Παιδικός σταθμός και άρνηση να πάει στο κρεβάτι του

[anniw]

Καλημέρα κορίτσια,

η κατάσταση έχει ως εξής. Ο 26 μηνών γιός μου έχει ξεκινήσει παιδικό εδώ και 2 εβδομάδες. Η προσαρμογή του κινήθηκε στα αναμενόμενα πλαίσια, με κάποιες δυσκολίες στην αρχή-κλάμα όταν έφευγα κλπ αλλά οι δασκάλες εκεί μου λένε ότι ξεχνιέται και όλα πάνε οκ Σημειωτέον στον ίδιο σταθμό πηγαίνει εδώ και δύο χρόνια ο μεγαλύτερος γιός μου με τον οποίον έχουν 2 χρόνια και κάτι διαφορά. Το θέμά είναι ότι την τελευταία εβδομάδα διαπιστώνω μια ανεπαίσθητη αλλαγή στην συμπεριφορά του μικρού (είναι πιο κολλημένος πάνω μου, δεν ξεκολλάει εύκολα από κοντά μου κλπ) ενώ παράλληλα αρνείται να πάει στο κρεβάτι του, κλαίει, θέλει να κάθομαι δίπλα του κλπ. Πιο πριν πήγαινε πολύ εύκολα για ύπνο, λέγαμε παραμύθι, φιλάκι, σβήναμε φωςκαι όλα καλά. Συνδέεται με τον παιδικό; Πως το αντιμετωπίζω; είναι φυσιολογικό; πως μπορώ να τον κάνω να νιώσει ασφάλεια, χωρίς να χαλάσω τη συνήθειά του να πηγαίνει εύκολα για ύπνο?

 

ευχαριστώ

[SKEK]

Στην ίδια κατάσταση και μεις και ακόμα χειρότερα.

 

Την ώρα που είμαι τουαλέττα, είναι δίπλα μου και κρατάμε χεράκια

[renakig]

Καλημέρα κορίτσια,

 

Το ίδιο κάνει και η δικιά μου (παρόλο που είναι ο 2ος χρόνος που πάει παιδικό).

Το βράδυ θέλει να κοιμάται στην αγκαλιά μου και ξυπνάει ανά τακτά διαστήματα φωνάζοντας "μαμά"... Οι περισσότεροι μου λένε ότι με αυτό τον τρόπο δείχνει ότι της λείπω....

 

Ελπίζω να είναι φάση και να περάσει!

[SKEK]

Πάλι καλά που ακούω ότι δεν είμαστε οι μόνοι που περνάμε αυτή τη φάση γιατί άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες ότι κάτι συμβαίνει στον παιδικό, παρόλο που δεν έχω δείγματα άσχημων περιστατικών.

[katerinak]

μαλλον εχει συνδεσει το οτι μετα τον υπνο φευγει για τον παιδικο!

[eft]

Τα ίδια εις διπλούν! Ευτυχώς δεν κλαίνε όταν πηγαίνουν παιδικό. κατά τά άλλα φοβερό κόλλημα πάνω μου. Από πίσω μου παντού , να μην πάω πουθενά (ούτε για ψώνια), να ξυπνά ο ένας για να δει εάν είμαι σπίτι, να μου πιάσει το χέρι κ.λ.π.

[SKEK]

μαλλον εχει συνδεσει το οτι μετα τον υπνο φευγει για τον παιδικο!

 

 

Λες εε?? Χμμμμ, ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι.

 

Τα ίδια εις διπλούν! Ευτυχώς δεν κλαίνε όταν πηγαίνουν παιδικό. κατά τά άλλα φοβερό κόλλημα πάνω μου. Από πίσω μου παντού , να μην πάω πουθενά (ούτε για ψώνια), να ξυπνά ο ένας για να δει εάν είμαι σπίτι, να μου πιάσει το χέρι κ.λ.π.

 

Και η δικιά μου έτσι. Έχει καταντήσει να φοβάται να κοιμηθεί μπας και φύγω ή να ξυπνάει και να με ψάχνει. Πότε επιτέλους θα ξεκουραστεί?????? Το λυπάμαι να είναι μέσα στο άγχος ακόμα και στον ύπνο του....

[G.STONE]

Παιδιά και εμείς από τα ίδια και πολύ χειρότερα. Πέρυσι που πήγε πρώτη φορά παιδικο χάλασε τελείως το πρόγραμμα του ύπνου το να κοιμάται τουλάχιστον μόνος του δηλ. γιατί ακόμα ξυπνάει τη νύχτα. Φέτος κοιμάται μαζί μας και δεν πάει με τίποτα στο δωμάτιό του. Με σφίγγει τόσο δυνατά στην αγκαλίτσα του όλη νύχτα και πετάγεται μερικές φορές και λέει μαμούλα παπαπώ. Τρελλαίνομαι...όλη μέρα με αγκαλιάζει και με φιλάει, ούτε στην τουαλέτα δεν με αφήνει να πάω!είναι και χαδιάρης οπότε καταλαβαίνετε...μας έχουν ανάγκη και τους λείπουμε μωρε οι ψυχούλες μου...

Πιστεύω μόνα τους κάποια στιγμή θα ανεξαρτητοποιηθούν...

[anniw]

κατάλαβα....

πάντως εγώ επειδή έζησα το ίδιο σκηνικό πριν 2 χρόνια καταλήγω στο ότι είναι απολύτως φυσιολογικό. Επιπλέον έχει κάνει τόοοοοοσο καλό ο παιδικός στον μεγάλο μου, περνάει τόσο καλά έχει κάνει φίλους (έχω κάνει και γω), που δεν αμφισβητώ με τίποτα την επιλογή μου. Φάση είναι, θα περάσει υποθέτω. Υπομονή σε όλες μας.

[Theni]

να μπουμε κι εμεις στο club!! μια απο τα ιδια ... κοιμαται μονο μαζι μας ενω πριν την εβαζα στην κουνια της και απλα λεγαμε καληνυχτα... τωρα μονο μαζι μας και δεν ξεκολλαει απο πανω μου με τιποτα... βασικα πηγε στον παιδικο μολις γυρισαμε απο τις διακοπες κι εκει κοιμοταν μαζι μας... ισως κι αυτο να μην βοηθησε την κατασταση...

 

ααα και μην νομιζετε οτι κοιμαται κανονικα ξυπναει μεσα στην νυχτα και φωναζει μανουλα!!! μ αγκαλιαζει και με φιλαει και ολα αυτα που βλεπω οτι τελικα δεν συμβαινουν μονο σε εμας!!

 

καλα κουραγια να εχουμε ελπιζω να περασει....

[Mairoula F]

Αααχ κορίτσια, τελικά είμαστε πολλές με το ίδιο θέμα... Μία από τα ίδια. Την πρώτη εβδομάδα στο σταθμό κάθε νύχτα ξύπναγε για λίγα λεπτά για να με δει και μετά ύπνο, μετά κρυώσαμε και τώρα αρχίσαμε να τα κάνουμε επάνω μας το βράδυ ενώ έχουμε κόψει την πάνα από τον Ιούνιο! Τα νεύρα μου έχουν γίνει σχοινιά κορδόνια. Και το θέμα είναι ότι δεν θέλει άλλον ούτε τη μύτη της να της σκουπίσει π.χ., εγώ έχω γίνει ένα ζόμπι και δουλεύω κι όλας και μόνο απόδοση δεν μπορώ να πω ότι έχω.

[rkt]

Μια από τα ίδια εις διπλούν. Τέσσερις κοιμόμαστε στο κρεβάτι, τρόπος του λέγειν. Πότε θα την φάω την τούμπα, θα δείξει. Και να τσακώνονται και πια θα κοιμηθεί δίπλα στη μαμά

Το βράδυ, βέβαια, κοιμούνται στο κρεβάτι τους (άλλωστε κοιμούνται νωρίς), αλλά τη νύχτα, μας έρχονται επίσκεψη!

Άκόμα και η μία που δεν ήταν ποτέ πολύ εκδηλωτική, ανεξάρτητη αρκετά, τώρα κόλλησε επάνω μου. Και έχουμε και καυγά ποιανής μαμά είμαι. Μόνο δική μου λέει η μία, όχι μόνο δική μου λέει η άλλη. Χαμός.

Τι να κάνουμε? Υπομονή. Θα περάσει.

Οταν πάνε πανεπιστήμιο.....

[Ξενια Γ.]

εγω κοριτσια εχω την δευτερη κορη μου που θα ειναι σε 3 μηνες 3 χρονων και την ξεκινησα σταθμο αλλα δεν θελει.Κλαιει σπαραχτικα,ξυπναει απο τις 7 το πρωι και ερχεται στο κρεββατι μου και οταν ξεκιναει η μερα αρχιζει με αρνηση.Δηλαδη δεν θελω να παω στον στατμο,θελω να παω νηπιο με την αδελφη μου,η θελω να ερθω κι εγω για δουλεια μαζι σου κτλ...στιν σταθμο παντα κλαιει μεχρι να φτασουμε και ουρλιαζει οταν την αφηνω.Μετα αμεσως της περναει αλλα κατα τις 1 που ερχονται γονεις και τα παιρνουν αρχιζει παλι.Ασε που εχει αρχισει και κατουριεται το παιδι μου επανω του,ζωγραφιζει με μαυρους μαρκαδορους....ΤΙ να κανω δεν ξερω ,στενοχωριεμαι πολυ,το παιδι εχει υποστει αναστατωση,αλλα ουτε να την σταματησω ειναι λυση.Θα μεταφερθει το προβλημα για αργοτερα...

help!!!:sad:

[blueran]

Χαίρομαι που δεν είμαστε οι μόνοι τελικά. Εμείς ξεκινήσαμε σταθμό φέτος για πρώτη φορά, ο μικρός πριν λίγες μέρες έκλεισε τα 2. Αρχικά είχαμε κλάματα όταν τον αφήναμε κ σχετικά έντονα μάλιστα. Αυτό κράτησε περίπου 1 εβδομάδα. Μετά ηρέμησε και γύρναγε σπίτι απίστευτα καλοδιάθετος και ήρεμος. Το μόνο του πρόβλημα ήμουν εγώ ..ήθελε να είμαστε συνέχεια μαζί, πάντα πιασμένοι χεράκι, να τα κάνουμε όλα μαζί ... ούτε το μπαμπά του δεν ήθελε! Μετά και από αυτή τη φάση ξεκίνησε άλλο σενάριο. Όλα καλά στο παιδικό, αλλά στο σπίτι ξεκίνησε μια αρνητική συμπεριφορά ώς προς όλα. Δε συνεργαζόταν σε τίποτα. Αν δε του κάναμε το χατήρι κάπου έλιωνε στο κλάμα, αρνούταν να πιεί γάλα , αρνούταν να κοιμηθεί στην κούνια του, τσίριζε με το παραμικρό για κάθετι που δε του άρεσε και συνέχιζε να μη θέλει κανέναν άλλον εκτός από μένα. Όταν κοιμόταν το βράδυ ευτυχώς δεν ξύπναγε ... που να ξυπνήσει με τέτοια εξάντληση από το κλάμα και την κούραση;Σκεφτόμασταν ότι αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση θα τρελαθούμε...!! Εν τέλει, κάθε μέρα που περνάει είναι όλο και καλύτερα. Φάση ήταν και πέρασε ... Σιγά σιγά επανερχόμαστε σε όλα. Θέλει πολύυυυυ υπομονή και απίστετο κουράγιο!

Όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, ο παιδικός είναι ένα σοκ για τα μικρά..ειδικά όταν είναι πολυ μικρούλια που όπως και να έχει έχουν μάθει σε ένα πιο προστατευμένο περιβάλλον με οικείους ανθρώπους γύρω τους. Ξαφνικά τους έρχονται τα πάνω κάτω! Δεν είναι και λίγο! Κουράγιοοοο λοιπόν και καλή δύναμη!!