Μαμά σε Υστερία...

[arleta]

[quoteΌμως, θα μπορούσες, δεσποινούλα, να θηλάζεις διακριτικά στις εξόδους, ώστε να μην περιορίζεσαι στο σπιτι. Ο θηλασμός είναι δώρο, γιατί δεν χρειάζεται να κουβαλάς. Πρώτα προσπάθησε να βρεις μέσα στο σπίτι διακριτική στάση θηλασμού, να τη συνηθίσει το παιδί και μετά δοκίμασέ την και έξω από το σπίτι. Το πιο απλό είναι ένα φαρδύ μπλουζάκι και το μωρό το βάζεις από κάτω.

 

Με συνδυασμό διακριτικής στάσης και κάποιου απόμερου σημείου, κανείς δεν χρειάζεται να ξέρει ότι θηλάζεις! Σημεία τέτοια θα μάθεις να τα βρίσκεις, υπάρχουν σχεδόν παντού.

]

 

και γιατι να μπει σε αυτη τη διαδικασια του διακριτικου θηλασμου;;;; τετοιο δωρο και να το κρυβει;;;

εγω παντως για οσο προλαβα και θηλασα δεν ειχα κανενα προβλημα να θηλαζω φανερα και χεστηκα για ολους.... το παιδι μου ταιζα!!!!!! ουτε εκρυβα το στηθος ουτε απομακρυνομουν απο το κοσμο....

μπορει να τη παρεξηγησουν καποιοι, το καταλαβαινω.... αλλα κανεις δε παρεξηγει τη διμετρη κουκλα στη παραλια που κανει τοπλες......

 

 

Οσο για το αρχικο ποστ ολες επικεντρωθηκατε στις βολτες, βρε κοριτσια καμια δεν διαβασε το κομματι που ειπε η κοπελα 'σηκωσε χερι επανω μου?' Ακομα περιμενω να δω τι θα μου πει η Δεσπινουλα. ή ειμαι η μονη που το ερμηνευσα ετσι ασχημα?.......

 

μαλλον ειναι τοσα πολλα που πρεπει να αντιμετωισει η κοπελα που ολες το ξεπερασαμε αυτο.... φυσικα κι ειναι πολυ σοβαρο.... δε σηκωνεις ετσι χερι σ' αυτον που αγαπας, ειδικα σε μια γυναικα που περναει τα τοσα και εχει φρικαρει.... αυτη η γυναικα χρειαζεται στηριξη απο τον αντρα της και συμπαρασταση, οχι τετοια συμπεριφορα....

απλα κι αυτος μπορει μεσα στη φρικη του και τα νευρα του να αντεδρασε ετσι ασχημα... οχι οτι τον δικαιολογει αυτο... αλλα φρικαρισμενος θα ήτανε με ολη τη κατασταση....

[Palladin]

χαχα δεν διαφωνώ άλλα μετά από άπειρες επαναλήψεις έφτασα στο συμπέρασμα ότι το swiffer δεν μαζεύει καλά όλα τα ψίχουλα της κόρης μου που είναι σκορπισμένα μέσα σε όοοοολο το σπίτι..............υπάρχουν και αυτές οι μάπες τις λένε.....καλές είναι και αυτές :mrgreen: έχω εντρυφήσει στο θέμα σκούπισμα.........χαχαχαχα:mrgreen:

έχεις δίκιο για τα ψίχουλα!

τις μαπες δεν τις ξέρω, θα τις ψάξω όμως

[despinoula_kouz]

Καταρχήν να ομολογήσω ότι με συγκίνησε πολύ το ενδιαφέρον σας κορίτσια, αισθάνομαι ότι μόνο εδώ μπορώ να πω τον πόνο μου κ να με καταλάβουν κ να συμπαρασταθούν σε δύσκολες περιπτώσεις, αφού λίγο-πολύ όλες σας κάποια στιγμή να περάσατε κάτι παρόμοιο..

 

Αρχικά ήθελα να απαντήσω σε κάθε μια σας χωριστά όμως πλέον τα μηνύματα είναι πολλά και θα απαντήσω σε ότι θυμάμαι.

 

Το βασικότερο:όχι δεν διαβάσατε λάθος, έφαγα ένα χαστούκι ξεγυρισμένο, έστριψε όλο το κεφάλι, μέχρι τον αυχένα το ένιωσα(καθότι κ ελαφροχέρης) το λέω και ακόμα δεν το πιστεύω.Δεν ξέρω αν δικαιολογείται από την υστερική συμπεριφορά μου ή από τα νεύρα που πιθανόν είχε λόγω δουλειάς αλλά και μωρού.Πάντως πρέπει να τον δικαιολογήσω, αλλιώς η ελάχιστη αξιοπρέπεια που μου έχει απομείνει μου επιβάλλει να φύγω με το μωρό αυτή τη στιγμή. Τεσπα, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα.

 

Όσο για τον ύπνο της μπέμπας το "Κοιμήσου Παιδί μου" το πήρα από τον 3ο μήνα, μετά και από την υπόδειξη της παιδιάτρου μου, το διάβασα μονορούφι και μετά το καταχώνιασα στην βιβλιοθήκη. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να μπορέσω να εφαρμόσω την μέθοδο με το κλάμα! Διαβάζοντας εδώ κατέβασα το " The no Cry Sleep Solution" το οποίο όσο μπόρεσα εφάρμοσα(γι'αυτό κ κοιμάται στην κούνια έστω κ την νύχτα).

 

Πάντως από χθες την άφησα κάτω να αλωνίζει στην αρχή φοβόμουν αλλά μετά είδα ότι είναι η καλύτερή της! Έχει πιάσει τα ΠΑΝΤΑ κ είναι πολύ χαρούμενη. Ήταν σωτήρια αυτή η συμβουλή-ευχαριστώ.

 

Μάρσιπο αγόρασα κάποιον συμβατικό απ'όταν ήμουν έγκυος και όντως πονάει η πλάτη. Πολύ αργότερα δανείστηκα ένα sling για λίγες μέρες αλλά δεν μπόρεσα να το βολευτώ ενώ το ήθελα πάρα πολύ(για να μου λυθούν λίγο τα χέρια) ίσως γιατί άργησα να το φορέσω, η μπέμπα ήταν ήδη 6 μηνών..

 

Όσο για τις βόλτες αν αποκλείσουμε τον μάρσιπο, το κουβάλημα στα χέρια και το καρότσι, που δεν κάθεται για πολύ ώρα, τι μένει??Να σας πώ τι κάνω. Είτε πάω με το καρότσι πολύ κοντά για να μπορώ να γυρίσω αν την πιάσει γκρίνια, είτε πάντα με κάποιον άλλον για να κουβαλάει ο ένας το μωρό και ο άλλος το καρότσι. Φυσικά και θηλάζω έξω,δεν έχω και άλλη επιλογή και πλέον το συνήθισα και δεν ντρέπομαι καθόλου(ας ντρέπονται αυτοί που κοιτάνε). Ένα ακόμα πρόβλημα είναι ότι αν την πάρει ο ύπνος στο στήθος και την βάλω στο καρότσι θα ξυπνήσει, ενώ έξω πως μπορώ να την κρατάω στο στήθος να κοιμάται καμιά ώρα?

 

Για το σπίτι και την καθαριότητα έχετε δίκιο. Πάντα ήμουν υποχόνδρια και πριν το παιδί η μεγάλη μου ευχαρίστηση ήταν η ενασχόληση μου με νοικοκυριό και την διακόσμηση. Τώρα τα έχω ξεχάσει αυτά και προσπαθώ να προσαρμοστώ στην νέα κατάσταση με το μωρό αλλά όχι και 15 μέρες να βάλω σκούπα! Τέτοια βρωμιά που αν κάτι έπεφτε κάτω(φαγώσιμο ή μη) το

πετούσες κατευθείαν.Ακόμα μια φορά έχετε δίκιο αλλά πλέον θα τα κάνω κ λίγο με την απλή το βράδυ!

 

Τέλος, σίγουρα για όλη αυτήν την κατάσταση ο τελευταίος που φταίει είναι ο άντρας μου, αφού τις πιο πολλές ώρες είναι απών,(ίσως γι'αυτό κι μόνο φταίει!) αλλά είναι και ο μόνος που βλέπω και μπορώ να ξεσπάσω.

Σίγουρα του έπεσαν μαζεμένα, αλλά πιστεύω και πάλι ότι έχει λιγότερα να αντιμετωπίσει απ'ότι εγώ και έτσι περίμενα περισσότερη συμπαράσταση. Αλήθεια παρόμοιο φόρουμ για μπαμπάδες only δεν υπάρχει, να μπεί λίγο να πάρει τα πάνω του??

 

Για άλλη μια φορά με σώσατε (σπάνια δημοσιεύω αλλά σχεδόν καθημερινά σας διαβάζω κ πολλές φορές έχω βοηθηθεί) με το ενδιαφέρον σας και με τις συμβουλές σας. Σας νιώθω τόσο κοντά μου...

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Καταρχήν να ομολογήσω ότι με συγκίνησε πολύ το ενδιαφέρον σας κορίτσια, αισθάνομαι ότι μόνο εδώ μπορώ να πω τον πόνο μου κ να με καταλάβουν κ να συμπαρασταθούν σε δύσκολες περιπτώσεις, αφού λίγο-πολύ όλες σας κάποια στιγμή να περάσατε κάτι παρόμοιο..

 

Αρχικά ήθελα να απαντήσω σε κάθε μια σας χωριστά όμως πλέον τα μηνύματα είναι πολλά και θα απαντήσω σε ότι θυμάμαι.

 

Το βασικότερο:όχι δεν διαβάσατε λάθος, έφαγα ένα χαστούκι ξεγυρισμένο, έστριψε όλο το κεφάλι, μέχρι τον αυχένα το ένιωσα(καθότι κ ελαφροχέρης) το λέω και ακόμα δεν το πιστεύω.Δεν ξέρω αν δικαιολογείται από την υστερική συμπεριφορά μου ή από τα νεύρα που πιθανόν είχε λόγω δουλειάς αλλά και μωρού.Πάντως πρέπει να τον δικαιολογήσω, αλλιώς η ελάχιστη αξιοπρέπεια που μου έχει απομείνει μου επιβάλλει να φύγω με το μωρό αυτή τη στιγμή. Τεσπα, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα.

 

Όσο για τον ύπνο της μπέμπας το "Κοιμήσου Παιδί μου" το πήρα από τον 3ο μήνα, μετά και από την υπόδειξη της παιδιάτρου μου, το διάβασα μονορούφι και μετά το καταχώνιασα στην βιβλιοθήκη. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να μπορέσω να εφαρμόσω την μέθοδο με το κλάμα! Διαβάζοντας εδώ κατέβασα το " The no Cry Sleep Solution" το οποίο όσο μπόρεσα εφάρμοσα(γι'αυτό κ κοιμάται στην κούνια έστω κ την νύχτα).

 

Πάντως από χθες την άφησα κάτω να αλωνίζει στην αρχή φοβόμουν αλλά μετά είδα ότι είναι η καλύτερή της! Έχει πιάσει τα ΠΑΝΤΑ κ είναι πολύ χαρούμενη. Ήταν σωτήρια αυτή η συμβουλή-ευχαριστώ.

 

Μάρσιπο αγόρασα κάποιον συμβατικό απ'όταν ήμουν έγκυος και όντως πονάει η πλάτη. Πολύ αργότερα δανείστηκα ένα sling για λίγες μέρες αλλά δεν μπόρεσα να το βολευτώ ενώ το ήθελα πάρα πολύ(για να μου λυθούν λίγο τα χέρια) ίσως γιατί άργησα να το φορέσω, η μπέμπα ήταν ήδη 6 μηνών..

Όσο για τις βόλτες αν αποκλείσουμε τον μάρσιπο, το κουβάλημα στα χέρια και το καρότσι, που δεν κάθεται για πολύ ώρα, τι μένει??Να σας πώ τι κάνω. Είτε πάω με το καρότσι πολύ κοντά για να μπορώ να γυρίσω αν την πιάσει γκρίνια, είτε πάντα με κάποιον άλλον για να κουβαλάει ο ένας το μωρό και ο άλλος το καρότσι. Φυσικά και θηλάζω έξω,δεν έχω και άλλη επιλογή και πλέον το συνήθισα και δεν ντρέπομαι καθόλου(ας ντρέπονται αυτοί που κοιτάνε). Ένα ακόμα πρόβλημα είναι ότι αν την πάρει ο ύπνος στο στήθος και την βάλω στο καρότσι θα ξυπνήσει, ενώ έξω πως μπορώ να την κρατάω στο στήθος να κοιμάται καμιά ώρα?

 

Για το σπίτι και την καθαριότητα έχετε δίκιο. Πάντα ήμουν υποχόνδρια και πριν το παιδί η μεγάλη μου ευχαρίστηση ήταν η ενασχόληση μου με νοικοκυριό και την διακόσμηση. Τώρα τα έχω ξεχάσει αυτά και προσπαθώ να προσαρμοστώ στην νέα κατάσταση με το μωρό αλλά όχι και 15 μέρες να βάλω σκούπα! Τέτοια βρωμιά που αν κάτι έπεφτε κάτω(φαγώσιμο ή μη) το

πετούσες κατευθείαν.Ακόμα μια φορά έχετε δίκιο αλλά πλέον θα τα κάνω κ λίγο με την απλή το βράδυ!

 

Τέλος, σίγουρα για όλη αυτήν την κατάσταση ο τελευταίος που φταίει είναι ο άντρας μου, αφού τις πιο πολλές ώρες είναι απών,(ίσως γι'αυτό κι μόνο φταίει!) αλλά είναι και ο μόνος που βλέπω και μπορώ να ξεσπάσω.

Σίγουρα του έπεσαν μαζεμένα, αλλά πιστεύω και πάλι ότι έχει λιγότερα να αντιμετωπίσει απ'ότι εγώ και έτσι περίμενα περισσότερη συμπαράσταση. Αλήθεια παρόμοιο φόρουμ για μπαμπάδες only δεν υπάρχει, να μπεί λίγο να πάρει τα πάνω του??

 

Για άλλη μια φορά με σώσατε (σπάνια δημοσιεύω αλλά σχεδόν καθημερινά σας διαβάζω κ πολλές φορές έχω βοηθηθεί) με το ενδιαφέρον σας και με τις συμβουλές σας. Σας νιώθω τόσο κοντά μου...

 

 

Ψυχή μου πόσο δίκιο έχεις....... ειναι λογικό να έχεις κουραστεί έχεις φτάσει στην υπερκόπωση για τα καλά. Λοιπον τα σ/κ (δεν ξέρω αν δουλεύει ο άντρας σου ή έστω η μητέρα σου ) προσπάθεισε να την μάθεις να κάθεται στο καρότσι ή στο πορτ μπεμπε . Βαλτην λίγο κάτω να μπουσουλήσει ας κλάψει βάλτης παιχνιδάκια κάτω ώστε να ασχοληθεί με αυτά. Πέσε κάτω μαζί της και πέξτε σιγά σιγά θα εξιοικιωθεί. Αλλα να βρίσκεται και κάποιος μαζί σου για αυτο σο λεω το σ/κ που φαντάζομαι ίσως λίγο χαλαρώνεις αν υπάρχει βοηθεια ξεκινα αμέσως

[nathael]

Αν θυμαμαι καλα, οταν ηταν 7-8 μηνων η κορη μου, ημουν ετοιμη για το δρομοκαιτιο.!!

 

Ειναι πολυ δυσκολη περιοδος, αλλα πιστεψε με, τελειωνει!!!!

Κι εμενα μου φαινοταν ατελειωτο. Ολη μερα αγκαλια, ολη μερα γκρινια.

Κι εγω, σαν την τρελη, να μην προλαβαινω να βαλω ενα πιατο φαι να φαω, ενα πλυντηριο.

 

Σε καποια φαση ,επιασα τον εαυτο μου να αισθανεται το μωρο σαν "βαρος".

Κι εκει συνηλθα!!!!!

 

Κι οταν το καταλαβα, τα πραγματα κυλουσαν πιο ευκολα και για εμενα και για το παιδι.

Αρχισε να γινεται πιο ανεξαρτητο, πιο ευκολο.

 

Παιξε μαζι του, γινε για λιγο καραγκιοζης και θα δεις ποσο θα βοηθησει και εσενα αυτο!!

 

Βαλε κανα παιχνιδακι στο καροτσι να παιζει στον δρομο. Μιλα της στην διαδρομη.

Πες ΑΑΑΑΑ!!!!!! τι ειναι αυτο? Και δειξτης το πουλακι. Θα ξεχαστει για λιγο.

 

Σημερα μια βολτα στο τετραγωνο, αυριο μεγαλυτερη βολτα. Σιγα σιγα θα το συνηθισει.

 

Οσο για το χαστουκι, ελπιζω να εδωσες στον αντρα σου να καταλαβει οτι αυτα τα πραγματα δεν επιτρεπονται!

[barbita]

εγω επισης θα σου προτεινα να χρησιμοποιησεις θηλαστρο να βγαλεις γαλατακι. Ετσι θα μπορεσεις να πας καποια βολτουλα με τις φιλες σου ή τον άντρα σου και να σου κρατησει το μωρο ο αντρας σου ή οι γιαγιαδες. Καλο κουραγιο....

[sweet_february]

Αχ ρε κοριτσακι!

Κι εγω ετσι ημουν.. Δουλευα 12ωρα κι επαιρνα ελαχιστα χρηματα αλλα με ευχαριστουσε που συναναστρεφομουν με κοσμο, ελεγα και κατι διαφορετικο ρε παιδι μου κι οταν γυριζα σπιτι, εκανα το μπανιο μου κι ειχα να συζητησω με τον αντρα μου ενα σωρο πραγματα.. καινουρια, φρεσκα! Αφου οταν εκλεισε η επιχειρηση πλακωθηκα στα σεμιναρια μεσω ΟΑΕΔ και παλι ημουν εκτος σπιτιου αρκετες ωρες. Αλλα μετα.. εμεινα εγκυος! Εσυ λες πως σταματησες τη δουλεια στον 8ο, εγω παλι ημουν σπιτι απο την αρχη της εγκυμοσυνης.

Εν τελει, οταν γεννησα ηρθανε τα πανω κατω! Η μπουμπουκα μου δεν κοιμοταν παρα ελαχιστες ωρες και ηθελε συνεχεια αγκαλια! Απλα επειδη κι εγω ειχα αρχισει να "φρικαρω" στις 40 ημερες, παιρνοντας την ευχη απο την εκκλησια, αρχισαμε τις βολτες. Το μονο θετικο σε σχεση με εσας, ηταν πως εμεις καθομασταν ανετα στο καροτσι! Και ξαφνικα, γυρω στους 2 μηνες μπηκαμε για νοσηλεια στο Παιδων.. Εκει να δεις νευρα - κροσσια!! Αν ηταν καθε φορα που εκανα σαν υστερικη να με σφαλιαριζει ο αντρας μου, ακομα θα τις ετρωγα. Ομως ποτε δεν εκανε τετοια κινηση!

Οταν βγηκαμε απο το νοσοκομειο κι αρχισαμε να παιρνουμε παλι σειρα, χτυπησε ο αντρας μου στη δουλεια κι ετσι ειχα να φροντιζω το μωρο, να συμμαζευω το σπιτι και να φροντιζω κι εκεινον γιατι ειχε χτυπησει πολυ.. Οχι 2 μερες απλυτη.. Και 3 και 4 μπορω να σου πω... Κι οταν εν τελει τα καταφερνα, ειχε παει η ωρα 2μιση τη νυχτα και ημουν ετοιμη να αποκοιμηθω μεσα στη ντουσιερα.

Περασαμε μια περιοδο πολυ χαλια.. Τα οικονομικα μας ηταν χαλια γιατι εγω δεν δουλευω και εκεινος ηταν σε αναρρωτικη (ο μισθος ερχοταν κατα πολυ μειωμενος), το μωρο εξακολουθουσε να θελει τα δικα του (και πολυ καλα εκανε στην τελικη), τα νευρα του ηταν κομματια καθως κλειστηκε απο τη μια μερα στην αλλη στο σπιτι (κι αυτο κρατησε 11 μηνες συνολο), κι εγω αναρωτιομουν ποιον τοιχο να προτιμησω για να χτυπησω το κεφαλι μου με φορα.. Υπηρχαν μερες που ξυπνουσαμε κι οι δυο με μουτρα και οι μονες λεξεις που ανταλλασαμε ηταν ο,τι ειχε σχεση με το μωρο (το ταϊσες/το αλλαξες/το επλυνες/το κοιμισες).. Χαλια μαυρα!

Εγω αυτο που εκανα ηταν να παιρνω τη μικρη και να φευγω.. Ελεγα ας πουμε "φτιαχνω φαγητο και μολις γινει θα παρω τη Μαρια και θα παμε στις κουνιες ή π.χ. στη φιλη μου την ταδε" κι εφευγα! Οσο μεγαλωνε και η μικρη, μου ελυνε κι εμενα τα χερια καθως το απογευματινο της μπορουσε ανετα να ειναι γιαουρτακι και να το τρωει εξω ή μπουσουλουσε και εγω εκεινη την ωρα εβρισκα ευκαιρια να ριξω ενα καθαρισμα στο μπανιο ή να πεταξω δυο μπριζολες στο φουρνο. Οσο για το συζυγο... απλα εκανα υπομονη και οταν εν τελει γυρισε στη δουλεια (πριν κανενα 2μηνο δηλαδη) γυρισε και μου ζητησε συγγνωμη γιατι τωρα -λεει- καταλαβε ποσο χαλια μας φεροταν.

Ειναι δυσκολα τα πραγματα... Θελει μεγαλη υπομονη και γερο στομαχι! Τωρα που ο καιρος ειναι καλος, δοκιμασε να την πας στις κουνιες! Ισως κλαψει στην αρχη αλλα επειτα της αρεσει. Δες τι την ηρεμει και εστιασε εκει. Τις ημερες που η δικια μου δεν ηθελε τιποτα, την εκανα και 3 φορες μπανιο την ημερα (και μες στο καταχειμωνο ετσι?) γιατι μονο ετσι σταματουσε τη γκρινια και ηρεμουσε. Δες τι την ευχαριστει και καντο πραξη.. Οσο δυσκολη και να ειναι, κατι θα υπαρχει που να το δεχεται με ευχαριστηση!

Οσο για την αγκαλια και τις δουλειες ταυτοχρονα, θα συμφωνησω με το μαρσιπο. Υπαρχουν ειδικοι οπως ειπαν και τα υπολοιπα κοριτσια για "μεγαλα" μωρα! Κι επισης κανε μια βολτα -με τη μπουμπου μαζι- στο σουπερ μαρκετ και ψαξε για προϊοντα που κανουν τις δουλειες παιχνιδακι ετσι ωστε να μην χρειαζεται να αφιερωνεις πολλη ωρα. (Βεβαια εγω ειμαι λατρης των παλιων καλων απορρυπαντικων και ετσι εκανα τις δουλειες τις ωρες που κοιμοταν ή μια τωρα και μια αργοτερα -π.χ. το πρωι ξεσκονισμα και το μεσημερι σκουπισμα- γιατι αλλιως δεν με αφηνε με τιποτα).

Καταλαβαινω πως περνας δυσκολα γιατι ουτε εγω εχω βοηθεια απο πουθενα (κυριολεκτω ομως). Αλλα αν το καλοσκεφτεις ειναι καλυτερα ετσι.. Δεν μπλεκεται και κανεις στα ποδια μας και κανουμε εμεις το προγραμμα μας ετσι οπως το θελουμε ΕΜΕΙΣ!

Καλο κουραγιο και δειξε αισιοδοξη... Φαση ειναι, θα περασει..!!

[despinoula_kouz]

Πωπω καημένη μου τι τραβηξατε κι εσεις! Όλα μαζεμένα σας έτυχαν! Χαρά στο κουράγιο σου!

Τουλάχιστον εμείς έχουμε την υγεία μας και πάλι ο ένας δεν αναγνωρίζει τον άλλον. Για πρώτη φορά συμπεριφερόμαστε σχεδόν εχθρικά.. Το ότι η μπέμπα είναι απαιτητικό μωρό-για να μην πω δύσκολο-το συνήθισα.. Το ότι πλέον για μένα προτεραιότητα είναι το παιδί και όχι εγώ(τα κιλά,η διατροφή, η καθαριότητα, ο ύπνος, η δουλειά κ.α.) και αυτό γαργάρα το'κανα. Όμως να μην βρίσκω υποστήριξη από τον άνθρωπό μου σε μια τόσο κρίσιμη φάση, μάλλον αυτό είναι που μ'αποτελείωσε..Υπομονή το ξέρω, τι άλλο θα μου πεις, απλά μετά το επεισόδιο αναρωτιόμουν αν όντως αρχίζω και τα παίζω...

[sweet_february]

Εχεις δικιο... Απολυτο δικιο! Ισως αν κανατε μια κουβεντα για να βρειτε μια "χρυση τομη"? Να του πεις τι σε ενοχλει και να σου πει κι εκεινος τι δεν μπορει να ανεχτει σε εσενα.. Ισως ετσι βελτιωθουν τα πραγματα.. Τι να πω βρε Δεσποινουλα, δεν υπαρχει και ενας κανονας να ξερεις πως σε τετοιες καταστασεις θα κανεις ετσι ή αλλιως.. Μακαρι να υπηρχε, θα ηταν πολυ πιο ευκολα τα πραγματα για ολους..

Παντως εγω ακομα και σημερα αν νιωσω τα νευρα μου ενα βημα πριν το "μπαμ", του λεω "Βασιλη, σημερα μη μου δωσεις σημασια ο,τι κι αν πω". Κι ετσι κι εκεινος δεν μιλαει οταν εγω υστεριαζω (ή τουλαχιστον δεν μιλαει... πολυ!! )

Ευχομαι ολα να πανε καλα!

[Ellemphriem]

Βρε κοριτσακι μου τι τραβας και εσυ. Τελος παντων. Δεν θα πω πολλα. Ειμαι με την μικρη ΜΟΝΟ εγω και ο αντρας μου απο τοτε που γεννηθηκε. Μεχρι 4 μηνων κοιμοταν ΜΟΝΟ επανω μου μπρουμητα. Εχω τραβηξει απιστευτη δυσκολια και τραγικα ξενυχτια. Την εβγαζα βολτα μαρσιππο απο 3 μηνων (λογω χειμωνα) και μετα. Επειδη δεν ειχα επιλογη να την αφησω πουθενα επρεπε να 'μαθω' να λειτουργω κανονικα ΜΕ αυτην μαζι, και εκεινη ΜΕ εμενα. Ηθελε χρονο, κοπο και να μαθω διαφορα κολπα. Αλλα εφτασα σε σημειο να την παιρνω ΠΑΝΤΟΥ μαζι και λεγοντας παντου εννοω απο τραπεζες μεχρι Εφορεια, απο νεκροταφεια (ναι ναι μην φρικαρετε αν δεν εχετε που να το αφησετε τι θα κανετε?) μεχρι σουπερ μαρκετ, και απο καφετεριες μεχρι παιδικες χαρες. ΠΑΝΤΟΥ. Με μια τσαντα που εχει απο φαρμακεια μεχρι ρουχα και παπουτσια, με φαγητα στο καροτσι μεσα, με νερα. Κυκλοφωρω με ενα τσαντιρι ΠΑΝΩ στο καροτσι αλλα μεσα ΔΕΝ καθομαι επ ουδενι. Ο αντρας μου δεν ακολουθει κυριως γιατι εχει σοβαρο προβλημα στην μεση αλλα δεν υπηρχε περιπτωση να περιμενω ποτε θα ερθει να με βοηθησει να βγουμε εξω ητε αυτος ητε καποιος αλλος. Ημουν απο μικρη ανεξαρτητη. Ετσι και τωρα. Δεν ειναι το ιδιο να βγαινω μονη μου και το ιδιο με την μικρη. Ειναι πολυ πιο δυσκολο και θελει χρονο να μαθεις να το δουλευεις γιατι καθε παιδι εχει τα δικα του κολπα αλλα καντο. ΠΡΕΠΕΙ να το κανεις. Αλλιως θα τρελλαθεις. Εγω θα ειχα παρει τα βουνα πραγματικα. Τις προαλλες μου λεει μια αλλη μαμα παμε Καλογηρου (σε μια καλη περιοχη) να ψωνιζουμε παπουτσια. Ε, το τι εγινε εκει μεσα, το ελα να δεις. Αλλα πηγα και να παιξει την αφησα και να φωναξει και περασε και καλα και ψωνισαμε. ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΜΕΣΑ. Παρτην και ΦΥΓΕΤΕ. Θα μαθεις πως να το κανεις, και θα μαθει και εκεινη.

;-);-)

 

Οσο για το χαστουκι. Ενα θα πω.....προσεχε......:evil: Δεν ξερω τα ορια ανεχτηκοτητας σου αλλα για μενα οποιαδηποτε μορφη τετοιας εκδηλωσης τα ξεπερναει κατα παρα πολυ! Και οχι δεν δικαιολειται. Αν ηταν ετσι θα πλακοναμε ο ενας τον αλλον συνεχεια στις σφαλιαρες ειδικα μετα απο παιδι που τα νευρα χτυπανε κοκκινο. Προσεξε το καλα.

[olive]

Καλησπέρα!

Όλα τα μωρά είναι απαιτητικά, άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο. Κι εμένα μέχρι 3 μηνών κοιμόταν μόνο επάνω στο στήθος μου και όλο το υπόλοιπο της μέρας αγκαλιά.....θυμάμαι την πρώτη φορά που την έβαλα στο ρηλάξ, πλάνταξε στο κλάμα,κοκκίνησε και νόμιζες ότι θα σκάσει...είχα πελαγώσει πραγματικά...

ΑΛΛΑ είχα τον άνθρωπο μου, τον προσωπικό μου ψυχολόγο και εμψυχωτή..τη μαμά μου!!! Εκείνη μου έδωσε κάποιες σοφές συμβουλές "άφηνε την κάτω, κάθε μέρα κι από λίγο", "άστην να κλάψει και λίγο".....κλπ

Γενικά πρέπει να της πάρεις τον αέρα, όπως προείπε και μια κοπέλα. Τώρα που μεγαλώσατε αρκετά βάλτη στο πάτωμα με ένα πάπλωμα στρωμένο (για να μην χτυπάει) και κοντά σου για να σε βλέπει στην αρχή, ακόμη και στο μπάνιο πάρτη, να μη νιώθει μοναξιά!

Όσο για τις βόλτες συμφωνώ, βγείτε έξω! Υπάρχει τίποτα καλύτερο από κούνιες? και ανέξοδο! Και πάνω απόλα ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ δεν παθαίνουν τίποτα τα μωράκια, εγώ όταν την έβαλα πρώτη φορά κούνια(στην ηλικία σας) κρατήθηκε μόνη της από τις αλυσίδες!!!!

Επίσης εφόσον κάθεται σούπερ μάρκετ στο ειδικό καροτσάκι πάνω...ωραιότατη βόλτα!

 

Για το θέμα του συζυγου, δεν ξέρω αν είναι σωστή η συμβουλή μου αλλά...μην θεωρείς το συμβάν τόσο τραγικό στη συγκεκριμένη περίπτωση. Θεωρώ ότι θα το μετάνιωσε ήδη και θα ζήτησε συγνώμη...γινόμαστε άλλοι άνθρωποι με τα παιδιά, μπορεί να κάνω και λάθος εσείς ξέρετε καλύτερα