Κολλημένη με την μαμά..Πώς θα προσαρμοστεί;

[diamantaki]

Καλησπέρα και χίλια συγνώμη αν υπάρχει παρόμοιο τόπικ!

Θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη από τις πιο έμπειρες μανούλες..

Η μπεμπούλα μου είναι 7,5 μηνών, θηλάζουμε αποκλειστικά μέχρι τώρα, έχει μεγαλώσει κυρίως με αγκαλιές, δεν την έχουμε αφήσει ποτέ να κλάψει και είναι τελείως κολλημένη πάνω μου! Πολλές φορές δεν κάθεται ούτε στον μπαμπά της και για γιαγιάδες και λοιπούς συγγενείς ούτε λόγος. Η πεθερά μου έχει προσφερθεί πολλές φορές να μου την κρατήσει για να κάνω καμια δουλειά, αλλά η μικρή παρόλο που την βλέπει καθημερινά, δεν κάθεται πάνω από 15 λεπτά και μετά κλαίει σπαραχτικά.

Σε δύο μήνες δυστυχώς θα πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά. Και κάπου εδώ ξεκινάει το μεγάλο μου άγχος που δεν με αφήνει ούτε να κοιμηθώ πολλές φορές. Επειδή ούτε η μητέρα μου, ούτε η πεθερά μου μπορούν να αναλάβουν τη φύλαξή της, θα φέρουμε μια γυναίκα που είναι γνωστή μας. Σκέφτομαι να ξεκινήσει σε 15 μέρες το πολύ να έρχεται, ώστε να τη γνωρίσει η μικρή. Πείτε μου σας παρακαλώ τι μπορώ να κάνω ώστε να γίνει όλη η διαδικασία πιο εύκολη. Υπάρχει περίπτωση να μην προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση; Θα πρέπει να την αφήσουμε να κλαίει για να συνηθίσει; Τη βοήθεια σας pleaseeeee!!!

[diamantaki]

Καμία γνώμη; Πού είστε όλες;

[JENIA]

αχ καλη μου και σε εμενα η κορη μου τα ιδια εκανε και τωρα αν και ειναι 14 μηνων υπαρχουν στιγμες που γινεται πανικος αμα δεν την παρω αγκαλια. θα σου πω κατι που δεν θα σου αρεσει και πολυ πρεπει να κανεις το εξης προτων να συμφωνησει η πεθερα σου να κραταει το μωρο 1ωρα για δυο ημερες , 2 ωρες για 3 ημερες αν και κλεει σπαρακτικα να ξερεις δεν θα παθει τιποτα ομως η πεθερα πρεπει να εχει αφανατση υπομονη και να αρχησεις να το αυξανης ετσι ωστε να καταλαβει οτι η μαμα δεν θα ειναι ολη την ημερα μαζι της και βεβαια να μην ληψεις την ωρα που κοιμαται γιατι δεν θα καταλαβει οτι λειπεις.

[σπυρος]

και εμενα η κορη μου σε μερικες μερες κλεινει τον δεκατο και δεν τολμαω να φυγω απο το δωματιο και γινεται χαμος.θελει να σε εχει μπαστακα σε αποσταση αναπνοης για να καθισει και να παιξει καπως με τα παιχνιδια της.γενικα θελει εσυ να ασχολεισαι μαζι της.βεβαια καθεται με τη γιαγια και τον μπαμπα της.τον παππου δεν τον θελει καθολου παρολο που τον βλεπει καθε μερα.να φανταστεις οτι ηξερα οτι μπουσουλαει μεχρι χθες που αναγκαστηκα να την αφησω κτω στο πατωμα να κανω κατι δουλειες και ηρθε μπουσουλωντας απο το μπανιο μας στην κουζινα που ημουν, που εχει αρκετη αποσταση,μς πολυ κλαμα βεβαια.εκλαιγε και μπουσπουλαγε.προτεινω να ερθει οπως ειπες νωριτερα η γυναικα να τη συνιθιζει οσο γινεται.καμια φορα μπορει τους ξενους να τους συμπαθησουν ευκολοτερα απο οτι περιμενεις.παντως και τι αλλο να κανεις οταν θα πας στη δουλεια?ας κλαιει και λιγο αρκει να το απασχολει σωστα η γυναικα,να του μιλαει, να παιζουν,να του μαθαινει πραγματακια και γενικα να το ξεξυπναει.κανενα δεν επαθε τιπ[οτα απο το κλαμμα.εξαλλου δεν θα εισαι εκει για να την ακους και να στεναχωριεσαι.ασε που μπορει η μικρη σου να στρωσει σε δυο μηνες απο τωρα.φιλια.

[katerinak]

δεν θελω να φανω αυστηρη αλλα αυτα κανουμε οι μανες κ τα παιδια που να ξεκολλησουν απο πανω μας.. ειναι απολυτα υγιες κ να κλαει γιατι δειχνει παιδι που δενεται με τα προσωπα αλλα κ υγιες ειναι να το αφηνουμε με αλλους ενω παλι κλαει γιατι αναπτυσει σχεσεις κ προσαρμοζεται βιωνοντας σταδιακα το σταδιο του αποχωρισμου

[σπυρος]

συμφωνω απολυτα katerinak αλλα και τι να κανεις?ιδιως αμα ειναι το πρωτο το κακομαθαινεις παρα πολυ.και εγω σου λεω την εχω πατησει ασχημα με τη μικρη μου.ελπιζω λιγο να αλλαξει μεγαλωνοντας και να γλυτωσω λιγο απο τις αγκαλιες οτν περπατησει.

[JENIA]

εγω κοριτσα το προβλημα μου δεν ηταν στο πρωτο παιδι αλλα στο δευτερο γιατι εκατσα το εξαμηνο και κωλησε σαν βδελα αλλα σιγα σιγα με τον τροπο αυτο εχει ηρεμησει και εχω αρχησει την εργασια μου απο της 15/06/09 και παλι υπαρχουν βεβαια στιγμες οταν γυρναω απο την δουλεια που μολης με δει γινεται αυτοκολητο και φυσικα δεν φτεει το παιδι γιατι μωρο ειναι και την μαμα του θα θελει ποιο πολυ.

[Niki81]

...και μετα αναρωτιόμαστε γιατι οι αντρες ειναι μαμακηδες και δε λενε να ξεκολησουν απο τη φουστα της μαμας!!!

 

Δεν ειναι προβλημα το να κακομαθουν τα παιδακια...λογικο ειναι..ουτε εβλαψαν κανεναν οι πολλες αγκαλιες.Το προβλημα ειναι οταν δεν αφηνουμε κανεναν να πλησιασει το παιδι,κανενας να μην το κρατησει για λιγο,να μην το παρει αγκαλια παρα μονο η μαμα.Τα παιδια δεν ειναι κτημα κανενος...πρεπει να μαθαινουν απο μικρα να ειναι κοινωνικά και ανεξαρτητα...οχι κολλημενα στη μαμα.

[nathael]

Καλημερα διαμαντακι.

Να σου πω λιγο την δικη μου περιπτωση.

Η μπεμπα μου ειναι 7 μηνων και δεν θηλασαμε.

Δουλευω απο οταν 40ντησε και την κραταει η πεθερα μου.

Εδω και περιπου ενα μηνα, οταν φευγω απο το σπιτι και με παρει χαμπαρι, γινεται χαμος.

Οταν επιστρεψω στο σπιτι, δεν προλαβαινω να βγαλω ουτε το μπουφαν μου, με το που με καταλαβει αρχιζει και κλαιει για να την παρω αγκαλια.

Δυστυχως δεν υπαρχουν και πολλα πραγματα που μπορεις να κανεις.

 

Εγω αυτο που κανω οταν φευγω ειναι να παω να την φιλησω και να την χαιρετησω και να της πω , πως σε λιγη ωρα η μανουλα θα γυρισει.

Θα μου πεις τι μπορει να καταλαβει? Κι ομως οσες φορες εφυγα σαν τον κλεφτη, ηταν χειροτερα τα πραγματα!!

[JENIA]

...και μετα αναρωτιόμαστε γιατι οι αντρες ειναι μαμακηδες και δε λενε να ξεκολησουν απο τη φουστα της μαμας!!!

 

Δεν ειναι προβλημα το να κακομαθουν τα παιδακια...λογικο ειναι..ουτε εβλαψαν κανεναν οι πολλες αγκαλιες.Το προβλημα ειναι οταν δεν αφηνουμε κανεναν να πλησιασει το παιδι,κανενας να μην το κρατησει για λιγο,να μην το παρει αγκαλια παρα μονο η μαμα.Τα παιδια δεν ειναι κτημα κανενος...πρεπει να μαθαινουν απο μικρα να ειναι κοινωνικά και ανεξαρτητα...οχι κολλημενα στη μαμα.

 

καλη μου δεν ξερω για τις αλλες κοπελες αλλα σε εμενα ο γιος μου δεν ηταν αυτοκολητο αλλα η κορη αστα να πανε θυλαζουμε ακομα αν 14 μηνων και οταν με περνει αγκαλια το πρωτο που θα κανει ειναι να κατεβασει την μουζα για να πιει γαλα και εκει αρχιζει το δραμα γιατι εγω θελω να το σταματησω και αυτη δεν λεει να βαρεθει αν και πινει ανετα και το ξενο μετα ομως θελει και στηθος.

[Niki81]

καλη μου δεν ξερω για τις αλλες κοπελες αλλα σε εμενα ο γιος μου δεν ηταν αυτοκολητο αλλα η κορη αστα να πανε θυλαζουμε ακομα αν 14 μηνων και οταν με περνει αγκαλια το πρωτο που θα κανει ειναι να κατεβασει την μουζα για να πιει γαλα και εκει αρχιζει το δραμα γιατι εγω θελω να το σταματησω και αυτη δεν λεει να βαρεθει αν και πινει ανετα και το ξενο μετα ομως θελει και στηθος.

 

Jenia μου αυτο που περιγραφεις για την κορούλα σου ειναι κατι διαφορετικό και αφορα το θηλασμό.Για να μην παρεξηγηθω δεν αναφερομουν σε τετοιες περιπτωσεις ουτε σε περιπτωσεις οπως αυτη που περιγραφει η nathael όπου το παιδακι γκρινιαζει και κολαει στη μαμα απο παραπονο επειδη η μαμα δουλευει και λυπει αρκετες ωρες.Θεωρω και τις δυο ιδιαζουσες περιπτωσεις που απαιτειται ειδικος χειρισμός.

 

Για το θεμα σου με το θηλασμό δεν θα μπω στη διαδικασια να σου απαντησω ,γιατι δεν εχω ούτε εμπειρια ούτε γνωση επι του θεματος, οπότε δεν μπορω να σε βοηθησω.

[diamantaki]

Καταρχήν ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας, γιατι είχα απογοητευθεί τόσες μέρες! Ελπίζω να μπορέσουμε να προσαρμοστούμε γιατί πραγματικά δεν γίνεται να μην επιστρέψω στη δουλειά. Την Παρασκευή θα έρθει η γυναίκα να μιλήσουμε και μάλλον από βδομάδα θα ξεκινήσει να έρχεται κάποιες ώρες καθημερινά. Με την πεθερά μου δυστυχώς δεν βλέπω να γίνεται τίποτα, γιατί μάλλον αγχώνεται πολύ όταν η μικρή κλαίει. Αυτό που δεν ξέρω είναι ποιος είναι ο "ασφαλής" χρόνος που μπορεί ένα μωρό να κλαίει. Πόσο το αντέχουν; Και υπάρχει περίπτωση να πάθει κάτι από το κλάμα; Μιλάω πάντα για έντονο κλάμα, όχι για γκρίνια.

Όσο για αυτό που λες Niki81 εγώ πάντα άφηνα να πάρουν αγκαλιά τη μικρή και γενικά στο σπίτι έχουμε συχνά κόσμο. Ίσως είναι και στο χαρακτήρα του παιδιού το πόσο πολύ θα κολλήσει με τη μαμά.. Δεν ξέρω κι εγώ, εικασίες κάνω!

[Niki81]

Καταρχήν ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας, γιατι είχα απογοητευθεί τόσες μέρες! Ελπίζω να μπορέσουμε να προσαρμοστούμε γιατί πραγματικά δεν γίνεται να μην επιστρέψω στη δουλειά. Την Παρασκευή θα έρθει η γυναίκα να μιλήσουμε και μάλλον από βδομάδα θα ξεκινήσει να έρχεται κάποιες ώρες καθημερινά. Με την πεθερά μου δυστυχώς δεν βλέπω να γίνεται τίποτα, γιατί μάλλον αγχώνεται πολύ όταν η μικρή κλαίει. Αυτό που δεν ξέρω είναι ποιος είναι ο "ασφαλής" χρόνος που μπορεί ένα μωρό να κλαίει. Πόσο το αντέχουν; Και υπάρχει περίπτωση να πάθει κάτι από το κλάμα; Μιλάω πάντα για έντονο κλάμα, όχι για γκρίνια.

Όσο για αυτό που λες Niki81 εγώ πάντα άφηνα να πάρουν αγκαλιά τη μικρή και γενικά στο σπίτι έχουμε συχνά κόσμο. Ίσως είναι και στο χαρακτήρα του παιδιού το πόσο πολύ θα κολλήσει με τη μαμά.. Δεν ξέρω κι εγώ, εικασίες κάνω!

 

Εαν θεωρείς πως το παιδακι σου ειναι κολλημενο μαζι σου λογω χαμηλης αυτοπεποιθησης πχ ειναι παραπονιαρα πολυ,κλαιει πολυ ευκολα,φοβαται να κανει πραγματακαι αν δεν εισαι εσυ μαζι , να φροντισεις απο τωρα σιγα σιγα με τη συμπεριφορα σας να της τονωσετε το χαρακτήρα και να το ξεπερασει.Εμπειρες μανουλες θα μπορεσουν να σε βοηθησουν περισσοτερο απο μενα.Παντως το οτι σε προβληματιζει σα συμπεριφορα και δεν καμαρωνεις γι'αυτό ειναι πολυ σημαντικο(γιατι γνωριζω και μαμαδες που καμαρωνουν που τα παιδακια ειναι κολλημενα πανω τους) .Μην αγχωνεσαι,ακολουθησε τις συμβουλες που σου ειπαν τα κοριτσια και σιγα σιγα θα συνηθισει η μικρουλα σου.Να τη χαιρεσαι!!!

[singlemam]

diamantaki, να σου καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου κι ελπίζω να σε βοηθήσω (κατ' αρχήν να διαχειριστείς εσύ το θέμα)

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω, με πολλή μεγάλη ανακούφιση γιατί θα έβγαινα επιτέλους από το σπίτι, κι έχοντας περάσει ψυχολογικά μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη, η μικρή μου ήταν 5,5 μηνών. Ζούμε με τους γονείς μου και η μητέρα μου ήταν ένα εξαιρετικά οικείο σ' αυτήν πρόσωπο (μετά από μένα είναι αυτή).

Κι όμως ενώ το άγχος αποψωρισμού είναι πιο έντονο στα παιδιά μετά τους 8 μήνες, η δικιά μου πλάνταζε στο κλάμα...

Μέχρι και πριν από λίγες μέρες, συνήθως αντιμετώπιζε το θέμα πολύ δύσκολα... έκλαιγε και μ' έπιανε από το πόδι να μην φύγω... συζητούσε όλη τη μέρα για το ότι πάω στη δουλεια΄, ήταν η πρώτη της κουβέντα το πρωί και η τελευταία το βράδυ... ακόμη ακόμη ξυπνούσε στον ύπνο της και μου' λεγε "όχι μαμά δουλειά"...

Απευθύνθηκα σε παιδοψυχολόγο, της είπα πως το αντιμετωπίζω εγώ- δηλαδή, δεν φεύγω ποτέ σαν κλέφτης, της εξηγώ ότι πρέπει να πάω στη δουλειά για να μπορούμε να ζούμε, την φιλάω και παρόλα τα κλάμματά της φεύγω...

Η ειδικός μου είπε ότι το χειρίζομαι όπως πρέπει και ότι το παιδί θα έπρεπε ήδη να το έχει διαχειριστεί...

[singlemam]

Μετά από ένα συμβάν- η μικρή ξύπνησε στον ύπνο της, μου έβγαζε πολύ επιθετικότητα, και φλωναζε "όχι μαμά δουλειά, όχι αλλού, πάντα νινί αγκαλιά, πάντα μαμά πίτι", προβληματίστηκα πολύ... κι επειδή η συνεδρία με την παιδοψυχολόγο αργούσε πολύ, αποφάσισα και κάλεσε στην γραμμή (801...που αναφέρεται και εδώ στο φόρουμ...)

Και αφού σύζήτησα με μια άλλη κυρία που μου και μετά από μία μικρή διοφοροποίηση στον αποχαιρετισμό μας τα πράγματα έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ... ποια ήταν αυτή η μικρή διαφοροποίηση;

Εκτός απ' όλα αυτά που κάνω μου έδειξε κι η μικρή το δρόμο... ξεκίνησα να προσθέτω ότι ξέρεις ότι πρέπει η μαμά να φύγει αλλά θα γυρίσει γρήγορα στο νινί της μόλις τελειώσει τη δουλεια΄...κάποια στιγμή η μικρή μου είπε "μαμά δουλειά νινί ιιιιιι (βάλοντας τα χεράκια της στα ματάκια της για να μου πει ότι κλαίει) και εκεί της απάντησα "όχι το νινί μου δεν θα κλαίει γιατί ξέρει ότι η μανούλα θα γυρίσει και θα πάρει αγκαλιά το νινί της"...

Κορίτσια αυτό ήταν... πλέον το αντιμετωπίζει πολύ καλύτερα... ίσως ήρθε η ώρα της να ωριμάσει μέσα της αυτή η ρουτίνα...

[singlemam]

Πάντως να πω κάτι για να μαλακώσει η ψυχή σου... εγώ πραγματικά αντιμετώπιζα πολύ μεγάλο πρόβλημα... αλλά να ξέρεις ότι τα παιδιά έχουν άλλες άμυνες... μην νομίζεις ότι η μικρή θα κλαίει και τις 9 ώρες που θα λείπεις εσύ στη δουλειά σου (το μεγαλύτερο διάστημα που έκλαψε ήταν μισάωρο (που δεν πορούσε η μαμά μου να την ηρεμήσει)... είναι λογικό το παιδί να έχει εντονότερη αντίδραση όταν είσαι κι εσύ στο χώρο και την έχει κάποιος άλλος... εσύ (και η κάθε μανούλα για το απιδί της) είσαι το πολύτιμότερο πρόσωπο στη ζωή της αυτή τη στιγμή, ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ύπαρξη της... και είναι φυσιολογικό... είναι αυτό που λέμε υγιής προσκόλληση... μεγαλώνοντας το δέσιμο της μαζί σου είναι αυτό που θα της δώσει τα εφόδια για να γίνει ανεξάρτητη και να έχει αυτοπεποίθηση: η παρουσία σου, η ανάγκη για την παρουσία σου και η αγκαλιά σου...

Φαντάσου να μου κουνούσες μπροστα από τη μύτη μου ένα λαχταριστό παγωτό αλλά να μην με άφηνες να το φάω... αν δεν σου το άρπαζα από το χέρι τουλάχιστον θα γκρίνιαζα... αυτό είσαι για την κόρη σου αυτή τη στιγμή... και είναι λογικό να αντιδρά έντονα όταν ε'ισαι μπροστά... φεύγοντας σε λίγο συνηθίζει και ηρεμεί...

Το βασικότερο είναι να ξεπεράσεις εσύ την ανασφάλεια σου να αφήνεις τη μικρή