Επιθετικος στο παιδικο

Ο μεγαλος μου γιος ειναι τριων και φετος ξεκινησε παιδικο. Οι δασκαλες παραπονιουνται οτι χτυπαει, τσιμπαει και δαγκωνει τα παιδακια σε σημειο που αναγκαζονται να τον απομονωνουν συνεχεια.Δυσκολευευται πολυ να προσαρμοστει στην ομαδα και ειναι ιδιαιτερα κτητικος με τα παιχνιδια.Ιδια συμπεριφορα εχει και απεναντι στον μικροτερο αδελφο του (εχουν 13 μηνες διαφορα).Εχω κουραστει να τον βαζω τιμωρια ή να τον μαλωνω.Υπαρχουν φορες που ο αδελφος του ειναι χιλιοσημαδεμενος απο τον θυμο του.Πρεπει λετε να τον παω σε καποιο ειδικο ή ειναι φαση που θα περασει?Ειναι καλο που τον απομονωνουν στον παιδικο???Μηπως αυτο κανει τα πραγματα χειροτερα??

Eμένα σε ζήλεια πάει το μυαλό μου. Ισως νιώθει ότι θέλεις να τον διώξεις στέλνοντάς τον σχολείο για να μείνεις σπίτι μόνη με το αδερφάκι του. Δεν θεωρώ ότι η απομόνωση είναι ό,τι καλύτερο στο σχολείο, αλλά πιστεύω ότι και οι δασκάλες μιας και έχουν δει πολλά τα μάτια τους από παιδικές συμπεριφορές να έχουν διαπιστώσει ότι αυτό ίσως βοηθάει κάποιες φορές στο να συνετιστούν τα λίγο άτακτα παιδάκια. Αυτή τη συμπεριφορά την είχε πάντα στο αδερφάκι του ή ξεκίνησε παράλληλα με την έναρξη του παιδικού? Οταν βρίσκεται με άλλα παιδάκια εκτός σχολείου πώς συμπεριφέρεται? Γνώμη μου είναι να περιμένεις λίγο ακόμα μέχρι να απευθυνθείς σε κάποιο ειδικό μήπως και το παιδί δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί στο περιβάλλον του σταθμού. Ασχολείσαι μαζί του όταν είναι σπίτι?

Κι εμένα που τον έχω κ έναν πέρασε τέτοια φάση κανένα δίμηνο από τότε που τον πρωτοπήγα. Μάλλον τσέκαρε κ τέσταρε τις δυνάμεις του αλλά με καλή αντιμετώπιση από τις δασκάλες το ξεπέρασε. Ο δικός μου ένιωσα οτι ξενέρωσε με τον εαυτό του κ την επιθετικότητά του κ απομυθοποιήθηκε το νταιλίκι στο μυαλό του. Με πολλή αγάπη κ υπομονή τώρα περνάμε φάση τρελής τρυφερότητας. Πρέπει μάλλον να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του παιδικού κ να συνειδητοποιήσει πως εκεί δεν έχει νόημα να επιβληθεί κ δεν είναι κ διασκεδαστικό γι αυτόν.

Ο μεγαλος μου γιος ειναι τριων και φετος ξεκινησε παιδικο. Οι δασκαλες παραπονιουνται οτι χτυπαει, τσιμπαει και δαγκωνει τα παιδακια σε σημειο που αναγκαζονται να τον απομονωνουν συνεχεια.Δυσκολευευται πολυ να προσαρμοστει στην ομαδα και ειναι ιδιαιτερα κτητικος με τα παιχνιδια.Ιδια συμπεριφορα εχει και απεναντι στον μικροτερο αδελφο του (εχουν 13 μηνες διαφορα).Εχω κουραστει να τον βαζω τιμωρια ή να τον μαλωνω.Υπαρχουν φορες που ο αδελφος του ειναι χιλιοσημαδεμενος απο τον θυμο του.Πρεπει λετε να τον παω σε καποιο ειδικο ή ειναι φαση που θα περασει?Ειναι καλο που τον απομονωνουν στον παιδικο???Μηπως αυτο κανει τα πραγματα χειροτερα??

ολα σχεδον ειναι φασεις που περνανε,αλλα δεν περνανε χωρις φροντιδα,,,κι επειδη δεν ειμαστε παντα αρκετα αποστασιοποιημενοι ωστε να χειριστουμε αποτελεσματικα τετοιες καταστασεις καλυτερα να ζηταμε την γνωμη ειδικων,,,εγω αυτο θα εκανα κι αυτο σκοπευω να κανω τωρα που ο γιος μου ειναι σε μια περιεργη φαση

οσο για την απομονωση που λες ειναι κι αυτο ενα ειδος οριοθετησης,,σιγουρα δεν μπορει να ενοχλει και να δαγκωνει τα αλλα παιδια κι αυτο πρεπει να σταματησει,,,αν θα μπορουσαν να το αντιμετωπισουν καλυτερα δεν ξερω σιγουρα ομως πρεπει να συνειδητοποιησει οτι ετσι δεν επιτρεπεται να φερεται κι οτι εφοσον επιμενει αυτο εχει συνεπειες πχ να απομονωθει

τωρα η αιτια που φερεται ετσι μαλλον εχει να κανει με τον μικροτερο αδερφο του,, ζήλια, κτητικοτητα κλπ ο ειδικος θα σας βοηθησει να το θεσετε οικογενειακως στη σωστη βαση και να το αντιμετωπισετε,,,ετσι τα συναισθηματα του θα βρουν μια διεξοδο,,θα εκφταστουν θα εκτονωθουν με εναν αλλον τροπο περαν του δαγκωματος ας πουμε

μη διστασεις ρωτα καποιον κατι τον ζοριζει και πρεπει ολο αυτο να εκφραστει και να εκτονωθει,,,δεν μπορουμε να τα κανουμε ολα μονοι μας, μερικες φορες χρειαζομαστε βοηθεια, κι οταν προκειεται για τα παιδια μας ρωταμε και δυο και τρεις

Ειναι επιθετικος με τον αδελφο του απο την πρωτη στιγμη δηλαδη απο 13 μηνων.Σιγουρα ειναι θεμα ζηλιας αλλα ισως ειναι και ενας τροπος προσεγγυσης σε ενα μωρακι που δεν ξερει να παιξει μαζι του. Με μεγαλυτερα παιδια με τα οποια εχει καθοδηγηση στο παιχνιδι παιζει πολυ καλα.Τα πρωινα που φευγει για να παει στον παιδικο ειναι γεματος χαρα και ορεξη οποτε δεν νομιζω οτι θεωρει πως τον διωχνουμε απο το σπιτι.Ασχολουμαστε αρκετα μαζι του και εγω και ο πατερας του, κανοντας διαφορες δραστηριοτητες παζλ,ζωγραφικη,παιχνιδια,διαβασμα βιβλιων κ.α διαφορα.Περναμε και χρονο εξω μονο οι δυο μας,για ψωνια,για φαγητο,σινεμα.Ελπιζω πραγματικα να ειναι μια φαση που θα περασει

Συμβουλες δεν μπορω να σου δωσω στο θεμα . Μπορω μονο να πω πως συμπασχω και ξερω πως νοιωθεις..

Απλα να πω οτι παντα τα κανουν εκει που τους παιρνει (δλδ συνομιληκα ή μικροτερα) .

Μια ερωτησουλα: Εχει μιλησει? Δλδ επικοινωνει λεκτικα με τα αλλα παιδια? Γιατι ο δικος μου το εκανε επειδη δεν μιλουσε και δεν μπορουσε να εκφρασει αλλοιως αυτο που ηθελε.