δεν μπορώ να επιβληθώ καθόλου

[didimakia]

Καλημέρα σας και καλώς σας βρήκα. Είναι η πρώτη φορά που γράφω παρόλο που σας παρακολουθώ τα τελευταία δυο χρόνια που έχω παιδάκια, για να κυριολεκτώ από τότε που ήμουν έγκυος.

 

Έχω ένα σοβαρό πρόβλημα συμπεριφοράς με την μικρούλα μου που είναι 23 μηνών.

Είναι ένα πανέξυπνο πλάσμα, που μπορεί να συνεννοηθεί για τα πάντα, κάνουμε σχεδόν συζητήσεις !

Ωστόσο είναι και πολύ δυναμικός χαρακτήρας και όταν θέλει κάτι πρέπει να γίνει αμέσως... αυτό όμως ισχύει μόνο με μένα και όχι με τον πατέρα της. Τον πατέρα της τον ακούει πάρα πολύ ενώ σε εμένα βγάζει απίστευτες υστερίες.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Συνηθίζει το βράδυ, να ξυπνάει με κλάματα και να φωνάζει "αγκαλιά!!!". Εάν πάω εγώ για να την ησυχάσω, δεν πρόκειται να ηρεμήσει παρά μόνο εάν την πάρω όντως αγκαλιά, μετά δε δεν μπαίνει με τίποτε στο κρεββατάκι, ουρλιάζει φωνάζει . Εάν πάει ο πατέρας της, την μαλώνει χαμηλόφωνα,την ξαπλώνει και αυτή.... τσιμουδιά !!!!

Θα πρέπει να σας πω, για να σας προλάβω, ότι από γεννησιμιού τους, έχουμε με τον άντρα μου ακολουθήσει σχετικά αυστηρό σύστημα, δηλαδή δεν τα σηκώνουμε από το κρεββάτι το βράδυ, δεν τα παίρνουμε συνέχεια αγκαλιά, δεν τα πολυκαλομαθαίνουμε...με άλλα λόγια έχουμε από την αρχή κάποια όρι που ποτέ δεν τα ξεπεράσαμε και το ξέρει... δεν ξέρω γιατί τώρα τελευταία νιώθει ότι την παίρνει μαζί μου να έχει τέτοια συμπεριφορά.

Αυτό που με ενοχλεί δε περισσότερο είναι ότι ενώ φαινομενικά η συμπεριφορά αυτή θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως "αδυναμία στην μαμά", το πραγματικό είναι ότι και τα δυο παιδιά μας έχουν τρελή αδυναμία στον μπαμπά τους !

[JENIA]

Καλημέρα σας και καλώς σας βρήκα. Είναι η πρώτη φορά που γράφω παρόλο που σας παρακολουθώ τα τελευταία δυο χρόνια που έχω παιδάκια, για να κυριολεκτώ από τότε που ήμουν έγκυος.

 

Έχω ένα σοβαρό πρόβλημα συμπεριφοράς με την μικρούλα μου που είναι 23 μηνών.

Είναι ένα πανέξυπνο πλάσμα, που μπορεί να συνεννοηθεί για τα πάντα, κάνουμε σχεδόν συζητήσεις !

Ωστόσο είναι και πολύ δυναμικός χαρακτήρας και όταν θέλει κάτι πρέπει να γίνει αμέσως... αυτό όμως ισχύει μόνο με μένα και όχι με τον πατέρα της. Τον πατέρα της τον ακούει πάρα πολύ ενώ σε εμένα βγάζει απίστευτες υστερίες.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Συνηθίζει το βράδυ, να ξυπνάει με κλάματα και να φωνάζει "αγκαλιά!!!". Εάν πάω εγώ για να την ησυχάσω, δεν πρόκειται να ηρεμήσει παρά μόνο εάν την πάρω όντως αγκαλιά, μετά δε δεν μπαίνει με τίποτε στο κρεββατάκι, ουρλιάζει φωνάζει . Εάν πάει ο πατέρας της, την μαλώνει χαμηλόφωνα,την ξαπλώνει και αυτή.... τσιμουδιά !!!!

Θα πρέπει να σας πω, για να σας προλάβω, ότι από γεννησιμιού τους, έχουμε με τον άντρα μου ακολουθήσει σχετικά αυστηρό σύστημα, δηλαδή δεν τα σηκώνουμε από το κρεββάτι το βράδυ, δεν τα παίρνουμε συνέχεια αγκαλιά, δεν τα πολυκαλομαθαίνουμε...με άλλα λόγια έχουμε από την αρχή κάποια όρι που ποτέ δεν τα ξεπεράσαμε και το ξέρει... δεν ξέρω γιατί τώρα τελευταία νιώθει ότι την παίρνει μαζί μου να έχει τέτοια συμπεριφορά.

Αυτό που με ενοχλεί δε περισσότερο είναι ότι ενώ φαινομενικά η συμπεριφορά αυτή θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως "αδυναμία στην μαμά", το πραγματικό είναι ότι και τα δυο παιδιά μας έχουν τρελή αδυναμία στον μπαμπά τους !

 

 

καλη μου μπορει ομως να συμβενει και το αντιθετο λογο τοι μπορει να μην εχεισ πολυ χρονο μαζι τους να τους λοιπεις και να σου διχνουν ΕΤΣΙ .