απογοήτευση και φόβος

[x32klaw]

Άφησα χθες τον άνδρα μου με τον μικρό να πάει στο διπλανό, γειτονικό σπίτι για λίγο. Έπαιζε ο μικρός και ήταν ανοιχτή η πόρτα του γείτονα και βγήκε στο δρόμο... Έπαθα σοκ...Ο άνδρας μου λέει ότι τον κοίταγε, καθιστός και ότι δε φανταζόταν ότι θα έβγαινε έξω. Τελείως επιπόλαιη και ανεύθυνη απάντηση... Εγώ και η μητέρα μου είμαστε συνέχεια πίσω από τον μικρό. Απογοητεύομαι όμως γιατί δεν μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη καθόλου και να είμαι κι εγώ παρούσα όταν θα απασχολεί τον μικρό. Όταν όμως θαρθει και το δεύτερο παιδάκι, θα δυσκολέψουν πολύ τα πράγματα. Έχετε αντίστοιχο πρόβλημα?

[babystar]

Ο άνδρας μου λέει ότι τον κοίταγε, καθιστός και ότι δε φανταζόταν ότι θα έβγαινε έξω.

 

Και τι έκανε μόλις βγήκε έξω??Γιατί ΟΚ, να είναι καθιστός, κι εγώ το κάνω, αλλά μόλις δω ότι πάει να φύγει μακριά, να σκαρφαλώσει κτλ, σηκώνομαι και την παρακολουθώ από δίπλα της.

 

Προσωπικά δεν έχω ανάλογο θέμα με τον σύζυγο...Στο θέμα ασφάλεια, είναι νομίζω και πιο προσεχτικός από εμένα...Και δεν μπορώ να φανταστώ να είχα θέμα, γιατί δεν έχουμε κανέναν να μας βοηθάει, είμαστε αυτός κι εγώ, τι θα έκανα όταν θέλω να του την αφήσω??

 

Μήπως όμως είσαι κι εσύ λίγο υπερβολική, με την έννοια ότι αν ο αλλος δεν κάνει ΑΚΡΙΒΩΣ που κάνεις εσύ (ή πιστεύεις σωστό) με το μωρό, το θεωρείς αυτόματα λάθος???Γιατί κάθε άνθρωπος και κάθε γονιός έχει τον τρόπο του...Μπορεί ο άντρας σου όντως να τον έλεγχε, ακόμα και καθιστός, δε χρειάζεται να είσαι συνέχεια πίσω από το παιδί...Λέω τώρα εγώ, μη βαράς, το δικηγόρο του διαβόλου κάνω...

[baila]

δεν ξερω τι ηλικια εχει το παιδι σου παντως εχω την εντυπωση οτι ουτε η πολλη χαλαροτητα ειναι σωρτη αλλα καθολου σωστη δεν ειναι και ηδικη σου σταση και της μητερας σου που κυνηγατε το παιδι απο πισω

νομιζω οτι μπορουμε ν παρουμε ορισμενα μετρα ασφαλειας π.χ. κλειδωμα της αυλοπορτας ή μεσα στο σπιτι μαζεμα επικινδυνων πραγματων και απο κει και περα να αφηνουμε τα παιδια να κινουνται ελευθερα

παντως μερικοι μπαμπαδες, οπως και ο δικος μας, ειναι πιο χαλαροι σε θεματα αρρωστιας, ασφαλειας, διατροφης κ.α. και τελιακ το εχω φιλοσοφησει και θεωρω οτι ειναι καλυτερα ετσι για να μην τρελαθουμε

αν σκεφτεις απο ποσα εχουμε ολοι κινδυνευσει μεχρι να μεγαλωσουμε!!!

[babystar]

δεν ξερω τι ηλικια εχει το παιδι σου παντως εχω την εντυπωση οτι ουτε η πολλη χαλαροτητα ειναι σωρτη αλλα καθολου σωστη δεν ειναι και ηδικη σου σταση και της μητερας σου που κυνηγατε το παιδι απο πισω

 

Κι εγώ αυτό ήθελα να πω, με κάλυψες με όλο το μήνυμα σου (και αυτό που λες για τους πατεράδες, πολύ σωστό!).

[renen]

παντως μερικοι μπαμπαδες, οπως και ο δικος μας, ειναι πιο χαλαροι σε θεματα αρρωστιας, ασφαλειας, διατροφης κ.α. και τελιακ το εχω φιλοσοφησει και θεωρω οτι ειναι καλυτερα ετσι για να μην τρελαθουμε

 

Πες τα βρε baila μου...εμένα ο άντρας μου όταν αρρωσταίνει ο μικρός γίνετε κομμάτια...έχει νεύρα - κάθετε σε αναμένα κάρβουνα....με αποτέλεσμα να ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ.....

[*Vasiliki*]

Πες τα βρε baila μου...εμένα ο άντρας μου όταν αρρωσταίνει ο μικρός γίνετε κομμάτια...έχει νεύρα - κάθετε σε αναμένα κάρβουνα....με αποτέλεσμα να ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ.....

ακριβώς αυτό αντιμετωπίζω και εγώ με τον δικό μου άντρα,αυτός πανικοβάλλεται κ εγώ προσπαθώ να μείνω ψύχραιμη:mad:εδώ μια φορά που ο μικρός έσκισε λίγο το χείλος του(αλλά όταν λέμε λίγο,ΛΙΓΟ),ο άντρας μου φώναζε να πάρουμε την παιδίατρο!!!Πιστεύω ότι όλα θέλουν ισορροπία,ότιδήποτε υπερβολικό ποτέ δεν κάνει καλό!

[x32klaw]

Και τι έκανε μόλις βγήκε έξω??Γιατί ΟΚ, να είναι καθιστός, κι εγώ το κάνω, αλλά μόλις δω ότι πάει να φύγει μακριά, να σκαρφαλώσει κτλ, σηκώνομαι και την παρακολουθώ από δίπλα της.

 

Προσωπικά δεν έχω ανάλογο θέμα με τον σύζυγο...Στο θέμα ασφάλεια, είναι νομίζω και πιο προσεχτικός από εμένα...Και δεν μπορώ να φανταστώ να είχα θέμα, γιατί δεν έχουμε κανέναν να μας βοηθάει, είμαστε αυτός κι εγώ, τι θα έκανα όταν θέλω να του την αφήσω??

 

Μήπως όμως είσαι κι εσύ λίγο υπερβολική, με την έννοια ότι αν ο αλλος δεν κάνει ΑΚΡΙΒΩΣ που κάνεις εσύ (ή πιστεύεις σωστό) με το μωρό, το θεωρείς αυτόματα λάθος???Γιατί κάθε άνθρωπος και κάθε γονιός έχει τον τρόπο του...Μπορεί ο άντρας σου όντως να τον έλεγχε, ακόμα και καθιστός, δε χρειάζεται να είσαι συνέχεια πίσω από το παιδί...Λέω τώρα εγώ, μη βαράς, το δικηγόρο του διαβόλου κάνω...

Έχω λάβει υπόψη μου αυτό που λες και δεν είμαι υπερβολική, γιατί ο μικρός βγήκε πρώτα στο δρόμο και μετά έτρεξε από πίσω ο άντρας μου. Σίγουρα και εγώ έχω κάνει γκάφες και μαθαίνω από αυτές και έχω αντίστοιχα παρατηρήσει ότι ο σύζυγος κάποιες φορές προσέχει πιο πολύ από εμένα, αλλά και πολλές φορές είναι αμελής.

[x32klaw]

δεν ξερω τι ηλικια εχει το παιδι σου παντως εχω την εντυπωση οτι ουτε η πολλη χαλαροτητα ειναι σωρτη αλλα καθολου σωστη δεν ειναι και ηδικη σου σταση και της μητερας σου που κυνηγατε το παιδι απο πισω

νομιζω οτι μπορουμε ν παρουμε ορισμενα μετρα ασφαλειας π.χ. κλειδωμα της αυλοπορτας ή μεσα στο σπιτι μαζεμα επικινδυνων πραγματων και απο κει και περα να αφηνουμε τα παιδια να κινουνται ελευθερα

παντως μερικοι μπαμπαδες, οπως και ο δικος μας, ειναι πιο χαλαροι σε θεματα αρρωστιας, ασφαλειας, διατροφης κ.α. και τελιακ το εχω φιλοσοφησει και θεωρω οτι ειναι καλυτερα ετσι για να μην τρελαθουμε

αν σκεφτεις απο ποσα εχουμε ολοι κινδυνευσει μεχρι να μεγαλωσουμε!!!

Κι εγώ πολλές φορές απορώ πώς μεγαλώσαμε, μόνο ο Θεός ξέρει...Ο μικρός μου είναι 18 μηνών και ακόμα δεν καταλαβαίνει τον κίνδυνο, γιαυτό γίνομαι λίγο υπερβολική.

[x32klaw]

Σίγουρα πρέπει να βρίσκουμε τη χρυσή τομή, ούτε υπερβολές ούτε απόλυτη ασυδοσία, αλλά δεν παύουμε να έχουμε να κάνουμε με παιδιά που εξαρτώνται από εμάς και μάς χρειάζονται για να είναι ασφαλή. Άλλωστε, πρέπει να προβλέψουμε ό,τι απίθανο μπορεί να κάνουν...