Η δικιά μας ιστορία της φωτιάς...

[patousaki]

Πολλά τα νέα μου αυτή τη φορά!

 

Αρχίζω από την Πέμπτη, 20 Αυγούστου...

 

Έχω κλείσει βιβλία, και μαζεύω τα πράγματά μου για την μετακόμιση. Δλδ, μαζεύω αυτά που δε θέλω να πακεταριστούν από τους μεταφορείς. Ρούχα δικά μου (τα καλοκαιρινά που χρειάζομαι για τώρα, και τα χειμωνιάτικα για όταν με το καλό φύγω για Μάντσεστερ), τα αντίστοιχα του παιδιού, κάτι καλλυντικά, κάτι ψιλοπραγματάκια... που αν δεν ερχόταν η αδελφούλα μου με τον άντρα της και το μεγάλο του-του, δεν έχω ιδέα πώς θα τα μετέφερα!

 

Ο καλός μου, αντίστοιχα μάζευε τη βαλιτσούλα του για το φευγιώ της Κυριακής...

 

Ο κόμπος στο λαιμό τεράστιος και ο αναστεναγμός και το δάκρυ κορόμηλο με κάθε ευκαιρία.

 

Παρασκευή 21, πρωί

 

Έρχονται οι άνθρωποι από το πρωί, πακετάρουν με απίστευτους ρυθμούς και κατά τις 17.00 όλο μας το σπιτάκι έχει γίνει 250 πακέτα (διαφόρων μεγεθών).

 

Εγώ έχω πάει στο πατρικό μου, μεταφέροντας άλλα λίγα πραγματάκια μας, ο καλός μου κάνει εξωτερικές δουλειές, το παιδί είναι ξανά στη γιαγιά και τον παππού.

 

Οι μεταφορείς αποφασίζουν να αλλάξουν το αρχικό σχέδιο για μετακόμιση την επόμενη μέρα και να συνεχίσουν με το μέρος β΄.

 

Έτσι, γύρω στις 19.00 βρισκόμαστε όλοι στο πατρικό του καλού μου, με ~ 8 άτομα να κατεβάζουν ...ΑΠΟ ΔΥΟ ΦΟΡΤΗΓΑ πράγματα, και να τα στοιβάζουν στο ισόγειο του σπιτιού (άδειο διαμέρισμα, που μετατρέψαμε ωραιότατα σε αποθήκη με τα πράγματά μας!).

 

22.00 το "πάρτυ" είχε τελειώσει, και κατάκοποι πηγαίναμε για ύπνο στο πατρικό μου. Τουλάχιστον νιώθαμε ότι κερδίσαμε μια μέρα για να την απολαύσουμε οι τρεις μας!

 

Σάββατο 22, πρωί

 

μετά ένα γρήγορο καφεδάκι, αφήνουμε τη Νικόλ στους γονείς του Δημήτρη, και πάμε να κάνουμε ό,τι άλλο είχε μείνει από ψώνια τελευταίας στιγμής...

 

Μεσημεράκι, πάμε για το παιδί και καθόμαστε με τους γονείς μέχρι το απόγευμα. Κάποια στιγμή, διαπιστώνουμε βγαίνοντας από το σπίτι ότι "...σα να μυρίζει φωτιά!"

Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, δε δίνουμε και πολύ σημασία (εννοείται ότι δεν έχουμε ακούσει ειδήσεις 2 μέρες, και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τί γίνεται!), και πάμε για το πατρικό μου...

 

...Κάπου εδώ λέω να σας κατατοπίσω χωροταξικά επεξηγώντας ότι το πατρικό μου = Ν. Βουτζάς, και το πατρικό του Δημήτρη = Ντράφι... ΚΑΛΟ???

 

Από εκεί και πέρα ζούμε μια τραγωδία!

 

Στις 12 τη νύχτα κόβεται το ρεύμα και ο Δημήτρης που γενικά είναι τέρας ψυχραιμίας, θέλει να μας μεταφέρει σε σίγουρο μέρος και με βάζει να μαζέψω τα εντελώς απαραίτητα και να την κάνουμε γρήγορα.

 

Ώρα 01.30

Παίρνω παιδί που κοιμάται στην αγκαλιά, και αφού βάζω βρεγμένες πετσέτες στα παράθυρα, φεύγουμε για Ντράφι, όπου έχουμε δει νωρίτερα στην τηλεόραση ότι δυνητικά -ανάλογα με τη φορά του αέρα- κινδυνεύει. Ο καλός μου είναι αποφασισμένος να πάει να πάρει τους δικούς του με το ζόρι. Στα μισά του δρόμου για το σπίτι τους, μου δίνει το αυτοκίνητο, μου λέει να μην προχωρήσουμε άλλο, αλλά να τον αφήσω να πάει με τα πόδια και να φύγω με το παιδί.

 

Στο μεταξύ οι σκηνές που ζούμε θυμίζουν πόλεμο...

 

Η στάχτη και ο καπνός είναι σα να βρίσκεσαι σε χιονοθύελλα που σε εμποδίζει να βλέπεις. Πυροσβεστικά σε ετοιμότητα, και άπειρα αυτοκίνητα να τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις σαν αφιονισμένα.

 

Ψυχικά και σωματικά κουρέλι, φτάνω στο σπίτι της αδελφής μου κατά τις 02.00. Το παιδί σε υπερένταση πια, και εγώ να περιμένω νέα του Δημήτρη... Το κινητό του χωρίς σήμα.

 

Η ώρα είναι σχεδόν 04.00 όταν έρχεται και αυτός στην αδελφή μου, καπνισμένος, κατάκοπος και αγχωμένος. Οι γονείς του δεν ήθελαν να ακολουθήσουν και να αφήσουν το σπίτι τους.

 

Ξαπλώνουμε λίγο με την τηλεόραση στο ΣΚΑΙ ενώ κάθε τόσο ανοίγουμε τα μάτια για να δούμε τί γίνεται.

 

Στις 07.00, αφού τα νέα είναι εντελώς αποθαρρυντικά, αποφασίζει να ξανακάνει μια προσπάθεια να τους φέρει και φεύγει.

 

Στις 10.00 εμφανίζονται όλοι, πραγματικά ερείπια, τα πεθερικά μου 10 χρόνια γερασμένα μέσα σε 24 ώρες, και το μόνο που μπορεί να ψελλίσει ο Δημήτρης είναι... "αν δεν τους έφερνα με το ζόρι, θα καίγονταν ζωντανοί, σαν τα ποντίκια. Το σπίτι μάλλον το χάνουμε..."

 

...

 

Ήταν σχεδόν απόγευμα που μάθαμε ότι για άλλη μια φορά το σπίτι τη γλίτωσε. Η αυλή καμμένη από άκρη σε άκρη, και το σπίτι -σα να έχει βάλει άγιος το χέρι του- ανέπαφο. Το Ντράφι είχε διαφύγει τον κίνδυνο, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πια ούτε θάμνος για κάψιμο...

 

Λίγες ώρες μετά θα πήγαινα τον αντρούλη μου στο αεροδρόμιο. Θα χαιρετιόμασταν και θα σχολιάζαμε την τύχη μας που αυτή -η τελευταία μας μέρα παρέα- δε μας είχε επιτρέψει να χορτάσει λίγο ο ένας τον άλλο.

 

Γυρνώντας, μαθαίνω ότι είχε έρθει η σειρά των γονιών μου να ξενυχτίσουν στα παράθυρα του σπιτιού, προσπαθώντας να παρακολουθήσουν την τρελή πορεία της φωτιάς...

 

Δε μπορώ να σας μεταφέρω τα συναισθήματά μου. Δε μπορώ να εκφράσσω την πίκρα μου και τον πόνο μου που θεωρώ ότι είναι κοινός με όλο τον υπόλοιπο κόσμο-πολίτη αυτής της χώρας.

 

Αυτό όμως που με ισοπέδωσε δίνοντάς μου τη χαριστική βολή, ήταν η απογοήτευση των ανηψιών μου, που λίγο καιρό πριν, ντυμένα προσκοπάκια έσπευδαν με χαρά στη δενδροφύτευση. Τα μάτια τους γεμάτα απορία ζητούσαν την εξήγηση για το χαμό ενός φίλου. Του δέντρου που είχαν υιοθετήσει...

[IRINARI]

Και εμείς τα ίδια ψιλοπεράσαμε!

Το πιο συγκλονιστικό όμως για μένα είναι να βάλω τα βουνά από το πίσω μπαλκόνι τώρα το βράδυ να είναι σαν κάποιος να έχει ανάψει φωτάκια διάσπαρτα.Και βέβαια τα ¨φωτάκια¨ αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από κούτσουρα που ακόμα καίνε-απομεινάρια της φωτιάς.

Μου έρχονται δάκρυα στα μάτια...

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

Patousaki μου..........τι να πω????????

Τέλος καλό,τουλάχιστον.............Όσο για το Ντράφι,το ξέρω καλά...........δεν έχει μείνει ούτε θάμνος..........Πήγα με την παιδική μου φίλη και γειτόνισσα εδώ στην εξοχή,στο σπίτι της στο Ντράφι,να δούμε τι έγινε.......και ακριβώς τα ίδια.......Όλα καμμένα,αλλά ευτυχώς το σπίτι τη γλύτωσε........Μάλλον η φωτιά "πέρασε" με τρομερή ταχύτητα,και την γλύτωσαν τα περισσότερα σπίτια.........Κατά τα άλλα.........ΚΡΑΝΙΟΥ ΤΟΠΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τι να απαντήσεις στα παιδιά???????????

[patousaki]

...κι εμείς το έχουμε ζήσει πολλές φορές δυστυχώς!

 

Βλέπεις, είναι πολλά τα χρόνια που είμαστε (ήμασταν) κάτοικοι αυτών των περιοχών.

 

Κάθε φορά λες ότι πάει πια! Θα είναι και η τελευταία που "καιγόμαστε"!

 

Και κάθε φορά το ίδιο...

 

Τη μια να σταματάει στο πίσω μέρος της αυλής.

 

Την άλλη να σε αναγκάζουν να εγκαταλείψεις το σπίτι σου, και να μην έχεις ιδέα αν μετά από ένα βράδυ ύπνου στο αυτοκίνητο στη Λεωφόρο Μαραθώνος θα έχεις ακόμη σπίτι...

 

ΦΡΙΚΗ!

[tboys]

Βρε patpusaki που πας???

 

(Σε λίγο άστοχο θέμα σου βέβαια αλλά αν δεν το κάνω εδώ μάλλον δε θα γράψω ποτέ ...)

 

Κοντά ένα χρόνο έχουμε να μιλήσουμε

Ποπο πως πέρασε ο καιρός

Συγχαρητήρια για τον Τίτλο!!!

Σας θαυμάζω πραγματικά για την αποφασή σας να φύγετε, είμαι σίγουρη ότι θα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα!!!

 

Θα μαθαίνουμε νέα σου έτσι?

[mariamb]

Πολλά πράγματα μαζεμένα για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και το συναίσθημα να μην προλαβαίνει να εκδηλωθεί λόγω του επείγοντως των γεγονότων. Υπάρχει όμως και η καλή πλευρά...ότι όλοι είσαστε υγιείς και ασφαλείς ..και ετοιμάζεστε για νέα ξεκινήματα! Όσο για εμένα ακούω ένα τραγούδι του Ιωαννίδη..και έχω κολλήσει σε ένα στίχο...θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε γέννησα εδώ! Αρκεί άραγε ένα συγγνώμη;