Τι να κάνω;

[Vicky M.]

Οι ιώσεις μας έχουν γονατίσει φέτος...

 

Ο Βαγγέλης μου ξεκίνησε παιδικό από 18 μηνών. Απέκτησε μια ευαισθησία στο αναπνευστικό, αποτέλεσμα πολλαπλών ιώσεων και είμαστε διαρκώς με εισπνεόμενα.

 

Μετά τα Χριστούγεννα, κυριολεκτικά μια εβδομάδα είναι με πυρετό και βήχα, μια εβδομάδα είναι καλά.

 

Όταν είναι άρρωστος δεν πηγαίνει στο σχολείο. Τον φροντίζουν οι γονείς μου που τον υπεραγαπούν και επιπλέον είναι νέοι με αντοχές (γιαγιά 48 ετών).

 

Ευτυχώς το παιδί ακόμη κι όταν έχει πυρετό, παίζει και είναι καλά στη διάθεσή του.

 

Ευτυχώς που έχω τους γονείς μου, αλλά... Δεν μένουν στην Αθήνα! Μένουν σε κοντινή πόλη (1 ώρα και ένα τέταρτο)...

 

Δεν αντέχω μακριά από το παιδί μου... Δεν είναι εύκολο να μετακινηθούν οι γονείς μου από τη μια και από την άλλη δεν μπορούμε να πηγαινοερχόμαστε γοατί εναλλάξ με τον άντρα μου κάνουμε και δεύτερη δουλειά.

 

Θα πάμε σήμερα το βράδυ στις 10 (έχει φύγει από την Τρίτη το απόγευμα). Σκίζεται η καρδιά μου να γυρνάω στο σπίτι και να λείπει το μωρό μου. Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα και έχω πέσει ψυχολογικά.

 

Τη Δευτέρα αν τον φέρω πίσω θα πάει πάλι στον παιδικό. Αν ξαναρρωστήσει αμέσως; Ειδικά όταν ανεβάζει πυρετό, τρελλαίνομαι...

 

Πόσο να τον αφήσω στους γονείς μου; Τι έχει περισσότερη σημασία; Άραγε μπαίνουν σε ζυγαριά; Η ψυχική και συναισθηματική μου υγεία ή η υγεία του μωρού μου; Θα είμαι λάθος αν τον ξαναστείλω στον παιδικό;

[ΡΟΥΛΑ]

Προσωπικά εγώ πιστεύω ότι μεγαλύτερη σημασία έχει η υγεία του παιδιού, αφού κολλάει τόσο εύκολα ίσως είναι καλύτερα για φέτος να τον αφήσεις στους γονείς σου για να πάρει λίγο τα πάνω του το παιδί και να ξαναδοκιμάσεις του χρόνου, και στο λέω εγώ που το δικό μου το παιδί είναι από 2 μηνών στο σταθμό, αλλά εγώ δεν έχω άλλη επιλογή . Ξέρω πόσο δύσκολο σου είναι να αποχωριστείς έστω και για λίγες μέρες το παιδί σου όμως σου αρέσει το παιδάκι σου να ψήνεται στον πυρετό κάθε τρεις και λίγο???? Αυτά είναι φυσικά προσωπική μου γνώμη!!!!!

[lenagr1]

Βίκυ μου, σε καταλαβαίνω απολυτα. Εγώ την Εύα την είχα στον παιδικο απο 8 μηνών και κολλούσε συνέχεια, αφού να φανταστείς τον πρώτο μήνα που είχαμε πάει καταλήξαμε στο νοσοκομείο για τρεις ημέρες. Αυτά έχει ο παιδικός. Και εμένα οι γονείς μου μένουν μακριά περίπου 1 ώρα από τον Πειραιά και τα Χριστούγεννα την είχαν κρατήσει μαζί τους γιατί εγώ με τον άντρα μου ήμασταν στην δουλειά. Η άλλη η γιαγιά έχει κόψει τις επαφές οπότε φαντάζεσαι και εμείς τι περάσαμε χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα, που δεν την είχαμε μαζί μας. Μαγκούφηδες...!! Αλλά εγώ βικάκι σταμάτησα τον παιδικό, μιας και είμασταν έτσι κάθε εβδομάδα και το παιδί δεν αναπτυσσόταν κανονικά, άσε που το ταλαιπωρούσαν συνέχεια όλες οι ιωσεις. Λένε όλοι ότι ο πρώτος χρόνος είναι δυσκολος, μετά τα παιδιά συνηθίζουν, ο γιατρός μας πιστεύει ότι όσο πιο μεγάλο είναι το παιδί, τόσο πιο ανθεκτικό είναι. Και έτσι βρήκα μια κυρία που έρχεται στο σπίτι και την κρατάει και την ταϊζει όπως πρέπει.

Η διαφορά που είδα είναι μεγάλη. Η μικρή έχει πάρει δοξα τω θεω τα πάνω της και από τον Δεκέμβρη που σταματήσαμε χτυπάω ξύλο, δεν έχουμε πάρει ούτε depon. (τα οποία τα παίρναμε σαν καραμέλες- απο την συχνότητα, εννοώ)

Η συμβουλή μου είναι να τον κρατήσεις σπίτι, αλλά αν παλι είναι προβλημα οικονομικό και ακομα θέλεις να τον στείλεις παιδικό. Η γνώμη μου είναι να του αλλάξεις σχολείο. Εχω μάθει οτι στα δημόσια γίνεται καλύτερη δουλειά μιας και το προσωπικό είναι πιο εξειδικευμένο, ψάξε το και αυτό μόνο που γίνονται οι αιτήσεις απο Μάιο για τον Σεπτέμβριο. Αλλά επειδή είχα και εγω το ίδιο ακριβώς πρόβλημα και κατα τυχη έκατσε η περίπτωση με την κυρία -στο μιλητό παντα-δηλ. μου την συστήσαν από τον κύκλο μου, ειχα φτάσει στο σημείο να αλλάξω σταθμό μέχρι να ετοιμάσω την αίτηση για δημόσιο σταθμό.

Αυτά είχα να πω, ελπίζω να βοήθησα λιγάκι.

[evoulita]

Εγω νομίζω ότι η πρώτη χρονία είναι δύσκολη. Και σε ότι ηλικία και να είναι το παιδί είτε είναι 8 μηνών, είτε 6 χρονών. Αλλα επίσης πιστεύω ότι είναι και στο παιδί. Για παράδειγμα (ναμην λέω μεγάλα λόγια) από 1η Σεπτεμβρη αρρωστησε 2 φορές η μία πίσω από την άλλη και ο γιατρός μου είπε ότι δεν ήταν ιωσεις(ωτίτιδα και λαρυγγίτιδα), απλώς το παιδί αρρώστησε. Ήμουν προετοιμασμένη για τα χειρότερα αλλα και να μας τύχαιναν δεν νομίζω ότι θα την σταμτούσα από το σχολείο. Σίγουρα θα καθόταν σπίτι μέχρι να αναρρώσει τελείως.

[evoulita]

Α και την στέλνω σε δημόσιο.

[lenagr1]

Συμφωνώ οτι είναι και στο παιδί να αρρωσταίνει. Αλλά σου ξαναλέω ότι απο την ώρα που την σταματήσαμε απο τον παιδικό ευτυχώς όλα καλά. Εμένα το πρόβλημά μου δεν ήταν ο παιδικός σαν ιδέα-σαν σχολείο. Ήθελα να πηγαίνει για να έχει επαφές με άλλα παιδακια και να μπει σε μια σειρά. Το πρόβλημα ήταν ότι εφόσον αρρωστούσε κάθε 10 μέρες έπρεπε να υπαρχει κάποιος να την κρατάει στο σπίτι, πραγμα που δεν γινόταν γιατί απο την δουλειά μου δεν μπορώ να λείψω δευτερόλεπτο. Έτσι καταλήξαμε στο να υπαρχει μόνιμα ένα ατομο στο σπίτι και να την επιβλέπει. Και όπως είπα δόξα τω θεω και πάλι, τρεις μήνες τώρα είμαστε πολύ καλά. Για εμάς τουλάχιστο, άρρωσταίναμε απο τον παιδικό. Επτα μήνες που περάσαμε εκεί, και ήταν και καλοκαίρι, όχι με έξαρση ιωσεων, και είμασταν συνέχεια με εισπνεόμενα και αντιπυρετικά. Τώρα όλα καλά!!

[mimika]

Καταρχην ευχομαι να ειναι περαστικα κι αγυριστα!

 

Βικη μου κι εμενα η μαμα μου δεν μενει πολυ κοντα μου, και δυστυχως μονο εκεινη εμπιστευομαι για το μωρο μου, μετα τον μπαμπα του.

Αν πρεπει να παω καπου τον αφηνω στους γονεις μου αλλα αν δεν μπορω να τον αποχωριστω ερχεται η μαμα μου και μενει λιγες μερες στο σπιτι μου.

Να σου πω την αληθεια επειδη τον στερηθηκα 10 μερες μολις σαραντησε (λογω νοσοκομειου μην τα ξαναλεω και γινομαι κουραστικη) δεν μου αρεσει να μενει αλλου, εχω παθει ενα στερητικο.

 

Ισως αν μπορουσε η μαμα σου να ερθει για λιγες μερουλες στο σπιτι σας να ηταν καλυτερα και για σενα και για τον μικρο.

[Νινεττα]

vicky Μ,νομιζω πως δεν ειναι στην ζυγαρια η δικη σου ψυχολογια και η υγεια του παιδιου σου.Ειναι ΚΑΙ του παιδιου σου η ψυχολογια που ζει μακρια απο τους γονεις του ετσι δεν ειναι?ΚΑΙ η ψυχολογια του αντρα σου που δεν ειναι με το παιδι του.

Σιγουρα δεν ειναι η λυση να ειναι το παιδι καθε λιγο αρρωστο.

διαβασα πως κανετε 2 δουλειες ομως 1 ωρα και ενα τεταρτο πιστευω πως δεν ειναι και τοσο πολυ για να εισαστε καθε μερα με το παιδι σας.Πολλοι ανθρωποι για να πανε στην δουλεια καθημερινα κανουν τον ιδιο χρονο η και περισσοτερρο.

Θελω να πω, πως αν φταξεις με τον αντρα σου ενα προγραμμα ωστε καθε μερα ενας απο τους δυο σας να βλεπει το παιδι ωστε να μην περασει μερα χωρις να δει την μαμα η τον μπαμπα του δεν θα νιωσετε ολοι καλυτερα?

Και το Σαββατοκυριακο να πατε και οι δυο

Αν περασουν 2 εβδομαδες με το παιδι απυρετο και χωρις βηχα νομιζω πως θα μπορεσεις να το ξαναστειλεις στον παιδικο σταθμο και να αντεξει ο οργανισμος του χωρις να ξανακολλησει αμεσως.Ελπιζω πως μεχρι τοτε θα εχει σταματησει και η εξαρση με τις ιωσεις και ολα θα πανε καλα!!!

[lenagr1]

και σε εμένα Νινέτα, τα ίδια λέγανε ότι μπορούμε να πηγαινοερχόμαστε για να βλέπουμε το παιδι. Είναι πολύ σκοτωμα για να φεύγουμε μετά την δουλειά όπου πάλι κάνουμε ποση ώρα για να πάμε σπίτι μας, να κάνουμε και ταξίδι για να δούμε το μωρό. Εγώ το έκανα στις γιορτές για να καλύψω το κενό του χωρισμού. Αλλά ψυχολογικά, το οτι ξυπνάς το πρωι και ξέρεις ότι δεν το έχεις μαζί σου είναι άσχημο. Πίστεψέ με το πέρασα και φαντάσου ότι όταν γυρισαμε το βραδυ της πρωτοχρονιάς σπίτι, γιατί στις 2 γενάρη εγώ το πρωι είχα δουλειά, δεν ήθελα να μπω πρωτη στο σπίτι για ποδαρικο επειδή εκλεγα που την είχα αποχωριστεί. Ίσως είμαι υπερβολική αλλά έτσι ένιωθα.

[Μαρια Στυλιανακη]

δύσκολα τα πράγματα.

 

σε αυτή την ηλικία έχει πολύ ανάγκη να είναι με εσάς.... δεν είναι καλό να μεγαλώνει με τους παπούδες...

 

αν μένει στο σπίτι σας, ακόμα και εάν υπάρχει άλλο άτομο που αυτό να τον προσέχει όταν δεν είσαστε εκεί,

 

θα σας βλέπει εσάς το βράδυ, όταν ξυπνάει θα μπορείτε να του ΄δωσετε φιλάκι, να τον παρηγορήσετε.

 

δεν θεωρώ καλή λύση το να μείνουν για τόσες μέρες με γιαγιά παπού, χωρίς να μπορούν να δούν τους γονείς.

 

είναι σίγουρα μια λύση που βολεύει πρακτικά - γιατί το παιδί έχει κάποιον συγγενή απο πάνω του συνέχεια, και δεν χρειάζεται να βρεθεί άτομο ξένο να τον προσέχει στο σπιτι,

 

συναισθηματικά όμως, για το παιδί οι παπούδες γιαγιάδες δεν μπορου΄ν να αντικαταστήσουν τους γονείς,

και σταθερός πολυήμερος αποχωρισμός απο τους γονείς,

θα σταθεί εμπόδιο , μεγάλο εμπόδιο για αργότερα στην ζωή του συναισθηματικό.

 

ο πυρετός, -.... για πόσο πυρετό μιλάς? για 38 ? 39 ? 40 ?

τα παιδιά συνέχεια έχουν πυρετό,... δεν είναι για αυτά όπως για εμάς όταν αρρωσταίνουν....

νομίζω ότι περισσότερο είναι το δικό σου άγχος για το να έχει πυρετό...

 

καλύτερα όμως να έχει πυρετό και να είναι με κάποιο άτομο άλλο, στο σπίτι του,

και να τον δείς το βράδυ,

παρά

να είναι με τους παπούδες γιαγιάδες και να μην τον δείς καθόλου.

 

παπουδες γιαγιάδες είναι σαν ένα σοκολατάκι που ξεγελάει την πείνα.

την πείνα όμως, δεν μπορείς να την χορτάσεις με σοκολάτα.

 

τα παιδια΄πεινάνε για τους γονείς τους. πιο καλά λοιπόν να φάνε λίγο κάθε μέρα, όσο υπάρχει, παρά πολλές μέρες τίποτα!

 

άποψή μου λοιπόν να συνεχίσει παιδικό και να βρείς κάποιον να τον κρατάει όταν είναι άρρωστος, στο σπίτι.

νομίζω ότι θα έιμαι και αρκετά κάθετη σε αυτό, νομίζω έτσι θα διάλεγα.

 

και αφού είναι τόσο νέοι οι παπούδες γιαγιάδες, μπορούν να οδηγήσουν μια χαρά,.... ??? η η γιαγιά είναι νέα αλλά δεν έχει δίπλωμα? και να έρθουν για επίσκεψη αν χρειαστεί.

....

 

τα παιδιά είναι πολύ πιο ανθεκτικά απο ότι νομίζουμε (εάν είναι μόνο ένας πυρετός)

αλλά συναισθηματικά πολύ πιο ευαίσθητα απο ότι νομίζουμε...

δεν θα το δείξουν όλα άμεσα, εάν νιώσουν ότι τους λείπουν οι γονείς τους...

δεν θεωρω προσωπικά ότι είναι για καλό τους, να φευγουν μερικές μέρες....

άλλο να γίνει μια φορά,

αλλά εάν γίνεται σταθερά,

πολλές φορές το μήνα, πολυήμερος αποχωρισμός απο τους γονείς....

όχι και κάθετα μάλιστα.

(προσωπική μου άποψη όχι απο κάποια έρευνα)

θα ξέρω ότι οτι και να γίνει είμαι τόσα λεπτά μακριά του.

[Vicky M.]

Ευχαριστώ για τη συμπαράσταση...

 

Δυστυχώς είναι η δεύτερη χρονιά στον παιδικο... Είναι σαφώς καλύτερα από πέρσι (φανταστείτε!)...

 

Εννοείται ότι και εμείς λείπουμε στο παιδί και το αντίστροφο... Δε θέλω να στενοχωριέται και να ρωτάει πότε θα πάμε να τον πάρουμε. Επίσης πιστεύω ότι μόνο με τους γονείς μπορεί ένα παιδί να μεγαλώσει φυσιολογικά...

 

Θα μπορούσαμε να πηγαινοερχόμαστε αν ήταν σταθερό το ωράριό μας. Η απόσταση δεν είναι απαγορευτική. Δευτέρα και Παρασκευή τελειώνω στις 8:30, Πέμπτη στις 7:30 , Τρίτη-Τετάρτη στις 4:00. Τις μέρες που εγώ τελειώνω νωρίς αργεί ο άντρας μου. Εγώ δεν οδηγώ...

 

Να έχω γυναίκα στο σπίτι είναι μάλλον δύσκολο να ανταπεξέλθω οικονομικά. Επιπλέον τέλος Μαΐου σταματάω τη δεύτερη δουλειά για να τελειώνω καθημερινά στις 4 και να είμαι περισσότερες ώρες με το παιδί, οπότε προβλέπεται να μειωθούν τα έσοδα της οικογένειας.

 

Θα προσπαθήσω να "εκμεταλλευτώ" όσο μπορώ τη μαμά μου και θα της ζητήσω να έρθει στην Αθήνα για λίγες μέρες. Ή θα τον αφήσω μέχρι την Τετάρτη και θα κάνω το σταυρό μου...

 

Προσπαθώ να κάνω υπομονή...

 

Κάτι τέτοιες στιγμές που απογοητεύομαι, σκέφτομαι τι θα γίνει όταν (αν) κάνω δεύτερο παιδί... Με πιάνει το παράπονο...

[Μαρια Στυλιανακη]

ίσως η λύση να βρίσκεται στην αναζήτηση εργασίας με καλύτερο μισθό? (και απο τους δύο σας) ή είναι κάτι που δεν προβλέπεται απο την θέση που βρίσκεστε?...? ? ή αλλαγή τρόπου εξάσκησης του επαγγέλματος? (ελευθεροι επαγγελματίες πχ ?)

[Vicky M.]

Να διευκρινήσω ότι πολύ λίγες φορές το παιδί έχει φύγει από το σπίτι...

 

Κι εγώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαστε μακριά. Εννοείται ότι οι παππούδες δεν αντικαθιστούν τους γονείς σε καμία περίπτωση.

 

Όσον αφορά στην αλλαγή της εργασίας, ξέρετε πως είναι τα πράγματα στον ιδιωτικό τομέα. Εγώ είχα σταματήσει να δουλεύω μόλις έμεινα έγκυος (παραιτήθηκα) και πήγα σε άλλη δουλειά όταν έγινε 18 μηνών ο γιος μου.

Βάλε σπουδές, εγκυμοσύνη, είμαι στα 30 με μόνο 2,5 χρόνια προϋπηρεσία. Τι κι αν έχεις σπουδές και διπλώματα, δύσκολα βρίσκεις καλοπληρωμένη δουλειά χωρίς προϋπηρεσία.

 

Θα τον πάρω στο σπίτι την Κυριακή, είναι απύρετος σήμερα. Δε μπορεί και η γιαγιά να έρθει αυτήν την εβδομάδα... Θα δω μήπως πάρω καμιά άδεια από Δευτέρα και τον στείλω Τρίτη στον παιδικό... Και ο Θεός βοηθός...

[Μαρια Στυλιανακη]

τι να πω... καλό κουράγιο ...!!! δυσκολα τα πράγματα στην χώρα μας ...

[dora]

Βικυ καθε πρωι φευγω στις 6 για φτασω στη δουλεια στις 7.30... Και φευγω απο κει στις 3 και γυρισω στις 5..

Οι αποστασεις αμα τις συνηθισεις δεν ειναι τιποτα.. δεν το καταλαβαινεις.. Η λυση στο προβλημα σου ειναι απλη.. Παρε διπλωμα οδηγησης..

[Vicky M.]

Καλημέρα!

Πίσω στην Αθήνα χωρίς το λουλούδι μου...

Έχει ακόμη βήχα και αφού δεν παραπονέθηκε θα τον αφήσω μερικές ημέρες ακόμη.

Αύριο θα πάμε το απόγευμα μετά τη δουλειά και βλέπουμε για επιστροφή...

Πάντως αρχίζουμε να σκεφτόμαστε διάφορα...

Όπως να μετακομίσουμε εμείς κοντά στους γονείς μου.

Και να πηγαινοερχόμαστε στην Αθήνα για δουλειά...

 

Καλή εβδομάδα

[lenagr1]

αχ, βικάκι. Το λουλουδάκι σου δεν προκειται να σου παραπονεθεί, όπως εσύ νομίζεις. Να΄ξέρεις ότι αφού είναι κοντα σε ανθρώπους που τον αγαπούν και ειδικά του κάνουν όλα τα χατήρια-ξερω εγω τι σου λέω, την ίδια φαση πέρασα, δεν πρόκειται να σου γκρινιάξει. Ίσα ισα που θα μάθει να ζει πιο ηρεμα, αφού δεν είναι δίπλα στο άγχος το δικό σου. Το θέμα είναι εσύ ποσο θα αντέξεις μακριά του. Κοίτα να ηρεμήσεις και να δεις ξεκάθαρα τι είναι καλό για τον μικρό και για σένα μετα. Παντως είσαστε σε καλό δρόμο και έχεις αρκετο χρόνο να το σκεφτείς μιας και ο μικρός είναι ήδη σε καλά χέρια