θηλασμος-το πολυτιμοτερο δωρο για το παιδι σου

[LOLINOI]

Γεια σας,

 

 

 

Είμαι η Ευαγγελία, η μαμά της Μαρίας, που τώρα είναι 18 μηνών. Πριν από δυο περίπου χρόνια έψαχνα στην ιστοσελίδα αυτή να διαβάσω και να ενημερωθώ σχετικά με το θηλασμό. Διάβαζα ό,τι έπεφτε μπροστά μου για αυτό το θέμα και δε μου πήρε καιρό να καταλάβω πόσο σημαντικός θα ήταν για το μωράκι που είχα στη κοιλιά ο θηλασμός. Το αποφάσισα λοιπόν από τη πρώτη στιγμή. Ωστόσο υπήρχαν και πράγματα που δεν έκανα, για παράδειγμα, δε φρόντισα να προετοιμάσω τις θηλές μου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αφού αυτές δεν προεξείχαν σχεδόν καθόλου. Οι θηλές μου δηλαδή ήταν επίπεδες και δε φρόντισα να τις προετοιμάσω όπως μπορούσα και διάβαζα ότι μπορώ να κάνω, ώστε να σκληρύνουν κάπως ή και να τραβηχτούν λίγο προς τα έξω. Ο λόγος που δεν το έκανα ήταν γιατί ποτέ δε φαντάστηκα ότι θα είχα οποιοδήποτε πρόβλημα. Αρκεί που είχα αποφασίσει ότι θα θηλάσω.

 

 

 

Γέννησα σε δημόσιο μαιευτήριο μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Όταν πήγα στο δωμάτιο μου έφεραν το μωρό αμέσως. Άλλωστε εκεί το μωρό είναι μαζί σου στο δωμάτιο συνέχεια. Όπως ήμουνα ξαπλωμένη το πήρα αγκαλιά και η νοσοκόμα μου το έβαλε στο στήθος, αφού με γύρισε λίγο στο πλάι και έφυγε. Τι πρωτόγνωρο συναίσθημα! Ένα τόσο δα ανθρωπάκι στο στήθος μου! Σχεδόν δε το πίστευα! το μωρό ήπιε το γαλατάκι και βγήκε από το στήθος. Από εδώ και στο εξής αρχίζουν τα δύσκολα. Το μωρό έκλαιγε συνέχεια. Όταν τη δεύτερη φορά το έπιασα να το βάλω στο στήθος μου, δεν ήξερα πώς να το κάνω. Δε μπορούσα ξαπλωμένη, και καθιστή δεν ήξερα πώς. Ζήτησα βοήθεια αλλά καμία αδελφή δεν ήταν εκεί. Έβαλα δυο μαξιλάρια στα πόδια μου και προσπάθησα. Το μωρό έπιασε αμέσως τη θηλή και ήπιε. Αυτό όμως γινόταν συνέχεια. Έπινε λίγο, έβγαινε, έκλαιγε, άντε να ιδρώνω πώς θα τη ξαναβάλω. Μετά από λίγη ώρα οι θηλές μου άρχισαν να πονάνε ανυπόφορα. Όταν ξημέρωσε η επόμενη μέρα ήμουν άυπνη, με τα ράμματα της φυσιολογικής γέννας να μη με αφήνουν ούτε να κουνηθώ και με θηλές που πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Όταν την έβαζα στο στήθος έχανα τον κόσμο από μπροστά μου, για λίγα δευτερόλεπτα πονούσα πάρα πολύ, μετά και κατά τη διάρκεια του θηλασμού ο πόνος υποχωρούσε, ευτυχώς. Εν τω μεταξύ ήλθαν και οι αδελφές να δουν πως πάω και αν χρειάζομαι βοήθεια. Μου έδειξαν πώς να βάζω το παιδί στο στήθος, πώς πρέπει να είναι το στόμα του γύρω από τη θηλή, ήταν όμως αργά. Οι θηλές μου είχαν αρχίσει να ματώνουν και τα δικά μου συναισθήματα ανάμεικτα, ευτυχισμένη που γέννησα καλά και έφερα στο κόσμο το αγγελούδι μου, προβληματισμένη για το ποια θα είναι η εξέλιξη με το στήθος μου.

 

 

 

Την ημέρα που θα έφευγα από το μαιευτήριο είδα το γιατρό μου, ήμασταν χαρούμενοι, όλα είχαν πάει καλά. Πριν τον χαιρετίσω του έδειξα μια κοκκινίλα που πονούσε λίγο, στο δεξιό πλευρό του δεξιού μου στήθους. ΄΄ωχ! Έπαθες μαστίτιδα΄΄, αναφώνησε ο γιατρός. Και μου έγραψε αντιβίωση. Μου σύστησε επίσης να βγάζω γάλα μετά το θηλασμό, αν βλέπω το στήθος μου πολύ γεμάτο. Το στήθος μου είχε όντως πολύ γάλα, ήταν πρησμένο και το μωράκι πόσο να πιει; Αρχίζουν νέες περιπέτειες.

 

 

 

Φτάνουμε σπίτι μας. Όσο κρατάει η αντιβίωση δεν με απασχολεί η μαστίτιδα. Όταν όμως τελειώνει έχω πάλι πρόβλημα. Όλη η πλευρά του ενός στήθους μέχρι και τη περιοχή κάτω από τη θηλή είναι κόκκινη και πονάει. Πρέπει να βγάλω το γάλα αλλά πώς; Διαβάζω κάτι τεχνικές μασάζ του στήθους μήπως και μπορέσω να βγάλω λίγο αλλά μάταιος κόπος. Έπρεπε να με δει κάποιος γιατρός, να μου πει τι να κάνω. Μένω επαρχία και δε μπορούσα στη κατάσταση που ήμουνα να ταξιδέψω μακριά, η Αθήνα που ήταν ο γιατρός είναι δυόμισι ώρες από εδώ. Τηλεφωνώ σε ένα γυναικολόγο εδώ κοντά στον οποίο πήγαινα τους δυο πρώτους μήνες εγκυμοσύνης αλλά μετά έφυγα γιατί ήθελα να γεννήσω σε δημόσιο νοσοκομείο, του είπα το πρόβλημά μου και απλώς μου είπε ΄΄ας πρόσεχες, να πάς στο γιατρό που σε ξεγέννησε!’’. Η μόνη λύση ήταν η γυναικολόγος κοντινού νοσοκομείου. Όταν με εξέτασε μου είπε ότι η μαστίτιδα είναι σε προχωρημένο στάδιο, το γάλα είχε αρχίσει και έπηζε και αν δεν το έβγαζα μέσα σε μια μέρα θα έπρεπε να χειρουργηθώ. Πώς θα έβγαζα όμως το γάλα; Τηλεφωνήσαμε σε μια εξαδέλφη του άντρα μου και μας είπε ότι μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας νοικιάζουν μηχανήματα άντλησης του γάλατος. Ήρθαμε σε επαφή και μας το έστειλαν με το λεωφορείο. Δυστυχώς όμως ούτε και αυτό μου χρησίμευσε γιατί όπως δούλευε με το ρεύμα και τραβούσε προς τα έξω τη θηλή, μου έφερνε μεγάλο πόνο, αφού οι θηλές μου ήταν ακόμη σε άσχημη κατάσταση. Τότε πήρε τη πρωτοβουλία η πεθερά μου. Ζεστές κομπρέσες για να τρέχει εύκολα το γάλα, επάλειψη στήθους με λάδι και σκληρό μασάζ στη πάσχουσα περιοχή μέχρι να φύγει το πολύ γάλα, αυτό κάναμε όλη την ημέρα. Σιγά- σιγά έμαθα να το κάνω και εγώ μέχρι που δε χρειαζόμουν βοήθεια. Το ΄΄άρμεγμα΄΄ μου φαινόταν πια εύκολο. Με αυτό τον τρόπο και την αντιβίωση που πήρα άλλες δυο φορές αντιμετώπισα και τις άλλες δυο μαστίτιδες, που όμως δε μου δημιούργησαν πρόβλημα αφού αμέσως έπαιρνα τα μέτρα μου.

 

 

 

Ναι, όλο αυτό το διάστημα η μικρή μου θήλαζε κανονικά. Το μόνο που έπρεπε τώρα να περιμένω ήταν πότε επιτέλους θα ξεμπέρδευα και με το πόνο στις θηλές. Έγινε και αυτό από μόνο του. Χρησιμοποίησα στην αρχή κάτι αλοιφές αλλά γρήγορα τις σταμάτησα γιατί η μικρή θήλαζε συχνά και σε ακαθόριστα διαστήματα. Γιατρεύτηκαν από μόνες τους.

 

 

 

Η όλη ταλαιπωρία κράτησε ένα μήνα περίπου. Η μικρή Μαρία δεν έπαιρνε τίποτα είδηση. Μόλις έβλεπε το στήθος της μαμάς της τα ξεχνούσε όλα. Αυτό το γαληνεμένο προσωπάκι μου έδινε δύναμη να συνεχίσω. Μετά το διάστημα αυτό μπορώ να πω ότι απολάμβανα ανεπιφύλακτα το θηλασμό. Μπορώ να πω ακόμη ότι μέρα με τη μέρα αισθανόμουν όλο και μεγαλύτερο το συναισθηματικό δέσιμο με το παιδί μου. Τη μητρική στοργή δεν την είχα νιώσει τότε τόσο με τη γέννα όσο με το θηλασμό. Ένιωθα ότι αυτή η άμεση επαφή μέσω του θηλασμού μου αποκάλυπτε άμεσα και το χαρακτήρα, τις ιδιαιτερότητες του παιδιού μου, έμαθα γρήγορα να ΄΄διαβάζω΄΄ το κλάμα του, τις εκφράσεις του, με λίγα λόγια να επικοινωνώ. Συνέβη μάλιστα και το εξής παράξενο, για κάποιο διάστημα, ξυπνούσαμε ταυτόχρονα. Μόλις άνοιγα τα μάτια μου, οποιαδήποτε ώρα, ξυπνούσε και η μικρή.

 

Να πω ακόμη πόσο βοήθησε ο θηλασμός στις μετακινήσεις μας. Πηγαίναμε όπου θέλαμε, ακόμα και πιο βράδυ, σε ταβέρνα. Τη θήλαζα σε θάλασσα, σε αυτοκίνητο, καθόλου δεν περιορίστηκα στις εξόδους.

 

 

 

Τώρα είναι 18 μηνών και ακόμα τη θηλάζω. Η Μαρία είναι ένα ήρεμο παιδί και ανεξάρτητο. Πυρετό έκανε μόνο μια φορά μέχρι τώρα και για μια μέρα. Πιστεύω ότι άξιζε τις θυσίες που έκανα προκειμένου να είναι ένα γερό παιδί για όλη του τη ζωή.

 

 

 

Στην προσπάθειά μου αυτή με βοήθησαν πολύ ο άντρας μου και η πεθερά μου, που μου συμπαραστάθηκαν και με ενθάρρυναν. Πολύ με βοήθησε και η κάτοχος αυτής της ιστοσελίδας με όλες τις πληροφορίες που μου έστελνε και κυρίως για τη ψυχολογική συμπαράσταση.

 

 

 

Παροτρύνω όλες τις υποψήφιες μαμάδες να θηλάσουν για να νιώσουν αυτή τη πληρότητα και συναισθήματα πρωτόγνωρα, που δε μπορούν να περιγραφούν.

 

Ελπίζω να μη σας τρόμαξε η δική μου περιπέτεια. Είναι και άλλες γυναίκες που δεν ταλαιπωρούνται καθόλου. Αν υποψιάζεστε όμως ότι μπορεί να αντιμετωπίσετε κάποιο πρόβλημα με τις θηλές σας απευθυνθείτε από τη αρχή της εγκυμοσύνης σας σε κάποιον ειδικό, σε μαία, στο γιατρό σας, να σας πει τι ακριβώς να κάνετε. Ακόμη, και από προσωπική πείρα, μετά τη γέννα να απαιτήσετε μια μαία, να σας δείξει πώς να βάλετε το παιδί στο στήθος και να απαιτήσετε να έχετε αυτή τη βοήθεια όλες τις μέρες που θα μείνετε στο νοσοκομείο και ειδικά τη πρώτη. Καλό θα ήταν να ενημερωθείτε και για τα θήλαστρα που κυκλοφορούν στην αγορά, να ρωτήσετε γνωστές σας αν έχουν χρησιμοποιήσει και αν είναι αποτελεσματικά. Ρωτείστε τα κοντινά σας νοσοκομεία αν διαθέτουν ηλεκτρικά θήλαστρα. Έτσι, αν χρειαστεί να βγάλετε γάλα να είστε έτοιμες.

 

 

 

Όπως βλέπετε τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!

[fysalida]

Μπράβο σου για την επιμονή σου!!!Οντως έκανες το καλύτερο δώρο στο παιδάκι σου και ΟΝΤΩΣ τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!Να είσαι καλά!

[LOLINOI]

Το άρθρό υπάρχει στην σελίδα του θηλασμού. Το διάβασα και θέλω να πω ένα μεγάλο στην κυρία που έκανε τόσο μεγάλη προσπάθεια. Βρέθηκα και εγώ στην θέση της. Στην αρχή μου φάνηκε πολύ δύσκολο κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να θηλάσω σκεφτόμουν το μπιμπερό. Αλλά τελικά τα κατάφερα.

ΝΕΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΖΕΤΕ ΚΑΤΩ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ!!!

[LOLINOI]

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ ΠΟΛΥ Σ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ