Μια ευτυχία που κρέμεται από μια λεπτή κλωστή

[Πάνος Β]

Υπάρχει μια ευαισθησία στον βίο και των διαγωγή των μικρών παιδιών, η οποία πολλές φορές σε εμάς τους ενήλικες μας διαφεύγει, μας ξεφεύγει. Ως ενήλικες, έχουμε πια αποκτήσει ένα περισσότερο χοντρό πετσί – και καλά κάναμε! Αλίμονο αν η ερωτική, κοινωνική, επαγγελματική ζωή ενός ενήλικα παντρευόταν με την ευαισθησία ενός δίχρονου ή ενός τρίχρονου! Στην ζωή μας θα επικρατούσε πανδαισία, θα κλαίγαμε, θα ουρλιάζαμε, θα γελάγαμε, θα σπάγαμε, θα σπρώχναμε κ.ο.κ. σε χίλιες δύο περιπτώσεις και θα ήταν ζήτημα μερικών ωρών προτού μας κλείσουν σε ψυχιατρείο.

 

Τα μικρά μας όμως έχουν μια πολύ πιο ευαίσθητη ευαισθησία. Αν τους παίξεις έντονα εξιτάρονται και χτυπάν τον εαυτό τους ή τους άλλους γύρω τους. Αν τους γελάσεις, θυμώνουν και η ζωή τους σταματάει μέχρι να λυθεί το τρέχον θέμα. Αν τους αφήσεις για να κάνεις μια δουλειά στο σπιτικό, θα κάνουν τα πάντα για να πάρουν την προσοχή σου – ακόμα και να κουτουλήσουν την αδερφή τους!

 

Πολλές φορές δεν ξέρουμε γιατί φέρονται όπως φέρονται, διότι εμείς οι χοντρόπετσοι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο εύκολα ανατρέπεται η ισορροπία τους. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι σήμερα, αντίθετα με τις προηγούμενες μέρες, βάλαμε άλλα παπούτσια από τα συνηθισμένα. Σήμερα, ξεχάσαμε ότι αυτό είναι το βιβλίο που διαβάζει ο ένας και εμείς τόσο άδικα το δώσαμε στον άλλον. Δεν σκεφτήκαμε ότι η αριστερή μεριά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου ανήκει στον μεγάλο. Στο κάτω κάτω και τα δύο καθίσματα ίδια είναι, οπότε ποια η διαφορά; σκεφτήκαμε εμείς με το μικρό μυαλό μας. Έτσι λοιπόν, στα καλά καθούμενα, υπάρχει ένας εκνευρισμός ο οποίος πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα μπορεί να σου χαλάσει ένα ολόκληρο πρωινό, αν δεν προλάβεις να σώσεις την κατάσταση.

 

Η πολύ όμορφη ευτυχία που υπάρχει στο σπιτικό με τα μικρά παιδιά, κρέμεται από μια μικρή κλωστή. Η ισορροπία ενός χαρούμενου σπιτιού πατάει πάνω σε ένα λεπτό νήμα. Και το μικρότερο αεράκι μπορεί να ανατρέψει το σύστημα, ένα αεράκι που εμείς οι μεγάλοι έχουμε πάψει να αισθανόμαστε γιατί οι αγέρηδες της ζωής μας έχουν σκληρύνει το πρόσωπο μας.

 

Πολλές φορές στην ζωή του σπιτικού μου, όλα τα παραπάνω τα αντιλαμβάνομαι κατόπιν εορτής. Έτσι, αντιδρώ πυροσβεστικά σε μια χιονόμπαλλα που ήδη κυλάει. Με τον καιρό όμως γίνομαι καλύτερος και καταφέρνω να πετυχαίνω την χιονόμπαλλα σε όλο και μικρότερο μέγεθος. Από εκεί και πέρα είναι ζήτημα τεχνικής και ενεργειακών αποθεμάτων. Για να σώσεις μια κατάσταση, πρέπει αν έχεις την ενέργεια να το κάνεις. Κάποιες φορές την έχεις, άλλες πάλι όχι. Επιπλέον, για να την σώσεις θέλει τεχνική, θέλει τρόπο. Αν για παράδειγμα έδωσες το λάθος παιχνίδι στο λάθος παιδί, δεν μπορείς απλά να το πάρεις πίσω και να κάνεις το σωστό. Στον κόσμο των παιδιών, αυτό σημαίνει διπλή καταστροφή. Το ένα κλαίει γιατί αδικήθηκε εξʼ αρχής και το άλλο κλαίει επειδή αδικήθηκε κατόπιν. Επίσης το κάθε ένα κλαίει επειδή κλαίει και το άλλο. Το κόλπο είναι να δώσεις στο άλλο παιδί ένα κάτι που θα είναι ίσης αξίας, στα μάτια του, με αυτό που έχασε. Αν δώσεις κάτι πιο φαντασμαγορικό, τότε το πρώτο παιδί θα παρατήσει αυτό που έπαιζε και θα πάει να πάρει αυτό που πήρε το δεύτερο. Εδώ φαίνεται η εμπειρία και η αφοσίωση του γονιού. Αν πραγματικά έχεις δώσει τον εαυτό σου σε αυτό που κάνεις, άσχετα αν στην δουλειά σου, στο γάμο σου, στους φίλους σου δίνεις επίσης ότι έχεις και ότι μπορείς, τότε η απάντηση στο γρίφο του δεύτερου παιχνιδιού είναι θέμα ενός κλάσματος δευτερολέπτου. Αν όμως είσαι μπλαζέ γονιός, που σκέφτεται «ποιος ξέρει τι θέλει πάλι αυτό το σκασμένο», τότε πιθανότατα δεν θα μπορέσεις να απαντήσεις ποτέ την ίδια σου την ερώτηση.

[pasxalitsa v]

Πανο,συνεχισε ετσι...

να μας ανοιγεις νεες πορτες, στο πως να σκεφτομαστε και να βλεπουμε την ζωη με τα παιδια μας...

[Πάνος Β]

Πασχαλίτσα,

 

σε ευχαριστώ πολύ που μπήκες στον κόπο να μου γράψεις.

 

Αν σε απασχολεί κάτι συγκεκριμένο, πολύ ευχαρίστως να το συζητήσουμε. Κάποιες φορές το μυαλό μας χρειάζεται μια κατεύθυνση εξωτερική.

 

Η γονεϊκότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο. Τώρα ξέρω ότι έτσι όπως είναι φτιαγμένος ο κόσμος, όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία με τον απλούστερο τρόπο. Μια βραδυά συνουσίας είναι αρκετή - - για να μπορέσουμε να ζήσουμε κι εμείς βασιλικά. Είναι πολύ κρίμα που η σκληρή καθημερινότητα, σε συνδυασμό με την πολύπλοκη, απαιτητική σημερινή ζωή, εμποδίζουν ένα μεγάλο μέρος των γονέων να δουν την απλή αυτή αλήθεια. Το άγχος μιας ζωής που θυμίζει τον Θανάση τον Βέγγο, οι φοβίες ενός κόσμου που γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος, οι ανάγκες που υπαγορεύει μια κατά βάση καταναλωτική ζωή, έχουν γίνει τα σκούρα γυαλιά που κρύβουν από τα μάτια μας ένα υπέροχο ουράνιο τόξο.

 

Δεν τα καταλαβαίνω τα τικεράκια, είσαι έγκυος στο παιδί σου; Αν ναι, συγχαρητήρια διότι εσύ και ο άντρας σου αγοράσατε ένα εισητήριο για τον φαντασμαγορικό κόσμο των παιδιών. Η πιο χρήσιμη αρχή που άκουσα ποτέ σαν γονέας, ήταν η "άκου το παιδί σου" ή κατά παράφραση, άκου την δίψα σου. Όταν το παιδί σου κλαίει, εσύ άκου το. Μην τρέξεις να σκεφτείς ότι μωρό είναι, θα κλάψει. Ούτε να πανικοβληθείς και να κάνεις ότι μπορείς προκειμένου να σταματήσει να κλαίει. Άκου το κλάμα του. Στην αρχή δεν θα καταλάβεις πολλά, με τον καιρό όμως θα δεις ότι όλα τα κλάματα δεν είναι ίδια. Άλλα είναι επίμονα, άλλα είναι εγωιστικά και αυτάρεσκα, άλλα έχουν μέσα τους λίγο θυμό, άλλα έχουν πανικό και φόβο. Το μωρό σου θα είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος σου. Ότι χρειάζεσαι θα στο πει εκείνο. Αν κάνεις κάτι λάθος, το κλάμα του θα εντείνεται. Αν δεν το εννοεί θα ξεθυμάνει. Αν είναι επιδεικτικό, θα το κάνει στα μούτρα σου, όπως θα φερόταν ακριβώς ένας ενήλικας επιδειξίας - χωρίς βέβαια να κλαίει αυτός.

 

Δεν θα συνεχίσω, μιας και δεν είμαι σίγουρος καν αν είσαι έγκυος. Εξάλλου, αν αρχίσω δύσκολα σταματάω οπότε καλύτερα να το κόψω εδώ. Αν πάλι σε ενδιαφέρουν τα παραπάνω, πες μου να σου πω την δεύτερη καλύτερη αρχή που μου είπαν

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[didumomama]

. Αν πραγματικά έχεις δώσει τον εαυτό σου σε αυτό που κάνεις, άσχετα αν στην δουλειά σου, στο γάμο σου, στους φίλους σου δίνεις επίσης ότι έχεις και ότι μπορείς, τότε η απάντηση στο γρίφο του δεύτερου παιχνιδιού είναι θέμα ενός κλάσματος δευτερολέπτου. Αν όμως είσαι μπλαζέ γονιός, που σκέφτεται «ποιος ξέρει τι θέλει πάλι αυτό το σκασμένο», τότε πιθανότατα δεν θα μπορέσεις να απαντήσεις ποτέ την ίδια σου την ερώτηση.

 

Πάνο,

Θα συμφωνήσω απόλυτα με όσα γράφεις. Όντως το να είσαι γονιός είναι από μόνο του ένα θαύμα. Το μόνο ερώτημά μου είναι σχετικά με αυτό που είπες παραπάνω. Εγώ δίνω τον εαυτό μου ως μητέρα, αφοσιώνομαι στα παιδιά μου. Ένας άνθρωπος όμως δεν έχει μόνο το ρόλο του γονέα. Καλείται να αναλάβει και άλλους ρόλους, ως σύζυγος, εργαζόμενος φίλος. Τί γίνεται όταν ο σύντροφος αρχίζει να σε διεκδικεί περισσότερο και θεωρεί ότι η γέννηση των παιδιών είναι και το τέλος της σχέσης? Αρνείται να καταλάβει δηλαδή ότι η ζωή του ζευγαριού αλλάζει και η ανεμελειά που υπήρχε χάθηκε για πάντα? Πως μπορείς να εξηγήσεις στον σύντροφό σου, που αγαπιέστε ακόμα, ότι δεν τον απορρίπτεις όταν επιλέγεις να παίξεις με τα παιδιά ή να τα κάνεις μπάνιο, απτο να καθίσεις μαζί του στο τραπέζι για φαγητό μόλις γυρίσει απτη δουλειά? Και ίσως εσύ ως άντρας είσαι πιο κατάλληλος για απαντήσεις σε τέτοιας φύσης ερωτήματα...

[Πάνος Β]

Καλησπέρα Διδυμομαμά,

 

συγνώμη για την καθυστέρηση. Δεν έχω πάντα τον χρόνο να γράψω στο φόρουμ.

 

Το μόνο ερώτημά μου είναι σχετικά με αυτό που είπες παραπάνω. Εγώ δίνω τον εαυτό μου ως μητέρα, αφοσιώνομαι στα παιδιά μου. Ένας άνθρωπος όμως δεν έχει μόνο το ρόλο του γονέα. Καλείται να αναλάβει και άλλους ρόλους, ως σύζυγος, εργαζόμενος φίλος.

 

Έχεις δίκιο,ένας ενήλικας έχει πολλούς ρόλους να παίξει. Αυτό δεν το καταλάβαμε από τα παιδιά μας. Στην ζωή μας πάντοτε είχαμε διάφορους ρόλους και σαν τους ζογκλέρ, παίζαμε με τις διάφορες μπάλες προσπαθώντας να μην ρίξουμε καμία κάτω. Η διαφορά με την γέννηση του / των παιδιών, είναι ότι όλοι οι υπόλοιποι ρόλοι υποτονούν, για κάποιο διάστημα, διότι ο ρόλος ενός γονέα στην αρχή είναι καθηλωτικός.

 

Είμαστε καλοί στους ρόλους μας, όταν αφοσιωνόμαστε σε αυτούς. Όταν δηλαδή είμαστε με το παιδιά μας, καλό είναι να μην σκεφτόμαστε τι συνέβη στη δουλειά, τι μας είπε ο Κώστας (τουλάχιστον για όλους εμάς που ξέρουμε κάποιο Κώστα) ή πόσο βρώμικο είναι το σπίτι. Αντίστοιχα, όταν είμαστε με τον Κώστα ή στην δουλειά,καλό είναι να μην σκεφτόμαστε τι κάνουν τα παιδιά, πως θα λύσουμε το θέμα της ζήλειας ή τι φαΐ να κάνουμε του Κωστάκη (του γιου του Κώστα) ώστε να φάει επιτέλους κι αυτός κάτι άλλο εκτός από ψωμί και σοκολάτα.

 

Μην στεναχωριέσαι αν για κάποιο διάστημα, ένα, δύο, τέσσερα χρόνια, η ζωή σου όλη έχει μπει στο περιθώριο και είσαι μονάχα μαμά. Υπάρχει λόγος που ο γονεϊκός ρόλος στην αρχή είναι καθηλωτικός. Όταν το παιδί γεννιέται, κανένας γονιός δεν είναι έτοιμος γι' αυτό που πρόκειται να του συμβεί. Ούτε και οι πιο διαβασμένοι, σπουδαγμένοι ή επαγγελματίες. Όσες γνώσεις και να έχεις, είτε από το επάγγελμα σου είτε επειδή διαβάζεις βασικά ότι περνάει από μπροστά σου, δεν είσαι προετοιμασμένος για να γίνεις γονιός. Γονιός σημαίνει να μπορείς να νικάς τον εαυτό σου. Γονιός σημαίνει να αγαπάς όπως δεν έχεις αγαπήσει ποτέ. Γονιός σημαίνει να κατακλύζεσαι από συναισθήματα και να πρέπει, εκείνη την στιγμή, μέσα στην εσωτερική σου λαίλαπα, να πάρεις μια απόφαση, να πράξεις μια πράξη.

 

Η φύση έχει προνοήσει γι' αυτό και έχει φτιάξει ένα καλούπι ώστε όλοι όσοι είχαμε την τύχη να γίνουμε γονείς, να αποφοιτήσουμε από αυτό το βιωματικό σχολείο. Το καλούπι είναι η πίεση της νέας ζωής στην ζωή μας. Εμείς προσπαθούμε να συνεχίσουμε την ζωή όπως την ξέραμε όμως τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Η σχέση του ζευγαριού αλλάζει, η ιδιοσυγκρασία μας αλλάζει, οι ισορροπίες του σπιτιού και της ζωής μας αλλάζουν. Εμείς λοιπόν καλούμαστε να απορροφήσουμε αυτή την αλλαγή χωρίς κανένας να πάθει τίποτα, το ζευγάρι να παραμείνει ενωμένο, το μυαλό μας λογικό, η ψυχή μας ήρεμη, η καρδιά μας στην θέση της - όσο μπορούμε δηλαδή!

 

Έτσι, μην παραξενεύεσαι για το τρελοκομείο της ζωής σου. Έτσι πρέπει να γίνει διότι έτσι θα γίνεις σωστή μητέρα και ακόμα πιο σωστός άνθρωπος. Τώρα, από ότι καταλαβαίνω, ένα μέρος του τρελοκομείου είναι και ο σύζυγος που του λείπεις έτσι; προχωρώ λοιπόν στην δεύτερη ενότητα μου

 

Τί γίνεται όταν ο σύντροφος αρχίζει να σε διεκδικεί περισσότερο και θεωρεί ότι η γέννηση των παιδιών είναι και το τέλος της σχέσης? Αρνείται να καταλάβει δηλαδή ότι η ζωή του ζευγαριού αλλάζει και η ανεμελειά που υπήρχε χάθηκε για πάντα? Πως μπορείς να εξηγήσεις στον σύντροφό σου, που αγαπιέστε ακόμα, ότι δεν τον απορρίπτεις όταν επιλέγεις να παίξεις με τα παιδιά ή να τα κάνεις μπάνιο, απτο να καθίσεις μαζί του στο τραπέζι για φαγητό μόλις γυρίσει απτη δουλειά? Και ίσως εσύ ως άντρας είσαι πιο κατάλληλος για απαντήσεις σε τέτοιας φύσης ερωτήματα...

 

Έχεις διαβάσει μήπως το θέμα μου "η μοναξιά ενός πατέρα"; Νομίζω επιδερμικά ανέφερα κάποια πράγματα για την δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας άντρας στην αλλαγή που φέρνει η νέα ζωή.

 

Κάθε ζευγάρι έχει την δική του ισορροπία. Άλλα ζευγάρια είναι ευτυχισμένα να βγαίνουν μια φορά το εξάμηνο και άλλα μαλώνουν επειδή δεν είχαν χρόνο οι δυό τους για μια ολόκληρη εβδομάδα. Μια παράμετρος μεταξύ άλλων, γιατί είναι πολλές αυτές που επηρρεάζουν την ισορροπία ενός ζευγαριού, είναι πόσο έτοιμοι ήταν για να κάνουν παιδιά. Υπάρχουν ζευγάρια που ήταν έτοιμα (όσο έτοιμα μπορούσαν να είναι), υπάρχουν ζευγάρια που δεν ήταν έτοιμα, υπάρχουν άλλα που νόμιζαν ότι ήταν έτοιμα, άλλα που μόνο ο ένας ήταν έτοιμος. Ο σύζυγος σου ήταν έτοιμος;

 

Το σύνδρομο της στέρησης της συζύγου είναι πολύ κοινό μεταξύ αντρών. Κι εγώ το πέρασα. Επομένως μέχρι ενός σημείου, όλα είναι φυσιολογικά. Αυτό που θεωρείται αξιοσημείωτο είναι είτε η υπερβολή του είτε η παρατεταμένη ύπαρξη του. Αν, για παράδειγμα, ο σύζυγος σπάει τα πιάτα κάθε φορά που παίρνεις το παιδί σου αγκαλιά ή σου γκρινιάζει που δεν του τρίβεις την πλάτη τα τελευταία 15 χρόνια, τότε πράγματι θα έπρεπε να το κοιτάξεις λιγάκι.

 

Από την άλλη μεριά, είσαι και σύζυγος. Εσύ τι κάνεις για τον σύζυγο κάθε μέρα; Μήπως τα παιδιά σε μονοπωλούν καθημερινά και συνεχώς; Μήπως θα έπρεπε κι εσύ να τα αφήνεις για λίγο μόνα τους;

 

Κάποτε μου είχαν πει μια αρχή που είναι πολύ σωστή. "Αν η μάνα είναι καλά, όλοι στο σπίτι είναι καλά. Αν η μάνα δεν είναι καλά, κανένας στο σπίτι δεν είναι καλά". Για να φροντίσεις το σύζυγο, θα πρέπει πρώτα εσύ να είσαι καλά. Γιατί αν είσαι όλη μέρα με τα παιδιά και το βράδυ που κοιμούνται εσύ ακούς τα νέα του άντρα σου από υποχρέωση, ενώ στην ουσία αυτό που θέλεις να κάνεις είναι να πας να ξαπλώσεις και να ροχαλίσεις το περισσότερο που μπορείς, τότε όλοι στο σπιτικό είναι χαμένοι. Κανένας δεν παίρνει αυτό που θέλει και αυτό που του αξίζει.

 

Τέλος πάντων, δεν θέλω να πω περισσότερα μέχρι να μου πεις εσύ περισσότερα. Εξάλλου, θα έλεγα ότι αρκετά είπα μέχρι τώρα.

 

καλή υπομονή και επιμονή,

 

Πάνος

[didumomama]

Κάποτε μου είχαν πει μια αρχή που είναι πολύ σωστή. "Αν η μάνα είναι καλά, όλοι στο σπίτι είναι καλά. Αν η μάνα δεν είναι καλά, κανένας στο σπίτι δεν είναι καλά". Για να φροντίσεις το σύζυγο, θα πρέπει πρώτα εσύ να είσαι καλά. Γιατί αν είσαι όλη μέρα με τα παιδιά και το βράδυ που κοιμούνται εσύ ακούς τα νέα του άντρα σου από υποχρέωση, ενώ στην ουσία αυτό που θέλεις να κάνεις είναι να πας να ξαπλώσεις και να ροχαλίσεις το περισσότερο που μπορείς, τότε όλοι στο σπιτικό είναι χαμένοι. Κανένας δεν παίρνει αυτό που θέλει και αυτό που του αξίζει.

 

Συμφωνώ απολύτως

 

Κατά τα άλλα δεν είμαι σίγουρη αν με κατάλαβες απολύτως . Δε στεναχωριέμαι ότι η ζωή μου έχει μπει στο περιθώριο. Αντίθετα, απολαμβάνω το ρόλο μου ως μητέρα. Έχω μάθει να δίνω προτεραιότητες στη ζωή μου και τώρα ξέρω και θέλω να είμαι πρώτα μητέρα και μετά όλα τα άλλα. Ειναι συνειδητή επιλογή μου και ακόμα και αν ο χρόνος γύρναγε πίσω, πάλι το ίδιο θα έκανα. Αυτό που έγραψα στο προηγούμενο μήνυμα για το ότι ένας άνθρωπος έχει πολλούς ρόλλους το έγραψα όχι για το πως βλέπω εγώ τον εαυτό μου, αλλά πως με βλέπον οι άλλοι.

 

Και εννοώ ότι στη δουλειά μου δεν έχει καμμία σημασία αν είμαι μάνα ή όχι. Με βλέπουν σαν όλους τους άλλους. Είμαι και φέρομαι σαν επαγγελματίας. Δεν θέλω να μου γίνεται καμία διάκριση, ούτε προς το καλό ούτε προς το κακό. Το ρόλο μου ως φίλη τον έχω αφήσει πολύ πισω. Συνειδητά όμως. Από τη στιγμή που έκανα οικογένεια, πριν τα παιδιά, προτιμούσα να είμαι με τον άντρα μου και τους δικούς του φίλους κατά προέκταση, απτους δικούς μου φίλους. Προτιμούσα να του αφιερώνω όλο μου τον χρόνο. Σαν φίλη όμως ήμουν και είμαι κακιά.

 

Γενικά στη ζωή μου είμαι άνθρωπος της υπερβολής. Η τελειομανεία μου με κάνει υπερβολική. Και στους ανθρώπους που αγαπώ γίνομαι χαλί να με πατήσουν.

 

Σαν μητέρα, προσπαθώ να είμαι πολύ καλή. Αγαπώ τα παιδιά μου πάρα πολύ και ασχολούμαι πολύ μαζί τους. Ουσιαστικά τους αφιερώνω όλο τον χρόνο που βρίσκομαι σπίτι. 48 ώρες το Σαββατοκύριακο και τις καθημερινές από την ώρα που θα γυρίσω απο το γραφείο μέχρι να κοιμηθούν (κατά μέσο όρο από τις 6.30-7.00 μέχρι της 11.00 -11.30). Τους παίζω, τους διαβάζω, πάμε βόλτες, τα πάντα σχεδόν. Απολαμβάνω τις ώρες μαζί τους και εκείνες τις στιγμές είμαι μάνα και μόνο μάνα . Λάθος?

 

Σαν σύζυγος τώρα... Το δύσκολο κομμάτι...

Ο άντρας μου είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου . Πάντα προσπαθούσα να τον έχω χαρούμενο και ευτυχισμένο. Του αφιέρωνα όλο τον χρόνο μου και στα χέρια του γινόμουν εύπλαστο ζυμάρι που μπορούσε να με κάνει ότι ήθελε. Αν ήταν άλλος θα μπορούσε να είχε εκμεταλλευτεί την "καψούρα" μου και να με έκανε ότι ήθελε . Αυτός όχι. Προς τιμή του . Βέβαια και εγώ άλλαξα πολλά πράγματα στο χαρακτήρα μου για χάρη του. Και δεν το μετανοιώνω. Άλλαξα κάποιες "κακές" συνήθειες, όπως την υπερβολική σπατάλη.

Πάντα προσπαθούσα να κάνω πράγματα που θα ήθελε, σκεφτόμουν για κείνον πριν απο κείνον. Ήταν τα πάντα για μένα. Πρωταγωνιστής στα όνειρά μου. Θα μου πεις γιατί χρησιμοποιείς αόριστο? Γιατί ο ρόλος της συζύγου έχει μπει σε δεύτερη μοίρα... Δεν είναι ότι απορρίπτω τον άντρα μου. Δεν είναι ότι έπαψα να τον αγαπάω ή να είμαι ερωτευμένη μαζί του. Είναι ότι τώρα τον χρειάζομαι δίπλα μου σαν πατέρα των παιδιών μας. Κυρίως αυτό. Θέλω να κάνουμε πράγματα με τα παιδιά και οι 4 μαζί, χωρίς να βαρυγκομά οτί είναι κουρασμένος, νυσταγμένος, ότι βαριέται ότι τι. Δεν παραπονιέμαι ότι δεν βοηθάει... το αντίθετο. Απλά θέλω να θέλει να κάνουμε πράγματα με τα παιδιά μαζι. 'Οπως λέει και το τραγούδι παραφρασμένο για την περιπτωσή μας, μα πάνω απόλα θέλω να το θέλει κι αυτός!!! Είμαι λάθος?

Ο ελεύθερος μας χρόνος έχει σχεδόν μηδενιστεί. Τα παιδιά κοιμούνται αργά και όταν είναι ξύπνια ασχολούμαι μαζί τους. Αλλά πιστεύω ότι φάση είναι και θα περάσει. Φάγαμε το γάιδαρο, η ουρά έμεινε. Νομίζω ότι αν κανουμε λίγη υπομονή θα έχουμε περισσότερο χρόνο μαζί. Τα παιδιά από Σεπτέμβρη θα πανε παιδικό και θα κοιμούνται νωρίτερα οποτε θα έχουμε χρόνο για μας. Τώρα δεν είναι ότι τον ακούω απο υποχρέωση, αλλα δεν το αρνούμαι ότι κάποιες φορές θα προτιμούσα να πάω για ύπνο να γεμίσω τις μπαταρίες μου για να ανταπεξέλθω στην επόμενη μέρα από το να μιλήσω για τις δουλειές, τα οικονομικά κλπ. Με κατηγορεί ότι δεν τα αφήνω και λίγο να παίξουν μόνα τους. Πιστεύω ότι ότι σε λίγο καιρό θα θέλουν να παίζουν μόνα τους. Να μην τα χαρούμε όσο το θέλουν κι αυτά? Μαζί όχι μόνη μου. Κι αυτό θα μας δέσει σαν ζευγάρι περισσότερο. Και μπορεί να μη βγαίνουμε πολύ, στα όρια του καθόλου, αλλά τις εκδρομές μας τις πάμε . Και με τα παιδιά και μόνοι μας. Τον Γενάρη πχ πήγαμε 1 βδομάδα για σκι.

 

Αυτά. Σε κούρασα μάλλον. Σορρυ για το μεγάλο ποστ. Τι έχεις να πεις για την περιπτωσή μας τώρα??

[pasxalitsa v]

Όταν το παιδί γεννιέται, κανένας γονιός δεν είναι έτοιμος γι' αυτό που πρόκειται να του συμβεί. Γονιός σημαίνει να μπορείς να νικάς τον εαυτό σου. Γονιός σημαίνει να αγαπάς όπως δεν έχεις αγαπήσει ποτέ. Γονιός σημαίνει να κατακλύζεσαι από συναισθήματα και να πρέπει, εκείνη την στιγμή, μέσα στην εσωτερική σου λαίλαπα, να πάρεις μια απόφαση, να πράξεις μια πράξη.

ναι,καλα καταλαβες πως ειμαι εγκυος στο 1ο μας παιδακι...

Πανο οταν βρεις χρονο θα ηθελα να ακουσω για την δευτερη καλυτερη αρχη...

(αυτο τον καιρο εχω προβλημα με το pc και δεν μπορω να μπαινω συχνα αλλα θα διορθωθει...)

 

απολαμβανω πολυ την κουβεντα σας...συνεχιστε....

[Πάνος Β]

καλημέρα Διδυμομαμά,

 

θα έπρεπε να το είχα καταλάβει, μιας και ονομάζεσαι μέσω των παιδιών σου και του ρόλου σου (πιθανότατα ένα αστείο που μόνο εγώ κατάλαβα - ακούστηκε ωραίο στο κεφάλι μου πάντως!)

 

Έχεις δίκιο, σε παρεξήγησα. Χαίρομαι που δεν παρεξήγησες την παρεξήγηση μου

 

Πάντως τώρα, χάρη στο γενναιόδωρο ποστ σου,ξέρω πολύ καλύτερα ποια μητέρα έχω απέναντι μου. Μάλιστα, τα είπες τόσο ωραία που δεν υπάρχει τίποτα για μένα να συμπληρώσω. Εσύ έθεσες τα προβλήματα, εσύ και τις λύσεις. Θα πρέπει να είσαι ένα αυτάρκες άτομο

 

(πολλά χαμόγελα σήμερα, μάλλον θα ξύπνησα ωραία...)

 

Λες

 

Ο άντρας μου είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου . Πάντα προσπαθούσα να τον έχω χαρούμενο και ευτυχισμένο. Του αφιέρωνα όλο τον χρόνο μου και στα χέρια του γινόμουν εύπλαστο ζυμάρι που μπορούσε να με κάνει ότι ήθελε. Πάντα προσπαθούσα να κάνω πράγματα που θα ήθελε, σκεφτόμουν για κείνον πριν απο κείνον. Ήταν τα πάντα για μένα. Πρωταγωνιστής στα όνειρά μου.

 

Σκέψου λοιπόν τι έχασε! Αν θες να τον καταλάβεις, σκέψου τι φαντασμαγορικό και υπέροχο δώρο του πήρες μέσα από τα χέρια του. Τα παιδιά σου είναι δίδυμα οπότε πιθανότατα δεν έχεις ζήσει το σύνδρομο της ζήλειας στην μεγαλύτερη του έκδοση. Αν έχεις κάποια φίλη που υποφέρει, χάζεψε το μεγάλο παιδί. Υποφέρει από αυτό που πιθανότατα υποφέρει και ο άντρας σου. Το σύνδρομο της στέρησης.

 

Δεν είναι ότι απορρίπτω τον άντρα μου. Δεν είναι ότι έπαψα να τον αγαπάω ή να είμαι ερωτευμένη μαζί του. Είναι ότι τώρα τον χρειάζομαι δίπλα μου σαν πατέρα των παιδιών μας. Κυρίως αυτό. Θέλω να κάνουμε πράγματα με τα παιδιά και οι 4 μαζί, χωρίς να βαρυγκομά οτί είναι κουρασμένος, νυσταγμένος, ότι βαριέται ότι τι. Δεν παραπονιέμαι ότι δεν βοηθάει... το αντίθετο. Απλά θέλω να θέλει να κάνουμε πράγματα με τα παιδιά μαζι. 'Οπως λέει και το τραγούδι παραφρασμένο για την περιπτωσή μας, μα πάνω απόλα θέλω να το θέλει κι αυτός!!! Είμαι λάθος?

 

Θέλεις να θέλει; Έχεις μεγάλες προσδοκίες. Φαντάζομαι το γεγονός ότι δίνεις τόσα πολλά, σε κάνει να ζητάς και πολλά. Φυσικά τις ισορροπίες του ζευγαριού τις γνωρίζεις εσύ, εγώ όμως θα έλεγα να του δώσεις χρόνο. Χρόνο και χώρο.

 

Πες μου, αλήθεια, ο άντρας σου είναι ποτέ μόνος του με τα παιδιά; όταν λες ότι βοηθάει, δώσε μου μια εικόνα. Πόσο; Που;

 

Γενικά στη ζωή μου είμαι άνθρωπος της υπερβολής. Η τελειομανεία μου με κάνει υπερβολική. Και στους ανθρώπους που αγαπώ γίνομαι χαλί να με πατήσουν.

 

Αυτό, γενικά, δεν είναι καλό. Τώρα όμως ξεφεύγουμε από τα διαπροσωπικά θέματα και περνάμε στα εσωτερικά. Δεν ξέρω κατά πόσο έχεις όρεξη να την ανοίξουμε αυτή την πόρτα οπότε δεν θα πω περισσότερα μέχρι να μας δώσεις το οκ.

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι πολύ σε ευχαριστήθηκα. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δίνονται στους άλλους, σε αυτό που κάνουν κ.λπ. κ.λπ. Πάντα κερδίζεις από την σχέση σου με ένα τέτοιο άνθρωπο, ταυτόχρονα όμως οι άνθρωποι αυτοί καμιά φορά είναι δύσπεπτοι και βαρείς στην σχέση τους μαζί σου.

 

Φιλικά,

 

Πάνος

 

Υ.Γ. Πασχαλίτσα, ποια είναι η δεύτερη καλύτερη αρχή; Νομίζω πως μπερδεύτηκα

[didumomama]

Καλημέρα Πάνο,

 

σε ευχαριστώ που μου απάντησες. Χαίρομαι που ξύπνησες ωραία . Και βέβαια δεν σε παρεξήγησα. Εδώ είμαστε για να κάνουμε κουβέντα, δεν υπάρχει χώρος για παρεξηγήσεις.

Έχεις πολύ δίκιο σε πολλά πράγματα εκτός από ένα! Δεν είμαι και τόσο αυτάρκης όσο φαντάζεσαι. Για την ακρίβεια είμαι αρκετά ανασφαλής... Μάλλον η τελειομανεία μου οφείλεται στην ανασφάλειά μου

Έχεις δίκιο ότι έχω μεγάλες προσδοκίες... Εϊμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου και πολλές φορές γίνομαι αυστηρή και απαιτητική και με τους ανθρώπους που αγαπώ και νοιάζομαι Το ξέρω ότι πολλές φορές αυτό γίνεται κουραστικό για τους άλλους και δουλεύω πάνω στο να προσπαθήσω να το διορθώσω. Ελπίζω να τα καταφέρω σύντομα, πριν ψυχρανθεί κανείς μαζί μου .

Μέχρι τώρα ο άντρας μου έκανε επικουρική δουλειά στο θέμα των παιδιών. Δηλαδή η βοήθειά του άντρα μου περιορίζόταν στο να ντύσει ένα παιδί μετά το μπάνιο και να του δώσει το γάλα του. Δεν είχε μείνει ποτέ μόνος του με τα παιδιά. Τελευταία αποφασίσαμε να έχει ο καθένας μας ένα απόγευμα την εβδομαδα ελεύθερο . Την ημέρα εκείνη ή κάθεται με τα παιδιά ή τα πηγαίνει να δουν τους γονείς του και εγώ παώ γυμναστήριο, καφέ και κάνω κάποιες δουλειές. Και μετά αυτή την αρχή, έχει μείνει και απο 2 δίωρα που ήθελα να κάνω κάτι ψώνια.

 

 

 

Σκέψου λοιπόν τι έχασε! Αν θες να τον καταλάβεις, σκέψου τι φαντασμαγορικό και υπέροχο δώρο του πήρες μέσα από τα χέρια του. Τα παιδιά σου είναι δίδυμα οπότε πιθανότατα δεν έχεις ζήσει το σύνδρομο της ζήλειας στην μεγαλύτερη του έκδοση. Αν έχεις κάποια φίλη που υποφέρει, χάζεψε το μεγάλο παιδί. Υποφέρει από αυτό που πιθανότατα υποφέρει και ο άντρας σου. Το σύνδρομο της στέρησης.

 

Αυτό δεν το χα σκεφτεί έτσι. Θεωρούσα ότι επειδή του ζητούσα να συμμετέχει ότι δεν τον απομάκρινα. Εκλάμβανα την απαίτησή του για αποκλειστικότητα ως αδυναμία του να καταλάβει ότι η ζωή μας και οι προτεραιότητες μας άλλαξαν .

 

ταυτόχρονα όμως οι άνθρωποι αυτοί καμιά φορά είναι δύσπεπτοι και βαρείς στην σχέση τους μαζί σου.

Πόσο δίκιο έχεις.

 

Σ ευχαριστώ για την κουβέντα. Πραγματική απόλαυση. Είσαι φοβερός συνομιλητής. Σχετικά με το πέρασμα απτο διαπροσωπικό στο εσωτερικό, άνοιξε όποια πόρτα θέλεις Με μεγάλη χαρά να το συζητήσουμε, να με βοηθήσεις κιόλας να γίνω καλύτερος άνθρωπος...

 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα εύχομαι. Με υγεία. Να χαιρόμαστε τις οικογένειές μας.

[Πάνος Β]

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η σκόνη της ημέρας μου έσβησε το χαμόγελο από τα χείλη μου αλλά το παλεύω...

 

Φεύγω για το Πάσχα κι έτσι θα σου απαντήσω από βδομάδα. Καλή Ανάσταση

 

Πάνος

[pasxalitsa v]

Δεν θα συνεχίσω, μιας και δεν είμαι σίγουρος καν αν είσαι έγκυος. Εξάλλου, αν αρχίσω δύσκολα σταματάω οπότε καλύτερα να το κόψω εδώ. Αν πάλι σε ενδιαφέρουν τα παραπάνω, πες μου να σου πω την δεύτερη καλύτερη αρχή που μου είπαν

Φιλικά,Πάνος

καλημερα και Καλο Πασχα να εχουμε!!!

[georgiamami]

Γεια σας και απο μενα. Να μπω κι εγω στη παρεα??? Καταρχην (λογω της ημερας) -(εγω δεν εφυγα για Πασχα) Καλή Ανασταση. Διαβασα ολα τα post και για να μη σας κουρασω, παρουσιαζω πολλες ομοιοτητες με τη διδυμομαμα. Οι διαφορες μας: εχω μεγαλα παιδια, ο συζυγος παντα ειχε μια παρουσια απουσιας απο την οικογενεια παρα τις προσπαθειες μου να τον ενσωματωσω (αυτο ή το ΄χεις ή δεν το ΄χεις), ο κοινος χρονος με τον συζυγο σχεδον ανυπαρκτος λογω διαφορετικων εργασιων.

Θελω να επισημανω οτι η δοτικοτητα μου, μου δημιουργει και σε μενα πολλα προβλήματα. Διοτι επειδη καταναλωνω πολλη ενεργεια στην προσφορα προς αλλους (εντος και εκτος οικογενειας) θεωρω οτι ειναι δεδομενο για ολους να λειτουργουν ετσι. Αποτελεσμα οταν δεν συμβαινει, νιωθω οτι δεν με καταλαβαινει κανεις και οτι ειμαι μονη στον αγωνα μου. (Για να μην παρεξηγηθω, δεν εννοω οτι δινω για να παρω.Απλα νιωθω πολυ πιο υγιης οταν ξερω οτι προσφερω εργο.Νιωθω ικανοποιηση σαν ανθρωπος). Το σημειο που με ποναει περισσοτερο ειναι το εξης: Οταν οι δυναμεις μου (ψυχικες κυριως) με εγκαταλλειπουν, οι γυρω μου γνωριζοντας με ως ατομο πολυ <δυνατο>, νομιζουν οτι τους κοροιδευω. Λυγιζω, αποδυναμωνομαι.Και τοτε χρειαζομαι κατι, καποιον να με στηριξει, να με βοηθησει να ξανασταθω στα ποδια μου. Τοτε λοιπον ειναι που εχω και τις μεγαλες αναταραχες εντος οικογενειας. Με τα παιδια δεν θα ελεγα οτι εχω προβλημα αν εξαιρεσω το γεγονος οτι ειναι αγορια και δεν μπορουν να κατανοησουν απολυτα τον τροπο αντιληψης και σκεψης μιας γυναικας. Με τον συζυγο ομως θυμωνω, γιατι ζουμε τοσα χρονια μαζι και οταν προσφερω ειναι διπλα μου για τις απολαβες.Οταν λυγιζω, τρομαζει (ειναι πολυ ανασφαλης), και αντι να με στηριξει, απομακρυνεται. Αυτο απο τη μια με <σκοτωνει> και απο την αλλη με πεισμωνει για να <ξανα ζωντανεψω> συντομα. Πως λενε <<ο,τι δε σε σκοτωνει, σε κανει πιο δυνατο>>. Ναι, σιγουρα , μετα απο καθε τετοιο συμβαν νιωθω ακομα πιο δυνατη αλλα νιωθω επισης ακομα πιο μακρυα απο τον συζυγο. Δεν ξερω αν εγινα σαφης περιγραφοντας μια εικονα της καταστασης μου.

Καταληγοντας, θελω να σας πω πως το να τα δινεις ολα δεν ειναι παντα καλο. Πρεπει να κραταμε ενα μικρουτσικο αποθεμα παντα για τον εαυτο μας χωρις αυτο να ειναι εγωιστικο. Αυτο το αποθεμα ειναι εκεινο που θα μας ενδυναμωσει παλι μετα απο καθε αποδυναμωση. Αρκει να μη ξεφευγουμε απο τον αρχικο μας στοχο.

Συμφωνειτε?

Υ.Γ. Ειμαι κι εγω λαλιστατη. Οποτε Πανο, μη θεωρεις τον εαυτο σου ως μοναδικο ομιλητη χωρις σταματημο.

[Πάνος Β]

Καλημέρα σε όλες και Χριστός Ανέστη,

 

Διδυμομαμά,,

 

χαίρομαι που απολαμβάνεις την συζήτηση, κι εμένα μου αρέσει. Λυπάμαι αν γίνομαι λίγο "δασκαλίστικος" μερικές φορές.

 

Πολύ ωραία το σκεφτήκατε το ένα απόγεμα ο κάθε ένας, με τον άντρα σου. Εμείς οι άντρες έχουμε μια επιπλέον δυσκολία για να έρθουμε σε επαφή με τον καινούργιο μας, πατρικό ρόλο: δεν είμαστε μητέρες! Η φύση και η κοινωνία αναγκάζει την μητέρα να έρθει πολύ γρήγορα σε ένα τέτοιο επίπεδο, ώστε να ανταπεξέρχεται επαρκώς στο νέο της ρόλο. Έτσι ωριμάζει γρήγορα και η ταυτότητα της ενσωματώνει το νέο της, μητρικό, πρόσωπο. Αν επιπλέον η μαμά αποδειχτεί καλή "μαθήτρια", όπως καταλαβαίνω ότι έγινε στην περίπτωση σου, τότε ο άντρας-πατέρας δεν χρειάζεται και τόσο πολύ. Συνεπώς η δική του εξέλιξη, από μονοπυρηνικό ον σε γονέα - παροχέα καθυστερεί. Είμαστε προϊόντα του περιβάλλοντος μας. Αν το περιβάλλον μας δεν απαιτεί κάτι, δεν προχωρούμε προς αυτό το κάτι ή προχωρούμε με τους δικούς μας χαλαρούς ρυθμούς.

 

Το ένα απόγεμα την εβδομάδα μπορεί να αποδειχτεί καλύτερο κι από εκατοντάδες δικές σου συζητήσεις. Σαν "προπονήτρια" του άντρα σου όμως, να τον παρακολουθείς πως πάει, να τον γαλουχείς και να τον συμβουλεύεις. Πρέπει να έρθει σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων. Μην πάρει λοιπόν τον εύκολο δρόμο και τα "ξεφορτώνεται" στους γονείς του. Κάποιες φορές δεν πειράζει, αν το κάνει κάθε φορά όμως τότε δυσκολεύει τον ίδιο του τον εαυτό.

 

Η γέννα του παιδιού / παιδιών είναι μια τεράστια εξέλιξη στην ζωή του ζευγαριού. Κάθε προσωπικότητα πρέπει να εξελιχθεί. Το ζευγάρι πρέπει να εξελιχθεί. Δεν υπάρχει επιλογή σε αυτό. Όποιος αρνείται να εξελιχθεί, ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα, τόσο θα απομακρύνεται από τον άλλον / άλλους που εξελίσσονται και ίσως μια μέρα η απόσταση να είναι τόσο μεγάλη που κανένας πλέον δεν θα έχει την όρεξη ή την δύναμη να καλύψει το κενό.

 

Πασχαλίτσα,,

 

την θυμήθηκα την δεύτερη αρχή, θα πω όμως λίγα λόγια γι' αυτήν, επιγραμματικά, γιατί είναι πολύ μεγάλη συζήτηση. Με την γυναίκα μου γίναμε φίλοι με τις μαίες της Ευτοκίας και πρέπει να ήταν μια μέρα που είχε έρθει η Ελευθερία σπίτι για να ελέγξει την Εύα, λίγο μετά την γέννα της. Μίλαγα μαζί της για το θέμα της πειθαρχίας και μου είχε πει τότε "αρκεί να το εννοείς". Για να σε ακούσει το παιδί σου, αρκεί να το εννοείς. Τότε να πω την αλήθεια δεν το είχα καταλάβει, όμως με τον καιρό ανακάλυψα πως πάνω από το 50% των θεμάτων του σπιτιού λύνονταν με την αρχή αυτή. Αρκεί να εννοούσα αυτό που έλεγα.

 

Γιατί βέβαια στην πράξη, πολλές φορές οι γονείς λέμε κάτι και δεν το εννοούμε, για διάφορους λόγους. Λέμε μια υπόσχεση που δεν την έχουμε πολυσκεφτεί και μετά ιδρώνουμε για να την πραγματοποιήσουμε, λέμε έναν κανόνα του σπιτιού που τον φτιάχνουμε εκείνη την ώρα και συνεπώς δεν είμαστε πολύ σίγουροι για την ορθότητα ή την ανάγκη του, λέμε μια απειλή που δεν είμαστε σε θέση να φέρουμε εις πέρας, βάζουμε μια τιμωρία για την οποία νιώθουμε ενοχές κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. όλα αυτά είναι παραδείγματα όπου δεν εννοούμε αυτό που λέμε, όπου η καρδιά μας δεν βρίσκεται εκεί που βρίσκονται τα λόγια μας. όταν όμως καρδιά και λόγια συμβαδίζουν, τότε εμείς είμαστε πιο καθαροί, το μήνυμα είναι πιο καθαρό και το παιδί,με λίγες εξαιρέσεις, θα εκτελέσει την βούληση μας.

 

Αυτό τον καιρό με την γυναίκα μου δουλεύουμε πολύ "τις συνέπειες των πράξεων του". Οι μέθοδοι μας δεν είναι έτοιμοι ακόμα, αλλά μαθαίνουμε. Επειδή τα παιδιά είναι 3 και 2, όπου το όχι και η μικρή εφηβεία μεσουρανούν, προσπαθούμε να λειτουργήσουμε τις δυναμικές αυτές. Αν κάνεις αυτό τότε θα γίνει αυτό. Ούτε θυμοί, ούτε τίποτα. Δεν θα πάμε βόλτα αν δεν βάλεις το μπουφάν σου. Δεν θα παίξεις με το παιχνίδι αυτό, αν δεν μαζέψεις το άλλο. Είναι φορές λοιπόν που δεν εννοώ πάρα πολύ την συνέπεια. πρόσφατα, τους είχα πει αν δεν κάνουν κάτι δεν θα πάμε βόλτα. Δεν το εννοούσα όμως γιατί ήθελα πολύ να πάω βόλτα κι εγώ. Τα παιδιά δεν έκαναν αυτό που τους ζητούσα, εγώ δεν μπορούσα πια να πάω βόλτα γιατί το είχα πει, έτσι συνεχίσαμε όλοι την μέρα μας με ένα μίζερο και ενίοτε θυμωμένο τρόπο. Άλλες φορές όμως, που το εννοώ και κυριολεκτικά δεν με νοιάζει, τότε έχω μια χροιά στην φωνή μου που την πιάνουν τα παιδιά καλύτερα κι από λαγωνικό σε καταδίωξη. Τότε λοιπόν τρέχουν να κάνουν αυτό που τους ζητάω φωνάζοντας "μπαμπά, μπαμπά, κι εγώ κι εγώ"

 

Μαμά της Γεωργίας,,

 

καλώς την. Όλοι οι καλοί χωράνε

 

Διοτι επειδη καταναλωνω πολλη ενεργεια στην προσφορα προς αλλους (εντος και εκτος οικογενειας) θεωρω οτι ειναι δεδομενο για ολους να λειτουργουν ετσι. Αποτελεσμα οταν δεν συμβαινει, νιωθω οτι δεν με καταλαβαινει κανεις και οτι ειμαι μονη στον αγωνα μου. (Για να μην παρεξηγηθω, δεν εννοω οτι δινω για να παρω.Απλα νιωθω πολυ πιο υγιης οταν ξερω οτι προσφερω εργο.Νιωθω ικανοποιηση σαν ανθρωπος). Το σημειο που με ποναει περισσοτερο ειναι το εξης: Οταν οι δυναμεις μου (ψυχικες κυριως) με εγκαταλλειπουν, οι γυρω μου γνωριζοντας με ως ατομο πολυ <δυνατο>, νομιζουν οτι τους κοροιδευω. Λυγιζω, αποδυναμωνομαι.Και τοτε χρειαζομαι κατι, καποιον να με στηριξει, να με βοηθησει να ξανασταθω στα ποδια μου. Τοτε λοιπον ειναι που εχω και τις μεγαλες αναταραχες εντος οικογενειας.

 

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις έναν άνθρωπο από ένα μονάχα ποστ. Το δικό σου μου δημιούργησε μια αντίφαση στο κεφάλι μου, μπορεί όμως να μην κατάλαβα καλά. Αν νιώθεις ικανοποίηση δίνοντας, γιατί θεωρείς σαν δεδομένο ότι όλοι λειτουργούν έτσι; Εξάλλου το δεδομένο αυτό είναι υπερβολικό. Στην ζωή υπάρχουν όλων των ειδών τα φρούτα. Πως είναι δυνατόν να έχουν όλα την ίδια γεύση;

 

Επίσης παρακάτω λες ότι χρειάζεσαι κάποιον να σε στηρίξει επειδή δίνεις πολλά. Αν όμως δίνεις επειδή θέλεις, τότε το θέμα είναι εσωτερικό. Δεν έχει σχέση ο άντρας σου. Είτε δίνει όσα κι εσύ, είτε λιγότερα, είτε και καθόλου, εσύ θα δίνεις σε κάθε περίπτωση, έτσι δεν είναι; Το γεγονός ότι εξαντλήθηκες είναι μια δική σου αβλεψία. Σαν τον άνθρωπο που αποφάσισε να τρέξει μαραθώνιο και δεν φρόντισε να πάρει νερό να πιει στο δρόμο. Αν στο τέλος το στόμα σου έχει ξεραθεί, δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους θεατές επειδή δεν σου προσφέρουν νερό. Αισθάνομαι ότι ο άντρας σου είναι ένοχος για μια πράξη που δεν έπραξε, για ένα χώρο στον οποίο δεν έχει ευθύνη.

 

Όπως είπα, πιθανότατα κατάλαβα λάθος. Γι' αυτό όμως και μιλάω έτσι. Γράφοντας καθαρά την θέση μου, μπορείς εσύ να εντοπίσεις το λάθος μου και να με διορθώσεις.

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[georgiamami]

Πανο μου χρονια πολλα και σε σενα. Με λενε Γεωργια και οχι μαμα της Γεωργιας. Συμφωνω οτι δεν μπορει κανεις να βγαλει συμπερασματα μεσα απο ενα post αλλα και πολλα post παλι παρερμηνευοναι. Αλλο γραπτη καταθεση σκεψεων και συναισθηματων και αλλο πραγματικη εκφραση.

Εχεις απολυτο δικιο σε οτι αφορα την αλογιστη δοτικοτητα μου. Αυτο που μου συμβαινει ειναι οτι αντλω δυναμη οταν αναγνωριζεται η δοτικοτητα. Μπορω να προσφερω ασυστολα, ακομα κι αν <αδειασω> τελειως, χωρις να ζητω να μου ανταποδοθει η προσφορα και χωρις να μετανιωσω. Το μονο που θελω ειναι μια φραση, ενα νευμα αντιστοιχο του <ευχαριστω>. (αναφορικα θα σου πω, πως φροντιζα ενα ηλικιωμενο ατομο, ανημπορο να κινηθει ή να μιλησει και καθε φορα που προσφερα τις .... υπηρεσιες μου, μου χαιδευε απαλα το χερι. Ηταν αυτο που μου εδινε δυναμη να συνεχισω το εργο). Κατα καποιο τροπο θα ελεγα οτι δεν αντεχω με τιποτα την αχαριστια. Αν δω οτι υπαρχει αχαριστια, γυρνω και λεω <δεν πανε να ......> και φευγω. Αλλα οταν προκειται για ατομα που δεν μπορω να περιφρονησω, τι γινεται τοτε??

Μηπως ζηταω πολλα???

Να και οι ενοχες απο πανω.

(Αν δεν σε βοηθησα να καταλαβεις, και αν θελεις φυσικα, εχω ανοιγμενο αλλο θεμα <<ασχημα παιδικα χρονια.....>>).

θα σε ηθελα και εσενα στη παρεα.

Ψαχνομαι...

[georgiamami]

Μια ευτυχια που κρεμεται απο μια λεπτη κλωστη. Ορθοτατος τιτλος. Μια ισορροπια που πασχιζουμε να κρατησουμε. Οταν μεσα μας ολα ταλαντευονται, πως ειναι δυνατον να κρατηθουν ολα σε ηρεμια? Ακομα και μια <<καλημερα>> ειναι δυνατον να ωθησει στα υψη την γαληνη. Και τοτε <<ΜΠΟΥΜ>>. Και αντε παλι απο την αρχη, να ηρεμησεις τα πραγματα και να επουλωσεις ολες τις ρωγμες.

[Πάνος Β]

Καλησπέρα Γεωργία,

 

ακούγεσαι σκληρό καρύδι. Είναι τυχερή η οικογένεια σου που σε έχει.

 

Θα ήθελα πολύ να συζητήσω μαζί σου και σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Όμως το θέμα σου έχει προχωρήσει πολύ και δεν έχω το χρόνο να διαβάσω τόσα. Αν είσαι ευτυχυσμένη να σου πω την γνώμη μου στο αρχικό σου ποστ, τότε πολύ ευχαρίστως.

 

Πάνος

[georgiamami]

Καλησπέρα Γεωργία,

ακούγεσαι σκληρό καρύδι. Είναι τυχερή η οικογένεια σου που σε έχει.

Πάνος

 

Γεια σου Πανο. Θελω να πιστευω πως η οικογενεια μου ειναι τυχερη που με εχει. Φυσικα εχω κι εγω τα ...κουσουρια μου. Τα ξερουν οι δικοι μου και δεν ειναι τοσο ικανοποιημενοι. Οντως, σε καποιους τομεις της ζωης μου, εχω αποδειχθει σε σκληρο καρυδι. Εκει που τα χαλαω καποια διαστηματα ειναι η ψυχολογια. Εχω μιλησει σε αλλο post και δεν θελω να επαναλαμβανομαι.

 

Αυτο με την <<καλημερα>> που προαναφερα, ηταν σε καποια χρονικη περιοδο (ο μεγαλος γιος στην εφηβεια), και ξυπνοντας το πρωι του ελεγα -αν μη τι αλλο- Καλημερα. Κι εκεινος αντιδρουσε τοσο ασχημα θαρρεις τον εβριζα. Δυσκολευτηκα πολυ εκεινη την περιοδο αλλα ευτυχως τελος καλο ολα καλα.

 

Μπορεις να μου λες τη γνωμη σου για οτι θελεις. Αν θελησω κι εγω να σε ρωτησω κατι, θα το κανω.

 

Τελικα, καλες οι παρεουλες στο φορουμ οταν ο καθενας δεν ξεπερνα τα ορια του αλλου.Με ειλικρινεια και σεβασμο πιστευω πως ολοι μπορουμε να γινουμε καλυτεροι για μας και τα παιδια μας.

[pasxalitsa v]

Πασχαλίτσα,,

Μίλαγα μαζί της για το θέμα της πειθαρχίας και μου είχε πει τότε "αρκεί να το εννοείς". Για να σε ακούσει το παιδί σου, αρκεί να το εννοείς. Τότε να πω την αλήθεια δεν το είχα καταλάβει, όμως με τον καιρό ανακάλυψα πως πάνω από το 50% των θεμάτων του σπιτιού λύνονταν με την αρχή αυτή. Αρκεί να εννοούσα αυτό που έλεγα.

Φιλικά,Πάνος

τελικα τα απλα πραγματα ειναι που κανουν την διαφορα...

οντως τα παιδια νιωθουν τα παντα...και η φραση "αρκει να το εννοεις" τα λεει ολα...

ειναι κατι που δεν το ειχα σκεφτει ποτε...

ευχαριστω...