ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ.....

[mamakoula]

Κορίτσια, καλησπέρα!!!

dora, όταν προσπάθησα να μιλήσω έτσι στη μητέρα μου, λέγοντάς της ότι είμαι ό,τι έφτιαξες και να μην παραπονιέσαι, μου είπε ότι ήμουν μια χαρά μέχρι που ξέφυγα από τον έλεγχό της και πράττω όπως ορίζουν οι φίλοι μου, οι οποίοι φταίνε για όλα όσα μου έχουν συμβεί. Άντε τώρα να της εξηγήσεις. Κι όταν προσπάθησα να την φέρω σε επικοινωνία με ψυχολόγο, γιατί η κατάσταση είχε κι έχει φθάσει στο απροχώρητο, ιδιαίτερα μετά από το θάνατο του μπαμπά μου, είπε ότι δεν είναι τρελή. Πλήρης ασυνεννοησία.

Οπότε, έπραξα όπως νόμιζα καλύτερα, δηλαδή μιλάμε για ό,τι γενικό κι αόριστο υπάρχει. Όχι ότι δεν "μου τη λέει", ιδιαίτερα για ό,τι αφορά το παιδί, αλλά, τέλος πάντων, δεν πληγώνομαι όπως πρώτα.

Κορίτσια, και συγγνώμη κιόλας που ρωτάω, αλλά όταν κάποιος υποφέρει από κάποια σημαντική κι ίσως ανίατη αρρώστεια, ο γιατρός που παρακολουθεί δεν συστήνει παρακολούθηση κι από ψυχολόγο; Γράφω αυτό, μήπως κάπως έτσι πειστούν πιο εύκολα να δουν κάποιον ειδικό.

 

Την ίδια απορία έχω κι εγώ και είμαι ψιλοθυμωμένη με τη γιατρό της γιατί ενώ το βλέπει δεν την προτρέπει σε κάτι τέτοιο. Και ο πατέρας μου πριν κάνα 2μηνο μου είχε υποσχεθεί ότι θα το ξαναέλεγε στη γιατρό της να την πείσει γιατί είναι η μόνη που μπορεί αλλά μάλλον απλή υπόσχεση ήταν γιατί δεν είδα κάτι. Βέβαια, όπως ανέφερα κάποια στιγμή τα είχε βάλει με τη γιατρό της χωρίς να λέει γιατί και παίζει και το ενδεχόμενο να της είχε προτείνει να δει κάποιο ψυχολόγο και να στράβωσε. Πάντως αν ποτέ έρθει το παιδί μου και μου πει μάνα έχω παράπαονα από σένα όχι σε ένα σε εκατό ψυχολόγους και εκατό γιατρούς θα πάω για να δω τι έκανα λάθος, όχι να πάω να το βγάλω και τρελό απ΄οπάνω και όλους δηλαδή τους υπόλοιπους εκτός από μένα. Ασε που η νοοτροπία ότι μόνο οι τρελοί πάνε σε ψυχολόγο μου χτυπάει στα νεύρα.

[mitaki]

Αχ μωρέ μαμακούλα άμα δεν θέλει να πάει μόνη της με το ζόρι δεν μπορεί κανείς να την πείσει. Το ξέρω ότι είναι εκνευριστικό αυτό με τον μπαμπά σου (το ίδιο γίνεται με τον δικό μου) αλλά πόσο να αντέξουν και αυτοί την γκρίνια???? Εδώ εμείς που δεν είμαστε όλη την ημέρα μαζί τους και σαλτάρουμε με τις συμπεριφορές τους φαντάζεσαι πως νιώθουν οι πατεράδες μας???? Εμένα πάντως σίγουρα τα έχει παίξει. Μου το έχει δηλώσει. Όσο για τη γιατρό μην είσαι και τόσο σίγουρη ότι δεν της έχει προτείνει να πάει σε ψυχολόγο. Εγώ νομίζω ότι απλά δεν θέλει να το κάνει η μητέρα σου (φυσικά και η δική μου) όχι ότι δεν της το έχει προτείνει η γιατρός. Υπομονή ....

[Ευάκι]

Κορίτσια έχω ακούσει για μια θεία μου που είχε πρόβλημα (δε μου το είπαν οι ίδιοι οπότε επιφυλάσσομαι για την αλήθεια). Τα ξαδέρφια μου και ο θείος λοιπόν έφεραν ένα ψυχίατρο στο σπίτι σαν φίλο τους. Έφαγαν μαζί και έβγαλε συμπέρασμα ο γιατρός. Της έδωσε κάποια φάρμακα και τα έβαζαν στο φαί της. Μόλις συνήλθε της το φανέρωσαν.

[mamakoula]

Ευάκι ακόμα και αυτό που λές το σκέφτηκα και είπα να το κάνω, να τον παρουσιάσω ως φίλο του άνδρα μου, γιατί τους δικούς μου και του πατέρα μου τους γνωρίζει όλους. ¨Ομως σε δύο ψυχολόγους που πήγα, συγνώμη αλλά έχω προκατάληψη με τους ψυχιάτρους θεωρώ ότι γράφουν μόνο φάρμακα ακόμα και όταν δεν χρειάζονται, και τους ζήτησα ακριβώς αυτό μου είπαν ότι δεν δουλεύουν ποτέ κατοίκον αλλά μόνο στο γραφείο τους και ότι δεν πρόκειται να βρώ κάποιον που να το κάνει γιατί δεν επιτρέπεται εκτός από ειδικές περιπτώσεις, εννοώντας πρόβλημα μετακίνησης. Οπότε....Άσε έχω δοκιμάσει τα πάντα στην κυριολεξία, ακόμα και εκβιασμό δεν γίνεται τίποτα. Θεωρώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις αν δεν υπάρχει κοινό μέτωπο δεν γίνεται τίποτα. Ο πατέρας μου δεν μιλάει και δικαιολογεί, η αδελφή μου αδιαφορεί και κάνει τα δικά της μη θέλοντας να δει πόσο η κατάσταση αυτή την επηρεάζει και τώρα αλλά και αργότερα όταν θα κάνει δική της οικογένεια και όποτε της λέω κάτι η απάντηση της είναι εμένα δεν με απασχολεί εγώ κάνω τη ζωή μου και αδιαφορώ, οπότε μόνη μου είναι πολύ δύσκολο να πιέσω καταστάσεις.

[dora]

Μακακουλα εχεις δικιο για τους ψυχιατρους.. κ γω νομιζω οτι δεν πανε κατ οικον. και ειναι κ παρανομο να δωσεις σε καποιον χαπια εν αγνοια του.

Αν τα πραγματα ειναι ετσι τοτε το μονο που εχετε να κανετε ειναι να κλεισετε την πορτα πισω σας κ να προσωρησετε μπροστα.. Το ξερω οτι ειναι δυσκολο αλλα εξισου δυσκολο ειναι να κλεινεις καθε φορα τα αυτια σου κ να ακους διαφορα που σε πληγωνουν.

και ας μην ξεχναμε οτι απο τη στιγμη που κανουμε οικογενεια προτεραιοτητα εχει αυτη κ τα παιδι αμας κ οχι οι γονεις μας.

Εξαλλου δεν τους χρωσταμε, μας χρωστανε.. Οπως κ εμεις θα χρωσταμε στα παιδια μας αφου επιλεξαμε να τα φερουμε στον κοσμο.

[miriki]

Όταν υπάρχει στην οικογένεια άνθρωπος που αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, τότε όλη η οικογένεια πάσχει. Συνεπώς ζήτα εσύ βοήθεια και στήριξη. Την κατάσταση πότε θα τ διαχειρίζεσαι με επιτυχία και πότε όχι, το βασικό όμως είναι ότι θα κάνεις το καλύτερο που μπορείς για τη σχέση σου με τη μητέρα σου, τον εαυτός σου και κυρίως τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Εκ πείρας......

[katesps]

Λοιπόν, κορίτσια, χθες όλη την ημέρα είχα απίστευτες τύψεις για όλα αυτά που γράφω. Η αλήθεια είναι ότι από τη μία ανακουφίζομαι που βλέπω ότι δεν είμαι μόνη, από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως είμαι σκληρή, μήπως κάτι δεν κάνω καλά, μήπως πρέπει να σκύψω περισσότερο επάνω της, να είμαι περισσότερο δίπλα της. Κι ας πληγώνομαι κι ας υποφέρω. Μάνα μου είναι, την αγαπάω, την πονάω. Κι όπως έχω γράψει στο θέμα που άνοιξε το mitaki, πάντα θα περιμένω τον καλό λόγο, έστω κι αν, πλέον, ανάγεται στη σφαίρα της ουτοπίας.

Και συγγνώμη dora, αλλά μάλλον εμείς χρωστάμε σε εκείνες, γιατί εάν δεν ήταν, δεν θα υπήρχαμε και δεν θα αγκαλιάζαμε ό,τι καλύτερο τα αγγελούδια μας.

Δεν ξέρω, βρε κορίτσια, ειλικρινά δεν ξέρω κι όλο το ψάχνω και πουθένα δεν φθάνω.

[lena-aggelos]

Λοιπόν, κορίτσια, χθες όλη την ημέρα είχα απίστευτες τύψεις για όλα αυτά που γράφω.

 

κι εγω εχω προβλημα με τη μανα μου,κι εγω νιωθω τυψεις οταν ειμαι εκνευρισμενη και τα λεω στην αδερφη μου(η οποια ειναι διαφορετικος χαρακτηρας κ δεν της δινει σημασια).γιατι νιωθουμε τυψεις ενω ξερουμε οτι εχουμε δικιο?εδω θα βοηθουσε η γνωμη ενος ψυχολογου...

[mamakoula]

Πίστεύω ότι ολας που αντιμετωπίζουμε αυτή την κατάσταση νιώθουμε τύψεις κάποιες φορές και πονάμε. Αλλιώς δεν θα αναλωνόμαστε να ζητάμε λύσεις και να το συζητάμε. Ναι συμφωνώ ότι χωρίς αυτές δεν θα υπήρχαμε, ποτέ όμως δεν θα έκανα το παιδί μου να νιώθει βάρος και υποχρέωση που το έφερα στη ζωή΄ούτε ότι μου χρωστάει χάρη γι αυτό. πράγμα για το οποίο από παιδί θυμάμαι να φορτώνομαι με τύψεις και ενοχές. Και σίγουρα το σωστό μπορεί να είναι ότι τα παιδιά χρωστάνε χάρη στους γονείς, εγώ όμως δεν το βλ΄πεω έτσι από τότε που απέκτησα παιδί. Μάλλον υποχρεωμένη νιώθω που ο θεός μου έστειλε ένα τέτοιο δώρο και νιώθω ότι του χρωστάω το νόημα της ζωής μου και σαφώς όχι αυτό σε μένα. Στο κάτω κάτω δεν μου ζήτησε και να μείνω έγκυος με το ζόρι για να το φέρω στη ζωή. Άρα δεν βλέπω και πως θα μπορούσε να μου χρωστάει αυτό το πλάσμα. Βέβαια αυτή είναι η άποψη μου και δεν σημαίνει ότι είναι και σωστή.Απλά εγώ έτσι το βλέπω.

[mitaki]

Μωρέ και εγώ νιώθω ότι της χρωστάω γιατί δεν μπορώ να πω μέσα στις κακίες και τα προβλήμα με έχει βοηθήσει κιόλας πολύ ιδίως με τη μικρή και φυσικά νιώθω τύψεις για όσα γράφω αλλά δεν παύουν να είναι αληθινά και υπαρκτά όλα. Τώρα να νιώθω ότι μου χρωστάει... όχι δεν το νιώθω.

Άσε που πάντα ένιωθα ότι εξαιτίας μου έχει υποστεί διάφορα στη ζωή της - προσπαθούσε πάντα να μου πει τι θυσίες κάνει κάποιος για τα παιδιά του και πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της χωρίς την οικογένεια που έχει.

Ίσως αυτός να είναι ένας λόγος παραπάνω που νιώθω ότι της χρωστάω... Δεν ξέρω, πάντως σίγουρα χρειάζομαι βοήθεια επί του θέματος. Απλά προς το παρόν δεν μπορώ οικονομικά να ανταπεξέλθω σε ψυχολογική υποστήριξη... Είδομεν.

[Nantia]

κοριτσια συγνωμη που επεμβαινω σε αυτη την συζητηση σας...

Να εχετε υπομονη και ισως καποτε ολα τα προβληματα λυθουν.

Μιτακι ηθελα να σου πω οτι στον Δημο Θεσσαλονικης λειτουργει δωρεαν ψυχολογικη υποστηριξη. Αν ενδιαφερεσαι μπορω να σου δωσω καποια στιγμη τα τηλεφωνα....

[ilonka19]

Καταρχήν προσπάθησε να δεις αν μόνο εσύ έχεις πρόβλημα με τη μητέρα σου ή όλοι. Εχει φίλες, πως τα πάει με τους γείτονες? Αν δεις ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει πουθενά τότε μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα ψυχολογικό για την ίδια, αλλά ψυχιατρικό, οπότε θα πρέπει να ψάξεις πολύ να βρεις τον καλύτερο. Τα ψυχιατρικά προβλήματα δεν εμφανίζονται ξαφνικά, στην αρχή ο άνθρωπός σου κανει πράγματα που τα αποδίδεις σε παραξενιές, οι παραξενιές γίνονται όλο και πιο έντονες, όλο και πιο συχνές μεχρι που σε φτάνουν στα όρια. Αν το πρόβλημα δεν είναι ψυχιατρικό, αλλά οφείλεται αλλού ο καλός ψυχίατρος δεν θα δώσει φάρμακα.

Να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνη

[mitaki]

κοριτσια συγνωμη που επεμβαινω σε αυτη την συζητηση σας...

Να εχετε υπομονη και ισως καποτε ολα τα προβληματα λυθουν.

Μιτακι ηθελα να σου πω οτι στον Δημο Θεσσαλονικης λειτουργει δωρεαν ψυχολογικη υποστηριξη. Αν ενδιαφερεσαι μπορω να σου δωσω καποια στιγμη τα τηλεφωνα....

 

Nantia μου πολύ θα ήθελα τα τηλέφωνα αυτά!!!! Πραγματικά ίσως με βοηθήσουν να γίνω καλύτερη μανούλα και πιο χαρούμενος άνθρωπος (που πάντα ήμουν απλά τώρα τελευταία έχω πέσει.)

[katesps]

lena-aggelos, νιώθουμε όλα αυτά επειδή τις αγαπάμε, τις σεβόμαστε, τις θέλουμε δίπλα μας κι όχι πίσω μας ή μπροστά μας. Είναι οι μητέρες μας και θέλουμε να τις βοηθήσουμε κι όχι να τις αφήσουμε στην τύχη τους. Αγωνιούμε γι' αυτές, έστω κι αν με τη σκληρότητά τους και την απαξίωσή τους απέναντί μας, νομίζουν ότι εμείς δεν τις θέλουμε κι, ίσως, ότι τις ανεχόμαστε, κιόλας.

mamakoula, σε καμία περίπτωση το παιδί μου δεν μου χρωστάει χάρη. Κι είναι όπως ακριβώς το γράφεις: "Μάλλον υποχρεωμένη νιώθω που ο θεός μου έστειλε ένα τέτοιο δώρο και νιώθω ότι του χρωστάω το νόημα της ζωής μου και σαφώς όχι αυτό σε μένα. Στο κάτω κάτω δεν μου ζήτησε και να μείνω έγκυος με το ζόρι για να το φέρω στη ζωή. Άρα δεν βλέπω και πως θα μπορούσε να μου χρωστάει αυτό το πλάσμα. Βέβαια αυτή είναι η άποψη μου και δεν σημαίνει ότι είναι και σωστή.Απλά εγώ έτσι το βλέπω.", όμως όταν έχεις μεγαλώσει διαφορετικά, νιώθεις ότι εσύ χρωστάς. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλω να γράψω, γιατί μερικές φορές στο γραπτό λόγο είναι δύσκολο να εκφράσεις αυτό που ακριβώς θέλεις να πεις. Άλλωστε, δεν έχω πει στο παιδί μου, ούτε σκοπεύω να πω ή να του περάσω το βίωμα ότι υπάρχει χάρη σε μένα. Άλλες εποχές.

mitaki, γιατί νιώθω ότι βιώνουμε ακριβώς τις ίδιες καταστάσεις; Οι μητέρες μας λένε και πράττουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Όλα αυτά που γράφεις από την πρώτη στιγμή είναι αυτά που αντιμετωπίζω, αυτά που μου λέει κι αυτά που με πληγώνουν. Είσαι στη Θεσσαλονίκη κι είμαι στην Αθήνα, αλλιώς σίγουρα θα σου είχα στείλει πμ για να συναντηθούμε. Τέλος πάντων, όποτε έρθεις Αθήνα ή εγώ Θεσσαλονίκη, ελπίζω να συναντηθούμε.

Αλήθεια, μήπως ξέρει κάποια κοπέλα κάτι αντίστοιχο με ψυχολογική υποστήριξη στην Αθήνα; Όχι τίποτα άλλο, αλλά εδώ οι επισκέψεις στοιχίζουν 50 (έδινα στην πρώτη ψυχολόγο) και 70 (στη δεύτερη) ευρώ τη φορά και οι καιροί είναι χαλεποί;

Ωχ, πάλι πολλά έγραψα. Sorry...

[mitaki]

Κatesps φυσικά και θέλω να συναντηθούμε. Εγώ μέσα στο χρόνο σίγουρα θα κατέβω Αθήνα. Εάν και εσύ ανέβεις πολύ ευχαρίστως να βρεθούμε.

 

Νάντια περιμένω τα τηλ. πραγματικά θα με βοηθήσουν.

 

Μαμακούλα υπομονή. Καλό σκ σε όλες μας λοιπόν και τουλάχιστον από μένα τη Δευτέρα τα... νεότερα .

[katesps]

Επειδή για φέτος τουλάχιστον δύσκολο έως αδύνατο το βλέπω. Όποτε έρθεις, θα τα πούμε.