Γιατί τόση θλίψη;;;

[tzo28]

Θέλω κάπου να τα πω αλλα φοβάμαι οτι θα με περάσουν για τρελη...

Γέννησα πριν 8 μερες το πρώτο μου παιδάκι.Είμαι πάρα πολυ ευτυχισμένη και γενικότερα πολύ καλά με τον άντρα μου και τα υπόλοιπα που συμβαίνουν στη ζωή μου.Εντάξει ψιλοπροβληματάκια υπάρχουν αλλα ποιος δεν έχει...

Ενώ λοιπόν θα έπρεπε να πετάω απο τη χαρα μου που έχω τον άντρα μου,το αγοράκι μου,την υγεια μας...εγώ κοντέυω να σκάσω.Τις τελευταίες 2-3 μέρες νιώθω απίστευτη θλίψη.Το μόνο που θέλω συνέχεια είναι να κλαίω και νιώθω απαίσια...Τι μου συμβαίνει ρε γαμώτο;Είναι η πιο ευτυχισμενη περίοδος της ζωής μου.Απο που βγαίνει τόση στεναχώρια;;; Δεν μπορώ ουτε καν να το καταλάβω,πόσο μάλλον να το χειριστώ...

[mylife10]

Tzo γέννησες? Να σου ζήσει!

Μη φοβάσαι, δεν θα σε περάσει κανείς για τρελή!Αυτά που νιώθεις τα περνάμε σχεδόν όλες όταν γεννάμε! Ερχόμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα και δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε! Οι πρώτες μέρες(και μήνες ....) είναι πολύ δύσκολες! Ισως έχουμε όλες στο μυαλό μας ότι ζούμε την απόλυτη ευτυχία, αλλά αυτή αποκτιέται σταδιακά. Ολες σχεδόν κλαίμε, να το ξέρεις αυτό. Εχουμε να φροντισουμε ένα πλασματάκι τόσο δα που κλαίει και δεν ξέρουμε το λόγο και τα νεύρα μας τεντώνονται με το παραμικρό. Αν θηλάζουμε, χρειάζεται τεράστια υπομονή για να τα καταφέρουμε, καθώς τα γεύματα δεν είναι σταθερά και το μωρό θέλει το στήθος και την αγκαλίτσα της μαμάς συνεχώς!

Προσπάθησε να ξεκουράζεσαι για να ανταπεξέλθεις! Υπομονή και θα τα καταφέρεις! Σε λίγο καιρό θα δεις πως όσο περνάνε οι μέρες καλυτερεύουν τα πράγματα! Να θυμάσαι απλά ότι όλες το περάσαμε αυτό το συναίσθημα και δεν είσαι μόνη σου!! Καλή τύχη..........!!!

[rudita]

να σου ζησει το μωρακι σου..απο αυτα που γραφεισ εμενα μου μοιαζει για επιλοχεια καταθλιψη.ισωσ ο καταληλοσ για να σε βοηθησει ειναι ο ψηχολογοσ για να μην χειροτερεψη κ να το προλαβεισ.

[dorotheapapanikolaou]

Αυτο που βιωνεις είναι απολύτως φυσιολογικό! Μην αγχωνεσαι! Είναι οι ορμονες σου αυτή την στιγμή που μιλάνε και όχι ΕΣΥ! Και εγω τους πρώτους δυο μήνες ήμουν πολυ πεσμένη! Είναι πολλα που έχει να αντιμετωπίσει μια νεα μαμά.... Το άγχος για το παιδι, νέες ευθύνες, φόβος για το νε ο ρόλο κτλ.. Δεν κρατάει ομως πολυ ! Μετα θα ηρεμησεις και θα απολαύσεις το θαύμα αυτο που σου συμβαίνει! Οπότε.... Υπομονή!;-)

[Sophia]

Tzo γέννησες? Να σου ζήσει!

Μη φοβάσαι, δεν θα σε περάσει κανείς για τρελή!Αυτά που νιώθεις τα περνάμε σχεδόν όλες όταν γεννάμε! Ερχόμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα και δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε! Οι πρώτες μέρες(και μήνες ....) είναι πολύ δύσκολες! Ισως έχουμε όλες στο μυαλό μας ότι ζούμε την απόλυτη ευτυχία, αλλά αυτή αποκτιέται σταδιακά. Ολες σχεδόν κλαίμε, να το ξέρεις αυτό. Εχουμε να φροντισουμε ένα πλασματάκι τόσο δα που κλαίει και δεν ξέρουμε το λόγο και τα νεύρα μας τεντώνονται με το παραμικρό. Αν θηλάζουμε, χρειάζεται τεράστια υπομονή για να τα καταφέρουμε, καθώς τα γεύματα δεν είναι σταθερά και το μωρό θέλει το στήθος και την αγκαλίτσα της μαμάς συνεχώς!

Προσπάθησε να ξεκουράζεσαι για να ανταπεξέλθεις! Υπομονή και θα τα καταφέρεις! Σε λίγο καιρό θα δεις πως όσο περνάνε οι μέρες καλυτερεύουν τα πράγματα! Να θυμάσαι απλά ότι όλες το περάσαμε αυτό το συναίσθημα και δεν είσαι μόνη σου!! Καλή τύχη..........!!!

 

Ακριβως ετσι ειναι...Και εγω έτσι αισθανόμουν και στις δυο μου γεννες.. Εκλαιγα και δεν ήξερα το λογο, κοιτουσα το παιδι και θυμαμαι του τραγουδουσα ενα τραγουδι του Σακη ''θα 'μαι μια ζωη διπλα σου εγω, δεν θα σου συμβει τιποτα κακο..'' και εκει να δεις κλαμα... Η κουραση ήταν απιστευτη, το ξενυχτι τρελο, θηλαζα αποκλειστικα για ενα χρονο στο πρωτο παιδι και για 7 μηνες στο δευτερ και ειχα καταντησει σαν φαντασμα. Επαιρνα βιταμινες, σιδηρο, ειχα 2 εμπλαστρα στην πλατη.... Μην προβληματιζεσαι, ολα θα πανε καλα.. Οτι νιωθεις ειναι απολυτα φυσιολογικο, προσεξε ομως μην σε παρει απο κατω.. Υπομονή και θετικη διαθεση!!!!! Να σου ζησει κοριτσακι μου και να το χαίρεσαι

[bou-bou!]

Α, δεν είναι τίποτα, οι ορμόνες σου έχουν πάθει μια φρίκη.

8 μέρες και είσαι έτσι? 5 μήνες έχουν περάσει και το πρωί έκλαιγε το μωρό έκλαιγα και εγώ από τα νεύρα μου. Πραγματικά θα κλαις για ό,τι μπούρδα μπορείς να φανταστείς. Πριν λίγες μέρες έκλαιγα γιατί δεν μου πέτυχαν οι φακές!

 

Λοιπόν Κανόνες επιβίωσης:

Κανόνας 1ος, μην ντρέπεσαι να ζητήσεις βοήθεια από μαμά, μπαμπά, σύζυγο και όποιον άλλο βρεις. Με λίγα λόγια χώνε κόσμο. Δεν είσαι η superwoman να τα κάνεις όλα μόνη σου. Στο λέω γιατί έκανα το λάθος να μη δέχομαι βοήθεια από πουθενά και να κρατάω και ένα σπίτι στην εντέλεια και τώρα είμαι στα όρια του νευρικού κλονισμού.

Κανόνας 2ος, προσπάθησε όσο μπορείς να κάνεις πράγματα που έκανες και πριν τη γέννα και σε ευχαριστούσαν.

Κανόνας 3ος, βγες έξω, το σπίτι είναι τάφος. Πάρε το μωρό τώρα που είναι καλοκαίρι και βουρ. Το ξέρω ότι μπορείς να νιώθεις κουρέλι να βγεις αλλά όσο κάθεσαι μέσα είναι χειρότερο για τη ψυχολογία σου.

Κανόνας 4ος, φρόντισε να βρεις λίγο χρόνο για σένα, πήγαινε κομμωτήριο, φτιάξε νύχια (αν και δεν θα σου μείνει μανικιουρ μετά από 2 μέρες), δεν πειράζει, κάνε το.

Κανόνας 5ος, προσπάθησε να μη κυκλοφορείς μέσα στο σπίτι σαν τη δούλα.Τις περισσότερες φορές δεν θα προλαβαίνεις ούτε τη πιτζάμα σου να βγάλεις αλλά πρέπει για το καλό το δικό σου αλλά και του άντρα σου να είσαι και λίγο γυναίκα.

Κανόνας 6ος, ξεκουράσου ή ακόμα καλύτερα κοιμήσου όσο το μωρό κοιμάται και μη κάνεις δουλειές όπως εγώ, γιατί όταν θα ξυπνήσει την έβαψες.

 

Τέλος να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη "τρελή", όλες λίγο πολύ τα περνάμε αυτά, αν δεις ότι χειροτερεύει η κατάσταση μίλα στο γυναικολόγο σου για να ρυθμίσει τις ορμόνες σου.

Κουράγιο, ο πρώτος χρόνος λένε είναι δύσκολος...Αντε να δούμε

 

Και να σου ζήσει το bebe!!!!!

[rena_myst]

Α.....καλα.Τους 2 πρωτους μηνες κοντεψα να χωρισω με τον αντρα μου ( που λεει ο λογος).Τα νευρα μου ηταν πανω απο το κεφαλι μου και φυσικα η κουραση μου απεριγραπτη.Σερνομουν στα πατωματα ενα πραμα.Και φανταστειτε οτι η μπουμπουκα μου ειναι απο τα πολυ ησυχα και ηρεμα μωρακια.Που να ειχα και γκρινιες.Εκανα κι εγω το ιδιο λαθος να θελω να τα κανω ολα μονη μου.Κοιμοταν η μπεμπα και μου ελεγε η μαμα μου "πηγαινε να κοιμηθεις βρε κοριτσακι μου καμια ωρα τωρα που κοιμαται το μωρο"....τιποτα εγω.Εκει....να παραφυλαω και να κανω δουλειες για να εκτονωθω.Γεννησα με καισαρικη, βγηκα σε 2 μερες και απο την πρωτη μερα αρχισα να ξεσηκωνω το σπιτι.Δεν μπορουσα να ησυχασω απο την υπερενταση και αργοτερα απο την κουραση και την πιεση.

Ευτυχως το πηρα χαμπαρι γρηγορα και ψιλοηρεμησα.Τωρα τα γραφω και λιγακι και κοιταω να εκμεταλευτω οσες ωρες περισσοτερες μπορω να περασω με την μπεμπουλα μου, προσπαθω να συγκρατω τα νευρα μου, εχουμε μπει και ρεγουλα βεβαια πια και ολα καλα.

Μια συμβουλη......οταν εισαι με το μωρακι σου να εισαι χαλαρη και ηρεμη.

Εγω απο την πρωτη μερα που την φεραμε στο σπιτι φροντισα να μην ακουσει ποτε φωνες , καυγαδες κλπ, και να ειμαι ηρεμη οταν ειμαι μαζι της.Μπορει να εβραζε το αιμα μου αλλα μαζι ειμαστε ολο γελακια, αγκαλιτσες , τραγουδακια κλπ. Γι αυτο πιστευω και φτασαμε 5 μηνων και δεν την εχουμε ακουσει ποτε να κλαιει.Ακομα και οταν ξυπναει με τα γελια ειναι ......

Προσπαθησε να ηρεμησεις και να χαρεις το μωρακι οσο περισσοτερο μπορεις.....μεγαλωνουν πολυ γρηγορα.....

[Μαράκι8]

Καλξμέρα και να σου ζήσει το μπεμπέ σου! Δεν είναι καθόλου μα καθόλου παράλογο αυτό που αισθάνεσαι.. Πάνω κάτω όλες όταν γεννήσαμε έτσι νιώθαμε.. και προσωπικά μιλώντας ένιωθα παράξενα για αρκετούς μηνες.. περίπου 7 με 8 μηνών άρχισα να πέρνω τα πάνω μου! Τις πρώτες μέρες εκλαιγα χωρίς λόγο ένιωθα άχρηστη γιατί δεν κατάφερνα να θηλάσω σωστά γιατί πίστευα πως δεν μπορώ να αποστειρώσω σωστά τα μπιμπερο κ γενικά για ένα σωρό βλακείες που τώρα τα θυμάμαι κ γελάω.. Περνώντας ο καιρός έγινα παράξενη κ ίσως αντικοινωνική γιατί ο μικρός με παίδεψε πάααααρα πολύ με τον ύπνο του αλλά πλέον όλα αυτά είναι παρελθόν και είμαι ευτυχισμένη με τον γιόκα μου! θα σε συμβούλευα να μην πανικοβάλεσαι είναι λογικό νά νιώθεις έτσι ειδικά αν είναι κ το πρώτο σου παιδάκι που μέσα σε όλα έχεις να αντιμετωπίσεις και τις αγωνίες μιας νέας μανούλας.. Συζήτησε με τον σύζυγο και μοιράσου τις ανησυχίες τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς σου και γενικά προσπάθησε ότι νιώθεις να το εξωτερικεύεις γιατί όσο το κρατάς μέσα σου θα σε τρ΄΄ωει κ είναι κρίμα! Κ να θυμάσαι οτι σε λίγο καιρό όλα θα στρώσουν! Σε φιλώ κ εσένα κ το μπεμπέ σου!

[τον]

οπως βλεπεις τζο 28 οι τρελες εδω ειναι πολλες μην αχγωνεσαι εχεις την συμπαρασταση μας ......Σαυτην την κατηγορια ημουμν και εγω ...τωρα μεγαλωσαν τα παιδακια μου ..αλλα να σου πω και εγω

στην πρωτη γεννα δεν το εννιωσα ειναι η αληθεια ισως διοτι 9 μηνες ημουν κρεβατωμενη αλλα μολι γεννησα το σπιτι δεν με ξανα δε .....Στο δευτερο ομως την καταλαβα πολυυυυκαλα...εκλαιγα μερα νυχτα ....για 6 μηνες και ο λογος ..............διοτι τωρα που εκανα το δευτερο παιδι η αγαπη μου θα μοιραστη στα δυο .............ακου ναδεις ......βεβαια να νε καλα η μανα μου που με στηριξε ο αντρας μου βεβαια απων για 6 μηνες διοτι υπηρχαν και προβλημα τα για το ονομα του παιδιου ......βεβαια τωρα αναγνωριζει τι κουταμαρες του ...και ετσι στο τριτο με στηριξε πολυ, διοτι μπηκα με το ενα ποδι στην μελαγχωλια αλλα ευτυχως συνηλθα γρηγορα ....οχι οτι με επερνε κι ολα ς με τρια παιδια αλλα λεμε τωρα.....................Μπορεις παντως να το ελενξεις ζητωντας βοηθεια απο συζηγο, μαμα , πεθερα , φιλους , κουμπαρους ..........μην αφησεις τον εαυτο σου να σε παρει απο κατω ....να σου ζηση το μωρακι σου .....να χαρεις καθε στιγμη τωρα που ειναι μωρακι διοτι οταν μεγαλωσουν γινονται γαιδουρια χιχιχιχχι......................

[eleni1]

Γιουχου....εδω τρελή !!!!!

Δεν γραφω τιποτα ....τα ειπατε ολα....μια απο ΤΑ ΙΔΙΑ

 

Να σου ζήσει !!!!

[Ελινα Ζ.]

Κοπελα μου να σου ζησει το παιδακι σου...

Οπως βλεπεις ολες περναμε αυτη τη φαση.Κι εγω μια απο τα ιδια ειχα περασει.Ειναι οι ορμονες ειναι η φαση που συνειδητοποιεις οτι η ζωη σου δεν θα ναι ποτε ιδια οτι τωρα εχεις ενα πλασματακι το οποιο χρειαζεται την απολυτη φροντιδα σου.Εναμιση χρονο μετα κ μετα απο πολλες δυσκολιες πραγματι η ζωη μου πια δεν ειναι ιδια αλλα πολυ καλυτερη

Μην ανησυχεις κανε λιγο υπομονη και θα δεις οτι θα δυναμωσεις και θα τα αφησεις ολα πισω!!

[mariakr]

Γέννησα πριν 15 μέρες και έχω φρικάρει!!Δεν ξέρω τι μου φταίει...προσπαθώ να θηλάσω αποκλειστικά, είμαι μόνη μου στο σπίτι, δεν έχω βοήθεια από πουθενά όλοι οι δικοί μου είναι σε άλλη πόλη, ο άντρας μου δουλεύει, το μωρό κλαίει, οι θηλές μου πονάνε, το σπίτι έχει τον αμάζευτο, τώρα νομίζω ότι κάνει και διάρροιες, προσπαθώ να την κάνω μπάνιο, να την αλλάξω, να την ντύσω, να προσέχω κάθε αλλαγή, μήπως έχει εξανθήματα, μήπως δυσφορεί, να μιλάω στο τηλέφωνο με το γιατρό, ......νιώθω απελπισία κυριολεκτικά, είμαι πολύ στενοχωρημένη και κουρασμένη. Αισθάνομαι και τύψεις που αντί να είμαι χαρούμενη είμαι στενοχωρημένη. Κοιτάζω το μωρό και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα, ξέρω πως εξαρτάται αποκλειστικά από μένα και αισθάνομαι μεγάλη ευθύνη...όμως είναι και καλές στιγμές που με αποζημιώνει όταν κοιμαται πάνω μου....Θα περάσει,ε;;;Θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα;;;Χαίρομαι που το διαβάζω από σας...το εύχομαι...

[rena_myst]

Γέννησα πριν 15 μέρες και έχω φρικάρει!!Δεν ξέρω τι μου φταίει...προσπαθώ να θηλάσω αποκλειστικά, είμαι μόνη μου στο σπίτι, δεν έχω βοήθεια από πουθενά όλοι οι δικοί μου είναι σε άλλη πόλη, ο άντρας μου δουλεύει, το μωρό κλαίει, οι θηλές μου πονάνε, το σπίτι έχει τον αμάζευτο, τώρα νομίζω ότι κάνει και διάρροιες, προσπαθώ να την κάνω μπάνιο, να την αλλάξω, να την ντύσω, να προσέχω κάθε αλλαγή, μήπως έχει εξανθήματα, μήπως δυσφορεί, να μιλάω στο τηλέφωνο με το γιατρό, ......νιώθω απελπισία κυριολεκτικά, είμαι πολύ στενοχωρημένη και κουρασμένη. Αισθάνομαι και τύψεις που αντί να είμαι χαρούμενη είμαι στενοχωρημένη. Κοιτάζω το μωρό και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα, ξέρω πως εξαρτάται αποκλειστικά από μένα και αισθάνομαι μεγάλη ευθύνη...όμως είναι και καλές στιγμές που με αποζημιώνει όταν κοιμαται πάνω μου....Θα περάσει,ε;;;Θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα;;;Χαίρομαι που το διαβάζω από σας...το εύχομαι...

 

Δε θα παρεις χαμπαρι ποσο γρηγορα θα καλυτερευσουν ολα και θα τα σκεφτεσαι και θα γελας.Προσπαθησε να εισαι ηρεμη, τα μωρακια την νιωθουν την πιεση και το αγχος της μανουλας.Ολα θα πανε καλα.Να σου ζησει το μπεμπακι σου.

[irene2]

εμενα ο γιατρος μου οταν γεννησα μου ειπε αν νοιωθω οτι δεν ειμαι καλα και θελω να βαλω τα κλαμματα να το ριξω εξω για να ανεβει η διαθεση μου και να παρω και μαγνησιο..εγω γελουσα γιατι ειμαι απο τα ατομα που γελανε συνεχεια ακομα και αν τους συμβαινει το χειροτερο κακο..στη 1η γεννα λοιπον δεν με επιασε η επιλοχια στη 2η ομως εκει να δεις κλαμα ακολουθησα τις συμβουλες του λοιπον και ετσι πηρα τους δρομους για να μην παρω τα βουνα να μας ζησουν τα παιδακια μας και ας μας βασανιζουν λιγο

[derbybaby]

κοριτσια κ εγω μια απο τα ιδια...στην αρχη μ λεγαν δεν φτανει το γαλα σου δωσε συμπληρωμα...κλαμα!!!νομιζα κ εδινα στο μωρο δηλητηριο.μετα κοψαμε το συμπληρωμα αρχισαν οι κολικοι...κλαμα!!!περνανε οι κολικοι αρχιζει να δυσανασχετει το μωρο στο στηθος 2 μαστιτιδες...κλαμα!!!!κ τωρα???λεω αντε να περασει λιγο ο καιρος να παμεγια το 2ο!!!!ομως κακατα ψεμματα, θελει βοηθεια, συμπαρασταση απο το συζυγο κ αν παραχειροτερεψει το κλαμα τηλ.το γυναικολογο!

 

(εμενα τα κοριτσακια απο το "καφε νοεμβριου 2010" με βοηθησαν παρα πολυ κ τις ευχαριστω!!!)

[ΡΙΑ84]

μμμμμ 8 μερες εε????

οι ορμονες σου κανουν παρτυ κουκλα μου και εσυ δεν εισαι καλεσμενη!!!!

γιαυτο κλαις:lol:

εγω εχω 3 παιδακια και οπως καταλαβενεις τα τελευταια 5 χρονια ειμαι η εγκυος -η λεχωνα......ΑΣΤΑ!!!

ακου τις συμβουλες της bou-bou γιατι αλλιως θα φρικαρεις!!!

οσο για τις δουλειες πιστεψε με δεν θα τελειωσουν ποτε!!!μα ποτε ομως!!

χαλαρωσε και ρουφα καθε στιγμη με το μωρακι σου,ξεκουρασου και παρε το καροτσι και εξω απο το σπιτι!!!απλυτα πιατα και ρουχα θα υπαρχουν παντα καλος καιρος ομως????εξω ΤΩΡΑ λοιπον!!!

και να εισαι σιγουρη πως ολα θα φτιαξουν!!!8-)8-)

[gelly.ar]

συμφωνω με ολες...εγω στην 1η κορη ειχα φρικαρει.δεν ειχα βοηθεια,ειχα γκρινιαρικο μωρο και θηλαζα ολη μερα..πολυ κουραση και περασαν 5 μηνες για να συνελθω!!τωρα που εχω ενα 2ο ησυχο μωρο που κοιμαται αρκετα και εχω και βοηθεια απο τη μαμα μου στο σπιτι και να απασχολει το 1ο παιδακι που ειναι μονο 16 μηνων ειμαι μια χαρα.ανησυχο βεβαια πως θα τα καταφερω αφου μεινω και παλι μονη αλλα καμια σχεση η ψυχολογια μου..χρειαζεσαι οπωσδηποτε καποια βοηθεια και συμπαρασταση στο σπιτι για να την παλεψεις.κουραγιο!!!!

[pitsipopaki]

παρακαλω γραψτε και εμενα στο κλαμπ των τρελων! εγω θυμαμαι εκλεγα μια ολοκληρη μερα γιατι ειχα ανακαλυψει μια μαυρη τριχα στο πιγουνι μου δεξια που πριν δεν την ειχα και οταν πια μου περασε εκλαψα πολυ για κατι αλλο κ μετα για αλλο κ παει λεγοντασ!!κουρασηηηη κ αυπνια! αυτο το διαβολικο δυδημο κρυβεται πισω απ ολα αυτα!!!

[Mammy in love]

παρακαλω γραψτε και εμενα στο κλαμπ των τρελων! εγω θυμαμαι εκλεγα μια ολοκληρη μερα γιατι ειχα ανακαλυψει μια μαυρη τριχα στο πιγουνι μου δεξια που πριν δεν την ειχα και οταν πια μου περασε εκλαψα πολυ για κατι αλλο κ μετα για αλλο κ παει λεγοντασ!!κουρασηηηη κ αυπνια! αυτο το διαβολικο δυδημο κρυβεται πισω απ ολα αυτα!!!

:lol:...Εγώ την είχα βγάλει αριστερά την άτιμη την τρίχα:lol:.Αχ βρε κορίτσια ,πριν βγω από το νοσοκομείο η μαία μου είπε στην μάνα μου να με προσέχουν πολύ μην πάθω επιλόχεια κατάθλιψη...Η αλήθεια είναι πως υπήρχαν στιγμές που έλεγα :"Μα καλά έτσι θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα;Το στήθος όλη μέρα έξω ,όταν τα κάνει ο μικρός να τρέχω σαν τρελή να τον αλλάξω γρήγορα(έκλαιγε όταν τον άλλαζα) ,απόλυτη ησυχία όταν κοιμάται...:cry:"Λογικό είναι να παθαίνουμε κάτι ...Οπότε tzo28 μην τρελαίνεσαι θα περάσει αυτή η περίοδος και όλα θα περάσουν.Θα σου κάνει καλό να πάρεις και ω3.Βοηθάνε στην ελαφριά κατάθλιψη.Μου το έχει πει φίλη μου που είναι σύμβουλος θηλασμού.Αν δεις πως είσαι πολύ χάλια μίλα και με τον γυναικολόγο σου...Να σας ζήσει το μωράκι σας!Σύντομα που θα είσαι πιο καλά θα το χαρείς πολύ πολύ πολύ!

[Mammy in love]

Γέννησα πριν 15 μέρες και έχω φρικάρει!!Δεν ξέρω τι μου φταίει...προσπαθώ να θηλάσω αποκλειστικά, είμαι μόνη μου στο σπίτι, δεν έχω βοήθεια από πουθενά όλοι οι δικοί μου είναι σε άλλη πόλη, ο άντρας μου δουλεύει, το μωρό κλαίει, οι θηλές μου πονάνε, το σπίτι έχει τον αμάζευτο, τώρα νομίζω ότι κάνει και διάρροιες, προσπαθώ να την κάνω μπάνιο, να την αλλάξω, να την ντύσω, να προσέχω κάθε αλλαγή, μήπως έχει εξανθήματα, μήπως δυσφορεί, να μιλάω στο τηλέφωνο με το γιατρό, ......νιώθω απελπισία κυριολεκτικά, είμαι πολύ στενοχωρημένη και κουρασμένη. Αισθάνομαι και τύψεις που αντί να είμαι χαρούμενη είμαι στενοχωρημένη. Κοιτάζω το μωρό και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα, ξέρω πως εξαρτάται αποκλειστικά από μένα και αισθάνομαι μεγάλη ευθύνη...όμως είναι και καλές στιγμές που με αποζημιώνει όταν κοιμαται πάνω μου....Θα περάσει,ε;;;Θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα;;;Χαίρομαι που το διαβάζω από σας...το εύχομαι...

Θα γίνουν πολύ καλύτερα!Εγώ όταν γέννησα μετά από κάνα δύό βδομάδες ήρθε μια ξαδέρφη μου με τον άντρα της σπίτι να με δουν και εγώ ήμουν τόσο κουρασμένη...Μου λέει ο ξάδερφος:"Τι μούτρα είναι αυτά;Εσύ θα έπρεπε να πετάς ,μωρό απέκτησες ,δεν είσαι χαρούμενη;"Που να εξηγήσεις στον άλλον πως είναι τα πράγματα;Σιγά σιγά όλα γίνονται καλύτερα!Να σου ζήσει το μπεμπάκη σου!

[PEPI1979]

Οπως είπαν όλες οι κοπέλες είναι μια περοδος πολύ όμορφη αλλά πρωτόγνωρη και δύσκολη . Προσπάθησε να ηρεμήσεις και αργότερα θα το σκέφτεσαι και θα έχει περάσει και δεν θα είναι τίποτα τελικά !!!