Ότι βλέπαμε και μας φαινόταν μακρυά..τώρα δίπλα μας ...

[DALIA]

Σοκ στη σχολή ΟΑΕΔ του Ρέντη, που βρίσκεται στην οδό Πέτρου Ράλλη 83. Στις 8:45 το πρωί και μετά από διαπληκτισμό με συμμαθητή του, ένας 18χρονος έβγαλε από την τσάντα του όπλο και άνοιξε πυρ εναντίον των συμμαθητών του, πυροβολώντας αδιακρίτως.

 

Κατά την προσπάθεια διαφυγής του, ο 18χρονος δράστης πυροβόλησε και δύο περαστικούς, ενώ στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι.

 

O μαθητής μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας, με τις πρώτες πληροφορίες να αναφέρουν ότι βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.

 

http://www.zougla.gr/news.php?id=33520

 

έχω φρικάρει...εγώ γιατί νομίζω ότι για όλα αυτά φταίει η τηλεόραση ?? το καλοκαιρι μετα τον αποκεφαλισμό στην Αμερική τσουπ σε 2 μερες στη Σαντορίνη..τωρα τα ίδια..λίγες μερες πριν στην Γερμανία..τωρα Αθήνα

[Ntimi]

το είδα και γω το πρωί στον Παπαδάκη και έπαθα σοκ. Στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο και... τελικά πουθενά δεν είσαι ασφαλής.

 

Μα σε τι κόσμο ζούμε τελικά?

[DALIA]

ωχ μόλις είδα ότι ξανα ανοίχτηκε το θέμα..θα στηλω μυν στον συντονιστη να σβηστεί αυτό...

sorry...

[roulaki71]

Πέθανε ο δράστης - Σοβαρά ο μαθητής

 

Νεκρός ο δράστης του μακελειού στο σχολείο του Ρέντη. Ο 19χρονος αυτοπυροβολήθηκε και δεν άντεξε σρο χειρουργείο αφού οι πληροφορίες λένε ότι ήδη ήταν χαμένος. Ο μαθητής που πυροβολήθηκε στον θώρακα είναι σοβαρά και χειρουργείται.

 

http://troktiko.blogspot.com/2009/04/blog-post_6319.html

 

[pitsinaki]

Δεν έχω ανοίξει καθόλου τηλεόραση, δεν ειχα πάρει χαμπάρι.

 

Και λες ότι εδώ που η πρόσβαση στα όπλα -θέλουμε να λέμε ότι- δεν είναι τοσο εύκολη...

 

Μακάρι να σωθεί το άλλο το παιδί.

 

 

Τρέμω στην ιδέα ότι θα γίνονται τέτοια κ στα ελληνικά σχολεία κ να που έγινε η αρχή.

[angy]

Κι όμως, είχε προειδοποιήσει

 

Οι προειδοποιήσεις του δράστη είχαν αγνοηθεί συστηματικά από την οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ματίνα Ηρειώτου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 13 Απριλίου 2009

 

Τις «προειδοποιήσεις» του Δημήτρη Πατμανίδη, του 19χρονου δράστη του μακελειού στη σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη και αυτόχειρα, είχαν αγνοήσει συστηματικά η οικογένεια και το σχολικό του περιβάλλον.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο βίαιο ξέσπασμά του, εναντίον συμμαθητή του σε λύκειο του Πειραιά, το σχολείο αντέδρασε αποβάλλοντας τον Πατμανίδη, χωρίς να γίνει προσπάθεια να βοηθηθεί ο νεαρός που ήδη περιγραφόταν ως ένα παιδί «περιθωριοποιημένο και απρόσιτο».

 

Μετά την τραγική εξέλιξη, οι ειδικοί χαρακτηρίζουν τον 19χρονο δράστη και αυτόχειρα ως «κλασική περίπτωση», συγκρίνοντάς τον με τους δράστες ανάλογων επιθέσεων στο εξωτερικό. «Το γεγονός στη σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη τρομάζει, αλλά η βία στα σχολεία δεν είναι κάτι καινούργιο», είπε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιάννης Πανούσης. Με τα στοιχεία, μάλιστα, που έχουν γίνει γνωστά για τον Δημήτρη Πατμανίδη, οι ειδικοί «αναγνωρίζουν» συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία συγκέντρωνε και εξηγούν το πώς έφτασε να κάνει ό,τι έκανε.

 

«Οι έρευνες- κυρίως στο εξωτερικό- δίνουν έμφαση σε ορισμένους παράγοντες υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση παρόμοιων συμπεριφορών, τόσο για θυματοποίηση όσο και για παραβατική, βίαιη συμπεριφορά», επισημαίνει η κ. Βάσω Αρτινοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

 

Τα χαρακτηριστικά

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των συγκεκριμένων ερευνών, σημειώνει η κ. Αρτινοπούλου, στους παράγοντες υψηλού κινδύνου περιλαμβάνονται πρώτα απ΄ όλα τα ατομικά χαρακτηριστικά των μαθητών. «Μαθητές, των οποίων το κοινωνικό υπόβαθρο διαφέρει ή αποκλίνει από το αντίστοιχο των άλλων μαθητών της τάξης, βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να λειτουργήσουν τόσο ως δράστες όσο και ως θύματα σχολικής βίας και εκφοβισμού».

 

Ο Δημήτρης Πατμανίδης προερχόταν από διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον σε σχέση με την πλειονότητα, τουλάχιστον, των συμμαθητών του: ήταν ένα παιδί που γεννήθηκε σε συνθήκες πολέμου, ακολούθησε ο ξεριζωμός της οικογένειάς του από το Σοχούμι και από εκεί και πέρα η προσπάθειά της να ενταχθεί στην ελληνική πραγματικότητα. Όπως φαίνεται, ο αδελφός του, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, εντάχθηκε ευκολότερα, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ανάλογα για τον μικρότερο γιο της οικογένειας των ομογενών, που περιγράφεται από τους γνωστούς της ως «πιο ευαίσθητο και μοναχικό παιδί».

 

Η οικογένεια

Το κοινωνικό υπόβαθρο της οικογένειας του δράστη- θύματος παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο για την εκδήλωση βίαιων ή παραβατικών συμπεριφορών. Όπως έγινε γνωστό, η οικογένεια Πατμανίδη, που ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα ενός συγκροτήματος πολυκατοικιών στον Ρέντη, αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα. Ο πατέρας, παρά την πανεπιστημιακή του μόρφωση, δεν κατάφερε να βρει ανάλογη δουλειά και εργάζεται ως οδηγός φορτηγού διεθνών μεταφορών, πράγμα που τον υποχρεώνει να λείπει αρκετά συχνά από το σπίτι. Η μητέρα, παρά τα αρκετά χρόνια που η οικογένεια βρίσκεται στην Ελλάδα, δεν έχει καταφέρει να μάθει καλά τα ελληνικά και είναι άνεργη. Σύμφωνα με τους γείτονες πάντως, η οικογένεια δεν είχε προκαλέσει ποτέ την παραμικρή φασαρία στη γειτονιά και φαινόταν «δεμένη». Την «περίεργη» συμπεριφορά του νεαρότερου μέλους της πάντως, την επισημαίνουν μετά την τραγωδία οι γείτονες.

 

 

ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΑΙΟ

ξέσπασμά του εναντίον συμμαθητή του στο Λύκειο, αποβλήθηκε χωρίς καμία προσπάθεια να βοηθηθεί

 

«Παράγοντας υψηλού κινδύνου η θέση του στο σχολείο»

 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΤΜΑΝΙΔΗΣ,όπως διαπιστώνεται από τις περιγραφές των συμμαθητών του, «δεν μιλούσε σε κανέναν, ήταν μοναχικός και απόμακρος- σχεδόν σα να μην υπήρχε». «Η θέση του μαθητή μέσα στην ομάδα των συνομηλίκων αποτελεί επίσης παράγοντα υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση βίαιης ή παραβατικής συμπεριφοράς», σημειώνει η κ. Βάσω Αρτινοπούλου. Προσθέτει ότι ένας επιπλέον τέτοιος παράγοντας είναι το ίδιο το σχολείο και ειδικότερα οι σχολικές διεργασίες και οι δυνατότητες συμμετοχής του μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία. «Από τις έρευνες επισημαίνεται ότι οργανωτικοί ή περιβαλλοντικοί παράγοντες στον χώρο του σχολείου, όπως χαμηλό επίπεδο συνεργασίας μεταξύ δασκάλων και μαθητών μέσα στην τάξη και μεταξύ των ίδιων των δασκάλων, χαμηλό επίπεδο απόδοσης των μαθητών, αδιαφορία και μη τήρηση των κανόνων της τάξης, αποτελούν μερικούς από τους παράγοντες υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση βίαιης συμπεριφοράς από την πλευρά των μαθητών», προσθέτει η καθηγήτρια Εγκληματολογίας. Πάντως, και η εθνικότητα παίζει σημαντικό ρόλο, όπως έχουν αποδείξει οι έρευνες σε περιστατικά σχολικής βίας.

 

 

Ψάχνουν για «βοηθό» στο Ίντερνετ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ:

Λία Νεσφυγέ

 

«ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ»από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή- όπου περνούσε τις περισσότερες ώρες του- αναζητά η αστυνομία στα ερωτηματικά που παραμένουν γύρω από την πρωτοφανή επίθεση στη σχολή του ΟΑΕΔ. Από την εξέταση του υπολογιστή οι αξιωματικοί της Ασφάλειας προσδοκούν να διαπιστώσουν με ποιους ερχόταν σε επαφή στο Διαδίκτυο ο 19χρονος Δημήτρης Πατμανίδης και κατά πόσο τον «βοήθησαν» να κάνει ό,τι έκανε, είτε παρακινώντας τον είτε απλώς ενθαρρύνοντάς τον και ίσως βρουν στοιχεία για την προέλευση των δύο όπλων του.

 

Μάλιστα ένα από τα ζητήματα που εξετάζονται είναι αν είχε βοήθεια στη σύνταξη του σημειώματος με το οποίο προανήγγειλε το μακελειό, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες το επίπεδο των ελληνικών του δεν ήταν τέτοιο που να του επιτρέπει να συντάξει αυτό το κείμενο. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι έκανε συρραφή ανάλογων κειμένων που υπάρχουν στο Διαδίκτυο στα αγγλικά.

 

Ένα μεγάλο ζήτημα για την Αστυνομία είναι η προέλευση των δύο όπλων του, που όπως προέκυψε ήταν πιστόλια κρότου- λάμψης, μετασκευασμένα όμως σε πυροβόλα όπλα. Το θέμα είναι αν τα προμηθεύθηκε όπως βρέθηκαν, αν τα μετασκεύασε ο ίδιος ή αν τον βοήθησε κάποιος στη μετασκευή.

 

Αδύνατη η μετατροπή

Όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Φάνης Ρωμαίος, υπεύθυνος εταιρείας εμπορίας όπλων, «είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο για έναν δεκαεννιάχρονο να καταφέρει μόνος του να κάνει μια τέτοια μετατροπή. Υποθέτω, με κάθε επιφύλαξη, ότι τα προμηθεύτηκε μετασκευασμένα από τη μαύρη αγορά. Τέτοια όπλα και φθηνότερα είναι και πιο εύκολα μπορεί κάποιος να τα προμηθευτεί. Κάποιος με γνώσεις γύρω από τα όπλα, ακόμη κι αν δεν είναι οπλουργός, μπορεί να κάνει μια τέτοια μετατροπή.

 

Η διαδικασία δεν είναι πολύπλοκη αλλά δεν είναι και εύκολη, αφού απαιτούνται γνώσεις, που δεν πιστεύω ότι είχε ένα παιδί 19 χρονών».

 

Το σπίτι της οικογένειας Πατμανίδη ήταν ερμητικά κλειστό το Σαββατοκύριακο. Ακόμη και οι γείτονες, μετά το πρώτο σοκ, προτίμησαν να περιορίσουν τις δηλώσεις τους και έμειναν στις περιγραφές του Δημήτρη Πατμανίδη ως ενός παιδιού που περπατούσε πάντα με τα μάτια χαμηλωμένα, ντυμένο στα μαύρα, απόμακρο και μοναχικό.

 

πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4511809

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

Η διάπλαση της σχολικής... βίας

 

Οι μαθητές δολοφόνοι, οι λεγόμενοι «school shooters», δεν αποτελούν πια ένα μεμονωμένο γεωγραφικά φαινόμενο, ένα τυπικά αμερικανικό φρούτο

Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ

Η σχολική βία υπήρξε ανέκαθεν ένα εγγενές συστατικό της νεότερης, δημόσιας ή ιδιωτικής, εκπαίδευσης. Στις μέρες μας, όμως, οι εκδηλώσεις της μαθητικής βίας λαμβάνουν ολοένα και συχνότερα εφιαλτικές διαστάσεις: μαθητές δολοφονούνται ή τραυματίζονται σοβαρά από κάποιον οπλισμένο συμμαθητή τους, ο οποίος συνήθως αυτοκτονεί μετά την αποτρόπαιη πράξη του.

Στην Ελλάδα, είχαμε την αυταπάτη ότι τέτοια αξιοπερίεργα φαινόμενα τυφλής μαθητικής βίας δεν μας αφορούν ιδιαίτερα, θεωρώντας ότι σχετίζονται με «ξένες» και εντελώς «διαφορετικές» κοινωνικές πραγματικότητες. Δεν είναι όμως έτσι. Η νέα «παγκοσμιοποιημένη» μας πραγματικότητα διαψεύδει με τον πιο οδυνηρό τρόπο ανάλογες καθησυχαστικές αυταπάτες. Αραγε μπορεί η επιστήμη να διαφωτίσει τέτοια πρωτόγνωρα και άκρως ανησυχητικά φαινόμενα;

Πριν από ακριβώς οκτώ ημέρες συνέβη και στην Ελλάδα αυτό που όλοι φοβόμασταν ότι αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Ενας 19χρονος σπουδαστής εισέβαλε οπλισμένος στη σχολή του, με σαφή πρόθεση να δημιουργήσει ένα μακελειό, αποφασισμένος, όπως γράφει ο ίδιος, να «σκοτώσω όποιον βρω μπροστά μου, ανεξάρτητα από φυλή και χρώμα, και θα σκοτωθώ».

Στο ίδιο σημείωμα, το οποίο βρήκαν οι αστυνομικοί στο σακίδιό του, δηλώνει ρητά ότι «δεν έχω κανέναν σεβασμό ούτε για τη δική σας ζωή ούτε για τη δική μου... Δεν αντέχω άλλο την απαξίωση... Είμαι πολύ εγωιστής για να πεθάνω και να σας αφήσω να ζήσετε».

Πίσω από τη φαινομενικά ψυχρή διατύπωση διαφαίνεται η αβάσταχτη απελπισία που οδήγησε τον Δημήτρη Πατμανίδη, παιδί επαναπατρισθέντων γονιών από τη Σοβιετική Ενωση, να εκτελέσει το «τρελό» σχέδιό του: δολοφονώντας όποιον βρει μπροστά του να κερδίσει, έστω και εκ των υστέρων, τον σεβασμό προς τον εαυτό του, αλλά και την προσοχή όλων των συμφοιτητών του (αφού φίλους δεν είχε). Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: ένας σοβαρά τραυματισμένος σπουδαστής και δύο ελαφρότερα τραυματισμένοι εργάτες που προσπάθησαν να τον αφοπλίσουν· όσο για τον 19χρονο δράστη, αφαίρεσε τη ζωή του αυτοπυροβολούμενος.

Σε σύγκριση με ανάλογες δολοφονικές επιθέσεις ανηλίκων μαθητών σε Ευρώπη και Αμερική, αυτό το πρώτο ελληνικό περιστατικό είχε, ευτυχώς, μικρό κόστος σε αίμα, αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις πριν από έναν μήνα ο 17χρονος Γερμανός Τιμ Κρέτσμερ εισέβαλε με ένα αυτόματο όπλο στο σχολείο του Realschule (Αλμπερτβιλ) και σκότωσε 9 μαθητές και 3 δασκάλες, και κατόπιν άλλα 3 ενήλικα άτομα, σύνολο 16 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του ανήλικου δράστη που στο τέλος αυτοκτόνησε. Ενώ στις 23-09-2008, στη Σχολή Φιλοξενίας Κοατζόκι της Φινλανδίας, ο 22χρονος Μάτι Τζουχάνι Σάαρι σκότωσε 12 άτομα (10 μαθητές, έναν καθηγητή και τον εαυτό του).

Οσο για τις ΗΠΑ, αυτές κατέχουν αναμφίβολα τα πρωτεία σε τέτοια ακραία φαινόμενα φοιτητικής και μαθητικής βίας. Με πλέον διάσημη την περίπτωση του 23χρονου φοιτητή Τσο Σέουνγκ-Χούι, ο οποίος στις 15-04-2007, στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, δολοφονεί 24 φοιτητές, 5 καθηγητές και αυτοκτονεί. Μια λεπτομερή παρουσίαση των διεθνών ιστορικών δεδομένων για τη βία των ανηλίκων μπορεί να βρει κανείς στον «ΦΑΚΕΛΟ» της «Ε» (21 Μαρτίου 2009).

Στο μυαλό ενός «school shooter»

Μόνο στις ΗΠΑ, κάθε χρόνο είκοσι κατά μέσο όρο σπουδαστές δολοφονούν έναν ή περισσότερους συμμαθητές τους. Ενα ανησυχητικό κοινωνικό φαινόμενο που εξαπλώνεται πλέον και σε χώρες της Ευρώπης, με μεγάλη κοινωνική συνοχή και ασφάλεια. Γονείς, δάσκαλοι και ειδικοί -κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, γιατροί- επιχειρούν να εξηγήσουν, ο καθένας από τη σκοπιά του, αυτή την «παράλογη» σχολική βία.

Ποια όμως εικόνα των νεαρών δολοφόνων προκύπτει από τις, μέχρι σήμερα, επιμέρους επιστημονικές προσπάθειες; Αραγε υπάρχει ένα κοινό ψυχολογικό προφίλ, που θα μας επέτρεπε να αναγνωρίσουμε τον μαθητή που ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ένα μακελειό;

«Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένα μοναδικό ψυχολογικό προφίλ που θα μας επέτρεπε να εντοπίζουμε εγκαίρως τους δυνητικούς school shooters. Υπάρχουν, όμως, σίγουρα κάποια κοινά γνωρίσματα που τους χαρακτηρίζουν», υποστηρίζει η Ann Marie C. Lenhardt, η οποία θεωρείται η σημαντικότερη Αμερικανίδα ειδικός σε θέματα νεανικής βίας. Μελετώντας με τους συνεργάτες της 15 «επεισόδια» που συνέβησαν μεταξύ των ετών 1996 και 2005, κατάφερε να ανασυγκροτήσει την προσωπικότητα αλλά και την κοινωνική-συναισθηματική ζωή των νεαρών δραστών.

Ετσι, κατέληξε σε μια σειρά από κοινά σε όλους χαρακτηριστικά: ως επί το πλείστον ήταν άτομα που αισθάνονταν απομονωμένα και απαξιωμένα από τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, δυσκολεύονταν να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις και είχαν μια απελπισμένη ανάγκη για να τραβήξουν την προσοχή. Με λίγα λόγια, συνήθως πρόκειται για άτομα ιδιαίτερα ευαίσθητα και συχνά περιθωριοποιημένα, τα οποία δεν βρίσκουν μια θέση στο εξαιρετικά ανταγωνιστικό μικροκοινωνικό περιβάλλον του σχολείου, ούτε έναν σκοπό στη σύντομη ζωή τους. Σύμφωνα με τη Lenhardt, πρόκειται για άτομα με κάποια εμφανή ψυχολογική ανεπάρκεια, ανίκανα να διαχειριστούν αυτό το εσωτερικό κενό και κυρίως να υπερβούν τις δυσκολίες που τους θέτει το περιβάλλον ή που δημιουργούν από μόνα τους. Ενα επιπλέον στοιχείο που προέκυψε τόσο από αυτή όσο και από άλλες έρευνες στις ΗΠΑ είναι ότι η εγκληματική συμπεριφορά εκδηλώνεται συνήθως μετά τη συσσώρευση γεγονότων που ο school shooter βιώνει ως «προσωπικές αποτυχίες».

Πάντως, πίσω από κάθε σχολικό μακελειό υπάρχει σχεδόν πάντα κάποιο ή κάποια εξωτερικά αίτια που το πυροδοτούν, γεγονός που αποδεικνύει την ανεπάρκεια καθησυχαστικών επιχειρημάτων όπως ότι πρόκειται απλώς για «παράλογα» ή «μεμονωμένα» περιστατικά. Εξάλλου, το 95% των μελετημένων περιπτώσεων δεν είναι καθόλου παράλογες ή αδικαιολόγητες εκρήξεις βίας αλλά, αντίθετα, καλά σχεδιασμένες εγκληματικές πράξεις, τις οποίες μάλιστα οι δράστες φροντίζουν να ανακοινώσουν εγκαίρως σε κάποια άτομα ή στο Διαδίκτυο!

Πέρα από τις κοινοτοπίες περί «αιμοσταγών δολοφόνων»

Από τα ΜΜΕ αλλά και τις αρχές καλλιεργείται λίγο ώς πολύ η άποψη ότι οι school shooters αποτελούν τους νέους αιμοσταγείς αντι-ήρωες της μεταμοντέρνας εποχής. Στην πραγματικότητα, αυτά τα βαθύτατα διαταραγμένα και πληγωμένα νεαρά άτομα επιδιώκουν την αναγνώριση και την αποδοχή με βάση τα κοινά αποδεκτά πρότυπα της εποχής μας και επειδή αποτυγχάνουν εκδικούνται τον εαυτό τους και την κοινωνία.

Μεγάλη ευθύνη για αυτό το «παράλογο» αίσθημα της αποτυχίας έχουν όχι μόνο τα ίδια τα προβληματικά άτομα, αλλά και οι κυρίαρχες ναρκισσιστικές και εγωκεντρικές αξίες της εποχής μας. Οταν σε κάποιο ευαίσθητο άτομο επιβάλλεται να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τον εαυτό του και την κοινωνική του αναγνώριση, όταν ο εαυτός αναδεικνύεται σε μέγιστη άξια και προτεραιότητα (ναρκισσισμός), τότε είναι σχεδόν φυσικό να αντιδρά βίαια σε κάθε αποτυχία ή στη μη αναγνώριση του υποτιθέμενου μεγαλείου του.

Διαφορετικές κοινωνικές και ψυχολογικές έρευνες επιβεβαιώνουν την υποψία ότι τα πολύ ναρκισσιστικά και εγωκεντρικά άτομα δυσκολεύονται ιδιαίτερα να προσαρμοστούν στις αλλαγές του κοινωνικού τους περιβάλλοντος, κυρίως όμως έχουν την τάση να γίνονται εξαιρετικά βίαια όταν αισθάνονται ότι τα απορρίπτουν.

Πολλές επιστημονικές μελέτες επικεντρώνονται στα νευρολογικά αίτια αυτής της εξαιρετικά βίαιης συμπεριφοράς των ανηλίκων ή των νεαρών ατόμων, ενώ κάποιες άλλες στη δραματική επίδραση των πολύ διαδεδομένων αντικαταθλιπτικών φαρμακευτικών ουσιών (βλ. πλαίσιο).

Εχει όμως κανείς τη δυσάρεστη εντύπωση ότι αυτές οι μεμονωμένες έρευνες βλέπουν συχνά το δέντρο αλλά, δυστυχώς, χάνουν το δάσος. Για παράδειγμα, ένας αποφασιστικός κοινωνικός παράγοντας είναι η μεγάλη διάδοση των όπλων και η εξαιρετικά εύκολη πρόσβαση των νέων σε αυτά, κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη (κυρίως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης). Πέρα από τις βολικές κοινοτοπίες περί ανηλίκων εκ γενετής αιμοσταγών δολοφόνων, καλό θα ήταν να επανεξετάσουμε εγκαίρως τα κοινωνικά αίτια και τα αδιέξοδα που, όλο και πιο συχνά, οδηγούν τους νέους ανθρώπους σε απελπισμένες πράξεις βίας. *

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΓΙΑ ΦΟΝΟ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

 

11 Μαρτιου 2009

 

"Παντα τα ιδια.Ολοι γελανε μαζι μου.Κανεις δεν βλεπει τις δυνατοτητες μου.Μιλαω σοβαρα.Εχω οπλα και το πρωι θα παω στο παλιο μου σχολειο για ενα "γνησιο μπαρμπεκιου".Μπορει και να ξεφυγω.Να θυμαμαι το ονομα του μερους.Winnenden..."

Tim Kretschmer-Γερμανια,πυροβολησε και σκοτωσε 16 ατομα στο σχολειο του.Αυτοκτονησε.

 

 

10 Απριλιου 2009

 

"Για τους περισσοτερους απο εσας μπορει να ακουγομαι παρανοικος,εγκληματιας ή δολοφονος...Κανετε λαθος,εσεις ειστε τα νοητικως στερημενα θρασυδειλα εγκληματικα καθαρματα που βριζουν υπο την καλυψη της ανωνυμιας,της ιδιοτητας του καθηγητη ή των πολυαριθμων παρεων.Μεχρι στιγμης δεν εχω εισπραξει τιποτα αλλο παρα την απορριψη και την υβρη των γυρω μου.Δεν εχω γνωρισει παρα ενα ατομο που να αξιζει σαν ανθρωπος και με την οποια πιστευα πως ειχα ερωτευτει."

Δημητρης Πατμανιδης-Ελλαδα,πυροβολησε 3 ατομα σε σχολη του ΟΑΕΔ και αυτοκτονησε.

 

 

16 Απριλιου 2007

 

"Εσεις με αναγκασατε να το κανω αυτο.Ξερετε τι σημαινει να σε ταπεινωνουν;Ειχατε εκατομμυρια ευκαιριες να αποτρεψετε αυτο που συνεβη"

Τσο Σεουνγκ Χουι-ΗΠΑ Βιρτζινια,σκοτωσε 32! ανθρωπους στο Τεχνολογικο Ινστιτουτο της Βιρτζινια,ειχε πανω του 2 πιστολια και ειχε μολις απορριφθει απο κοπελα.

 

 

23 Σεπτεμβριου 2008

 

"Μισω την ανθρωποτητα.Η λυση ειναι ενα Βαλτερ 22.Θα ειστε οι επομενοι που θα πεθανετε."

Matti Juhani Saari-Φιλανδια,εισεβαξε σε σχολειο της πολης Kauhajoki και σκοτωσε 10 μαθητες πριν αυτοκτονησει.Στη σελιδα του κρατουσε πιστολι ακριβως οπως ο Πατμανιδης.

 

Και στις 4 περιπτωσεις(οπως και σε πολλες ακομη)τα φονικα σημειωματα ειχαν αναρτηθει σε σελιδες του Διαδικτυου.

Οι ειδικοι ειναι ξεκαθαροι:Ολοι οι εφηβοι δραστες εχουν προειδοποιησει για αυτο που προκειται να κανουν.Παλιοτερα εγραφαν γραμματα,σημερα τα γραφουν στι Διαδικτυο.Παλιοτερα κρατουσαν αποκομματα εφημεριδων,σημερα συνομιλουν στα chat rooms.

Ειναι το Διαδικτυο αρμα κουλτουρας που καλλιεργει μια "φιλικη προς το θανατο" στρατια νεων;

Οι αποψεις διιστανται.

Αμεσως μετα τα οσα συνεβησαν στου Ρεντη στο δημοφιλες Facebook ανεβηκε η σελιδα "R.I.P. Dimitris Patmanidis-Enas Perithoriopiimenos Aggelos" με 447 μελη στο πρωτο επταημερο.

Ταυτοχρονα σχεδον ανεβηκε και η απαντηση "Να διαγραφει το group:R.I.P" με 629 εγγεγραμενους χρηστες....