Λίγα λόγια για μένα

[manolis79]

Παρακολουθώ καιρό το φόρουμ αλλά δεν είχα μπει ποτέ στον κόπο να γράψω.Γενικά ήμουν πάντα ένα άτομο καλοσυνάτο , φιλότιμο , με πάρα πολύ άγχος όμως. Από το 2001 μέχρι και τέλη του 2010 ήμουν μέσα στο άγχος. Για υγεία περισσότερο , να μην πάθω κάτι κλπ. Και ειδικά όταν έκανα οικογένεια το άγχος ήταν μεγαλύτερο. Αφού δεν πήγαινα στον γιατρό γιατί έλεγα ότι αν μου βρουν κάτι θα καταρρεύσω και δεν θα έχω δύναμη να δουλέψω και να ζήσω την οικογένεια μου. Γενικότερα φοβόμουν από όταν γεννήθηκε ο γιος μου μην πάθει κάτι το παιδί , η γυναίκα μου , η εγώ. Πολλά άγχη , πολύ στενοχώρια .Ο γιος μου γεννήθηκε τον Ιούλιο του 2009. Δεν ήμουν έτοιμος να γίνω πατέρας. Δεν είχα αγαπήσει ποτέ τον εαυτό μου και πάντα έτρεχα για να είναι καλά οι άλλοι και να μην πάθουν τίποτα οι άλλοι. Ακόμα και κάποια προβλήματα υγείας που φανταζόμουν ότι είχα στενοχωριόμουν επειδή αν πάθαινα κάτι θα στενοχωριόντουσαν οι δικοί μου.

Με τον μικρό από την αρχή ήμουν μέσα στο άγχος. Κάτι που δεν έτρωγε , κάτι ο ψυχολογικός πόλεμος από τους γονείς μου για το όνομα , κάτι τα επαγγελματικά , κατι το ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι έκανα οικογένεια, με έριξαν στα νεύρα . Φώναζα στο παιδί από όταν ήταν μικρό , του έδινα καμία στον πόπό και μετά καθόμουν και σκεφτόμουν γιατί το έκανα αυτό.Αφού μέρες που ήμουν ήρεμος ,ξάπλωνα το βράδυ και ήμουν τόσο ευτυχισμένος που δεν φώναξα στον μικρό.Δεν είχα αίσθηση ότι το παιδί ήταν μικρό και του φερόμουν σαν να είναι μεγάλος. Είχα απαιτήσεις ακόμα και από το μωρό 6 μηνών.

Ο γιος μου ήταν ήδη 9 μηνών όταν έκαναν την εμφάνιση τους οι κακές σκέψεις στο υποσυνείδητο μου.Έκλαιγα για μέρες, είχα πάει να κάνω κακό στον εαυτό μου . Δεν άντεχα. Έλεγα γιατί να τα σκέφτομαι εγώ αυτά? Ο καιρός πέρναγε . Οι σκέψεις δεν με πειράζαν πλέον αλλά εγώ μάζευα άγχος , πολύ άγχος για τα πάντα. Ώσπου μια έκρηξη θυμού και νεύρων τον Δεκέμβριο του 2010 , πυροδότησε μια τεράστια αλλαγή μέσα μου. Παίζαμε ήρεμα , κάτι πήγε να κάνει , νευρίασα και τον τράβηξα απότομα. Φοβήθηκα ότι πήγα να του κάνω κακό. Κλείστηκα στο δωμάτιο και έκλαιγα . Άρχισε τότε το μαρτύριο μου. Κακές σκέψεις για την οικογένεια μου. Φόβος μην τους κάνω κακό , μην κάνω κακό σε τρίτους , σκέψεις , σκέψεις , σκέψεις. Προσπαθούσα με το ιντερνετ και με τα διάφορα φορουμ να απαλύνω τις σκεψεις μου. Για λίγο μόνο , μετά έπεφτα πάλι. Έμοιζαν όλα τόσο αληθινά . Άλλες φορές νόμιζα ότι τα ήθελα , άλλες φορές έκλαιγα και κόντευα να τρελαθώ. Είχα πάει 2-3 φορές να κάνω κακό στον εαυτό μου. Αλλά εκείνη την στιγμή σκεφτόμουν ότι έχω μια οικογένεια και σταμάταγα. Τον Μάρτη του 2011 γεννήθηκε και η κόρη μου. Ενώ δεν ήθελα δεύτερο παιδί , συνέβη.Ήμουν όμως ευτυχισμένος . Στα υπερηχογραφήματα έκλαιγα από χαρά. Είχα ήδη πιεστεί αλλά ήμουν καλά.

Τον απρίλιο αποφάσισα να πάω σε ψυχολόγο .Στο δεύτερο ραντεβού με έστειλε σε ψυχίατρο. Είχα κόψει ήδη το ποτό (έπινα για να ηρεμήσω) και άρχισα τα χάπια . Αντικαταθλιπτικά , ηρεμιστικά για πολλούς μήνες. Άρχισα να ηρεμώ από τις σκέψεις από το άγχος , αλλά όταν πιεζόμουν πολύ ξαναρχόντουσαν. Ένας καθημερινός αγώνας, μια καθημερινή πίεση στον εαυτό μου. Να τα προλάβω όλα , να είμαι συνεπής , να παίζω με τα παιδιά μου, να έχω χρόνο με την γυναίκα μου. Να είμαι συνεπής και σωστός στα πάντα. Τέλειος πατέρας και σύζυγος , τέλειος στην δουλειά μου. Γενικά αψεγάδιαστος σε όλα.

Ο καιρός έχει περάσει και οι μέρες που πραγματικά ήμουν ήρεμος και δεν σκεφτόμουν τίποτα είναι λίγες. Εδώ και 2 μήνες σχεδόν σταμάτησα τον ψυχίατρο. Μετά από λίγες μέρες σταμάτησα και τα χάπια. Δεν γουστάρω να είμαι δέσμιος των χαπιών. Είμαι καλύτερα βέβαια και το νιώθω. Αλλά έχω αυτό το μόνιμο άγχος μέσα μου.

Δεν ξέρω τι να κάνω με τα παιδιά ώρες ώρες . Φοβάμαι. Ενώ θέλω να είμαι κοντά τους φοβάμαι. Θέλω να τα χαρώ . Θέλω να ανακτήσω τον χαμένο χρόνο με την γυναίκα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τρέχω καθημερινά, παραμελώ τον εαυτό μου . Δουλεύω και δεν βγαίνει τίποτα. Θέλω να είμαι ένας καλός πατέρας που να κάνει τα πάντα για τα παιδιά του και την γυναίκα του. Προσπαθώ κάθε μέρα. Είναι μέρες που είμαι καλά και είναι μέρες που είμαι χάλια. Δεν θέλω να χάσω όλα αυτά που έχω φτιάξει. Δεν ξέρω πραγματικά πως φέρονται αυτοί που κάνουν οικογένεια. Δεν έχω εικόνες και εμπειρίες από άλλους. Δεν είχα ποτέ επαφή με παιδιά .Τους αγαπώ και τους 3 αλλά ώρες ώρες μου βγαίνουν οι σκέψεις. Δεν είναι και η κατάσταση ήρεμη μέσα στο σπίτι. Φωνές από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πολλά νεύρα από τον γιο μου. Δεν θέλω να καταντήσει το παιδί μου με προβλήματα. Ευτυχώς από υγεία είμαστε καλά όλοι αλλά έχω σιχαθεί πραγματικά την ζωή μου. Δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου, νιώθω ότι έχω κάνει λάθη, πολλά λάθη , και προσπαθώ να αλλάξω . Προσπαθώ πάρα πολύ. Αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο σπίτι , στα παιδιά μου αλλά δυστυχώς έχω χαθεί αρκετά με την γυναίκα μου. Και ήταν η αφορμή για να γράψω στο φορουμ . Είμαι λίγο σαν χαμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω .

 

ΥΓ : Το πρόβλημα το οποιο είχα (και έχω) έιναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας. Έχω σταματήσει την αγωγή εδώ και 2 μήνες σχεδόν από μόνος μου. Είμαι ας τα πούμε καλύτερα , έχω περισσότερη ενέργεια και δεν έχω τις εμμονές και τις φοβίες όπως τις είχα παλαιότερα. Αλλά έχω μια ανασφάλεια γενικότερη. Αλκοόλ δεν πίνω. Το έχω κόψει μαχαίρι. Όχι λόγω τον χαπιών . Το έκοψα πριν αρχίσω την αγωγή. Ήταν ένα στοίχιμα με τον εαυτό μου. Ένα ρίσκο. Όπως και ρίσκο ήταν η διακοπή της αγωγής.

 

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε. Back to work...again

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Παρακολουθώ καιρό το φόρουμ αλλά δεν είχα μπει ποτέ στον κόπο να γράψω.Γενικά ήμουν πάντα ένα άτομο καλοσυνάτο , φιλότιμο , με πάρα πολύ άγχος όμως. Από το 2001 μέχρι και τέλη του 2010 ήμουν μέσα στο άγχος. Για υγεία περισσότερο , να μην πάθω κάτι κλπ. Και ειδικά όταν έκανα οικογένεια το άγχος ήταν μεγαλύτερο. Αφού δεν πήγαινα στον γιατρό γιατί έλεγα ότι αν μου βρουν κάτι θα καταρρεύσω και δεν θα έχω δύναμη να δουλέψω και να ζήσω την οικογένεια μου. Γενικότερα φοβόμουν από όταν γεννήθηκε ο γιος μου μην πάθει κάτι το παιδί , η γυναίκα μου , η εγώ. Πολλά άγχη , πολύ στενοχώρια .Ο γιος μου γεννήθηκε τον Ιούλιο του 2009. Δεν ήμουν έτοιμος να γίνω πατέρας. Δεν είχα αγαπήσει ποτέ τον εαυτό μου και πάντα έτρεχα για να είναι καλά οι άλλοι και να μην πάθουν τίποτα οι άλλοι. Ακόμα και κάποια προβλήματα υγείας που φανταζόμουν ότι είχα στενοχωριόμουν επειδή αν πάθαινα κάτι θα στενοχωριόντουσαν οι δικοί μου.

Με τον μικρό από την αρχή ήμουν μέσα στο άγχος. Κάτι που δεν έτρωγε , κάτι ο ψυχολογικός πόλεμος από τους γονείς μου για το όνομα , κάτι τα επαγγελματικά , κατι το ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι έκανα οικογένεια, με έριξαν στα νεύρα . Φώναζα στο παιδί από όταν ήταν μικρό , του έδινα καμία στον πόπό και μετά καθόμουν και σκεφτόμουν γιατί το έκανα αυτό.Αφού μέρες που ήμουν ήρεμος ,ξάπλωνα το βράδυ και ήμουν τόσο ευτυχισμένος που δεν φώναξα στον μικρό.Δεν είχα αίσθηση ότι το παιδί ήταν μικρό και του φερόμουν σαν να είναι μεγάλος. Είχα απαιτήσεις ακόμα και από το μωρό 6 μηνών.

Ο γιος μου ήταν ήδη 9 μηνών όταν έκαναν την εμφάνιση τους οι κακές σκέψεις στο υποσυνείδητο μου.Έκλαιγα για μέρες, είχα πάει να κάνω κακό στον εαυτό μου . Δεν άντεχα. Έλεγα γιατί να τα σκέφτομαι εγώ αυτά? Ο καιρός πέρναγε . Οι σκέψεις δεν με πειράζαν πλέον αλλά εγώ μάζευα άγχος , πολύ άγχος για τα πάντα. Ώσπου μια έκρηξη θυμού και νεύρων τον Δεκέμβριο του 2010 , πυροδότησε μια τεράστια αλλαγή μέσα μου. Παίζαμε ήρεμα , κάτι πήγε να κάνει , νευρίασα και τον τράβηξα απότομα. Φοβήθηκα ότι πήγα να του κάνω κακό. Κλείστηκα στο δωμάτιο και έκλαιγα . Άρχισε τότε το μαρτύριο μου. Κακές σκέψεις για την οικογένεια μου. Φόβος μην τους κάνω κακό , μην κάνω κακό σε τρίτους , σκέψεις , σκέψεις , σκέψεις. Προσπαθούσα με το ιντερνετ και με τα διάφορα φορουμ να απαλύνω τις σκεψεις μου. Για λίγο μόνο , μετά έπεφτα πάλι. Έμοιζαν όλα τόσο αληθινά . Άλλες φορές νόμιζα ότι τα ήθελα , άλλες φορές έκλαιγα και κόντευα να τρελαθώ. Είχα πάει 2-3 φορές να κάνω κακό στον εαυτό μου. Αλλά εκείνη την στιγμή σκεφτόμουν ότι έχω μια οικογένεια και σταμάταγα. Τον Μάρτη του 2011 γεννήθηκε και η κόρη μου. Ενώ δεν ήθελα δεύτερο παιδί , συνέβη.Ήμουν όμως ευτυχισμένος . Στα υπερηχογραφήματα έκλαιγα από χαρά. Είχα ήδη πιεστεί αλλά ήμουν καλά.

Τον απρίλιο αποφάσισα να πάω σε ψυχολόγο .Στο δεύτερο ραντεβού με έστειλε σε ψυχίατρο. Είχα κόψει ήδη το ποτό (έπινα για να ηρεμήσω) και άρχισα τα χάπια . Αντικαταθλιπτικά , ηρεμιστικά για πολλούς μήνες. Άρχισα να ηρεμώ από τις σκέψεις από το άγχος , αλλά όταν πιεζόμουν πολύ ξαναρχόντουσαν. Ένας καθημερινός αγώνας, μια καθημερινή πίεση στον εαυτό μου. Να τα προλάβω όλα , να είμαι συνεπής , να παίζω με τα παιδιά μου, να έχω χρόνο με την γυναίκα μου. Να είμαι συνεπής και σωστός στα πάντα. Τέλειος πατέρας και σύζυγος , τέλειος στην δουλειά μου. Γενικά αψεγάδιαστος σε όλα.

Ο καιρός έχει περάσει και οι μέρες που πραγματικά ήμουν ήρεμος και δεν σκεφτόμουν τίποτα είναι λίγες. Εδώ και 2 μήνες σχεδόν σταμάτησα τον ψυχίατρο. Μετά από λίγες μέρες σταμάτησα και τα χάπια. Δεν γουστάρω να είμαι δέσμιος των χαπιών. Είμαι καλύτερα βέβαια και το νιώθω. Αλλά έχω αυτό το μόνιμο άγχος μέσα μου.

Δεν ξέρω τι να κάνω με τα παιδιά ώρες ώρες . Φοβάμαι. Ενώ θέλω να είμαι κοντά τους φοβάμαι. Θέλω να τα χαρώ . Θέλω να ανακτήσω τον χαμένο χρόνο με την γυναίκα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τρέχω καθημερινά, παραμελώ τον εαυτό μου . Δουλεύω και δεν βγαίνει τίποτα. Θέλω να είμαι ένας καλός πατέρας που να κάνει τα πάντα για τα παιδιά του και την γυναίκα του. Προσπαθώ κάθε μέρα. Είναι μέρες που είμαι καλά και είναι μέρες που είμαι χάλια. Δεν θέλω να χάσω όλα αυτά που έχω φτιάξει. Δεν ξέρω πραγματικά πως φέρονται αυτοί που κάνουν οικογένεια. Δεν έχω εικόνες και εμπειρίες από άλλους. Δεν είχα ποτέ επαφή με παιδιά .Τους αγαπώ και τους 3 αλλά ώρες ώρες μου βγαίνουν οι σκέψεις. Δεν είναι και η κατάσταση ήρεμη μέσα στο σπίτι. Φωνές από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πολλά νεύρα από τον γιο μου. Δεν θέλω να καταντήσει το παιδί μου με προβλήματα. Ευτυχώς από υγεία είμαστε καλά όλοι αλλά έχω σιχαθεί πραγματικά την ζωή μου. Δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου, νιώθω ότι έχω κάνει λάθη, πολλά λάθη , και προσπαθώ να αλλάξω . Προσπαθώ πάρα πολύ. Αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο σπίτι , στα παιδιά μου αλλά δυστυχώς έχω χαθεί αρκετά με την γυναίκα μου. Και ήταν η αφορμή για να γράψω στο φορουμ . Είμαι λίγο σαν χαμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω .

 

ΥΓ : Το πρόβλημα το οποιο είχα (και έχω) έιναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας. Έχω σταματήσει την αγωγή εδώ και 2 μήνες σχεδόν από μόνος μου. Είμαι ας τα πούμε καλύτερα , έχω περισσότερη ενέργεια και δεν έχω τις εμμονές και τις φοβίες όπως τις είχα παλαιότερα. Αλλά έχω μια ανασφάλεια γενικότερη. Αλκοόλ δεν πίνω. Το έχω κόψει μαχαίρι. Όχι λόγω τον χαπιών . Το έκοψα πριν αρχίσω την αγωγή. Ήταν ένα στοίχιμα με τον εαυτό μου. Ένα ρίσκο. Όπως και ρίσκο ήταν η διακοπή της αγωγής.

 

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε. Back to work...again

 

Kαταρχην συγχαρητηρια που αναγνωριζεις το προβλημα σου και θελεις να το μοιραστεις μαζι μας. Κατα την δικη μου γνωμη ομως ΠΡΕΠΕΙ να συνεχισεις να πηγαινεις στον ψυχιατρο σου και να συνεχισεις να παιρνεις την αγωγη σου. Ειναι λαθος να πειραματιζεσαι. Το ξερω και το κατανοω οτι δεν ειναι ο,τι καλυτερο να παιρνεις χαπια για να εισαι καλα αλλα σκεψου ο,τι ειναι καλυτερο απο το να μην παιρνεις για ολους τους παραπανω λογους.

[Skybeam]

Mπράβο σου που αντιμετωπίζεις δυναμικά το πρόβλημά σου. Να ξέρεις ότι όλοι οι γονείς πηγαίνουν λίγο "στα τυφλά" όσον αφορά τα παιδιά. Λίγο τα πρότυπα των δικών τους γονιών, λίγο ό,τι έχουν διαβάσει, λίγο διαίσθηση και καλή θέληση, καμιά συμβουλή από παιδοψυχολόγους, η συνεργασία στο ζευγάρι, όλα αυτά βοηθούν.

 

Όσον αφορά το ψυχολογικό σου πρόβλημα, μην το αφήνεις. Αν δεν σου κάνει ο προηγούμενος γιατρός σου ψάξε άλλον.

 

Μου κάνει εντύπωση που δεν μας αναφέρεις αν όλο το λούκι αυτό που περνάς το γνωρίζει η γυναίκα σου σε όλο του το εύρος, ποια είναι η γνώμη της που σταμάτησες τον γιατρό και τα φάρμακα, αν σε στηρίζει και αν σε βοηθάει. Θέλεις να μας πεις λίγο και γι' αυτά?

 

Και, τέλος ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που έκοψες το ποτό. Σε θαυμάζω πραγματικά και είσαι παράδειγμα. Δυστυχώς το αλκοόλ είναι ένα νόμιμο "γιατρικό" στην εποχή μας που διέπεται από τόσο άγχος, και αποτελεί πρόβλημα για πολύ κόσμο...

[Mammy in love]

Ο ψυχολόγος σε έστειλε σε ψυχίατρο και τέλος;Εγώ είμαι πολύ υπέρ του ψυχολόγου.Θέλω να πω πως ένας καλός ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει.Θα πάρει καιρό ,ίσως χρειάζεται και ψυχίατρος σε συνδιασμό αλλά γιατι ¨μα μην βοηθήσεις τον εαυτό σου;

[mamamikaela]

Καλημερα και απο μενα.Η αποτομη διακοπη της αγωγης μπορει να χειροτερεψει την κατασταση.Δεν ειδα πουθενα να αναφερεις οτι συμβουλευτηκες τον γιατρο σου.Θεωρω οτι κακως πηρες μονος σου την αποφαση να διακοψεις την αγωγη που ειναι προφανες οτι χρειαζοσουν.Δεν εχω καταλαβει απο το κειμενο σου ομως ποιο ακριβως ειναι το προβλημα σου?Η συζηγος σου ποια ακριβως ειναι η θεση της σε ολο αυτο που περνας?Το συζητατε καθολου?Τα παιδια μας δεν ειναι για να ξεσπαμε τα προβληματα μας πανω τους.Δεν φταινε σε κατι.Το καλο ειναι οτι εχεις αναγνωρισει ηδη το προβλημα σου,ειναι ενα μεγαλο βημα οπως προανεφερε και η Σωτηρια.Γνωμη μου ειναι να συνεχισεις σε καποιον συμβουλο η ψυχιατρο,αμεσα.

[dimmi]

Kαταρχην συγχαρητηρια που αναγνωριζεις το προβλημα σου και θελεις να το μοιραστεις μαζι μας. Κατα την δικη μου γνωμη ομως ΠΡΕΠΕΙ να συνεχισεις να πηγαινεις στον ψυχιατρο σου και να συνεχισεις να παιρνεις την αγωγη σου. Ειναι λαθος να πειραματιζεσαι. Το ξερω και το κατανοω οτι δεν ειναι ο,τι καλυτερο να παιρνεις χαπια για να εισαι καλα αλλα σκεψου ο,τι ειναι καλυτερο απο το να μην παιρνεις για ολους τους παραπανω λογους.

συμφωνώ απόλυτα. Είχες διαλέξει το σωστό δρόμο, γιατί άλλαξες πορεία?

 

ΥΓ : Το πρόβλημα το οποιο είχα (και έχω) έιναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας. Έχω σταματήσει την αγωγή εδώ και 2 μήνες σχεδόν από μόνος μου. Είμαι ας τα πούμε καλύτερα , έχω περισσότερη ενέργεια και δεν έχω τις εμμονές και τις φοβίες όπως τις είχα παλαιότερα. Αλλά έχω μια ανασφάλεια γενικότερη. Αλκοόλ δεν πίνω. Το έχω κόψει μαχαίρι. Όχι λόγω τον χαπιών . Το έκοψα πριν αρχίσω την αγωγή. Ήταν ένα στοίχιμα με τον εαυτό μου. Ένα ρίσκο. Όπως και ρίσκο ήταν η διακοπή της αγωγής.

 

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε. Back to work...again

το στοίχημα με το ποτό καλά έκανες και το κέρδισες. Τα στοιχήματα με τις εξαρτήσεις ναι είναι ρίσκα και το αξίζουν.

Γιατί να ρισκάρεις να διακόψεις την αγωγή που σου έκανε καλό δεν καταλαβαίνω.

[mamavasia]

Βρές κάποιον άλλο ψυχολόγο που μπορεί να ασχοληθεί!!! μην τα παρατάς..

 

Συγχαρητήρια για την στάση σου στο ποτό και για τις προσπάθειες σου με την οικογένεια σου!!!

[marchalina]

.Δεν εχω καταλαβει απο το κειμενο σου ομως ποιο ακριβως ειναι το προβλημα σου?Η .

Εχει διαγνωστει με ψυχαναγκαστική καταναγκαστική διαταραχή προσωπικότητας

Αν είσαι αποφασισμενος να κοψεις τα φάρμακα καλό θα είναι να πας σε άλλο ψυχολογο μηπως μπορεσεις και το παλεψεις με ψυχοθεραπεία

Σου εύχομαι τα καλύτερα!

[manolis79]

Καλημέρα παιδιά.

Γενικά πάλεψα πάρα πολύ με το πρόβλημα μου, πάρα πολύ όμως.

Γενικότερα δεν πέρασα και τα καλυτερα παιδικά χρόνια. Δεν μου έλειψε τίποτα , είχα τις παρέες μου είχα γενικά μια καλή ζωή αλλά πέρασα πολύ ψυχαναγκαστικά από την πλευρά της μητέρας μου. Δεν ήμουν και το πιο ήρεμο παιδί βέβαια , έκανα αταξίες , είχα φάει πολύ ξύλο , αλλά γενικότερα υπήρχε πάντα μια πίεση για το τι θα κάνω στην ζωή μου , τι θα πουν οι άλλοι , σπούδασα την αδερφή σου και για σένα τι θα πει ο κόσμος και πολλά άλλα. Για να μην πω για τα χρήματα. Πάντα υπήρχε ο καυγάς μέσα στο σπίτι για τα λεφτά , μεταξύ των γονιών μου. Ώσπου κάποια στιγμή αποφάσισα να μείνω εκτός. Νοικιάσαμε σπίτι με την γυναίκα μου χωρίς να αναφέρω κάτι παρα μόνο όταν την τελευταία μέρα πριν μπούμε μέσα. Δεν είχα αντιρρήσεις αλλά δεν είχα και αυτό που λένε καλό κατευώδιο.Από την μάνα μου πάντα γιατί ο πατέρας μου ήταν (χωρίς να είναι κακός) ουδέτερος σε όλα σχεδόν. Δεν τον αισθάνθηκα ποτέ κοντά μου,να με πάει μια βόλτα , να μου πει για τις γυναίκες κλπ κλπ. Δουλεύαν και οι δύο όλη μέρα και εγώ από μικρός είχα μάθει να είμαι ας το πούμε λίγο ανεξάρτητος. Μαγείρευα , καθάριζα , δούλευα στο μαγαζί των γονιών μου

 

Σχετικά με τα λεφτά δεν κάναμε σπατάλες με την γυναίκα μου ,ποτέ. Βέβαια έκανα και εγώ τα λάθη μου αλλά προτιμούσα πχ να πάω ένα σινεμα , η να πάμε μια εκδρομή παρά να πληρώσω πχ το νερό. Δεν είχα ποτέ μου σχέση τόσο δυνατή και ήθελα, και θέλω ακόμα και σήμερα να περάσουμε καλά.

 

Σχετικά με την αγωγή. Συνεχίζω να πηγαίνω στην ψυχολόγο αλλά ήθελα να ρισκάρω σε σχέση με τα χάπια. Ένιωθα κάπως καλύτερα και είπα να τα κόψω. Δεν ρώτησα κανέναν. Η γυναίκα μου ξέρει τα πάντα. Δεν της έκρυψα τίποτα.

Αυτό που παρατηρώ σε σχέση με την περίοδο που έπαιρνα τα χάπια , είναι μια πιο λογική ματιά προς την ζωή . Νευρικότητα υπάρχει ,κακές σκεψεις υπάρχουν , πίεση υπάρχη. Και όλα οφείλονται σε μένα. Φανταζόμουν αλλιώς την ζωή , την οικογένεια . Πίστευα πως από την στιγμή που κάνεις παιδιά τα ξεχνάς όλα και ασχολείσαι μόνο με τα παιδιά . Γενικά θα είσαι πάντα χαρούμενος. Έσφαλα όμως. Καμία σχέση.

 

Άλλωστε αν δεν ρισκάρεις στην ζωή σου , δεν ζεις.

Δουλεύω 2 δουλειές, Κάθομαι τα βράδια και φτιάχνω site για να κερδίσω τίποτα από τις διαφημίσεις. Δεν το θέλω όμως αυτό. Θα τις βγάλω τις διαφημίσεις. Έχω φτιάξει ένα σite με καλές ειδήσεις αλλά δεν θέλω να το κάνω για τα λεφτά. Θα τις βγάλω τις διαφημίσεις γιατί με πειράζουν.Θέλω να το κάνω γιατι αυτό είναι το σωστό

Από λεφτά είμαστε χάλια. Αλλά προς το παρόν δεν με νοιάζει. Ξέρω οτι και λεφτά να είχαμε πάλι θα ήμουν έτσι. Θέλω να φύγουμε από την Αθηνα. Θέλω να απλοποιήσω την ζωή μας. Κάνω κάθε μέρα 30 χιλιόμετρα να πάω στην δουλειά μου. Βαρέθηκα την Αθήνα.

Θέλω ένα κήπο να τον καλλιεργώ. Μπορεί να βαρεθώ και εκεί και να μην μου αρέσει. Θέλω να ρισκάρω όμως. Μπορεί η ζωή μου να είναι σε χωριό. Μπορεί και όχι. Αλλά θέλω να το ρισκάρω

 

Δεν θέλω να παίρνω χημικά. Προτιμώ να το ρίξω στις βαλεριάνες και στον βασιλικό πολτό. Και να κόψω τους καφέδες. Και σιγά σιγά το τσιγάρο. Άντε ένα το πρωί με τον decafeine Μου. Για ποτό ούτε λόγος. Δεν το ξαναβάζω στο στόμα μου. Θέλω μόνο την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Κανέναν άλλο. Να έχουμε λεφτά για να τρώμε και να πληρώνουμε τα έξοδα μας. Τίποτα άλλο

[ΚΛΑΡΑΜΠΕΛ]

Συμφωνώ με τις/τους παραπάνω.Είναι μεγάλο βήμα να κόψεις το ποτό και ακόμα μεγαλύτερο να αναγνωρίσεις το πρόβλημά σου και να ζητήσεις βοήθεια.

Έχω την αδερφή μου με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και φαρμακευτική αγωγή.Όταν παίρνει την αγωγή είναι ένας φυσιολογικός γλυκύτατος άνθρωπος.Μετά κόβει για κάποια διαστήματα την αγωγή-γιατί νομίζει ότι είναι μια χαρά-και πάλι πέφτει σε νεύρα,κατάθλιψη...Φαύλος κύκλος που δεν βοηθάει ούτε την θεραπεία,ούτε τον εαυτό της,ούτε και τους γύρω.Πάντα όταν χτυπάει το τηλέφωνο και είναι εκείνη ή η μάνα μου,είμαι προετοιμασμένη για όλα....

Πάνω λοιπόν που αναγνωρίζεις το πρόβλημά σου,κόβεις το ποτό και πας σε γιατρό.Μετά κόβεις από μόνος σου τα φάρμακα;Και το στοίχημα που έβαλες,δεν καταλαβαίνεις ότι θα το κερδίσεις,με βοήθεια στην αρχή και σιγά σιγά θα έρθει η μέρα που θα είναι όλα πολύ καλύτερα;

Λες ότι θέλεις να είσαι εκεί για την οικογένειά σου.Να ξέρεις ότι τους φοβίζεις,τους αγχώνεις και τους στεναχωρείς και τους τρεις αν φέρεσαι όπως λες.Σκληρά λόγια,αλλά έτσι είναι.Κάνε την υπέρβαση και τότε θα καταλάβεις ότι φέρεσαι άσχημα σε ό,τι πολυτιμότερο έχεις,μαζί και στον εαυτό σου.

Δεν έγραψα για να σου πω ΜΟΝΟ μπράβο για την παραδοχή σου.Μπράβο θα σου πω οταν δεις με σοβαρότητα το πρόβλημά σου και δεν φοβάσαι να παίξεις με τα παιδιά σου,δεν φοβάσαι να κοιτάξεις στα μάτια την γυναίκα σου και να της πεις:"είμαι εδώ για σένα και τα μικρά μου,θέλω να προσπαθήσω ουσιαστικά".Και να το κάνεις

[manolis79]

Η αγωγή δεν μου έκανε και τόσο καλό. Με έκανε πολύ ευάλωτο , να εξαρτιέμαι από τα χάπια για να ειμαι καλά. Νευρικότητα και σκέψεις οι οποίες έμοιαζαν αληθινές κάθε στιγμή της ημέρας. Μου έγραψε ένα άλλο φάρμακο ο γιατρός το οποίο το έγραφαν στο ΙΚΑ. Εκλεισα ραντεβού 2 φορές γιατί ήταν ακριβό . Την πρώτη δεν κατάφερα να πάω. Την δεύτερη δεν υπήρχε το όνομα του γιατρού που έψαχνα και έφυγα.

 

Την ψυχολόγο την συνεχίζω κανονικά. Με βοηθάει. Δεν την σταματάω προς το παρόν αν και το έχω σκεφτεί. Αλλά θέλω να ρισκάρω. Έχω πίστη στον εαυτό μου. Οι σκέψεις τώρα αντικαθιστούνται με θετικά πράγματα. Μπορω και αφοσιώνομαι σε πράγματα χωρίς να σκέφτομαι άσχημα. Έχω περισσότερη ενεργητικότητα στην δουλειά. Έχω περισσότερη λογική μέσα μου. Εχω και κακές στιγμές βέβαια.Αλλα ποιος δεν έχει?

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Καλημέρα παιδιά.

Γενικά πάλεψα πάρα πολύ με το πρόβλημα μου, πάρα πολύ όμως.

Γενικότερα δεν πέρασα και τα καλυτερα παιδικά χρόνια. Δεν μου έλειψε τίποτα , είχα τις παρέες μου είχα γενικά μια καλή ζωή αλλά πέρασα πολύ ψυχαναγκαστικά από την πλευρά της μητέρας μου. Δεν ήμουν και το πιο ήρεμο παιδί βέβαια , έκανα αταξίες , είχα φάει πολύ ξύλο , αλλά γενικότερα υπήρχε πάντα μια πίεση για το τι θα κάνω στην ζωή μου , τι θα πουν οι άλλοι , σπούδασα την αδερφή σου και για σένα τι θα πει ο κόσμος και πολλά άλλα. Για να μην πω για τα χρήματα. Πάντα υπήρχε ο καυγάς μέσα στο σπίτι για τα λεφτά , μεταξύ των γονιών μου. Ώσπου κάποια στιγμή αποφάσισα να μείνω εκτός. Νοικιάσαμε σπίτι με την γυναίκα μου χωρίς να αναφέρω κάτι παρα μόνο όταν την τελευταία μέρα πριν μπούμε μέσα. Δεν είχα αντιρρήσεις αλλά δεν είχα και αυτό που λένε καλό κατευώδιο.Από την μάνα μου πάντα γιατί ο πατέρας μου ήταν (χωρίς να είναι κακός) ουδέτερος σε όλα σχεδόν. Δεν τον αισθάνθηκα ποτέ κοντά μου,να με πάει μια βόλτα , να μου πει για τις γυναίκες κλπ κλπ. Δουλεύαν και οι δύο όλη μέρα και εγώ από μικρός είχα μάθει να είμαι ας το πούμε λίγο ανεξάρτητος. Μαγείρευα , καθάριζα , δούλευα στο μαγαζί των γονιών μου

 

Σχετικά με τα λεφτά δεν κάναμε σπατάλες με την γυναίκα μου ,ποτέ. Βέβαια έκανα και εγώ τα λάθη μου αλλά προτιμούσα πχ να πάω ένα σινεμα , η να πάμε μια εκδρομή παρά να πληρώσω πχ το νερό. Δεν είχα ποτέ μου σχέση τόσο δυνατή και ήθελα, και θέλω ακόμα και σήμερα να περάσουμε καλά.

 

Σχετικά με την αγωγή. Συνεχίζω να πηγαίνω στην ψυχολόγο αλλά ήθελα να ρισκάρω σε σχέση με τα χάπια. Ένιωθα κάπως καλύτερα και είπα να τα κόψω. Δεν ρώτησα κανέναν. Η γυναίκα μου ξέρει τα πάντα. Δεν της έκρυψα τίποτα.

Αυτό που παρατηρώ σε σχέση με την περίοδο που έπαιρνα τα χάπια , είναι μια πιο λογική ματιά προς την ζωή . Νευρικότητα υπάρχει ,κακές σκεψεις υπάρχουν , πίεση υπάρχη. Και όλα οφείλονται σε μένα. Φανταζόμουν αλλιώς την ζωή , την οικογένεια . Πίστευα πως από την στιγμή που κάνεις παιδιά τα ξεχνάς όλα και ασχολείσαι μόνο με τα παιδιά . Γενικά θα είσαι πάντα χαρούμενος. Έσφαλα όμως. Καμία σχέση.

 

Άλλωστε αν δεν ρισκάρεις στην ζωή σου , δεν ζεις.

Δουλεύω 2 δουλειές, Κάθομαι τα βράδια και φτιάχνω site για να κερδίσω τίποτα από τις διαφημίσεις. Δεν το θέλω όμως αυτό. Θα τις βγάλω τις διαφημίσεις. Έχω φτιάξει ένα σite με καλές ειδήσεις αλλά δεν θέλω να το κάνω για τα λεφτά. Θα τις βγάλω τις διαφημίσεις γιατί με πειράζουν.Θέλω να το κάνω γιατι αυτό είναι το σωστό

Από λεφτά είμαστε χάλια. Αλλά προς το παρόν δεν με νοιάζει. Ξέρω οτι και λεφτά να είχαμε πάλι θα ήμουν έτσι. Θέλω να φύγουμε από την Αθηνα. Θέλω να απλοποιήσω την ζωή μας. Κάνω κάθε μέρα 30 χιλιόμετρα να πάω στην δουλειά μου. Βαρέθηκα την Αθήνα.

Θέλω ένα κήπο να τον καλλιεργώ. Μπορεί να βαρεθώ και εκεί και να μην μου αρέσει. Θέλω να ρισκάρω όμως. Μπορεί η ζωή μου να είναι σε χωριό. Μπορεί και όχι. Αλλά θέλω να το ρισκάρω

 

Δεν θέλω να παίρνω χημικά. Προτιμώ να το ρίξω στις βαλεριάνες και στον βασιλικό πολτό. Και να κόψω τους καφέδες. Και σιγά σιγά το τσιγάρο. Άντε ένα το πρωί με τον decafeine Μου. Για ποτό ούτε λόγος. Δεν το ξαναβάζω στο στόμα μου. Θέλω μόνο την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Κανέναν άλλο. Να έχουμε λεφτά για να τρώμε και να πληρώνουμε τα έξοδα μας. Τίποτα άλλο

 

Mην συγκρινεις το δικο σου προβλημα με του φιλου που εβαλε το θεμα. Δεν υπαρχει μετρο συγκρισης.

[manolis79]

Mην συγκρινεις το δικο σου προβλημα με του φιλου που εβαλε το θεμα. Δεν υπαρχει μετρο συγκρισης.

 

Μάλλον μπερδεύτηκες. Εγώ τα έχω γράψει και τα δύο..Η μήπως θες να πεις κάτι άλλο και μπερδευτηκα εγώ?

[Skybeam]

Mην συγκρινεις το δικο σου προβλημα με του φιλου που εβαλε το θεμα. Δεν υπαρχει μετρο συγκρισης.

 

Μάλλον μπερδεύτηκες. Εγώ τα έχω γράψει και τα δύο..Η μήπως θες να πεις κάτι άλλο και μπερδευτηκα εγώ?

 

Μάλλον μπερδεύτηκε.

[ΚΛΑΡΑΜΠΕΛ]

Δεν σε παίρνει να ρισκάρεις.Αν δεν σου κάνανε δουλειά τα φάρμακα,άλλαξε ψυχίατρο.Αν και πιστεύω ότι και στα φάρμακα δίνουμε περίοδο χάριτος για να δράσουν θεραπευτικά και να δει και ο γιατρός ότι φέρνει αποτέλεσμα το συγκεκριμένο σχήμα.Αν δεν βρήκες τον γιατρό στο ΙΚΑ,πήγαινε πάλι αύριο.Ο/Η ψυχολόγος νομίζω ότι δεν είναι η λύση στο πρόβλημά σου...

Δεν σε παίρνει να ρισκάρεις γιατί δεν παίζεις κορώνα γράμματα μόνο τον εαυτό σου αλλά και την γυναίκα σου και τα παιδιά σου.Χρειάζονται ασφάλεια από εσένα,αν εσύ αντέχεις τους φόβους και τους εφιάλτες σου,δεν αντέχουν αυτοί.

Σου μιλάω εκ πείρας,είναι τόσο άσχημο το συναίσθημα να ακους να ανοίγει η πόρτα και να τρέμεις για το τι θα αντικρύσεις: Εναν γλυκό πατέρα και σύζυγο,έναν τσαντισμένο που του φταίει και το χρώμα της κουρτίνας,θα μαλώσει με τη μαμά σήμερα;Θα παίξει καθόλου μαζί μας ή θα τσαντιστεί πάλι;

[manolis79]

Ξέρετε τι θέλω? Θέλω να είμαι ένας καλός πατέρας ο οποίος θα χαίρεται με τις όμορφες στιγμές , και θα είναι ήρεμος όταν η κατάσταση δείχνει να έχει ξεφύγει. Θέλω να χαρίσω στην οικογένεια μου μια ήρεμη , απλή ζωή , χωρίς να τους λείψει τίποτα. Θέλω να ξυπνάω κάθε πρωί με το χαμόγελο , να κάνω τις δουλειές μου και όταν γυρνάω σπίτι να υπάρχουν μόνο τα παιδιά μου και η γυναίκα μου. Θέλω να μην βαριέμαι να κάνω πράγματα και να παραμελώ τον εαυτό μου και τα θέλω μου για τα θέλω τα δικά τους.

Και δεν πιστεύω πως όλα τα παραπάνω τα καταφέρνει κάποιος με τα χάπια και τους γιατρούς. Αν κάποια στιγμή καταρρεύσω και χρειαστώ πάλι χαπια θα ξαναπάω. Προς το παρόν όμως προσπαθώ να χαίρομαι τις καλές στιγμές και να μην νευριάζω και αγχώνομαι στις κακές. Δεν τα καταφέρνω πάντα αλλά τουλάχιστον οι κακές στιγμές και οι αντιδράσεις μου σε αυτές δεν με τρώνε σαν σαράκι όταν είμαι καλά.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Μάλλον μπερδεύτηκες. Εγώ τα έχω γράψει και τα δύο..Η μήπως θες να πεις κάτι άλλο και μπερδευτηκα εγώ?

 

οχι συγνωμη χιλιομπερδευτηκα εγω !!!!!!!!!!!!!!!!! Παντως γνωμη μου ειναι να απευθυνεσαι στον ψυχιατρο σου και οχι στον ψυχολογο

[ivet]

Η αγωγή δεν μου έκανε και τόσο καλό. Με έκανε πολύ ευάλωτο , να εξαρτιέμαι από τα χάπια για να ειμαι καλά. Νευρικότητα και σκέψεις οι οποίες έμοιαζαν αληθινές κάθε στιγμή της ημέρας. Μου έγραψε ένα άλλο φάρμακο ο γιατρός το οποίο το έγραφαν στο ΙΚΑ. Εκλεισα ραντεβού 2 φορές γιατί ήταν ακριβό . Την πρώτη δεν κατάφερα να πάω. Την δεύτερη δεν υπήρχε το όνομα του γιατρού που έψαχνα και έφυγα.

 

Την ψυχολόγο την συνεχίζω κανονικά. Με βοηθάει. Δεν την σταματάω προς το παρόν αν και το έχω σκεφτεί. Αλλά θέλω να ρισκάρω. Έχω πίστη στον εαυτό μου. Οι σκέψεις τώρα αντικαθιστούνται με θετικά πράγματα. Μπορω και αφοσιώνομαι σε πράγματα χωρίς να σκέφτομαι άσχημα. Έχω περισσότερη ενεργητικότητα στην δουλειά. Έχω περισσότερη λογική μέσα μου. Εχω και κακές στιγμές βέβαια.Αλλα ποιος δεν έχει?

 

 

 

Τα χαπια μην τα κοψεις ακομα και αν δεν βοηθησης και εσυ τον εαυτο σου δεν θα γινει κατι πρεπει να εισαι εσυ και οι οικογενεια σου, ασε πισω της κακεσ σκεψεις σου και προχωρα εχεισ δυο μωρα και μια συζηγο που απο οτι καταλαβα δεν εχετε προβληματα, κανε πραγματα για σενα και μετα και για τους δυο σας εκτος τον χρονο που παιρνας με τα παιδια να αφιερωνεις χρονο στον εαυτο σου απαραίτητα περασα και εγω απο αυτο το τρυπακι και μπορω να πω οτι θελη αρκετη προσπαθεια για να βγεις, ομορφες σκεψεις και πολυ αγαπη προς στον εαυτό σου.

Εγω τα χαπια τα εκοψα ενα μηνα πριν βεβαια δεν ειχα το ιδιο προβλημα εμενα ηταν ψυχοσωματικο και ειχα κληστή πολυ στον εαυτο μου ουτε αναγνωριζα οτι ειχα πιάσει πάτο οταν το καταλαβα μονο τοτε συνήλθα αλλα πλεον τα βλεπω αλλιως τα πραγματα ολοι μας εχουμε κακες αναμνήσεις αλλα της αφήνουμε πίσω...................

[marchalina]

Παντως το να παιρνει καποιος φαρμακα δεν είναι κακό..ειδικά όταν βλεπει βελτίωση

Πώς όταν εχεις πιεση πχ ή ενα προβλημα στην καρδια παιρνεις φαρμακα..ετσι και στην περιπτωση σου..το φαρμακο κανει καποια δουλεια..δεν σε αποξενωνει απο τον εαυτό σου..καταπραυνει καποια δυσαρεστα συμπτωματα

Ίσως θα σου έκανε κάλο μια παράλληλη θεραπεία (ψυχοθεραπεία με φαρμακευτικη αγωγή)..

Κανενας μας δεν ξυπνα παντα με το χαμογελο στα χειλη ούτε είναι ο τελειος πατερας μητερα συντροφος..δεν ειναι οπως στις διαφημισεις δυστυχως...

Εύχομαι τα καλυτερα και πάλι στον αγωνα που δινεις

[ivet]

Ξέρετε τι θέλω? Θέλω να είμαι ένας καλός πατέρας ο οποίος θα χαίρεται με τις όμορφες στιγμές , και θα είναι ήρεμος όταν η κατάσταση δείχνει να έχει ξεφύγει. Θέλω να χαρίσω στην οικογένεια μου μια ήρεμη , απλή ζωή , χωρίς να τους λείψει τίποτα. Θέλω να ξυπνάω κάθε πρωί με το χαμόγελο , να κάνω τις δουλειές μου και όταν γυρνάω σπίτι να υπάρχουν μόνο τα παιδιά μου και η γυναίκα μου. Θέλω να μην βαριέμαι να κάνω πράγματα και να παραμελώ τον εαυτό μου και τα θέλω μου για τα θέλω τα δικά τους.

Και δεν πιστεύω πως όλα τα παραπάνω τα καταφέρνει κάποιος με τα χάπια και τους γιατρούς. Αν κάποια στιγμή καταρρεύσω και χρειαστώ πάλι χαπια θα ξαναπάω. Προς το παρόν όμως προσπαθώ να χαίρομαι τις καλές στιγμές και να μην νευριάζω και αγχώνομαι στις κακές. Δεν τα καταφέρνω πάντα αλλά τουλάχιστον οι κακές στιγμές και οι αντιδράσεις μου σε αυτές δεν με τρώνε σαν σαράκι όταν είμαι καλά.

 

 

Οκ πες μου μονο τι σου σταματάει τα θελω σου??? τι ειναι αυτο που σε κραταει πισω και χαλιέσαι παλη???

[manolis79]

Εγώ όταν άρχισα τα χάπια τον Απρίλιο του 2011 μετά από κάποιο διαστημα μου είπε ο ψυχίατρος ότι αν το είχα καθυστερήσει και άλλο θα είχα καταρρεύσει. Με παροτρύνατε να κλείσω ενα ραντεβού την άλλη εβδομάδα μαζί του. Μπορεί να μου δώσει κάτι άλλο για να φύγει αυτή η ανασφάλεια που νιώθω κατά καιρούς. 2 μήνες τώρα δεν του έχω κάνει ούτε ένα τηλέφωνο και έχουμε χάσει επαφή. Δεν ξέρω τι μπορεί να σκέφτεται αλλά θέλω να πάω να του πω τι έχει μεσολαβήσει. Θα τον πάρω σε λίγο

Το πρόβλημα είναι ότι δεν αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου. Από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου ξεχάστηκα τελείως. Αφιέρωνα λάθος στιγμές στον εαυτό μου , όπως για παράδειγμα να κοιμηθούν επιτέλους τα παιδιά για να ηρεμήσω η να έχω αρκετά νευρα γιατί δεν κοιμούνται τα παιδιά για να ηρεμήσω.Το πρόβλημα είναι ότι δεν το έχω που λένε. Δεν έχω εμπειρίες από παιδιά , δεν μου εχει βγει να είμαι όπως θέλω η όπως πρέπει. Δεν μου βγαίνει ας το πούμε ο ρόλος του πατέρα όπως έχουμε διδαχτεί η όπως βλέπουμε στα βιβλία , στις ταινίες.Προσπαθώ να αγαπήσω τα παιδιά μου όπως τα αγαπάει η γυναίκα μου.Τα αγαπώ μεν με το δικό μου τρόπο αλλά προσπαθώ για κάτι παραπάνω. Εκεί είναι που χάνω το μπούσουλα και λέω δεν τα καταφέρνω άρα είμαι κακός πατέρας. Γενικά θέλω να μιλήσω με άλλους γονείς , να δω πως σκέφτονται , τι κάνουν αν έχουν νεύρα κλπ

[manolis79]

Οκ πες μου μονο τι σου σταματάει τα θελω σου??? τι ειναι αυτο που σε κραταει πισω και χαλιέσαι παλη???

 

Υπήρχαν αρκετές στιγμές από τότε που σταμάτησα τα χάπια που δεν σκεφτόμουν . Έδινα χρόνο στα παιδιά μου , περναγα καλα , και γενικά χαιρόμουν την στιγμή. Τα άγχη όμως και οι στεναχώριες παραμονεύουν στην γωνία. Η ανασφάλεια που έχω όχι μόνο σε σχέση με το πρόβλημα μου αλλά και γενικότερα με καταβάλλει. Υπάρχουν πολλές φορές που είμαι κουμπωμένος με τα παιδιά. Άλλες πάλι χαίρομαι. Ακούω καμια φορά γονείς να λένε ...νευρίασα τοσο με το παιδι μου που μου ήρθε να το κοπανησω στον τοιχο. Και εμένα μου περνάνε πολλές φορές τέτοιες σκέψεις αλλά εμένα μου φαίνονται διαφορετικές. Ξέρω ότι δεν θα το κάνω.

Γενικότερα η ανασφάλεια και οι σκέψεις είναι που με χαλάνε. Προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα σε όλα. Δουλειά , οικογενεια ,λεφτά , γονείς και πολλά άλλα.

Πάντα ήμουν ενα ευαίσθητο άτομο που έτρεχε για τους άλλους και καθόλου για τον εαυτό του.Αγχος άγχος και άγχος είναι τα τελευταία δέκα χρόνια. Υπεράσπιση του δικαίου , συνείδηση , κλπ κλπ

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που σταματάει τα θέλω. Ίσως είναι όλα τα παραπάνω. Η μπορεί να μην είμαι ακόμα έτοιμος για οικογένεια. Η να είμαι ανώριμος να διαχειριστώ όλα αυτά τα πράγματα . Το παλεύω όμως. Και προσπαθω πάρα πολύ.

[natalia_pa]

Καλησπέρα,

απ' αυτά που διάβασα, παρατηρώ - πέραν του προβλήματος που αναγνωρίζεις οτι έχεις και παλέυεις να αντιμετωπίσεις - ένα πολύ συνηθισμένο πρόβλημα: Έχεις στο μυαλό σου μια ιδανική εικόνα για το τι θα έπρεπε να καταφέρνεις ώς πατέρας. Κι αυτό σε φορτώνει με επιπλέον άγχος και τύψεις.

Το παθαίνω κι εγώ και φαντάζομαι και πολλοί άλλοι γονείς, ειδικά όταν έχουν ορκιστεί να μην επαναλάβουν τα λάθη των δικών τους γονιών.

 

Προσωπικά έχω συμπεράνει οτι είναι πολύ σημαντικό να εστιάζει κανείς στα θετικά του, να αποδέχεται τις αδυναμίες του (κανένα παιδί δεν μεγάλωσε σε τέλειο περιβάλλον) και να μην νοιώθει τύψεις, γιατί ως συναίσθημα δεν βοηθάει στην βελτίωσή μας. Από εκεί και πέρα, πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Καλύτερα να επικεντρώνεσαι σε ένα θέμα την φορά. λ.χ. το οτι αισθάνεσαι οτι εκνευρίζεσαι εύκολα και τρομάζεις τα παιδιά σου κάποιες στιγμές. Ο άντρας μου το έκανε κατα κόρον, και τα παιδιά μας είχαν γίνει νευρικά και τον φοβόντουσαν. Σε διαβεβαιώνω ότι όταν τον ενόχλησε και θέλησε να το αλλάξει αυτό - για τον εαυτό του πρώτα απ' όλα - ζήτησε την βοήθεια ψυχολόγου και διερευνώντας τα αίτια κατάφερε και το μείωσε πάρα πολύ. Τα παιδιά αντέδρασαν θετικά στην αλλαγή και η βελτίωση στις σχέσεις τους είναι θεαματική. Προφανώς δεν έπαψε τελείως να το κάνει, αλλά η τελειότητα είναι ουτοπικός στόχος.

 

Πιστεύω πως αποφάσισες να γράψεις εδω μέσα προσπαθώντας υποσυνείδητα να βρείς ανθρώπους που θα σε διαβεβαιώσουν οτι και για αυτούς είναι δύσκολα. Και πίστεψέ με πολλοί από εμάς παλεύουμε με τις τύψεις μας οτι παραμελούμε τα παιδιά μας ή οτι δεν είμαστε επαρκείς...

 

Προσωπικά θεωρώ οτι έχεις αρχίσει και βρίσκεις την άκρη του νήματος, με την βοήθεια ειδικών και πολύ συζήτηση θα πετύχεις τους στόχους σου.

(για την διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής, δεν έχω ανάλογη εμπειρία για να σχολιάσω)

Καλή συνέχεια στον αγώνα σου, και μην ξεχνάς να ευχαριστιέσαι την ζωή σου με τα παιδιά, γιατί γρήγορα θα μεγαλώσουν!!

[goody]

Το μυαλο μας παιζει τα χειροτερα παιχνιδια και δυστυχως αν μας κολλησει κατι στο μυαλο ειναι δυσκολο να φυγει.

Δεν ειμαι ψυχολογος,θα σου μιλησω σαν νεα μαμα. Παρατηρω οτι λες πολλες φορες οτι θες καθε μερα να ξυπνας χαρουμενος, με το χαμογελο,να χαιρεσαι την καθε στιγμη κτλ..

Στο λεω με βεβαιοτητα, κανενας μα κανενας δεν ζει ετσι. Ολοι εχουμε τις καλες μας και τις κακες μας στιγμες και ποτε δεν μπορεις να εισαι εντελως ξενοιαστος, παντα κατι θα μας αγχωνει, θα μας φοβιζει κτλ. Αλλα η ζωη συνεχιζεται παραλληλα οποτε δεν τα βαζουμε ολα σε ενα τσουβαλι, κραταμε στο πισω μερος του μυαλου τα ασχημα που μας προβληματιζουν και γελαμε με τις σκανταλιες και τα αστεια των παιδιων μας.

Και μιλας πολυ για ρισκο..ειπες μαλιστα οτι αν δεν ρισκαρεις δεν ζεις. Διαφωνω. Ναι καποιες φορες μπορει να αναγκαστουμε να ρισκαρουμε αλλα σε γενικες γραμμες,ειδικα οταν εχεις οικογενεια και δεν εισαι μονος σου, πρεπει να λειτουργεις υπευθυνα και προνοητικα. Κι εγω θα ηθελα να ''ρισκαρω'', να τα παρατησω ολα και να παω σε ενα νησι να ζησω. Αλλα αν δεν βρω δουλεια και δεν βολευτω οπως το εχω φανταστει τοτε το αγχος μου θα ειναι πολυ μεγαλυτερο απο οτι ειναι τωρα. Και αντε εγω ειμαι παρορμητικη, το παιδακι μου ομως τι φταιει να ταλαιπωριεται?

Σαν μαμα σου λεω οτι δεν ειμαι παντα μες την τρελη χαρα, πολλες φορες βαριεμαι να παιξω με τον γιο μου και το κανω αγγαρεια, πολλες φορες λεω αντε να κοιμηθει για να ξεκουραστω αλλα και πολλες φορες δεν τον χορταινω και ειμαι μες τη χαρα. Και δεν υπαρχει τελειος γονιος, ολοι κανουμε λαθη και νιωθουμε τυψεις. Βγαλε τα ''πρεπει'' και την τελειοτητα και κανε οτι μπορεις, αυτο κανουμε ολοι αλλωστε.

Συγχαρητηρια που το παλευεις και συνεχισε τη θεραπεια, κανε οτι σου λεει ο γιατρος σου και θα ερθει και η μερα που δεν θα χρειαζεσαι χαπια και ψυχολογους, υπομονη!

[GREG78]

Υπήρχαν αρκετές στιγμές από τότε που σταμάτησα τα χάπια που δεν σκεφτόμουν . Έδινα χρόνο στα παιδιά μου , περναγα καλα , και γενικά χαιρόμουν την στιγμή. Τα άγχη όμως και οι στεναχώριες παραμονεύουν στην γωνία. Η ανασφάλεια που έχω όχι μόνο σε σχέση με το πρόβλημα μου αλλά και γενικότερα με καταβάλλει. Υπάρχουν πολλές φορές που είμαι κουμπωμένος με τα παιδιά. Άλλες πάλι χαίρομαι. Ακούω καμια φορά γονείς να λένε ...νευρίασα τοσο με το παιδι μου που μου ήρθε να το κοπανησω στον τοιχο. Και εμένα μου περνάνε πολλές φορές τέτοιες σκέψεις αλλά εμένα μου φαίνονται διαφορετικές. Ξέρω ότι δεν θα το κάνω.

Γενικότερα η ανασφάλεια και οι σκέψεις είναι που με χαλάνε. Προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα σε όλα. Δουλειά , οικογενεια ,λεφτά , γονείς και πολλά άλλα.

Πάντα ήμουν ενα ευαίσθητο άτομο που έτρεχε για τους άλλους και καθόλου για τον εαυτό του.Αγχος άγχος και άγχος είναι τα τελευταία δέκα χρόνια. Υπεράσπιση του δικαίου , συνείδηση , κλπ κλπ

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που σταματάει τα θέλω. Ίσως είναι όλα τα παραπάνω. Η μπορεί να μην είμαι ακόμα έτοιμος για οικογένεια. Η να είμαι ανώριμος να διαχειριστώ όλα αυτά τα πράγματα . Το παλεύω όμως. Και προσπαθω πάρα πολύ.

Καλησπέρα Μανώλη,

απο την στιγμή που επέλεξες να κάνεις οικογένεια,έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη πρώτα απο όλα στον εαυτό σου,( εφόσον μιλάμε για ενήλικα) και κατα επέκταση σε αυτά τα 2 παιδιά που έφερες στον κόσμο.."δεν μπορεί μας λες ότι μπορεί και να μην ήσουν έτοιμος για οικογένεια"??!!

Εφόσον έχεις κάποιο πρόβλημα και χρήζει φαρμακευτικής αγωγής,δεν είμαι της γνώμης ότι μπορείς να κάνεις πειράματα,να τα πάρεις ή όχι..σίγουρα καλό θα ήταν να μην χρειαζόταν να παίρνεις χάπια αλλά πρέπει να κάνεις ΌΤΙΔΗΠΟΤΕ χρειάζεται για να μπορείς να είσαι ψυχικά υγιής για να μεγαλώσεις σωστά αυτά τα αγγελούδια που δεν τα ρώτησες για να φέρεις στον κόσμο...Μίλησε με τον γιατρό σου και ενημέρωσε τον για όλες αυτές τις σκέψεις που περνάνε απο το μυαλό σου.

Σίγουρα ΌΛΟΙ μας περνάμε πολύ δύσκολα με τα προβλήματα που έχουμε,άλλοι σοβαρά και άλλοι πιο μικρά..πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας ..να βρούμε την ευτυχία μέσα μας για να μπορούμε να την δώσουμε και στους γύρω μας!!Η ζωή είναι πολύ σκληρή μας το αποδεικνύει καθημερινά αλλά έχεις και πολλές χαρές ( να κοιτάς τα προσωπάκια των παιδιών σου.....)

Ελπίζω να σου πάνε πραγματικά καλά πρώτα απο όλα για σένα και μετά για την οικογενειά σου..