ερχομός μικρου αδερφού - κρίσεις οργής στον ύπνο

[myangel]

γεια σας

εδώ και 1 εβδομάδα γέννησα το 2ο γιο μου

ο μεγαλος μου ειναι σχεδον 3

εχει αψογη συμπεριφορα απεναντι στον μικρο, τον θελει συνεχεια αγκαλια, τον φιλαει, τον χαϊδευει, του τραγουδαει..

ομως στον υπνο του, απογευμα και βραδι, ξυπνησε με μια απιστευτη κριση οργης, τσιριδες και κλαμματα για μιση ωρα περιπου, οπου και με χορτασε ξυλο... εγω προασπαθουσα απλα να τον ηρεμησω, και μετα καθομουν στοϊκα μεχρι να ξεθυμανει, δεν ξερω τι ειναι σωστο νακανω.. τελικα τον ηρεμησε ο πατερας του, ξανακοιμηθηκε, και οταν ξυπνησε ηταν παλι το γλυκο μου αγορι..

δεν ξερω τι να κανω, ειμαι καθηλωμενη ολη μερα λογω θηλασμου με το μπεμπακι,,, σηεμρα ξαναπηγε ο μεγαλος μου βραφονηπιακο, αλλα τρεμω το βραδι...

ποιος ειναι ο σωστος τροπος να το αντιμετωπιζω αν ξανασυμβει (που ελπιζω οχι, ειναι τραγικο να βλεπεις το παιδι σου να χτυπιεται ετσι...)

εχει συμβει σε κανεναν σας?

μου εκανε επισης εντυπωση οτι σημερα δεν ηθελε καθολου τη μια γιαγια του, που ποτε δεν ειχε προβλημα, της μουγκριζε και ηθελε να τη χτυπησει...

[tsibouri]

γεννησα πριν ενα μηνα!και εχω εναν που ειναι 2μιση!ολα να τα περιμενεις!κανει ξεσπασματα ζηλιας ειναι ενα αισθημα πρωτογνωρο γι αυτον και δεν ξερει να το ελεγξει ειναι μικρος!υπομονη θα περασει καποιοι μηνεσ και θα μπουμε σε ρουτινα!τωρα απλα εμεις τους φταιμε για τα παντα!πρεπει να τους αφιερωνουμε χρονο που δεν εχουμε να τον κανουμε μπανιο λιγο παιχνιδι μαζι το πλυντηριο παραδειγμακατασκευες με τουβλκακια !αμαξακια κτλ θηλαζω και εγω και τραβαει την μικρη συνεχεια απο το στηθος1ΤΗΝ ΤΣΙΜΠΑΕΙ καμια φορα την φιλαει θελει να της δωσει τυρι νερο κιντερ σοκολατα!δεν ξερω τι θα κανω οταν θα πρεπει να κοιμηθουνε στο ιδιο δωματιο!

[ΜΑΤΘΙΛΔΗ]

γεια σας

εδώ και 1 εβδομάδα γέννησα το 2ο γιο μου

ο μεγαλος μου ειναι σχεδον 3

εχει αψογη συμπεριφορα απεναντι στον μικρο, τον θελει συνεχεια αγκαλια, τον φιλαει, τον χαϊδευει, του τραγουδαει..

ομως στον υπνο του, απογευμα και βραδι, ξυπνησε με μια απιστευτη κριση οργης, τσιριδες και κλαμματα για μιση ωρα περιπου, οπου και με χορτασε ξυλο... εγω προασπαθουσα απλα να τον ηρεμησω, και μετα καθομουν στοϊκα μεχρι να ξεθυμανει, δεν ξερω τι ειναι σωστο νακανω.. τελικα τον ηρεμησε ο πατερας του, ξανακοιμηθηκε, και οταν ξυπνησε ηταν παλι το γλυκο μου αγορι..

δεν ξερω τι να κανω, ειμαι καθηλωμενη ολη μερα λογω θηλασμου με το μπεμπακι,,, εμρα ξαναπηγε ο μεγαλος μου βραφονηπιακο, αλλα τρεμω το βραδι...

ποιος ειναι ο σωστος τροπος να το αντιμετωπιζω αν ξανασυμβει (που ελπιζω οχι, ειναι τραγικο να βλεπεις το παιδι σου να χτυπιεται ετσι...)

εχει συμβει σε κανεναν σας?

μου εκανε επισης εντυπωση οτι σημερα δεν ηθελε καθολου τη μια γιαγια του, που ποτε δεν ειχε προβλημα, της μουγκριζε και ηθελε να τη χτυπησει...

 

 

Ακριβώς τα ίδια!!

Μόλις ήρθε ο μπέμπης στο σπίτι , αδιαφορία από τον μεγάλο!

Γύρω στο σαραντησμό άρχισε να εκφράζει το ¨πάθος¨ του στον αδερφό του, φιλιά ,αγκαλιές, σφιχταγκαλιάσματα. Άψογος απέναντι στο μωρό σε εμας όμως.... Φωνές ,¨ ξύλο¨ , ανησυχο ύπνο...

Προχθές;; η πρώτη κατα μέτωπο επίθεση... Μπουνιά στο κεφάλι του μπέμπη!!!

Μεγαλώνει το μωρό μεγαλώνει η ζήλια μας !!! Λογικό; θέλω να πιστεύω!

Υπομονή και τα μάτια μας100014!!!

[aleca]

Τωρα που μεγαλωσε ο μικρος μου θησαυρος και τα πραγματα εχουν βρει πλεον τη ροη τους, να σας πω και εγω απο τι διακυμανσεις περασαμε....

Καταρχην ο μεγαλος μου γιος ηταν και ειναι ενα ηρεμο σε γενικες γραμμες παιδακι και οχι ιδιαιτερα αντιδραστικος.

Οταν ημουν εγκυος ηταν 2.5 χρονων και ενω ηταν κολλημενος επανω μου προσπαθησα αυτο το διαστημα να τον αποτραβηξω και να δεθει λιγο περισοοτερο με τον πατερα του και οντως ετσι εγινε.

Οταν ηρθαμε απο το μαιευτηριο ηταν πολυ χαρουμενος....ετρεχε να μου φερει πανες, να με βοηθησει γενικοτερα, ειχε το ρολο του μεγαλου αδερφου και καμαρωνε.

Γυρω στους 5 μηνες αρχισαν οι ζηλιες.....δεν μου το ελεγε ξεκαθαρα αλλα το εβλεπα...το μεγαλο μου μωρο ηταν στεναχωρημενο!!!

Δεν αλλαξα συμπεριφορα, ημουν παντα και με τους δυο μαζι και όταν κοιμιζα το μικρο περναγα ωρα με το μεγαλο, οι δυο μας, να του εξηγω ποσο τον αγαπαω και ποσο ωραια θα περνανε σε λιγο καιρο με τον μικρο του αδερφο (όταν μεγαλωσει). Ποτε δεν του ειπα πως τον αγαπαω περισσοτερο απο τον μικρο και ηταν κατι για το οποιο ειχα τυψεις...σκεφτομουν να του πω οτι τον αγαπαω λιγο περισσοτερο μηπως και τον ηρεμησω....ευτυχως δεν το εκανα.

Αυτο κρατησε εντονα 2-3 μηνες και σιγα σιγα η ζηλεια μειωνονταν . Βεβαια στην πορεια αρχισε και ζηλευε ο μικρος!!!!!

Εκει γυρω στο χρονο συνειδητοποιησα οτι ηταν η πρωτη φορα που εβλεπα πραγματικο ενδιαφερον και αληθινο (όχι δηλαδη υπερβολικο) απο το μεγαλο μου παιδακι προς το μικρο. Καποιες φορες επαιζαν μαζι μαλιστα , ο μικρος αντεγραφε τα παντα, ο μεγαλος μια γελαγε μια ψιλοζηλευε.....συνηθως το πρωτο.

Τωρα ο μικρουλης μου ειναι 15 μηνων και ολα ειναι μια χαρα....παιζουν και γελανε μαζι, κανουν μπανιο μαζι , ο μεγαλος τον προσεχει και ο μικρος τον κυνηγαει απο πισω....

Μπορω να πω οτι εχω πιασει 'στιγμες' μεταξυ τους που σκεφτηκα πως τετοιες ειναι οι στιγμες που φερνουν την αγαπη στα αδερφια.

Θελουν μαλιστα να τα βαλω και στο ιδιο δωματιο να κοιμουνται μαζι αλλα το αποφευγω μια που ο μικρος ξυπναει ακομη.

Υπομονη λοιπον κοριτσακια, εσεις να προσπαθειτε να τα φερετε κοντα και στο τελος (συνηθως) επικρατει το αυτονοητο...αγαπαει ο ενας τον αλλον και δε μπορει να κανει χωρια!

[ARNIKOL]

Καλημέρα! Μην ανησυχείς, myangel.Θα περάσει και αυτή η φάση. Σε εμάς κράτησε για κανά μήνα περίπου, ξυπνούσε τη νύχτα, έκλαιγε και ωρυόταν, κλωτσούσε, τρομάζαμε να τον ηρεμήσουμε, άσε δράμα... ενώ κατά τ'άλλα, τον πρόσεχε και τον χάιδευε. Από μόνος του το σταματησε έτσι ξαφνικά. Βέβαια τώρα σκοτώνονται, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα

[xuito]

γεια σας

εδώ και 1 εβδομάδα γέννησα το 2ο γιο μου

ο μεγαλος μου ειναι σχεδον 3

εχει αψογη συμπεριφορα απεναντι στον μικρο, τον θελει συνεχεια αγκαλια, τον φιλαει, τον χαϊδευει, του τραγουδαει..

ομως στον υπνο του, απογευμα και βραδι, ξυπνησε με μια απιστευτη κριση οργης, τσιριδες και κλαμματα για μιση ωρα περιπου, οπου και με χορτασε ξυλο... εγω προασπαθουσα απλα να τον ηρεμησω, και μετα καθομουν στοϊκα μεχρι να ξεθυμανει, δεν ξερω τι ειναι σωστο νακανω.. τελικα τον ηρεμησε ο πατερας του, ξανακοιμηθηκε, και οταν ξυπνησε ηταν παλι το γλυκο μου αγορι..

δεν ξερω τι να κανω, ειμαι καθηλωμενη ολη μερα λογω θηλασμου με το μπεμπακι,,, σηεμρα ξαναπηγε ο μεγαλος μου βραφονηπιακο, αλλα τρεμω το βραδι...

ποιος ειναι ο σωστος τροπος να το αντιμετωπιζω αν ξανασυμβει (που ελπιζω οχι, ειναι τραγικο να βλεπεις το παιδι σου να χτυπιεται ετσι...)

εχει συμβει σε κανεναν σας?

μου εκανε επισης εντυπωση οτι σημερα δεν ηθελε καθολου τη μια γιαγια του, που ποτε δεν ειχε προβλημα, της μουγκριζε και ηθελε να τη χτυπησει...

 

Λίνα μου καλημέρα και καλώς τα δέχτηκες!!! Να σου ζήσει ο μπεμπούλης!!! Δεν έχω γνώμη γιατί δεν έχω εμπειρία στο θέμα , συγνώμη για το εκτός θέματος αλλά ήθελα να σου ευχηθώ!!!

[myangel]

σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις και τις ευχές!

εκδηλώνεται πιο πολύ τώρα ο μεγάλος.. κάθε φορά που ενώ παίζουμε π.χ. ξυπνήσει ο μικρός, και πούμε με γλύκα αχ να, ξύπνησε κι ο μικρούλης, βρίσκει κάτι να φωνάξει-κλάψει κλπ για να πάρει και πάλι την προσοχή μας

τον καταλαβαίνω απόλυτα, απλά θα ήθελα να κάνω ό,τι καλύτερο και για να μην τον πληγώνω αλλά και για να υπάρχει ισορροπία και συναισθηματική και σε όλα τα επίπεδα στο σπίτι... το γλυκό μου το παιδάκι... κι αισθάνομαι κι εγώ ότι τον αδικώ πολύ, λόγω του συνεχούς θηλασμού και αναγκαστικής ενασχόλησής μου με τον μικρό...