδυμα είναι 5 μηνών και είναι σαφώς πιο ήρεμα, είμαστε πού καλύτερα αλλά αυτό που επίσης άλλαξε σε εμάς είναι οτι εγώ δεν δουλεύω τα απογεύματα πια και μπορώ και περνώ ώρες μαζί του ενώ πριν δεν με έβλεπε σχεδόν καθόλου. Τα δίδυμα δηλαδή κατα κάποιον τρόπο έφεραν και την μαμά στο σπίτι! Του λέω οτι είναι ο βοηθός μου , και πίστεψέ με είναι πραγματικά και προσπαθώ όσο γίνεται να ασχολούμαι και να παίζω μαζί του. Με τα δίδυμα δεν είμαστε υπερπροστατευτικοί , τον αφήνουμε να τα φροντίζει (πιπίλες κ.λ.π) και του εξηγώ οτι αν ικανοποιούμε τις ανάγκες τους, αλλαγμα ταϊσμα κλπ. θα είναι ήσυχα και θα μπορούμε να παίζουμε οι δυό μας. Όταν τα μικρά κοιμούνται ασχολούμαι αποκλειστικά μαζί του. Επίσης παίζουμε και μαζί τους. Τους κάνουμε κουκλοθέατρο και αυτά γελάνε και ο μικρός τρελαίνεται !!!

Ελπίζω να μην είναι παροδική η βελτίωση.... Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι οτι τα παιδιά σ΄ αυτές τις περιπτώσεις θέλουν διάλογο για να καταλάβεις τι τους φταίει και τί τα φοβίζει. Όταν τα αντιμετωπίζεις και τους μιλάς σαν να είναι και αυτοί ενήλικες , τονώνεις την προσωπικότητά τους και γίνονται πιο υπεύθυνα... Τουλάχιστον έτσι συμβαίνει με τον δικό μου που είναι τώρα 5,5 χρονών. Δεν τον μαλώνω μόνο, του εξηγώ σαν να ήταν μεγάλος...

 

Βέβαια το κακό με εσάς είναι οτι το σχολείο το άρχισε μετά την γέννηση των διδύμων . Γι αυτό δεν ξέρω να σου πώ γιατί ο δικός μου πηγαίνει σταθμό ήδη 3 χρόνια !!

 

Ελπίζω να βοήθησα.....

[LA LATINA]

εμενα ο μεγαλος μου ηταν ακριβως δυο χρονων οταν γεννηθηκε ο μικρος..... διαβασα πολυ, για να ξερω τι να κανω,αν και δεν πιανουν ολα τα κολπα..... και ναι, φεραμε το μωρο στο σπιτι και το κρατουσε ο μπαμπας, και ναι, το μωρο εφερε δωρο στον μεγαλο οταν ηρθε, τριχες...... δεν ασχοληθηκε καθολου μ αυτα..... επεσε πανω στο μωρο, του ελεγε ελα να παιξουμε, το μωρο στην κοσμαρα του, το πηρε αγκαλιτσα και μου ειπε "μαμα φερε μπαταριες δεν δουλευει το μωρο!!!"

 

δεν σταματησαμε στιγμη να ασχολουμαστε με τον μεγαλο, παινεματα για το παραμικρο που εκανε, δικιο παντα σ αυτον, και του δωσαμε πραγματα να κανει που το μωρο δεν μπορουσε αρα αυτος ηταν ο μεγαλος και ο σημαντικος...... απο τα δυο του λοιπον παιρνει τις πανες και τις παει στα σκουπιδια, προσεχει ουτε ενα ψιχουλακι να μην πεσει κατω, αν καπου λερωσει παιρνει μωρομαντηλα και καθαριζει, φερνει το μπουκαλι με το γαλα, το παει στο νεροχυτη, εγινε νοικοκυρης πρωτος και το καταχαιρεται!!!!!!!!!

 

εχουμε και τις ωρες που φαινεται οτι θελει να τον σκοτωσει....χιχιχι αλλα η ιδεα μπηκε στο μυαλο του....ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ!!!! οχι μονο ζηλιες δεν ειχα, αλλα τον προσεχει και σν τα ματια του......

το θεμα ειναι οτι τωρα εγινε εναμιση και ο μικρος και διεκδικει την δικη του θεση, και τωρα γινεται της τρελλης.........παντως εναμιση χρονο περασαμε τελεια μ αυτη την τακτικη......

ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΗΔΗ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΓΚΩΝΙΣΜΕΝΟ!!!

[pav33]

Τον πήγες στον παιδικό με το που γεννήθηκαν τα δίδυμα; Αν ναι τότε μην περιμένεις τίποτε άλλο παρά ότι κάνει το παιδάκι. Αυτό νιώθει τώρα ότι τον έχετε παρατήσει, ότι τον διώχνετε από το σπίτι για τα μικρά και είναι πάρα πολύ θυμωμένος. Εσύ δηλαδή πως θα ήσουν αν ώς ενήλικη σου κάναν κάτι παρόμοιο;

 

Εμείς όταν ήρθαν τα δίδυμα όχι μόνο δεν πήγαμε τη μεγάλη παιδικό αλλά της πήραμε και ένα μεγάλο δώρο (ένα σπιτάκι για την ταράτσα) για να της δείξουμε ακριβώς ότι δεν την παρατάμε (η μεγάλη ήταν 2 ετών). Παιδικό πήγε 3 μήνες μετά ώστε να είναι εντελώς ασύνδετο από την έλευση των διδύμων.

Παόλα αυτά η ζήλεια ήταν τρελλή γιατί απλά μας έβλεπε και τους δύο να ταίζουμε τα μικρά που αρχικά τρώγανε 8 φορές τη μέρα.

Παρόλα αυτά ειδικά μετά τα δίδυμα αρχίσαμε (αν και χώμα και οι δύο) να την πηγαίνουμε και παιδική χαρά, να παίζουμε ακριβώς για να μην νιώσει ότι την βάλαμε στην άκρη.

 

Μετά από 2 χρόνια η ζήλεια συνεχίζει αλλά μειωμένη γιατί πλέον η μεγάλη τρώει και ξύλο από τα δίδυμα (2 αγόρια 2 ετών κάνουν καλά ένα κορίτσι 4 ετών)