Είσαστε το παραμύθι για τα παιδιά σας;

[Πάνος Β]

Στα πρώτα χρόνια των παιδιών, όλος ο κόσμος τους είναι οι γονείς τους. Με ευλαβική προσήλωση, προσέχουν το κάθε τι από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων τους, καταγράφουν με λεπτομέρεια τι είπαν και πως φέρθηκαν, αντιγράφουν και αντικατοπτρίζουν την περσόνα τους με εκπληκτική ακρίβεια. Οι γονείς, είναι οι κεντρικοί ήρωες στην ζωή των παιδιών τους. Είναι οι σούπερ ήρωες, είναι το παραμύθι στη ζωή των παιδιών τους. Ότι κάνουν, είναι σωστό, είναι καλώς καμωμένο. Ότι κάνουν, είναι παράδειγμα προς μίμηση, γιʼ αυτό κι όταν ο γονιός άθελα του μαλώνει το παιδί του για μια κίνηση που ο ίδιος έχει κάνει σε κάποιο άλλο σημείο της καθημερινότητας τους, το παιδί μπλέκεται, μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει ποιο είναι το κακό σε αυτή την τέλεια κίνηση ή λόγο που ο ίδιος ο γονιός έχει τόσο άψογα εκτελέσει.

 

Έχετε αναρωτηθεί γιατί λέμε παραμύθια στα παιδιά; Σίγουρα γιατί θέλουμε να κοιμηθούν ή να χαλαρώσουν, αλλά γιατί παραμύθι; Γιατί να μην τους διαβάζουμε τον κυριακάτικο τύπο ή ένα διήγημα τύπου Ταραντίνο; Σε ένα παραμύθι, υπάρχει μια και μοναδική βασική δομή στην πλοκή του. Πάντα κάποιο κακό επικρατεί στην αρχή ή για κάποιο διάστημα, και πάντα το καλό υπερισχύει στο τέλος. Αυτό είναι ένα μήνυμα ελπίδας, ένα μήνυμα ζωής που θέλουμε να περάσουμε στα παιδιά μας. Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να παίρνουν ένα θετικό, ελπιδοφόρο μήνυμα για την ζωή που τα περιμένει. Όταν ο άνθρωπος είναι άγραφο χαρτί, η πρώτη πρόταση που θέλουμε να γράφει πάνω του είναι η ελπίδα. Οι ψυχές τους είναι πολύ αγνές για να τις γεμίσουμε με τον ενήλικο σκεπτικισμό μας. Οι καρδούλες τους είναι πολύ μικρές για να χωρέσουν τον ρεαλισμό και τον σαρκασμό μας. Το μυαλό τους είναι πολύ αδύναμο για να νικηθεί από τώρα – έτσι και νικηθεί, τότε θα είναι για πάντα νικημένο και θα αντιμετωπίζει την ζωή και τις προκλήσεις της με την ζήλεια και το φθόνο ενός επαίτη.

 

Έτσι, ένας γονιός πρέπει να είναι το παραμύθι για το παιδί του. Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που θέλουμε να πάρουν τα παιδιά μας, θα πρέπει να το δώσουμε με το δικό μας παράδειγμα, τον βίο μας. Γιατί τα παιδιά δεν ακούν αυτά που λέμε αλλά βλέπουν αυτά που κάνουμε. Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα τσακωμό στο σπιτικό. Για οποιοδήποτε λόγο, οι γονείς συγκρούονται φανερά και τα παιδιά είναι μπροστά. Οι σούπερ ήρωες της ιστορίας έχουν φτάσει σε ένα δύσκολο σημείο της ιστορίας τους και η πίεση αυξάνει. Το κακό προς στιγμήν επικρατεί. Μέχρι εδώ δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, εκτός εάν το φαινόμενο αυτό είναι καθημερινό. Για να δούμε λοιπόν, πως θα αντιδράσουν οι ήρωες μας στο πρόβλημα τους; Όλη η ουσία, όλη η καταγραφή / αντιγραφή των μικρούληδων μας ξεκινά από εδώ. Διότι αν μετά τον τσακωμό υπάρχουν μούτρα, παρεξηγήσεις και θυμοί, τότε το κακό επικρατεί στο σπιτικό και τα παιδιά απογοητεύονται από τους σούπερ ήρωες τους. Υποσυνείδητα αισθάνονται ότι οι γονείς τους δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα τους. Επιπλέον, αποκτούν μια θλίψη για την ζωή, βλέποντας ότι τα προβλήματα είναι τόσο μεγάλα που ακόμα και οι ικανότεροι άνθρωποι στον κόσμο, οι γονείς τους, αποτυγχάνουν να τα λύσουν. Στο παραμύθι τους, ο επίλογος γράφεται από τον κακό μάγο...

 

Αντίθετα, στο ίδιο παράδειγμα, αν οι γονείς μετά τον τσακωμό προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν, καθίσουν κάτω με πιο ήρεμες φωνές πια, παραδεχτούν ο κάθε ένας το σφάλμα του, γιατί όλοι έχουν κάποιο φταίξιμο σε μια σύγκρουση, βρούνε μια κοινή πορεία ή απλά συμφωνήσουν ότι διαφωνούν, και στο τέλος ανατείλει το χαμόγελο πάλι στο σπιτικό, τότε η τελευταία σελίδα στην ιστορία της ημέρας είναι μια σελίδα ηλιόλουστη, θετική, ελπιδοφόρα. Έγινε μια ανατροπή στο σπιτικό, οι ήρωες του δυσκολεύτηκαν, όμως τελικά, τα κατάφεραν. Όλα είναι εντάξει. Το κακό ποδοπατήθηκε και η ζωή στο σπιτικό είναι ανοιξιάτικη. Ακόμα κι αν 100 σελίδες βιβλίου έχουν ποτιστεί από ένα πρόβλημα, αυτό που μετράει είναι τι γράφει η τελευταία σελίδα. Από αυτή την απλή κατανόηση βγήκε η παροιμία «τέλος καλό, όλα καλά». Το τέλος είναι σημαντικό σε όλα τα πράγματα.

 

Σκεφτείτε λοιπόν στο σπιτικό σας, πότε σας επισκέπτεται το κακό. Και φροντίστε να γράψετε την υπόλοιπη ιστορία όπως εσείς θέλετε. Φροντίστε να δουν τα παιδιά ότι προβλήματα υπάρχουν, βροχερές μουντές μέρες πάντα έρχονται, όμως επίσης πάντα έρχεται και η μέρα που ο ήλιος θα λάμψει και πάλι. Εφοδιάστε τα παιδιά σας με την ελπίδα του παραμυθιού. Γιατί ο θετικός άνθρωπος στην ζωή έχει ένα άλογο κάτω από τα σκέλια του και καλπάζει στους λουλουδιασμένους αγρούς, ενώ ο αρνητικός άνθρωπος κουβαλάει ένα σακίδιο γεμάτο βαριές πέτρες στους ώμους του και κάθε ταξίδι του ξεκινά με αναστεναγμό.

 

Το σημαντικότερο παραμύθι των παιδιών σας είναι αληθινό κι εσείς είσαστε οι πρωταγωνιστές του

[Ellemphriem]

ΠΟΛΥ ωραια τα λες.....ολα απο το σπιτι ξεκινουν και δη και απο τους γονεις.....μεγαλο βαρος.......στ'αληθεια.......

[Skybeam]

Δεν είμαι μαμά ακόμα, δυστυχώς. Όμως αν με αξιώσει ο θεός, θα ήθελα εγώ πρώτη απ' όλους να δείξω στο παιδί μου ότι παραμύθι δεν υπάρχει. Υπάρχει ανεμελιά τις πρώτες δεκαετίες της ζωής μας και μετά απότομη προσγείωση (με ό,τι περιλαμβάνει αυτό). Ελπίζω να μην μεγαλώσω έναν κυνικό άνθρωπο, γνωρίζω πως θα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική. Αυτά λέω τώρα βέβαια, όταν και αν με το καλό κάνω ένα παιδί, ίσως και να μην έχω τη δύναμη να υλοποιήσω τη σκέψη μου.

[Ellemphriem]

Δεν είμαι μαμά ακόμα, δυστυχώς. Όμως αν με αξιώσει ο θεός, θα ήθελα εγώ πρώτη απ' όλους να δείξω στο παιδί μου ότι παραμύθι δεν υπάρχει. Υπάρχει ανεμελιά τις πρώτες δεκαετίες της ζωής μας και μετά απότομη προσγείωση (με ό,τι περιλαμβάνει αυτό). Ελπίζω να μην μεγαλώσω έναν κυνικό άνθρωπο, γνωρίζω πως θα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική. Αυτά λέω τώρα βέβαια, όταν και αν με το καλό κάνω ένα παιδί, ίσως και να μην έχω τη δύναμη να υλοποιήσω τη σκέψη μου.

 

αχ με τις ευχες μου κοπελα μου, ολα καλα να σου πανε. ΟΝΤΩΣ δεν υπαρχει παραμυθι, οντως.....υπαρχει ομως καλος τροπος να λυνονται οι διαφορες οπως λεει παραπανω.....αν και πολλες φορες ειναι δυσκολο να το κανουμε. Οπως προειπα μεγαλο βαρος......αχ αχ αχ......

[elenik]

Τωρα με προβληματισες...

Το "Χριστουγεννιατικο Ελατο" και το "κοριτσακι με τα σπιρτα" που τους διαβαζα εγω δεν εχουν και πολυ ευχαριστο τέλος ..

[Πάνος Β]

Καλημέρα σας,

 

ας παραθέσω τον εαυτό μου

 

Το σημαντικότερο παραμύθι των παιδιών σας είναι αληθινό κι εσείς είσαστε οι πρωταγωνιστές του

 

Μεγάλη δήλωση, βαρύγδουπη. Πόσο μάλλον για όποιον πιστεύει στην αλήθεια της.

 

Το βάρος των γονιών, τελικά, δεν είναι όσο μεγάλο φαίνεται εκ πρώτης. Η παραπάνω δήλωση είναι ένα μέρος της αλήθειας, μια όψη ενός ν-διάστατου νομίσματος. Ο γονιός πράγματι έχει πολλές ευκαιρίες να τα κάνει σκατά, έχει εξίσου όμως πολλές ευκαιρίες για να τα φτιάξει. Γι' αυτό κι εγώ στην ζωή μου θεώρησα τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο αυτόν που δεν μαθαίνει ποτέ. Αυτόν που επιμένει στην γνώμη του μέχρις εσχάτων. Αυτόν που αρνείται πεισματικά να αλλάξει. Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ικανοί για μεγάλα λάθη. Ένα μικρό λάθος όμως που γίνεται για χρόνια, μπορεί να καταλήξει καταστροφικό για έναν ή περισσότερους ανθρώπους.

 

Από την άλλη μεριά, ένα παιδί θα "διδαχθεί" από πάρα πολλούς γονιούς. Η γονεϊκότητα είναι μαι αφοσίωση που ξεκινάει από το 100%, όταν το μωρό είναι απόλυτα εξαρτημένο και συνεπώς ελεγχόμενο από το γονέα, και φτάνει στο 0%, όταν το παιδί πια είναι ανεξάρτητο και ενήλικο. Στην πορεία, επηρεάζεται από τους γονείς του και στην συνέχεια προστίθενται παππούδες και γιαγιάδες, νταντάδες, δασκάλες, συγγενείς, φίλοι και κοινωνία. Ακόμα κι αν ο γονιός αποτύχει να είναι ένα παραμύθι για το παιδί του, θα το μάθει τελικά από την ίδια την ζωή. Η ζωή είναι ο θιασάρχης πίσω από όλους εμάς, τις μαριονέτες.