ΦΟΒΙΕΣ

Καλησπέρα.

Θα ήθελα να μάθω πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις φοβίες των παιδιών σε αυτήν την ηλικία. Σήμερα ο γιος μου , μου έκανε μια ερώτηση λίγο πριν κοιμηθεί που με προβλημάτισε πολύ:

- Μαμά οι άνθρωποι είναι κακοί?

- Οι περισσότεροι αγάπη μου είναι καλοί , αλλά υπάρχουν και λίγοι κακοί.

- Δαγκώνουν οι κακοί άνθρωποι?

- Όχι , αλλά μπορεί να θέλουν να σε πάρουν μακριά από τη μαμά και τον μπαμπά, γι αυτό δεν μιλάμε σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε.

- Είναι έξω από το παράθυρό μου οι κακοί άνθρωποι?

- Όχι , δεν πλησιάζουν κοντά στο σπίτι μας , γιατί φοβούνται τη μαμά και τον μπαμπά που τους μαλώνουν.

Δρν ξέρω αν το αντιμετώπισα σωστά ή απλώς θα έπρεπε να του πω ότι δεν υπάρχουν π.χ. κακοί άνθρωποι για να μην τον φοβίσω περισσότερο. Τονίζω ότι προσπαθώ γενικότερα να τον κάνω να μην φοβάται. Π.χ. φοβάται τις κουκουβάγιες και δεν πηγαίνει μόνος του σε ένα δωμάτιο ειδικά όταν είναι σκοτεινό "γιατί εκεί είναι η κουκουβάγια''. Του λέω πως δεν υπάρχει κουκουβάγια στο σπίτι μας , αλλά αν τυχόν δει καμία μπορεί να την φυσήξει και να φύγει. Κάτι τέτοιο για να νιώσει ότι δεν πρέπει να φοβαται. Όμως αυτό το σημερινό μου φάνηκε πολύ πιο σοβαρό και αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που του απάντησα με αυτόν τον τρόπο , μια απλή αλήθεια ή δεν πρέπει να τον βάζω σε αυτή την διαδικασία από αυτη την τρυφερή ηλικία.

πολυ ωραια αυτά που του είπες.

φοβερές ερωτήσεις σου έκανε.!

πολυ καλο το οτι ειπες οτι η μαμα και ο μπαμπάς μαλώνουν τους κακους κτλ.

αν σε ξαναρωτήσει μπορείς να δοκιμάσεις να φωνάξετε δυνατά ΦΥΓΕ

μαζί -

και καλα για να το κάνει αυτο αν νομίζει ότι κάποιος κακός ειναι κοντά του.

θα έλεγα να τον ρωτήσεις και εσυ μερικά πράγματα.

πχ εσύ έχεις δεί ποτέ κάποιον κακό?

(μπορεί να σου πει διάφορα και μπορεί να σου πει και κάποια που να μην ειναι ακριβώς έτσι, πχ να πει για τον περιπτερα ή για τον οποιονδήποτε με τον οποίο καποια φορά θύμωσε χεχε)

γιατι ήταν αυτος κακός?

είχε περιεργη φάτσα? είχε θυμωμένο πρόσωπο ? (κάνε την ανάλογη γκριμάτσα).

τι κάνει κάποιον κακό?

οτι δεν θελει το καλό μας, δε μας αγαπάει

μπορούμε να τον αναγνωρίσουμε?

καποιες φορές ναι καποιες φορές όχι.

τι μπορούμε να κανουμε αν καταλαβουμε οτι καποιος ειναι κακός?

μπορούμε να του φωνάξουμε και ακομα και να τον σπρώξουμε ! αν μας πονάει, μπορούμε ακόμα και να τον δαγκώσουμε αν δε σταματάει αλλιώς!

πάντα σε τέτοιες συζητησεις παμε με τα νερά του παιδιού. αν δε θελει, δε συνεχιζουμε.

αν ρωτάει, σημαίνει ότι ΄σκέφτεται αυτά τα πράγματα απο μόνο του και άρα θα πρέπει να το βοηθήσουμε και καθοδηγήσουμε στο τι σκέφτεται για αυτα- ειναι καλό δηλαδή να μην αφεθεί ένα παιδί να νομίζει ότι βγάζει η φαντασία του αλλά να κατευθύνουμε αυτές τις σκέψεις κάπως.

αφου εκανε ολες αυτες τις ερωτησεις σημαινει οτι τον απασχολεί.

ίσως διαβασαν καποιο παραμύθι ίσως κάποιο να του ειπε για κακούς,

και να του εκανε εντυπωση αλλα και να φοβήθηκε.

εχεις δεί το άρθρο για τα κακοβουλα ατομα?

βαλε πανω πανω στο πλαισιο με τον μεγεθυντικό φακο

"κακόβουλα" και θα στο βγάλει.

Ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου. Νιώθω λίγο καλύτερα να ξέρω ότι απάντησα σωστα. Διάβασα και το άρθρο και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Υποθέτω πως απο εδώ και στο εξής θα πρέπει να είμαι προετοιμασμένη για τέτοιες ερωτήσεις εφόσον πλέον το παιδί μου μπορεί να εκφράζεται λεκτικά πολύ καλά.

Και έχεις δίκιο για τις ερωτήσεις που πρέπει κι εγώ να του κάνω. Δεν το είχα σκεφτεί.Άλλωστε θέλω να νιώθει ότι μπορεί να με εμπιστευτεί γιατι σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει σταθμό πάλι, οπότε θα υπάρχουν ώρες που εγώ δεν θα μπορώ να ελέγξω τις καταστάσεις γύρω του και δεν θα μπορώ να τον βοηθήσω με την παρουσία μου. Πέρυσι που πήγαινε στον σταθμό τον ρωτούσα κάθε μερα πως πέρασε την μέρα του , τι έκανε στο σχολείο κ.λ.π.

Φυσικά τότε δεν μπορούσε να εκφραστεί πολύ καλά με λέξεις , παρόλαυτά με τον τρόπο του μου έδινε πολύτιμες πληροφορίες. Μια φορά ας πούμε μου είπε οτι τον χτυπησε ένα παιδάκι και η δασκάλα δεν μου το είχε πει.

Το δύσκολο νομίζω είναι να καταλάβεις την αλήθεια από την υπερβολή των παιδιών. Τότε ας πούμε που τον χτύπησε το παιδάκι κι εγώ άρχισα να τον ρωτάω γιατί και πως και που χτύπησε , κατάλαβε οτι με ανησύχησε και μετά κάθε μέρα μου έλεγε οτι τον χτύπησε το ίδιο παιδάκι (ακόμη και μέρες που εκείνο έλειπε από το σχολείο!!).

είναι συχνό φαινόμενο . αλλά αν συζητάς συχνά, και μιλάς με άλλους γονείς θα μπορείς απλώς να διαψεύδεις ή να επιβεβαιώνεις,

να μιλάτε δηλαδή, και να υπάρχει μια αμοιβαία επικοινωνία σε τέτοια θέματα.

Σήμερα , πάλι μου είπε ότι φοβάται την κουκουβάγια που είναι στο παράθυρό του. Του απάντησα λοιπόν ότι την βλέπω κι εγώ και πρέπει μαζί να της πούμε : " Άμπρα κατάμπρα φύγε κουκουβάγια" Κι αυτή θα φύγει!! Περιττό να σου πω την αντίδρασή του Ενθουσιάστηκε πάρα πολύ και αρχίσαμε ,να το λέμε μαζί , ενώ είχε σκάσει στα γελια!!! Λίγο πριν φύγω από το δωμάτιο για να κοιμηθεί μου είπε πως δεν φοβαται τώρα τις κουκουκουβάγιες "γιατί φεύγουν αν τους πει τη μαγική λέξη" και μετά για πολύ ώρα τον άκουγα να το λέει και να γελάει (έκανε εξάσκηση).

Εγώ πάλι θα του έλεγα ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάται την κουκουβάγια, γιατί είναι απλά ένα πουλάκι, μόνο που ζει το βράδυ. Μη σου πω ότι επειδή βλέπει μέσα στο σκοτάδι, μπορεί και μας προσέχει την ώρα που κοιμόμαστε. Βλακεία? Γενικά μήπως η δική μου απάντηση περιέχει άρνηση, που δεν την έχει ανάγκη το παιδί, γιατί ο φόβος του είναι υπαρκτός και πρέπει να τον αποδεχτώ? Τί νομίζετε ότι θα το καθησύχαζε περισσότερο?

Αυτό το δοκίμασα κι εγώ στην αρχή , αλλά δεν τον καθησύχασε ιδιαίτερα. Βέβαια , είναι και στο κάθε παιδί νομίζω πως θα το αντιμετωπίσει. άντως εγώ του την έδειξα και στο ζωολογικό κήπο , για να καταλάβει οτι δεν είναι παρα μονο ένα πουλί!! Γενικά και η ψυχολόγος στον παιδικό σταθμό μας λέει ότι πρέπει να δείχνουμε στα παιδιά οτι "τα καταλαβαίνουμε".