Ας θυμηθούμε τις πρώτες ώρες ως μανούλες!!

[xazomanoula]

Είμαι σίγουρη πως για όλες μας εκείνες οι πρώτες μέρες στο μαιευτήριο κι αργότερα στο σπίτι, οχι απλά είναι αξέχαστες μα κάθε φορά που αναφερόμαστε σ αυτές τις ξαναζούμε λες κι ήταν εχθές....

Θυμάμαι την πρώτη στιγμή που τον κράτησα αγκαλιά. Νόμιζα πως η καρδιά μου θα πετάξει. Τόσο έντονα και δυνατά συναισθήματα....

Θυμάμαι τον τρόμο, τον πανικό, το φόβο στο αν θα καταφέρω να φέρω εις πέρας την καινούρια μου αποστολή.

Θυμάμαι πως το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο "εψαχνα" την κοιλιά μου και συγκεκριμένα το γονατάκι του, που τους τελευταίους μήνες είχε σφηνωθεί κάπου εκεί δεξιά.

Θυμάμαι πως επιστράτευσα μαμα και πεθερά να "γλείψουν" το σπίτι γιατί πλεον θα επιστρέφαμε 3 κι έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια.

Θυμάμαι την ευκολία που έβαζα τα κλάμματα για το οτιδήποτε συνέβαινε γύρω μου και μου φαινόταν κάπως.

Θυμάμαι το πρώτο του μπάνιο σπίτι. Το σόι όλο μαζεμένο. Το φόβο τον δικό μου για το πως θα τον κρατήσω, πως θα τον πλύνω, πως θα τον ντύσω και όλους τους άλλους γύρω μου να δίνουν "συμβουλές" ενώ παράλληλα αποθανάτιζαν τις στιγμές ο ένας με κάμερα, ο άλλος με φωτ. μηχανή, ο άλλος με κινητό.

Θυμάμαι το μεγαλείο, την περηφάνεια, την ευτυχία, την πληρότητα που ένοιωθα κάθε φορά που τον θήλαζα.

Θυμάμαι πως μόλις τότε πραγματικά κατάλαβα τις κουβέντες της μανούλας μου "όταν γίνεις μάνα θα δεις"

ΔΕΝ θυμάμαι τίποτα να με έκανε να νοιώσω πιο γεμάτη απο εκείνες τις πρώτες ώρες - μέρες!!!!

 

 

[sunset]

Θυμαμαι το πρωτο σου κλαμα σαν μελωδια στα αυτια μου...

Θυμαμαι το δικο μου κλαμα μολις μου ευχηθηκαν για σενα...

Θυμαμαι την ευτυχια μου για την ''αποστολη που εβγαλα εις περας''...

Θυμαμαι εκεινα τα σπαρακτικα μισαωρα που σε βλεπαμε στην απλη παρακολουθηση...

Θυμαμαι το ταξιδι μας για το σπιτι....

Θυμαμαι ολη την οικογενεια μαζεμενη για να σε υποδεχτουνε...

Θυμαμαι το χαμογελο σου οταν σου μιλουσαμε...

Θυμαμαι τον φοβο μου για το ''αγνωστο''...

Θυμαμαι την πρωτη επισκεψη στον παιδιατρο...

 

Τελικα τιποτα δεν ξεχνιεται! Την καταλληλη αφορμη χρειαζεται,και ολα βγαινουν παλι στην επιφανεια....

[μανουλα]

στην γεννηση της κορης:

θυμαμαι την αισθηση ανακουφισης απο τον πονο την ωρα που εβγαινε απο μεσα μου

θυμαμαι το πρωτο της κλαμα

θυμαμαι το πρωτο φιλακι και ποσο χαρουμενη που ημουν

θυμαμαι τα 2 πρωτα βραδια που δεν κοιμηθηκα αλλα απλα την εβλεπα ποσο ησυχα κοιμοταν διπλα μου

 

στην γεννηση του γιου:

θυμαμαι τον πανικο οταν σε ''χασαμε'' απο τον καρδιοτοκογραφο

θυμαμαι το προσωπο του γιατρου και την αγωνια του

θυμαμαι τον πονο που ενοιωσα

ΔΕΝ θυμαμαι να εκλαψες γιατι δεν εκλαψες

θυμαμαι τα λογια της ειδικευομενης οτι εισαι καλα αλλα διασωληνωμενος

θυμαμαι τα κλαματα για 2 ωρες στην ανανηψη

θυμαμαι που ορκιστηκε η μαμα μου οτι ΖΕΙΣ

θυμαμαι που σε ειδα σε βιντεο απο το κινητο να κλαις στην θερμοκοιτιδα

θυμαμαι που σε ειδα τρυπημενο

θυμαμαι την ομορφοτερη μερα στις 3/12/08 που σε πηραμε σπιτι

[sweet_february]

Θυμαμαι μονο την αγωνια μου να ακουσω το κλαμμα της! Την 1η της κραυγη οταν τη βγαλανε απο την κοιλια μου!

Θυμαμαι ενα βρωμικο μωρακι να ηρεμει μονο οταν το βαζανε επανω μου!

Θυμαμαι τα δακρυα που ετρεχαν απο τα ματια μου και την αγωνια να τη σφιξω στην αγκαλια μου!

 

Χριστε μου τι απιστευτες στιγμες... Συγκινηθηκα!!

[GEODATOU]

...Όταν σας πρωτοείδα ξαφνικά όλη μου η ζωή μηδενίστηκε και αρχίσε να μετράει από την αρχή!!!!!Όταν βλέπω αυτά τα ζεγάρια μάτια να με κοιτάζουν,το μόνο που μπορώ να νίωσω είναι δέος!!!!!Κάθε μέρα της ζωής μου προσεύχομαι αυτά τα μάτια να είναι πάντα ευτυχισμένα και ποτέ μα ποτέ να μην δακρύσουν!!!!

[nnm004]

Στο γιο μου 10-10-07

θυμαμαι τον πανικο και το φοβο που ειχα επειδη δεν με επιασε η επισκληριδιος , θυμαμαι την ανακουφηση που ενοιωσα με την επιπλεον δοση , θυμαμαι οτι μου ελεγαν οτι ειχε το ενα χερακι πανω , θυμαμαι που εξεταζαν τη διαστολη μοιυ και μολις αγγιξαν το κεφαλακι του "κολυμπησε" προς τα πανω ο φοβιτσιαρης , θυμαμαι οτι ο γιατρος μου εκανε τα παντα για να γεννησω φυσιολογικα και αυτο εγινε , θυμαμαι τον απιστευο περιεργο πονο την ωρα της εξωθησης και θυμαμαι την απιστευτη ανακουφηση και τον πονο που τελειωσε μολις βγηκε ο κουκλος , θυμαμαι που δεν εκλαψε αμεσως και ηταν μπλε με χαμηλη αναπνοη , θυμαμαι που φοβηθηκα οτι κατι δεν παει καλα αλλα μολις του εδωσαν λιγο οξυγονο αμεσως τσιριξε και εκλαιγε τι ανακουφηση !!! θυμαμαι που δεν μπορουσα να πιστεψω οτι ειναι δικος μου και το πρωτο πραγμα που του ειπα ηταν "γεια σου " , τον θυμαμαι την ωρα που με ραβανε να ειναι διπλα μου και με τα μικρα ματακια του να κοιταει οσο μπορουσε βεβαια γυρω γυρω και να προσπαθει να καταλαβει τι συμβαινει , Θεε μου τον λατρευω τον αντρακο της ζωης μου .

Στην κορη μου 25-10-08

θυμαμαι και παλι που φοβομουνα τον τοκετο , θυμαμαι που ολοι λεγανε οτι θα γεννησω παρα πολυ γρηγορα , θυμαμαι που επεσε η πιεση με την επισκληρηδιο και κοντεψα να χασω τον κοσμο και φοβηθηκα , θυμαμαι ολους τους πονους που τους ενοιωσα κανονικοτατα προς το τελος , θυμαμαι οτι ουρλιαζα απο τον πονο και ραγδαια η μικρη ηθελε να βγει ενω με ειχε εξεταση ο γιατρος λιγο πριν , θυμαμαι που ηρθε τρεχοντας ο γιατρος και ολοι και εγω απλα ηθελα να σπρωξω και παλι θυμαμαι την απιστευτη ανακουφηση οταν βγεικε η Μαρια μας , εκλαψε αμεσως και θυμαμαι οτι κλαιγαμε μαζι με τον Παναγιωτη απο συγκινηση αγκαλια . 33 μηνες μετα ο Κωνσταντινος ειναι ενα αγορακι μεσα στην τρελλα οπου μιλαει , επικοινωνει , διεκδικει και χαιρεται τη ζωη του και 14 μηνες μετα η Μαρια μας ειναι ενα υπεροχο κοριτσακι οπου ειναι γεματη σκανταλια αλλα και πολυ ναζι και αγαπη για μας , η μεγαλυτερη δε ομορφια ειναι να τους βλεπεις να "γκρεμιζουνε" παρεα τον κοσμο .

[elisabeth]

Θυμάμαι την πρώτη στιγμή που την κράτησα αγκαλιά.νομιζα οτι θα λιποθυμησω απ τη χαρα κ τη συγκινηση που την εβλεπα υστερα απο 9 μηνες στη κοιλια γ πρωτη φορα στην αγκαλια μου.

Θυμάμαι τον τρόμο, τον πανικό, το φόβο στο αν θα καταφέρω να την πιασω καλα αν θα καταφερω να της δειξω απ την πρωτη στιγμη τι αισθανομαι για κεινη.

Θυμάμαι πως το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο "εψαχνα" την κοιλιά μου να δω αν οντως ειχα γεννησει-ποια εγω που ετρεμα στην εικονα της γεννας κ του πονου.

Θυμάμαι πως ζητησα απ τη μαμα κ τον αντρα μου να μεινουν κ τα 5 βραδια στο μαιευτηριο γιατι φοβομουν οτι θα πονουσα κ οτι δε θα τα καταφερνα με το μωρακι μου.

Θυμάμαι την ευκολία που έβαζα τα κλάμματα για το οτιδήποτε συνέβαινε γύρω μου και μου φαινόταν κάπως.

Θυμάμαι το πρώτο του μπάνιο σπίτι. Το φόβο τον δικό μου για το πως θα τον κρατήσω, πως θα τον πλύνω, πως θα τον ντύσω μη μου φυγει απ τα χερια..ευτυχως ηταν η μαμα μου εκει κ μου εδειξε τα παντα.

Θυμάμαι το μεγαλείο, την περηφάνεια, την ευτυχία, την πληρότητα που ενιωσα οταν προσπαθησα να τη θηλασω.δε τα καταφερα παρα τις προσπαθειες μου κ ενιωθα τυψεις αρκετο καιρο μετα.

Θυμάμαι πως μόλις τότε πραγματικά κατάλαβα τις κουβέντες της μανούλας μου "όταν γίνεις μάνα θα δεις"

Θυμαμαι το πρωτο της χαμογελο οταν ανοιξε τα ματακια της στην αγκαλια μου το ορωτο της κλαμα το πρωτο της χασμουρητο που αν κ αποτυπωθηκαν σε φωτογραφιες τιποτα δε θυμιζει την ενταση των συναισθηματων μου.

δε θελω να θυμαμαι γιατι στα 19 μου δεν εζησα την ιδια εμπειρια γιατι δεν εφτασα ως το τελος...

[anna_ath]

Θυμάμαι τις ώρες να μου φαίνονται ατελείωτες αφού δεν ξεκίναγε ο τοκετός με τα φάρμακα!

Θυμάμαι τον πανικό που επικράτησε όταν πέσαν απότομα οι παλμοί σου!

Θυμάμαι να με πηγαίνουν κλαίγοντας στο χειρουργείο για καισαρική!

Θυμάμαι να βλέπω να βγάζει ο γιατρός ένα πλασματάκι μέσα από την κοιλιά μου!

Θυμάμαι που μονολογούσα στην πρώτη μας αγκαλιά....Αυτή είναι δικιά μου?

Θυμάμαι να μην κοιμάμαι τα βράδια στο μαιευτήριο κ να περιμένω πως κ πως να σε φέρουν!

Θυμάμαι πως ενώ φοβόμουν για τα πάντα πλύσιμο,τάισμα(ακόμα κ για το να μείνω έγκυος) δεν φοβήθηκα σε τίποτα κ ανέλαβα από την πρώτη στιγμή τα καθήκοντά μου ως μαμα σαν να είχα γεννηθεί μάνα!:grin:

[Eirini_Dr]

Θυμαμαι οτι κοντευα να σκασω 40 εβδομαδες κ 5 ημερες και εγω ακομα να γεννησω....εκανα υπερηχο ολα καλα!

Θυμαμαι το ιδιο βραδυ μετα τον υπερηχο την πρωτη συσπαση...γενναω!

Θυμαμαι οτι δεν ειχα διαστολη αλλα ποναγα

Θυμαμαι τον συγκλονιστικο ηχο της καρδιας της μεσα μου

Θυμαμαι την πιεση που ενιωθα στις εξωθησεις, σα να τη νιωθω και τωρα!

Θυμαμαι οταν μου την ακουμπησαν ηταν σα να εβλεπα ενα λουτρινο αρκουδακι να κουνιεται πανω μου, ημουν χαμενη δεν ηξερα τη μου συνεβαινε τι μεγαλειο ζουσα

Θυμαμαι το υπεροχο προσωπο της οταν με ραβανε!

Θυμαμαι αυτο το μικρο υπεροχο συναισθημα ευτυχιας ασφαλεια πληροτητας που μεγαλωνει καθε μερα μεσα μου μαζι της!

Ειναι υπεροχο να γινεσαι μαμα! Δε νομιζω οτι κανεις μπορει να ξερει τι ειναι ευτυχια α δεν το ζησει αυτο!

[DEL]

Στην κόρη μου:

Ολη την αγωνία επειδή δεν ακούγαμε παλμούς και ο γιατρός με έβαλε αμέσως για καισαρική.Που λυποθημούσα από την επισκληρίδιο και είχα το οξυγόνο στο στόμα και δεν μπορούσα να φωνάξω.Την μουρίτσα της που ήταν μελανιασμένη αλλά ευτυχώς ήταν υγιέστατη.Τα μαλλιά της που ήταν μέχρι τους ώμους και κατάμαυρα.Οταν την πήρα αγκαλιά δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Στον γιό μου:

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο καλά πήγαν όλα.Ενιωθα τόσο καλά δεν φοβόμουν καθόλου που θα έμπαινα στο χειρουργείο.Που μόλις τον είδα τον ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά.

Θα ήθελα πάρα πολύ να τα ξαναζήσω όλα αυτά...Ας το καλό συγκινήθηκα και εγώ.

[bebua]

Θυμαμαι ολο το βραδυ πριν γεννησω που ακουγα απ τον καρδιοτοκογραφο τους χτυπους της καρδιας της...

Θυμαμαι που κρυωνα πολυ...

Θυμαμαι τον αντρα μου να μου κραταει το χερι...

Θυμαμαι ποσο ασχημα ενιωσα οταν η μαια μου εσπασε τα νερα...

Θυμαμαι την τρομερη πιεση και τον πονο...

Θυμαμαι τη μαια να μην πιστευει στα ματια της οταν ειδε ποσο γρηγορα ειχα πληρη διαστολη...

Θυμαμαι να ουρλιαζω τα τελευταια λεπτα στο χειρουργειο πριν γεννησω και το γιατρο μου με ηρεμια να μου λεει με γελια οτι θα με κακολογουσαν οι κοπελες που θα με ακουγαν απεξω...

Θυμαμαι εντονα την υπευθυνη μαια του μαιευτηριου να παταει περιτεχνα την κοιλια μου στην τελευταια εξωθηση...

Θυμαμαι να ρωταω σαν ηλιθια τον αντρα μου μολις γεννησα αν ειναι οντως κοριτσακι...

Θυμαμαι τα τεραστια ματια της να με κοιταζουν οταν την ακουμπησαν πανω μου...

Θυμαμαι τον αντρα μου να με αγκαλιαζει ενω κλαιγαμε σαν παιδια...

και ποσα αλλα...

[elachl]

θυμαμαι σαββατο πρωι να σπανε τα νερα!ενα μηνα πριν απο την πητ!

θυμαμαι τον τρομο που ενιωσα

θυμαμαι οτι δεν ενιωθα καθολου πονο

θυμαμαι οτι ολα αυτα δεν ειχαν καμια σχεση με αυτα που ειχα ακουσει για φυσιολογικη γεννα

θυμαμαι τις μαιες να κοιταζει η μια την αλλη.ενιωθα οτι κατι δεν παει καλα!

θυμαμαι να μου βαζουν συνεχεις το μηχανημα για τους παλμους του μωρου

θυμαμαι να ψαχνουν αιμα

θυμαμαι να μου ανακοινωνουν οτι παω για επειγουσα καισαρικη

θυμαμαι να με τρεχουν γυμνη σχεδον στα χειρουργια

θυμαμαι να με ετοιμαζουν για εγχειριση.συνεχιζω να μην νιωθω απολυτως τιποτα

θυμαμαι να βγαινω απο το χειρουργειο φωναζοντας τη μαμα μου

θυμαμαι να μην μπορω να παω να δω το μωρο μου

θυμαμαι την ανακουφιση οταν μου ειπαν οτι εναι καλα

θυμαμαι να μην μπορω να θηλασω

θυμαμαι που ενιωθα ενοχη.συγνωμη μωρο μου που δεν τα καταφερα

θυμαμαι οταν σε φερανε πρωτη φορα κοντα μου για λιγο.ησουν σταληθεια δικια μας!

θυμαμαι να νιωθω την μεγαλη αλλαγη στη ζωη μας.με τον ερχομο σου

[ELENI G]

για τον πρώτο μου γιο

δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου την στιγμή που τον βάλανε στην αγκαλιά μου και με κοίταξε με εκείνο το έντονο βλέμμα. Με κοίταζε μέσα στα μάτια, σφίγγοντας μου το δάκτυλο.

για τον δεύτερο μου γιο

θυμάμαι τον φόβο που ένοιωθα σε όλη την εγκυμοσύνη μου για το αν τελικά θα κατάφερνε να γεννηθεί μετά από όλα όσα έτυχαν.

θυμάμαι επίσης τον πανικό που ένιωσα στο νοσοκομείο όταν τρέχαν όλοι πανικόβλητοι να μου βάλουν οξυγόνο και ορούς γιατί δεν ακούγαν του παλμούς του.

θυμάμαι όμως ότι στο τέλος όλα πήγαν καλά και είχα επιτέλους το μωράκι μου στην αγκαλιά μου.

[Τόνια 1712]

ΘΥΜΑΜΑΙ την αγωνία για να βγεις γερός. Αγωνία που με έκανε ούτε το κλάμα σου να μην ακούσω.

ΘΥΜΑΜΑΙ να σε κοιτώ να σε ετοιμάζουν οι νοσοκόμες και να μην μπορώ να πιστέψω ότι είσαι δικός μου.

ΘΥΜΑΜΑΙ να σε ακουμπουν πάνω μου και να σε φιλώ γιατί με τους ορούς και το πιεσόμετρο δεν μπορούσα να σε αγκαλιάσω.

ΘΥΜΑΜΑΙ τα δάκρυα μου και του μπαμπά σου όταν με έβγαλαν απο το χειρουργείο να τον δω και χαθηκα στην αγκαλιά του.

ΘΥΜΑΜΑΙ την πρωτη φορά που σε κράτησα και σε τάϊσα.

ΘΥΜΑΜΑΙ την πρώτη ημέρα στο σπίτι μας οταν ένοιωσα οτι γίναμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και

ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ την ημέρα που με κοίταξες και με είπες ΜΑΜΑ

Σε ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που έφυγαν αλλά και για αυτές που έρχονται. Σ'ΑΓΑΠΩ.

[apricot]

στην κορη μου...

θυμαμαι οταν βγηκε θετικο το τεστ και εβαλα τα κλαματα...χαρας

θυμαμαι που σου υποσχεθηκα οτι θα σε προσεχω

θυμαμαι τα κλαματα στην πρωτη αιμοραγια μας

θυμαμαι το κλαμα και την πρωτη μας αγκαλια(παλι εβαλα τα κλαματα)

θυμαμαι την πρωτη σου διαμαρτυρια γιατι σε πηραν απο την αγκαλια μου στο δωματιο που ημασταν.

θυμαμαι τη στεναχωρια μου για την ανησυχια μου επειδη εκανες πολλα κακακια και νομιζα ησουν αρρωστη.

θυμαμαι που οταν σε θηλαζα τα τεραστια μαυρα ματια σου με κοιτουσαν

θυμαμαι την πρωτη σαλιοκουβεντα μας

θυμαμαι την πρωτη φορα που ειπες μαμα

 

στο γιο μου...

θυμαμαι που βγηκε θετικο το τεστ και ειπα δεν το πιστευω

θυμαμαι τη χαρα μου οταν αποφασισουμε να σε εχουμε μαζι μας

θυμαμαι την πρωτη μας αγκαλια

θυμαμαι που δεν μπορουσες να αναπνευσεις την 1η μερα που σε εφεραν στο δωματιο και επαθα πανικο

θυμαμαι το πρωτο μαμα μαμα

θυμαμαι την πρωτη αγκαλια που με πηρες εσυ και κλρεμαστηκες απο πανω μου

 

και θα θυμαμαι παντα οτι ειστε οτι πολυτιμοτερο και ωραιοτερο στη ζωη μου.

[pasxalitsa v]

κοριτσια με συγκινησατε.....

υπεροχες στιγμες!!!!!!!!!!!!!!!!!!

να σας ζησουν ολα τα αγγελουδια....

 

περιμενω πως και πως να ερθει η ωρα που θα δουμε κι εμεις το μπεμπακι μας...μακαρι να πανε ολα καλα!!!!

[Τόνια 1712]

Στο εύχομαι κοριτσάκι μου με όλη μου την καρδιά να κρατήσεις το μωρούλι σου γερό στην αγκαλιά σου και να ζήσεις ολες αυτές τις υπέροχες (λίγο ως λέξη να το περιγράψει) στιγμές που διάβασες.

[xazomanoula]

τα καλύτερα οντως έρχονται!!!

το πρώτο άγγιγμα, το πρώτο κοίταγμα, το πρώτο κλάμα, η λαχτάρα του πότε επιτέλους θα πει μαμά, ενώ φωνάζει όλο το υπόλοιπο σοϊ (μπαμπα, γιαγια), η κορύφωση κάθε φορά που λέει μανούλα, τόσα και τόσα άλλα.

Τι να πρωτοθυμηθείς, τι να πρωτογράψεις και βασικά πως να αποδόσεις όλο αυτό το μεγαλείο σε λίγες γραμμές, με τόσο φτωχές λέξεις.....

 

[pasxalitsa v]

ευχαριστω για τις ευχες...να σας ζησουν κι εσας τα μικρουλια σας!!!!!!

[ΡΟΖ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ]

Καλημερα κι απο εμενα! Δεν μπορω να ξεχασω οτι. . .-παρα το οτι ειχα μεγαλα προβληματα με την περιοδο μου συνελαβα στο τσακ μπαμ-στις 10 γεναρη του ΄09 εκανα τεστ και βγηκε θετικο-στις 11 γεναρη εκανα χωριακη και βγηκε 13.543-οτι δεν ειχα ζαλες ανεγουλες και αλλα περιεργα-στις 18 γεναρη την πρωτοειδα και δεν το πιστευα οτι αυτο ειναι το παιδι μου-την Παρασκευη μετα το Πασχα εκανα Β επιπεδου -την μερα της γιορτης μου (5 Μαιου )στον 6ο μηνα μαθαμε οτι ειναι κοριτσακι -καμαρωνα για την μεγαλη μου κοιλιτσα-οτι ολη τη νυχτα κουνιοταν και εκλαιγα απο χαρα γιατι νιωθω το μωρακι μας-οτι εκανα 3 μπανακια στη θαλασσα και με ανακουφιζε διοτι επεπλαιε η κοιλιτσα μου-οτι χορευα συνεχως και ο αντρας μου μου φωναζε"φραπε θα το κανουμε"- οτι στις 19 Ιουλιου μπηκα στο μηνα μου -στις 5 Αυγουστου εφυγα για Αθηνα για τη γεννα - οτι χαρηκα τις βολτες ολη μερα στο MALL και σε ολα τα μεγαλα μαγαζια Ερμου-Αιολου κ.τ.λ-οτι 10 Αυγουστου εννιωσα τα πρωτα πονακια μου -στις 11 Αυγουστου εχανα λιγα υγρα και τα πονακια μου εγιναν πονοι-στις 12 Αυγουστου πηγα στο ΜΗΤΕΡΑ 7 το πρωι με πονους και διαστολη 5 -στις 10 μου εβαλαν πονους για να μεγαλωσει η διαστολη-οτι ζητουσα τον αντρα μου και αυτος ηταν ακομα στο νησι (λογω δουλειας-φουρναρης σε full σεζον τρεχα γυρευε δηλαδη)-οτι τελικα καταφερε να ερθει Αθηνα στις 4 οταν ηδη ημουν χειρουργειο-οτι ολα πηγαν στραβα και εκανα τελικα καισαρικη και ενα σωρο αλλα πραγματα που δεν φτανει το τοπικ να τα γραψω ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΚΛΑΜΑ,Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ(ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΑΚΙ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΑΚΙ ,ΤΟ ΔΕΞΙ ΣΤΟ ΑΣΧΕΤΟ) ΜΕ ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΙΤΣΑ ΣΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΜΑΤΑΚΙ ΜΙΣΑΝΟΙΧΤΟ......ΤΟ ΤΟΡ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ ΠΑΝΩ ΜΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΕΙΔΕ ΤΑ ΞΑΝΑΚΛΕΙΣΕ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΕΝΑΞΕ ΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΕ. ΟΤΑΝ ΕΝΙΩΣΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ ΠΑΓΩΣΑ........... ΤΟΤΕ ΕΚΛΑΨΑ ΣΑΝ ΜΩΡΟ ΚΙ ΕΓΩ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΩ.ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ.ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ ΣΧΕΔΟΝ 4 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΚΛΑΙΩ . . . . . ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑ

[loukomamy]

Θυμάμαι που το μεσημέρι στις 28/9 τρώγαμε με τον άντρα μου και του είπα "Είναι το τελευταίο μεσημέρι που τρώμε οι δυο μας" και ας ήταν 20 μέρες πριν την ΠΗΤ. Ημουν τόσο βέβαιη οτι θα γεννήσω...

 

Θυμάμαι οτι το ίδιο βράδυ εσπάσαν τα νερά και ένοιωσα αντί για φόβο την απόλυτη ανακούφιση που θα σε έβλεπα επιτέλους!!!

 

Θυμάμαι τον άντρα μου και τη Σπυριδούλα (τη γυναικολόγο μου) να είναι όλη νύχτα δίπλα μου!

 

Ακόμα ακούω τους παλμούς της καρδούλας σου απο τον παλμογράφο!

 

Θυμάμαι που έκλαψα απο χαρά όταν άκουσα το κλάμα σου!

 

Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που με κοίταξες στην πρώτη μας αγκαλιά!

 

Θυμάμαι τον άντρα μου βουρκωμένο απο χαρά με μας φιλάει ασταμάτητα! Τα είχαμε καταφέρει μια χαρά!

 

Θυμάμαι πόσο εκνευριζόμουν όταν ερχόταν η ώρα να σε πάρει η μαία... Θα έπρεπε να περιμένω άλλες 3 ώρες για να σε ξαναδώ...

 

Ευχαριστώ το Θεο που με αξίωσε να ζήσω αυτές τις στιγμές.

[xazomama]

Δε μπορώ να ξεχάσω τα 2 ματάκια του γιού μου να ανοίγουν σιγά σιγά, όταν τον ακούμπησε πάνω μου ο γιατρός μόλις γεννήθηκε, και τον σκέπασα με την γαλάζια χειρουργική ρόμπα που φορούσα για να μην τον χτυπάει το δυνατό φως του χειρουργείου. Δύο πελώρια ματάκια σε ένα τόσο δα κεφαλάκι, να με κοιτάνε σα να με αναγνωρίζουν...

"Καλωσήρθες..." ήταν το μόνο που μπορούσα να πω μέσα από τα κλάμματα συγκίνησης...

Δε μπορώ να ξεχάσω την απορία που είχα συνέχεια μέσα μου κάθε φορά που μου τον έφερναν στο δωμάτιο... "δηλαδή αυτό το μωρό είναι δικό μου;". Σοκ και δέος.

Δε μπορώ να ξεχάσω την εικόνα, να είμαι στην αίθουσα ανάνηψης με την μόλις μισής ώρας νεογέννητη κόρη μου, να την προσφέρω το στήθος μου και εκείνη να το αρπάζει τρυφερά, λες και ήταν κάτι που ήξερε και έκανε για καιρό. Τόσο φυσιολογικό, τόσο όμορφο, τόσο βολικό, λες και είχαμε προπονηθεί μαζί μάνα και κόρη για μήνες....

Το πρώτο κλάμα του γιού μου δεν το πολυθυμάμαι, ίσως λόγω της αγωνίας μου ως πρωτάρα μάνα.

Αλλά της κόρης μου δε θα το ξεχάσω. Ένα μικρό, ήρεμο, σιγανό νιαούρισμα που έπρεπε να το ακούσω για μερικά δευτερόλεπτα για να καταλάβω ότι ...."αυτή είναι η κορούλα μου!"

 

Ανεπανάληπτες στιγμές.... μαγικές.... σαν παραμύθι...

[gavramid]

Θυμαμαι οταν μπηκα για καισαρικη ποσο ετρεμα και φοβομουν να ειναι καλ το μωρακι μου που μου καναν ηρεμιστικη για να πεσουν οι παλμοι μου...

Θυμαμαι ενα μωρακι που βγηκε και ουρλιαζε και οταν μου το φεραν στην αγγαλια μου ειδα ενα εξωγιηνακι(δεν ειχα ξαναδει τοσο μωρο)που σταματησε να κλαιει και ελεγα οτι δεν πειραζει που ειναι εξωγηινακι ειναι το δικο μου και ειναι το πιο ομορφο στον κοσμο!!!

Θυμαμαι απο κει και περα οτι δεν σκεφτομουν τιποτα αλλο απο εκεινο-το απολυτο κενο-παρα μονο ποτε θα μου τη ξαναφερουν κοντα μου

Θυμαμαι οτι οποτε την επαιρναν αγγαλια οι αλλοι την ηθελα πισω και περιμενα με αγωνια-δεν τη χορταινα και δεν την εχω χορτασει ακομα

Και θυμαμαι και εγω αυτο το οταν θα γινεις μανουλα θα καταλαβεις-και καταλαβα...

[giota.]

Και θυμαμαι και εγω αυτο το οταν θα γινεις μανουλα θα καταλαβεις-και καταλαβα...

 

Αυτό ακριβώς.....

[nansy]

Για την κόρή μου που είναι 11 χρονών και τα θυμάμαι ακόμα .Είναι δυνατό να ξεχαστούν?

Θυμάμαι να κάθομαι με τον άντρα μου ένα Σαββατιάτικο πρωινό του Μαίου και να του λέω ξέροντας ότι το τεστ έχει βγει θετικό από το προηγούμενο βράδυ " αύριο είναι η γιορτή της μητέρας,τι δώρο θα μου πάρεις? Μα εσύ δεν είσαι μητέρα ακόμα ,απαντάει , με ξανακοιτάει καταλαβαίνει και αρχίζει τις αγκαλιές και τα φιλιά.

 

Θυμάμαι να πηγαίνω να γεννήσω με ραντεβού, την μαία να μου σπάει τα νερά και να σκέφτομαι τι φρικτός πόνος ( που να ήξερα τι θα επακολουθήσει).

 

Θυμάμαι το γιατρό να λέει ότι δεν θα κάνουμε επισκληρίδιο γιατί δεν προλαβαίνουμε( oh my God!!!)

 

Θυμάμαι το φοβερό πόνο της εξώθησης το γιατρό να μου φωνάζει σπρώξε και εγώ να λέω δεν μπορώ.

 

Θυμάμαι την ανακούφιση που ένοιωσα όταν ρώτησα τον γιατρό όλα είναι καλά? και να μου λέει όλα μια χαρά.

 

Θυμάμαι ότι με πήγαν οι νοσοκόμες να με δουν οι δικοί μου κι εκείνοι δεν ήταν στην αίθουσα αναμονης γιατί τους είχε πει ο γιατρός ότι θα αργήσουμε κι εγώ γέννησα σε 1 1/2 ώρα.

 

Θυμάμαι όταν την πήγαμε σπίτι και καθόμουν πάνω από το κρεβατάκι της και έκλαιγα γιατί έλεγα ότι δεν θα τα καταφέρω.

 

Θυμάμαι όταν ήμουν άρρωστη και ήταν 1 1/2 έτους που σκαρφάλωσε στο κρεβάτι με αγκάλιασε και μου είπε " μανούλα είσαι καλά?"

 

Για τον γιο μου που είναι 2 1/2 χρονών.

 

Θυμάμαι το κλάμα που έριξα όταν είδα ότι το τεστ βγήκε θετικό μετά από 8 1/2 χρόνια από την πρώτη μου γέννα , με την πρώτη προσπάθεια.

 

Θυμάμαι στο πρώτο υπερηχογράφημα να κλαίω που όντως είδα ότι υπάρχει μωρό μέσα μου με το μικρό του χεράκι ακουμπησμένο στο κεφαλάκι του και το γιατρό να λέει " αυτός θα γίνει πολύ σκεπτικιστής"

 

Θυμάμαι την κόρη μου 8 1/2 χρονών τότε να της ανακοινώνω ότι θα αποκτήσει αδελφάκι και να μου λέει " οκ μπορώ να πάω τώρα να δω κινούμενα?".............

 

Θυμάμαι να είμαι 8 μηνών έγκυος τον Ιούνιο του 2007 ,έξω να έχει 46 βαθμούς να είμαι μέσα στην μπανιέρα και συγχρόνως να στάζω από τον ιδρώτα.

 

Θυμάμαι τον φόβο μου όταν ήταν να πάω να γεννήσω ( πάλι με ραντεβού )ήξερα τι με περιμένει!

 

Θυμάμαι τον γιατρό να λέει για ακόμα μια φορά δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε επισκληρίδιο .(Νομίζω ότι μου το έκανε επίτηδες ,έβλεπε ότι είμαι πολύ γενναία ( εγώ που ούτε αίμα δεν μπορώ να δω , τι να πω)

 

Θυμάμαι το γιατρό να βγάζει τον μικρό να τον ακουμπάει πάνω στην κοιλιά μου και να μου λέει δεν θα χαιδέψεις το γιο σου ? ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ πως μου ακούστηκε τότε αυτό!!!!!

 

Θυμάμαι ότι ήταν η πιο ζεστή και απαλή αίσθηση που είχαν νιώσει ποτέ τα χέρια μου.

 

Θυμάμαι την κόρη μου να με παίρνει τηλέφωνο όταν με ανέβασαν στο δωμάτιο και κλαιγοντας να μου λέει " μαμά είσαι καλά? γιατί σε είχαν στο φορείο ?" Κι εγώ να κλαίω μαζί της και να της λέω ότι είμαι μια χαρά ,απλώς τώρα είμαστε 4.

 

Τα γράφω όλα αυτα και κλαίω , τα παιδιά μου είναι η ζωή μου ολόκληρη.Είναι σαν η ψυχή μου και η καρδιά μου να είναι έξω από το σώμα μου και να τα βλέπω μπροστά μου να παίζουν, να γελούν, να κλαίνε, να μεγαλώνουν.Συγνώμη αν σας κούρασα με το μεγάλο ποστ.Καλή χρονιά σε όλους!!!!!!!!!!!!!