Για την πιστη ...

[elenik]

Μία από τις χειρότερες στιγμές που ζήσαμε με τον άντρα μου, ήταν στη Θεσσαλονίκη.

Εκεί μας έστειλαν από το νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, λέγοντάς μας ότι μπορεί η κατάσταση να είναι πάρα πολύ σοβαρή και με όχι ιδιαίτερα πολλές ελπίδες –ευγενικός τρόπος για να πεις ελάχιστες-, αλλά το λέμφωμά μας είχε ένα τρωτό σημείο: δεν άντεχε την χημειοθεραπεία. Αυτό θα εκμεταλλευόμασταν, αρκεί να μην είχε προλάβει να «στείλει», καθώς η περιοχή που είχε τον όγκο ο μικρός, ήταν η κοιλιακή (συγκεκριμένα στο έντερο), γεγονός που δυσκόλευε τα πράγματα για μας και αντιστρόφως … ανάλογα … τα διευκόλυνε για το «θεριό».

Στην συμπρωτεύουσα λοιπόν, όπου το ραντεβού πραγματοποιήθηκε 3 μέρες μετά την ανακοίνωση της νόσου, συναντήσαμε έναν γιατρό, ο οποίος (για να μην τα πολυλογώ και ανεβάζω πίεση), μόνο με τα αποτελέσματα της ιστολογικής (όπου μας έλεγε τι είχε ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ από το παιδί) και χωρίς καμία άλλη εξέταση που να δείχνει την κατάστασή του μετεγχειρητικά, μας ενημέρωσε, πως λόγω της επιθετικότητας της νόσου, σε συνδυασμό με την περιοχή που παρουσιάστηκε ο όγκος, θα έπρεπε να θεωρήσουμε ότι το παιδί έχει «γεμίσει», οι θεραπείες θα κρατήσουν 5 μήνες και μακάρι να αντέξει και το παιδί τόσο, γιατί η θεραπεία είναι ιδιαιτέρως επιθετική, οπότε το παιδί μπορεί να μην ανταπεξέλθει στις θεραπείες και στα φάρμακα. Σε περίπτωση όμως που τα καταφέρει, έχει πολλές πιθανότητες να αποκτήσει κάποια μόνιμη βλάβη … κάπου…

Όταν δε, ρώτησα αν υπάρχει ελπίδα να τα καταφέρει να βγει νικητής απʼ αυτό, μου είπε: ο Θεός είναι μεγάλος!

Αυτό το ήξερα και το ξέρω, απλά έκανα κάποιες ώρες να συνειδητοποιήσω πόσο «μικρός» ήταν ο γιατρός αυτός.

Εκείνη τη μέρα, που ακροβατούσα (έχοντας χάσει -προς στιγμήν- την πίστη μου στους ανθρώπους, στο Θεό, σε όλα…) ανάμεσα στο να αφήσω το παιδί μου να σβήσει ήσυχα, ή να γυρίσω την επομένη στο νοσοκομείο για την εισαγωγή, προκειμένου να του τοποθετήσουν το χίκμαν, μίλησα στο τηλέφωνο με τους ανθρώπους μου.

Αυτή που φοβόμουν πολύ, ήταν η μάνα μου. Έτρεμα μην πάθει τίποτα, αλλά η ανάγκη μου να της μιλήσω νίκησε. Άρχισα να ξαναβρίσκω την πίστη μου, όταν η μάνα μου, που αγχώνεται και λιώνει με το παραμικρό, κάνοντάς το να μοιάζει βουνό, ήταν ήρεμη (μάλλον ακουγόταν), δεν έκλαιγε και μου έλεγε πόσο σίγουρη ήταν ότι όλα θα πάνε καλά. Η δε κολλητή μου, με βοήθησε ακόμα περισσότερο, όταν άρχισε να μου ρίχνει τα σχετικά μπινελίκια, προτρέποντάς με να δω το παιδί μου. Και όντως, εκείνος έπαιζε, μιλούσε συνέχεια –όπως πάντα-, ζητούσε συνέχεια να φάει και δεν έχανε ευκαιρία να γελάσει.

Ποιος ήταν αυτός ο γιατρός που θα έσβηνε την πίστη μου τόσο εύκολα;

Και ποια ήμουν εγώ για να μην πιστέψω στη ζωντάνια και στο γέλιο του παιδιού μου, που δεν αφήνει περιθώρια να μην γίνει αυτό που θέλει;

Μαζέψαμε τα κομμάτια μας εγώ κι ο άντρας μου κι έχοντας πάρει απόφαση, πως μόνο εκεί που η πίστη μας θα μεγαλώσει και ότι θα βρούμε ανθρώπους που θα πούμε: ΑΦΗΝΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ και θα το νιώθουμε, και φυσικά με αρχηγό της αποστολής τον 4,5 χρονών γιο μας ξεκινήσαμε για την Αθήνα.

Έτσι στα τυφλά.

Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ραντεβού.

Αλλά με κάτι πολύτιμο: συγγενείς και φίλους, έτοιμους να μας βοηθήσουν.

Σε όλο το δρόμο τραγουδούσα και χαμογελούσα. Για πρώτη φορά, μετά από καιρό, ΔΕ ΦΟΒΟΜΟΥΝ. Αυτή η υπέροχη και ανακουφιστική γαλήνη, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Σαν τη μάνα μου κι εγώ, πάντα κάτι έβρισκα για νʼ ανησυχώ. Και τώρα… απλά γαλήνη…

Και στην Αθήνα μια χαρά φτάσαμε, και κρεβάτια στρωμένα να μας περιμένουν βρήκαμε και ο Θεός δε μας άφησε ούτε μια στιγμή.

Την επομένη το πρωί, πήγαμε στο νοσοκομείο και μας έκαναν κατευθείαν εισαγωγή. Άνθρωποι χαμογελαστοί και πρόσχαροι μας βοήθησαν, μας κατατόπισαν, μας τακτοποίησαν.

Κι όταν δώσαμε τα χαρτιά μας (το εξής ένα: αποτέλεσμα της ιστολογικής) στους εκεί γιατρούς, μας ενημέρωσαν πως όντως το παιδί μας αντιμετώπιζε μια πολύ σοβαρή και επιθετική ασθένεια, που όμως δεν ξέρουμε την έκτασή της και τι έχει απομείνει στο παιδί μετά την επέμβαση, αν δεν κάνουμε τις απαραίτητες εξετάσεις για τις οποίες χρειαζόταν 10 ημέρες, προκειμένου να έχουμε σαφή εικόνα. Και μέχρι τότε θα έπρεπε να περιμένουμε. Ούτε καν η αναμονή αυτή με πτόησε, γιατί ένιωθα πια καλά, ήξερα ότι όλα θα πάνε καλά, ένιωθα εμπιστοσύνη. Κι όλα αυτά τα μετέδιδα στο παιδί μου.

Κι οι μέρες πέρασαν και τα αποτελέσματα βγήκαν κι η πίστη μου τονώθηκε κι άλλο. Στην Αλεξανδρούπολη είχαν κάνει εξαιρετική δουλειά, είχαν καθαρίσει επιμελώς την περιοχή και το παιδί φαινόταν καθαρό. Ωστόσο, ο βαθμός επικινδυνότητας ήταν μεγάλος (λόγω της θέσης) και επιβάλλονταν θεραπείες 3ου-4ου σταδίου.

Ξεκίνησε η προφάση, ξεκίνησε σιγά σιγά κι η «αναισθησία» μου. (Εξαιρουμένης της πρώτης εβδομάδας που όλοι είμαστε σαν τα ψάρια έξω απʼ το νερό).

Γενικώς έχω μια ευκολία να τα βρίσκω με τα παιδιά, παρά με τους μεγάλους. Έβλεπα το γιο μου χαμογελαστό να παίζει, κι ας είχε την προέκτασή του σε σωληνάκια και ορούς, αυτός έπαιζε και γελούσε. Κανείς δεν είχε το δικαίωμα να του το στερήσει αυτό και κυρίως όχι εγώ.

Μόλις ενσωματώθηκε αυτό στον σκληρό του εγκέφαλού μου (που είναι παλιό μοντέλο και δεν έχει καλές ταχύτητες βεβαίως, βεβαίως…) έγινα η μαμά-ουράνιο τόξο και η …τρρρελή χαρά!... Ποιος θα μου έλεγε για χρωματικούς συνδυασμούς και σοβαρή εμφάνιση και συμπεριφορά 36χρονης…

Τι να μου πούνε…

Τα παιδιά ήξεραν ότι ήμουν στο νοσοκομείο, γιατί ένα πολύχρωμο πράγμα είχε περάσει από τον διάδρομο…

extreme καταστάσεις παλέτας Αχτίδα μου…

Τι αφηρημένη τέχνη και τι ο κλόουν της γειτονιάς…

C est moi που λεν κι οι Γάλλοι…

 

Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπιανα άλλους γονείς να με κοιτάζουν περίεργα. Δεν πτοήθηκα, γιατί το γιαβρί μου ακόμα γελούσε, κι ας πονούσε πια κι ας μην μπορούσε να φάει κι ας μην μπορούσε να κάνει πολλά …

ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΟΜΩΣ ΝΑ ΓΕΛΑΕΙ !!!

Κι εγώ το βοηθούσα και ήμουν περήφανη και χαρούμενη.

Οι γονείς που με στραβοκοίταξαν και με σχολίασαν, με τον καιρό έγιναν καλοί φίλοι, έγιναν βλέπετε κι αυτοί … αναίσθητοι σαν εμένα…

Όσο για τα παιδιά, η … καλύτερή μου, η οποία βέβαια εξελίχτηκε στην … καλύτερη των παιδιών, που έφτασαν σε σημείο να μην υπολογίζουν ώρα και πόνο, προκειμένου να μαζευτούν για να μου κάνουν ότι πλάκα τους κατέβαινε στο μυαλό (όχι σπάνια… «εγκληματικό») .

 

Η πίστη όλων μας, μας γύρισε στο σπίτι μας,

η «αναισθησία» μας, μας βοήθησε να αντέξουμε μακριά απο αυτό…

 

Η πίστη μεταφράζεται σε πολλά: ηρεμία, γαλήνη, «αναισθησία», αγάπη, εμπιστοσύνη στους ανθρώπους… κι ένα σωρό ακόμα. Σίγουρα όμως δεν μεταφράζεται σε πανικό κι απαισιοδοξία.

Μην αφήσετε τίποτα απο αυτά να κερδίσει ούτε ένα λεπτό απʼ τις σκέψεις σας για το αύριο.

Η πίστη σου ΗΡΩΑ μου θα σε κάνει καλά, σε έχει ήδη κάνει νικητή, για αυτό και σε χειροκρότησα και σε χειροκροτώ και δε θα σταματήσω γιατί γίνεσαι καλά από μόνη σου, τα φάρμακα απλά βοηθάνε.

Και συ ΑΧΤΙΔΑ μου, διώξε το γκρίζο, δε σου πάει και το ξέρεις. Σε κανέναν δε πάει. Εσύ άλλωστε και τα …χρώματα, γνωρίζεστε πολύ καλά. Για παίξε παιχνίδι, όπως ξέρεις εσύ. Εσύ διαλέγεις τα χρώματα, εσύ με αγάπη τα «κερνάς» στα μάτια των άλλων, στα μάτια της κόρης σου, στα μάτια του εγγονού σου.

 

Σχετικά με την εκπομπή που σας ανέφερα:

ένας μοναχός στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης Σινά, μιλούσε για τη σκέψη του πατέρα Παΐσιου να κάνει ένα κηπάκι με τοματιές. «Ο λογισμός του όμως, σοφός, νίκησε: είμαι εγώ παραπάνω από τους βεδουίνους που γυρνούν στην έρημο και ούτε φυτά έχουν ούτε τίποτα; Όχι. Έτσι λογίζεται η πίστη, να αφεθείς στα χέρια του Θεού, όπως τα πουλάκια του ουρανού, να είσαι στην έρημο και να ξέρεις πως ο Θεός δεν θα σε αφήσει. Για αυτό λεν πως η πίστη ανθεί στην Έρημο…»

 

Η πίστη λοιπόν, τους βοηθάει όλους: κι αυτούς που στην πορεία της ζωής τους συνάντησαν ένα Γολγοθά, αλλά κι αυτούς που έτσι «φορτωμένοι» ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο.

Ένα παιδί που η ζωή θέλησε να του στερήσει μα εκείνο με την πίστη και την αγάπη κατάφερε όχι μόνο να κερδίσει, αλλά και να αποκτήσει πολλά περισσότερα από πολλούς άλλους, είναι και ο Ζήσης. Ένα παιδί που ξεκίνησε την πορεία του με «…μία δύσκολη εμπειρία ζωής και θέλησε να γράψει ότι αισθανόταν. Ότι του συνέβαινε και ότι ένιωθε το έγραφε…» όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του.

 

Μου άρεσε η «εισαγωγή» που του έκαναν:

«… όταν μιλάει η ψυχή ενός ανθρώπου, είναι άσχετο με τη λογική του ικανότητα.

Ας μάθουμε επιτέλους να διαβάζουμε τι λένε οι ψυχές και όχι οι λογικές.»

 

Κι εγώ συμφωνώ και νομίζω πως είναι καιρός γιατρέ μου…

 

Το δώρο μου σήμερα είναι ένα ποίημα του Ζήση Ρουμπίδη, του νικητή, του ήρωα…

 

Αχ και να ειχα

Η αγάπη σου ανήκει στην καρδιά μου.

Η φλόγα σου σιγοκαίει στο κορμί μου.

Στον ρυθμό της καρδιάς η αγάπη μου είναι σαν ροδοπέταλο.

Η αγάπη σου ανήκει στην καρδιά μου.

Αχ και να ειχα εσένα στο όνειρο που βλέπω.

Αχ και να ειχα την μορφή σου να σε κοιτάω να μου λες σʼ αγαπώ.

Έλα να σε κρατάω ο χρόνος μου τελειώνει.

Έλα θέλω ένα σου φιλί μόνο.

Έλα είναι ο αέρας που φυσάει.

Η φλόγα σου σιγοκαίει στο κορμί μου.

Θέλω να σε έχω σαν ροδοπέταλο.

Αχ να 'χα την καρδιά σου.

Είσαι μέσα στην ψυχή μου.

Ζω την στιγμή κάθε στιγμής του έρωτά μας.

Αχ να ειχα τη μορφή σου να σε κοιτάω.

Αχ να ειχα εσένα, αχ να ειχα.

 

 

Α! Να μην το ξεχάσω…

Στο σπίτι μας γυρίσαμε σε τρεισήμισι (περίπου) μήνες…

Και ο μικρούλης, ή για να ειμαστε πιο σωστοί,

 

 

ο ΜΕΓΑΛΟΣ δεν έχει καμία βλάβη

 

 

 

(ούτε μόνιμη, ούτε προσωρινή)

 

 

 

ΠΟΥΘΕΝΑ.-

 

http://mamastinkomotini.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[elenik]

8.6.09

 

Ο μπαμπάς..

 

 

 

...είναι πάντα ο δυνατός και αυτός που με τραβάει μπροστά..πάντα θυμάμαι όλα του τα μαθήματα,τις αρχές και τις αξίες μας..τα πρέπει και τα σωστά..είχα δώσει μια υπόσχεση,πως θα τον κάνω υπερήφανο,με αυτήν ζώ..να προχωράω μπροστά και να με βλέπει να γελάω..να του δίνω μια αγκαλιά και να του λέω σ'αγαπάω..εύχομαι μια μέρα να τα καταφέρω,όλα αυτά που έχω στόχο..ξέρω οτι δε σε απογοήτευσα ποτέ,όμως κι εσύ στάθηκες δίπλα μου,δάκρυσες αλλά ποτέ δεν έδειξες οτι ανησυχείς..ίσως να είσαι η αδυναμία μου γιατί είμαστε ίδιοι..είσαι φύλακας άγγελος για εμένα,απο την πρώτη στιγμή που μου κράτησες το χέρι..το στήριγμά μου,ό,τι χρειάζομαι να μου δίνεις..ηρεμία,σιγουριά,προστασία..

 

Η μαμά...

 

 

 

ο φύλακας άγγελος ο ανήσυχος,με κρατάει αγγαλιά σφιχτά μη πάθω τίποτα..φοβάται κι επιμένω πως κανένας άλλος δε θα με αγαπήσει ούτε θα πονέσει μαζί μου περισσότερο απο την μανούλα μου..κανένας δε θα με νιώσει όσο εσύ..η αγάπη σου μου γεμίζει την μέρα,τη ζωή..δε θα μπορούσα πουθενά να είμαι καλύτερα!Υπήρξαν φορές που ο φύλακας άγγελός σου ήμουν εγώ,γιατί κι εσύ χρειαζόσουν το κουράγιο μου..σου φώναζα γιατί φοβόσουν και έπρεπε να με στηρίξεις και όχι να λυγίζεις..όμως κατάλαβα οτι ήσουν ότι πολύτιμο είχα και όλο αυτό τραυμάτισε και έσενα..έτσι έτρεξα και επανόρθωσα τις φωνές,σου είπα να μου έχεις εμπιστοσύνη και ησύχασες..και κάθε μέρα μας φωτίζει όλο και πιο πολύ..

 

Η αδερφούλα...

 

 

είναι ωραίο να έχεις μια αδερφή..όλο για χαζομάρες μαλώναμε,ποτέ δε πήραμε στα σοβαρά πόσο σημαντική είναι η μια για την άλλη..όλα άλλαξαν μεταξύ μας και επιτέλους γίναμε αδέρφια..ξέρω οτι στον κόσμο είσαι το καλύτερο φιλαράκι και ποτέ δε θα χαθούμε..γιατί είσαι οικογένεια,είσαι αίμα μου..μου κράτησες απίστευτη παρέα όταν δεν ένιωθα καλά,όταν ο γιατρός δεν άφηνε να κάνω κάποια πράγματα..με στήριζες,με καταλάβαινες σαν σωστό αδερφάκι..με ακολούθησες!Χαίρομαι με κάθε ευτυχία σου και μετράει για εμένα διπλά..

 

Το πιο γλυκό μάθημα...

 

 

...που πήρα..ήταν να έχω την οικογένεια μου πάνω απο τον καθένα..γίναμε ομάδα..όσο έχω εσάς δε φοβάμαι τίποτα και όλα αυτά που μας έδεσαν μένουν στην καρδιά μας..σαν το πιο πολύτιμο μάθημα που πήραμε..οτι έχουμε ο ένας τον άλλον..ανακαλύψαμε ο ένας τον άλλον..και για όσα άλλα έρθουνε είμαστε μια γροθιά..

http://hdsurvive.blogspot.com/

[elenik]

Η Λυδία πολεμά με τον καρκίνο

 

 

Πόλεμος είναι. Από τη μια μεριά το παιδί, από την άλλη η ασθένεια. Δεν είναι η έκβαση το θέμα. Είναι το παιδί, η μάχη, η ασθένεια. Και μια αγκαλιά να τα χωράει όλα αυτά.

 

............

Wednesday, May 20, 2009

 

Πέντε χρόνια μετά

 

 

Σήμερα κλείνουν 5 χρόνια από την διάγνωση της Λυδίας.

 

Η Λυδία είναι μαζί μας, στην αγκαλιά μας. Όταν την αγκαλιάζουμε, κλείνουμε μέσα μας τη ζωή της (είναι πλέον σε εκείνο το μικρό % που φτάνουν τα 5 χρόνια από την διάγνωση), την δύναμή της, τον καρκίνο της, την γενναιότητά της, το πείσμα της ("οκ, αυτό το χεράκι δεν δουλεύει, πάμε τώρα να κρεμαστούμε στο μονόζυγο, που έχει πλάκα;

"), το γέλιο της, τα μάτια της, τα σημαδάκια στο κεφαλάκι

και στο στήθος και στην κοιλίτσα της, την πίστη της, τις δυο τρεις άσπρες τρίχες στα μαλλιά της, την ελπίδα της, την τσαντίλα της ("οκ, εσύ να πηγαίνεις κάθε μέρα νοσοκομείο και εγώ να πηγαίνω να παίζω μπάλα"), την όρεξή της για τη ζωή που μοσχοβολάει όταν καθρεφτίζεται στα μάτια της ("θέλω να μου δώσεις ένα λεφτάρικο να πάω στην καφετέρια να πιω καφέ και να κάνω ένα τσιγάρο").

Κλείνουμε στην αγκαλιά μας την ζωή και τον θάνατο. Και την αγαπάμε όπως Εκείνη μας έμαθε.

 

 

 

Δεν θα μπορουσε να λειπει ...http://lydia-tigria.blogspot.com/

[fistikaki]

σπαραζει η καρδια μου...

κοιταω το παιδι μου...

 

δε θελω να ειναι ηρωας....

δε θελω να δοκιμαστει η πιστη μου...

 

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΘΕΕ ΜΟΥ... ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ...

ΜΗ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΟΣΑ ΜΠΟΡΩ Ν ΑΝΤΕΞΩ

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

[elenik]

http://www.youtube.com/watch?v=0Cz8l8FBf4M

 

[leni]

θεέ μου...

 

Κοίτα απο ψηλά όλα τα παιδιά του κόσμου...

 

Και το δικό μου...

 

Πρόσεχέ τα Θεέ μου...όλα...

[ΚΑΤΕΡΙΝΑ_M]

http://www.bestrong.org.gr/el/onlinecommunity/

http://bestrongblogs.blogspot.com/

http://liunco.blogspot.com

http://mastektomi.blogspot.com/

[ΚΑΤΕΡΙΝΑ_M]

http://www.bestrong.org.gr/el/onlinecommunity/

http://bestrongblogs.blogspot.com/

http://liunco.blogspot.com

http://mastektomi.blogspot.com/

[iro]

Υποκλίνομαι.

 

Περιττή και ανάξια μπροστά σου.

 

Μια αγκαλιά μόνο από εμένα - σε σένα, το πρότυπο.

[elenik]

http://ligery.pblogs.gr/tags/aytismos-gr.html

 

 

Σας παρακαλώ , όλοι οι Γονείς αλλά ιδιαίτερα οι υποψήφιοι Γονείς

δώστε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας

στον εαυτό σας

και διαβάσετε αυτήν την εγγραφή. Είναι κάτι περισσότερο από χρήσιμη

Μπορεί τα πολλά λόγια να είναι είναι φτώχεια.Αλλά και τα δικά μου λίγα, είναι ακόμη φτωχότερα . Ακούστε μια Κραυγή που μιλάει και σπάει τζάμια,ρίχνει τοίχους Τύφλα νάχουν οι Μολότοφ.

 

Συγκλονιστικό... Εδώ και έντεκα μήνες, από ιατρικό λάθος γεννήθηκε ο Ισίδωρος- Άγγελος με Σύνδρομο Ντάουν. Είναι ανιψιός μου. Σε λίγες ώρες από τη γέννηση του μεταφέρθηκε στην εντατική νεογνών της Νίκαιας. Το βρέφος έμεινε εκεί για 1,5 μήνα και κέρδισε τη μάχη για τη ζωή του. Κάθε μήνα όμως πρέπει να πηγαίνει στο νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας, για εξετάσεις. Η Πρόνοια δίνει 200 ευρώ, νομίζω ανά δυο μήνες και μ' αυτό τον τρόπο το Κράτος της Πρόνοιας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης... "καθάρισε"! Όταν θα γίνει τριών χρονών, θα φανεί το πραγματικό του πρόβλημα και τότε κανένα Κράτος, δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα... Από τώρα πρέπει να κάνει φυσικοθεραπείες και λίγο αργότερα λογοθεραπεία κ.α. Ποιος, θα πληρώνει; Οι γονείς του είναι εργαζόμενοι, χωρίς άλλους πόρους κι ακριβώς χθες έληξε η σύμβαση της μητέρας του (23 χρονών), από την εργασία της και επίσημα, από σήμερα είναι άνεργη. Πού είναι πάλι το Κράτος, ώστε αυτή η μητέρα να γίνει μόνινη; Πουθενά. Όλοι εμείς, αγαπάμε τον Ισίδωρο και προσπαθούμε να βοηθήσουμε οικονομικά. Αργότερα, που θα γίνει πιο δραματική η κατάσταση, τι έχει να περιμένει, η οικογένεια; Από το κράτος ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ και μόνο από την αγάπη μας κάτι ψίχουλα, που δεν φτάνουν για τις ανάγκες του τώρα, πόσο μάλλον αργότερα.

Όσον αφορά στην κα Κοκκινάκη, γνωρίζω τον αγώνα της, διότι είναι συμπατριώτισσα μου. Είναι συγκλονιστικό αυτό που κάνει, αλλά το σημαντικότερο όλων είναι ότι συνειδητά υιοθέτησε αυτιστικό παιδί, που θα μπορούσε να το μεγαλώσει άνετα. Όταν μπήκε όμως στο δράμα κι άλλων παιδιών και των οικογενειών τους, βίωσε την καθημερινότητα τους και παλεύει χτυπώντας, κλειδαμπαρωμένες πόρτες. Ας ευχαριστήσουμε τον κ. Υπουργό Υγείας Πρόνοιας και κοινωνικής Αλληλεγγύης, για τα χάλια του. Επικοινωνιακός με το προφίλ του δήθεν πετυχημένου είναι, αλλά καρφάκι δεν του καίγεται, για κανέναν και για τίποτα. Τι δηλαδή; Ολόκληρος υπουργός, θα ασχοληθεί με τα παιδιά που έχουν ειδικές ανάγκες; Αλίμονο... γιατί δεν τα πετάμε στον Καιάδα σαν τους Σπαρτιάτες;

Η' μήπως, να πετάξουμε εκεί τον Υπουργό και τους όμοιους του; Έλεος πια...

Ευχαριστώ πολύ για το βήμα, που μου έδωσες κα Λυγερή Βασιλείου. Με σεβασμό και εκτίμηση και πάντα δίπλα και χέρι με χέρι για αγώνες, που έχουν νόημα και αφορούν ανυπεράσπιστα από την Πολιτεία παιδιά μας και όχι μόνο.

 

από την Στέλλα του Πηγαιμού metaxoto alitiko

 

 

Πάρε νάχεις και σύ μια "Ημέρα Αφιερωμένη" παιδί με διαχυτη αναπτυξιακή διαταραχή. Αυτισμό»»

 

Τιμής ένεκεν η 2α Απριλίου - καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό. Τις υπόλοιπες ημέρες, τα Χρόνια που εισβάλει στη ζωή της οικογένειας ο αυτισμός τι « λαμβάνει χώρα» στην Ελλάδα; Ειδικά στην Ελλάδα και σε άλλες τριτοκοσμικές χώρες πιθανόν ; Απολύτως τίποτα ! Σας το υπογράφω εγώ που μπορεί να μην έχω παιδί αυτιστικό αλλά είμαι στον χώρο των παιδιών με ειδικές ανάγκες και ειδικότερα με «αναπτυξιακές πνευματικές διαταραχές εδώ και μια Ζωή.

 

Όσο μεγαλώνει το αυτιστικό παιδί μεγαλώνουν και τα προβλήματα! Όπως εξομολογείται η Λιάνα( μητέρα διδύμων του Σπύρου και της Ανθής εκ των οποίων το ένα αυτιστικό)

«Καθημερινά διδάσκεσαι, μαθαίνεις, προσαρμόζεις τη ζωή σου, προχωράς με το αυτιστικό παιδί σου. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Ένα είναι το φάρμακο: αγάπη και αποδοχή. Τίποτα άλλο. Κάθε μικρός άθλος του παιδιού σου είναι και μια τεράστια ανταπόδοση. Τη μια μέρα μπορεί να κερδίσεις αυτό και την επομένη να παρουσιάσει παλινδρόμηση. Αλλά και αυτό όσο και να σε απογοητεύει πρέπει να το δεχθείς, να το επεξεργασθείς και να προχωρήσεις».

 

«Σε ηλικία ενός έτους ο Σπύρος είπε τα πρώτα του λογάκια, όπως και η Ανθή. Δεν υπήρχε καμία διαφορά στη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις των παιδιών μου. Έξι μήνες μετά, ο γιος μου σταμάτησε ξαφνικά να μιλάει και να ανταποκρίνεται στη φωνή, τις κινήσεις και τα χάδια μας. Στην αρχή σκεφτήκαμε ότι μπορεί να ήταν αντίδραση ζήλειας ή ότι μπορεί να μην άκουγε». Σύντομα από το μυαλό της Λιάνας πέρασε η ιδέα του αυτισμού. Είχε διαβάσει ένα σχετικό άρθρο, όταν ήταν 18 χρονών, που της είχε εντυπωθεί στη μνήμη: «Με είχε συγκλονίσει μια μητέρα που μιλούσε για την αυτιστική κόρη της. Θυμόμουν τα συμπτώματα και άρχισα να διαπιστώνω ότι τα παρουσίαζε και το παιδί μου. Εμπιστεύτηκα τον φόβο μου σε μια φίλη μου. "Είσαι τρελή", μου είπε. «το παιδί είναι μια χαρά»

Αλλά, δυστυχώς, δεν έκανα λάθος...».

Έναν χρόνο μετά, υπήρχε και η επίσημη ιατρική επιβεβαίωση από το Νοσοκομείο Παίδων: «Η γνωμάτευση έγραφε ότι ο Σπύρος πάσχει από διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή.

"Τι είναι αυτό; Εγώ πιστεύω ότι το παιδί έχει αυτισμό", είπα στον γιατρό που με κοίταξε κατάπληκτος. "Για το ίδιο πράγμα μιλάμε κυρία μου", απάντησε».

 

Μακαρένα Μιράντα μητέρα του Καρλι. :

«Ο Κάρλι ήταν μέχρι δύο χρονών ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδί. Μιλούσε και τις δύο γλώσσες- ισπανικά και ελληνικά. Ήταν ένα χαρούμενο παιδί που έκανε ευτυχισμένους τους ανθρώπους γύρω του. Ξαφνικά, δύο μήνες έπειτα από ένα εμβόλιο, ο Κάρλι έγινε από τη μια μέρα στην άλλη σαν φυτό! Ο πατέρας του, που είναι γιατρός, νόμιζε ότι το παιδί έπαθε εγκεφαλικό. Σκεφτήκαμε και εμείς ότι μπορεί να είχε παρουσιάσει σοβαρό πρόβλημα ακοής. Όταν τον πήγαμε στο Νοσοκομείο Παίδων οι γιατροί μας είπαν: "Μακάρι να ήταν κουφό το παιδί! Αλλά είναι αυτιστικό". Αυτό ήταν το ισχυρότερο σοκ που δέχθηκα στη ζωή μου....».

 

Η Ευαγγελία Χαβιάρα- Κοκκινάκη που έχει υιοθετήσει τρία παιδιά, την 15χρονη Ειρήνη που πάσχει από αυτισμό και τα δεκάχρονα δίδυμα, τον Κωνσταντίνο και την Πηνελόπη, πρόεδρος του Συλλόγου «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» αγωνίζεται να δημιουργήσει ένα ημερήσιο πρότυπο κέντρο εκπαίδευσης για τα αυτιστικά παιδιά άνω των δέκα χρόνων, για τα οποία δεν υπάρχει απολύτως τίποτα: λέει επί λέξει στα «ΝΕΑ»

«Όλα αυτά τα χρόνια παλεύουμε για να πάρουμε άδεια να κτίσουμε σε δικό μας οικόπεδο, που αγοράσαμε στο Γραμματικό, το σχολείο και το σπίτι των παιδιών μας

«Προσπαθούμε μόνοι μας να κάνουμε αυτό που έπρεπε να έχει κάνει το κράτος και οι αρμόδιοι αντί να μας στηρίξουν μας αντιμετωπίζουν εχθρικά. Έχω χτυπήσει αναρίθμητες πόρτες και έχω στείλει εκατοντάδες επιστολές, αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα».

 

Ο αυτισμός, εξηγεί η κ. Χαβιάρα, υπάρχει όσο και το άτομο που προσβάλλεται από αυτή τη διαταραχή: «Η μεγαλύτερη αγωνία των γονιών που έχουν αυτιστικό παιδί είναι τι θα απογίνουν τα παιδιά τους, όταν εκείνοι φύγουν από τη ζωή. Τα αυτιστικά παιδιά στην Ελλάδα μαραζώνουν στα ιδρύματα. Εμείς ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας»!

 

Περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι πάσχουν από κάποια μορφή αυτισμού στην Ελλάδα. Κάθε χρόνο έχουμε 400- 500 νέες διαγνώσεις σε παιδιά: «Το πρόβλημα αφορά όλους μας και όλοι πρέπει να βοηθήσουμε για να ζήσουν με αξιοπρέπεια».

 

Πλήρες ρεπορταζ:http://www.tanea.gr:80/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4510135&ml=1

Αγαπημένοι του ΠΗΓΑΙΜΟΥ.

 

Είναι υπέροχο να ανοίγω το labtop κι απ' την οθόνη του να αναδύεται τόση ζεστασιά,τέτοια εγκαρδιότητα,συμμετοχή και ειλικρινής ανταπόκριση στα μηνύματα που εκπέμπονται από τον ΠΗΓΑΙΜΟ. Γιατί μια εκπομπή δίκαιης κι ανθρώπινης διαμρτυρίας είναι σε τελευταία ανάλυση η παρέμβαση αυτής της σελίδας στο διαδίκτυο,με δεδηλωμένους στόχους για να μην επαναλαμβανομαστε και γινόμαστε κουραστικοί.

Την αγάπη μου και την ευχή να είστε καλά εσείς και όλου του κόσμου τα παιδιά.

 

 

 

ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΠΟ PSI ACTION

 

Κάποια στιγμή πρέπει να αναδείξουμε στη χώρα μας και την έννοια της βίας. Γιατί βία δεν ασκεί μόνο ο "κουκουλοφόρος" και οι 15χρονοι, αλλά η πολιτεία που εγκαταλείπει κάθε πολίτη που χρειάζεται υποστήριξη. Τιμωρήθηκε ποτέ κανένας για την εγκατάλειψη των ατόμων με ειδικές ανάγκες; για την εγκατάλειψη των οικογενειών τους, που παλεύουν μόνες τους λες και δεν ζουν σε μια οργανωμένη κοινωνία; Τιμωρήθηκε ποτέ κανένας για τα δεμένα παιδικά κορμιά που σαπίζουν σε θαλάμους ιδρυμάτων; Η απάντηση είναι όχι.

 

 

ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΠΟ Λυγερή Βασιλείου

 

Βρέθηκε κανένας "τρελός" να μηνύσει το κράτος για τις παραβιάσεις του άρθρου 21 του Συντάγματος που προβλέπει την κρατική μέριμνα και προστασία των ΑΜΕΑ και των ευπαθών ομάδων γενικότερα;

Και αν βρεθεί δηλαδή τι έχει να χάσει ; Μήπως έχει κερδίσει τίποτα με την σιωπή,την υποταγή στην αδιαφορία και την περιφρόνηση;

 

 

Ο astrojoggi απάντησε

 

Η χωρα του Αλεξανδρου του Μεγα υποχωρει...

Αμα μπεις μες το παιχνιδι για να μην το χασεις...

Εχασες φιλαρακο! Δεν νικησες καρνταση...

Επιθετικο κοντρολ φιλε, επιθετικο κοντρολ!

Μονο εσυ ξερεις που στειλνεις το μυαλο σου

Μην γυρνας την μπαλα πισω ...

Δες που θελεις να την στειλεις και ξεκινα...!

Επιθετικο κοντρολ φιλε , επιθετικο κοντρολ

κοιτα τους στα ματια δεν διαβαζουνε τις σκεψεις

Γυρνα τις ρυτιδες του μετωπου σου

απο την αλλη μερια και κανε σπασιμο της μεσης

Χαμογελα με αυτες να τους μπερδεψεις

Επιθετικο κοντρολ φιλε , επιθετικο κοντρολ

στην ζωη μας χρειαζομαστε επειγοντως

αν το βολεμα ειναι αγωνες παρελθοντος

το διαλειμα τελειωσε...!

[ΚΑΤΕΡΙΝΑ_M]

Θέλω να σας διηγηθώ μια ιστορία που πιστεύω πως θα κάνει και εσάς να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας για ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα, αυτό της έκτρωσης σε παιδιά με σοβαρά καρδιολογικά νοσήματα.

 

24 Δεκεμβρίου

Σήμερα θα πάμε με τον Γιάννη στο γυναικολόγο να μας επιβεβαιώσει την πιθανή εγκυμοσύνη μου…Είμαι τόσο χαρούμενη!Όσο σκέφτομαι ότι θα βγάλω απʼτα σπλάχνα μου ένα τόσο δα πλασματάκι που θα με φωνάζει ʽμανούλαʼ συγκινούμαι τόσο πολύ…Και ο Γιάννης μου όμως…Είναι τόσο ευτυχισμένος!Επιτέλους θα κάνουμε τη δική μας οικογένεια μου λέει συνέχεια…Δυσκολευτήκαμε τόσο για να τα καταφέρουμε επιτέλους…Όμως τώρα είμαι τόσο ευτυχισμένη που ξέρω πως έχω δίπλα μου έναν άντρα να με στηρίζει στις δύσκολες στιγμές και έναν άξιο πατέρα για το πλασματάκι μας…Αύτά είναι τα τελευταία Χριστούγεννα που θα τα περάσουμε μόνοι μας…

 

10 Μαρτίου

Διανύω τον δεύτερό μου μήνα…Όλα είναι τόσο όμορφα…Απλά καθημερινά πράγματα φαντάζουν διαφορετικά πια…Το μωράκι μου αναπτύσσεται φυσιολογικά.Πριν τρεις μέρες πήγαμε στο γιατρό και μας διαβεβαίωσε πως κυοφορώ ένα υγιέστατο αγοράκι που θα φέρω στη ζωή το Σεπτέμβρη…Ο Γιάννης έχει τρελαθεί με το διάδοχο!Αχ πότε θα έρθει η στιγμή να το κρατήσω στην αγκαλιά μου;Θεούλη μου ανυπομονώ!

 

23 Μαρτίου

Οι αναγούλες, οι εμετοί και η υπνηλία μου έχουν γίνει καθημερινότητα πια…Αλλα δεν με νοιάζει…Μόνο το μωράκι μου με νοιάζει.Θέλω να κάνω ό,τι καλύτερο για αυτό…Περνώ ώρες ολόκληρες να του μιλώ και να του τραγουδάω νανουρίσματα από τα παιδικά μου χρόνια!Αυτή η ψυχούλα μου ʽχει αλλάξει τη ζωή χωρίς καν να έχει γεννηθεί…Είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο!

 

03 Μαίου

Τα όνειρά μου ξαφνικά γκρεμίστηκαν…Όλος μου ο κόσμος γκρεμίστηκε…Ο χειρότερός μου εφιάλτης είναι πια πραγματικότητα…Το πρωί πήγα μόνη μου στο γυναικολόγο μου για μια τυπική επίσκεψη αφού διανύω πλέον τον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης μου.Ακόμη δεν μπορώ καν να συνειδητοποιήσω αυτό που μου ανακοίνωσε…Δεν γίνεται!Όχι σε μας Θεέ μου!Γιατί ε;Γιατι;Η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια…Μου είπε πως το αγοράκι μου,η ψυχούλα μου,η χαρά μου,η ζωή μου είναι αδύνατο να γεννηθεί υγιές.Μου είπε πως η καρδούλα του έχει πρόβλημα.Μου είπε πως με αυτό το παιδί που θα φέρω στον κόσμο θα περάσω έναν γολγοθά.Μου είπε πως θα είναι πάντοτε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες.Μου είπε πως θα τρέχουμε μια ζωή από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.Μου είπε πως θα χρειαστεί να κάνει δεκάδες εγχειρίσεις.Μου είπε πως δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να έχει μια φυσιολογική ζωή.Αλλά πως μπόρεσε να μου πει να το σκοτώσω;

 

05 Ιουνίου

Όσο περνάνε οι μέρες σκέφτομαι όλο και πιο πολύ την ʽπρότασηʼ του γιατρού.Δεν το θέλω.Αλήθεια!Αλλά το σκέφτομαι συνέχεια…Ούτε τρώω ούτε και κοιμάμαι…Δεν αντέχω άλλο.Αυτό το δίλλημα με σκοτώνει.Ο Γιάννης είναι συνέχεια δίπλα μου αλλά εγώ θέλω μόνο το παιδάκι μου!Μόνο το παιδάκι μου!Αλλά αν η ζωή μου γίνει μαρτύριο;Αν αυτό το παιδί το μόνο που θα μου φέρει είναι δυστυχία και κάποιες ελάχιστες στιγμές χαράς;Aχ Παναγίτσα μου βοήθησέ με…Σε παρακαλώ!

 

10 Ιουνίου

Χτες επισκεύτηκα τον πνευματικό μου,πάνω στο εκκλησάκι του Αγίου-Γεωργίου…Είχα τόση μεγάλη ανάγκη να του μιλήσω…Τώρα πια είμαι σίγουρη!Ξέρω τι πρέπει να κάνω…Αυτό το παιδί θα το γεννήσω, θα δώσω ακόμη και τη ζωή μου για αυτό αλλά θα το μεγαλώσω και μάλιστα υγιέστατο!Θα την κάνουμε καλά την καρδούλα του.Δεν με ενδιαφέρει αν θα αλλάξει η ζωή μου…Εξάλλου όλη μου η ζωή είναι το πλασματάκι αυτό!

 

15 Αυγούστου

Βρίσκομαι στον όγδοο μήνα.Με το Γιάννη ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για τον ερχομό του πρίγκιπά μας…Έχουμε ετοιμάσει και το δωμάτιό του!Όλα είναι στην εντέλεια…Μόνο η καρδούλα του χειροτερεύει.Ο γιατρός μας είπε τις προάλλες πως η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και πως κατευθείαν μετά τη γέννα θα πρέπει να μπει στο χειρουργείο…Όμως δεν μας πτοεί τίποτα.Το παιδί μου θα ζήσει!Θα το δω να μεγαλώνει,να τρέχει,να παίζει!Θα το σπουδάσω!Θα το κάνω έναν εξαίρετο άνθρωπο!Θα το δω να κάνει τη δική του οικογένεια!Θα το δω να κάνει τα δικά του παιδιά!Και κανείς μα κανείς δεν θα μου στερήσει αυτή τη χαρά,αυτή τη λύτρωση!

 

4 Σεπτεμβρίου

Από χθες με έχουν κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο…Από στιγμή σε στιγμή θα μπω στο χειρουργείο…Φαίνεται πως έρχεται η στιγμή που θα κρατήσω επιτέλους τη ζωή μου στην αγκαλιά μου.

 

12 Σεπτεμβρίου

Ο μκρούλης μας έχει γεννηθεί…Τον έχω εδώ,δίπλα μου,στην αγκαλιά μου…Είναι το πιο ήσυχο μωράκι που έχω συναντήσει!Ο Γιάννης μόλις βγήκε έξω να πάει στο μάρκετ να αγοράσει πάνες και γάλα…Η εγχείριση πήγε καλά κι έτσι δεν χρειάστηκε να μείνουμε για πολλές μέρες στο νοσοκομείο…Τώρα θα πρέπει να πηγαίνουμε κάθε μήνα για να βλέπουμε την πρόοδο που θα έχει έτσι ώστε να του χορηγηθούν και τα κατάλληλα φάρμακα.Οι γιατροί είναι θετικοί.Ούτε κι αυτοί πιστεύουν την τόσο μεγάλη πρόοδο που έχει…Έστω και μία ελπίδα να υπάρχει το παιδί μου να γίνει καλά εμένα μου δίνει φτερά!

 

META ΑΠΟ 2 ΧΡΟΝΙΑ

Ο μικρούλης μου έχει μεγαλώσει…Το όνομά που του δώσαμε είναι Γιώργος.Ο Γιωργάκης μου…Χτες γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλιά του…Έπρεπε να βλέπατε το προσωπάκι του.Έλαμπε από ευτυχία!Το σπίτι είχε γεμίσει παιδικές φωνούλες…Ήταν η πρώτη φορά μετά από περίπου 3 χρόνια που ένιωσα πώς είναι η ευτυχία,η χαρά…Κι αυτό γιατι πριν από ακριβώς ένα χρόνο ο γιατρός μας διαβεβαίωσε πως ο μικρούλης μας έχει ξεπεράσει το πρόβλημα με την καρδούλα του…Σαν να έγινε ένα θαύμα στη ζωή μας.Ποιός περίμενε πως ο γιος μου θα ʽδιέψευδεʼ όλους εκείνους που δεν του έδιναν ελπίδες ζωής;Που τον παρουσίαζαν σε μένα ως ένα μεγάλο ʽκακόʼ που επρόκειτοʼ να μας βρει…Ως μία προβληματική καρδιά που θα κάνει τη δική μου καρδιά χίλια κομμάτια…Κι όμως δεν μετάνιωσα για τίποτα και μετά από καιρό δικαιώθηκα.Για ένα πράγμα όμως δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου…Για το ότι μου πέρασε απʼτο μυαλό έστω και για λίγο να ρίξω το παιδί μου για να μη ʽχαλάσειʼ τη ζωή μου…Καμία μάνα δεν έχει το δικαίωμα αυτό!Όσο κι αν νιώθουμε ότι τα παιδιά μας, μας ανήκουν πρέπει να μάθουμε πως κάνουμε ένα τεράστιο λάθος…Μας δώθηκαν μέσα απʼτο θαύμα της ζωής όχι για να τους παίρνουμε τη δική τους ζωή αλλά για να τα βοηθάμε με όλες τις δυνάμεις μας να τους την κάνουμε καλύτερη όσο μπορούμε…Για να παλεύουμε για αυτά κι όχι για να τα σκοτώνουμε!Το παιδί μου έπαιξε με το θάνατο και βγήκε νικητής!Μπορεί και το δικό σου!

 

 

Marina Bikou http://www.facebook.com/home.php#/group.php?gid=90008059658

[alexia_02]

Συγκλονιστηκότατη...Μπράβο σου κορίτσι μου..Έχω ζήσει το ίδιο και σε νιώθω απόλυτα μόνο που εγώ το έμαθα στον 6ο μήνα και μας έλεγαν ακόμα και στον τελευταίο υπέρηχο οτι όλα είναι εντάξει και το πρόβλημα διορθώθηκε. 1,5 μηνών κάναμε την επέμβαση..Τώρα είναι τέλειος στην υγεία του Δόξα τω Θεό!!! Εύχομαι σε όλους τους γονείς που ίσως αντιμετωπίσουν ή αντιμετωπίζουν πρόβλημα να έχουν κουράγιο μέσα τους και να μην το βάζουν κάτω ποτέ!!!

[Mickey]

Ειλικρινά δεν έχω λόγια! Είσαστε μητέρες με όλη την έννοια που περικλύει αυτη η λέξη! Συγχαρητήρια για την αγάπη σας , την υπομονή και την επιμονή σας αλλά και την πίστη σας! Είσαστε υπόδειγμα!

Σας εύχομαι να είναι πάντα καλά τα αγγελούδια σας και να μην αντιμετωπίσετε ποτέ ξανά προβλήματα! Η πίστη σώζει και το πιστεύω απόλυτα. Εύχομαι ο Θεός να φυλάει όλα τα παιδιά του κόσμου. Μπορεί ενδεχομένως να γράφω συγκεχυμένα αλλά κορίτσια ειλικρινά δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Με συγκινήσατε πολύ!

Να είστα πάντα καλά κορίτσια μου και εσείς και τα παιδάκια σας. Υγεία σε όλα τα αγγελούδια του κόσμου!

[elenik]

Να ξεκαθαρισω οτι εγω προσωπικα βαζω λινκς που δεν εχουν καμια προσωπικη σχεση με μενα. Απλα εβαλα και το κειμενο γιατι αυτα χανονται.

[ΚΑΤΕΡΙΝΑ_M]

Να ξεκαθαρισω οτι εγω προσωπικα βαζω λινκς που δεν εχουν καμια προσωπικη σχεση με μενα. Απλα εβαλα και το κειμενο γιατι αυτα χανονται.

 

Και για μένα ισχύει το ίδιο! Μόνο με την μία κοπέλα του liunco έχω συγγενικές σχέσεις.

[G.STONE]

Τι να πω? έχω συγκλονιστεί...σας καταλαβαίνω απόλυτα γιατί και εγώ όταν ήμουν στον 6ο μήνα όλη μου η χαρά μετατράπηκε σε δάκρυα και στενοχώρια. Η ανάπτυξη του παιδιού είχε μείνει πίσω. Δεν ξέραμε τι θα γίνει. Η πίστη μου στο Θεό όμως με έσωσε. Η γλυκιά μας Παναγία μου χάρισε ενα υγιέστατο αγγελούδι και ας κινδύνεψα να χάσω τη ζωή μου.

Χρωστάω τη ζωή του Δημήτρη μου και τη δική μου πρώτα στο ΘΕΟ και μετά στον καταπληκτικό γιατρό μου ΠΑΝΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ.

 

Κουράγιο και ΠΙΣΤΗ σε όλες τις μανούλες που ανεβάινουν αυτό το γολγοθα.

 

Ο Θεός να προστατεύει τα αγγελούδια μας.