Ψυχολογικα δικα μας στα παιδια μας

[jo89]

Με προβληματιζει πολυ απο οταν γεννησα η συμπεριφορα μου προς το παιδι μου το αγορακι μου ειναι 3 μηνων!!Τον λατρευω αλλα φοβαμαι....

 

Φοβαμαι μηπως του κανω οσα κακα εκανε σε μενα η μαμα μου...

Φοβαμαι μηπως του φερομαι ασχημα οπως σε μενα η μαμα μου..

Φοβαμαι μηπως του κανω κακο χωρις να το θελω....

Φοβαμαι μηπως μεγαλωσει και του μιλαω οπως μ μιλουσε η μαμα μου..

Γενικως φοβαμαι...Μην κανω οσα μ εκανε η μαμα μου..

 

Ξαπλωνω και μου ερχονται εικονες στο μυαλο το μωρο μου και εγω να φερομαι βιαια και να τσιριζω κλασσικα οπως εκανε η μαμα μου

Γενικως πιανω πολλες φορες τον εαυτο μου να φερομαι οπως αυτη....Να μιλαω οπως αυτη κυριως

 

Σταυρωνομαι και παρακαλαω να μην της μοιασω..Μετα λεω αποκλειεται εγω αγαπω πολυ το μωρο μου δεν θα μπορουσα να φερθω βιαια η να μιλησω ετσι ασχημα...Και μετα σκεφτομαι και αν γινει??Δεν θελω ουτε να το σκεφτομαι...!!!

 

Ισως ολα αυτα τα σκεφτομαι ακριβως επειδη αγαπω πολυ τον γιο μου και θελω να ειναι καλα.....δεν θελω να του μεταφερω ουτε τα ψυχολογικα μου θελω να τον κανω ευτυχισμενο..και φοβαμαι μηπως δεν το πετυχω!!!

 

Οσες εχουν βρεθει στην θεση μου πως το ξεπερασατε??Δεν θελω να σκεφτομαι τετοια πραγματα....

[Mammy in love]

Ααααααααχ...Με πονάς...Ένας από τους λόγους που δεν ήθελα να κάνω παιδί ήταν ο φόβος μου για το πως θα του φέρομαι...Έχω πολλά νεύρα και...Τελικά έμεινα έγκυος τυχαία.Φοβάμαι συνέχεια την αντίδρασή μου.Ο μικρός τώρα είναι κοντά 2μιση ετών και πολλές φορές με βγάζει από τα όρια μου.Προσπαθώ να τον βάζω σε άλλο δωμάτιο για να ηρεμούμε και οι δύο.Κάποιες φορές βάζω τις φωνές απο τα νεύρα μου και αλλά παλεύω για να κάνω όσο λιγότερα λάθη μπορώ...

[jo89]

Ax μαμυ εγω να δεις πως ποναω που τα σκεφτομαι συνεχεια:oops:

 

Σιγουρα καποια στιγμη θα χασεις την υπομονη σου οκ ανθρωπος εισαι....Πιστευω πως αυτα ειναι μεσα στο προγραμμα οταν εχεις ομως ασχημες εμπειριες εσυ απο παιδι και μεχρι τωρα...εκεινο ειναι που ποναει παραπανω οχι μονο για σενα εσυ καποια στγμη το ξεπερνας αν το ξεπερασεις ποτε..αλλα να το θεμα ειναι μην τα βγαζεις στο παιδι..Να αυτα φοβαμαι σκεφτομαι πως θα μεγαλωσει και αταξιες θα κανει και πολλα....Και δεν ξερω ποσο θα μπορω να κρατιεμαι ειμαι πολυ νευρικη βλεπω τον εαυτο μου πως οσο μεγαλωνω μοιαζω πολυ με καποια που δεν θελω και απεχθανομαι την συμπεριφορα της και φοβαμαι να μην γινω ιδια και χειροτερη...δεν το πιστευω αλλα η αληθεια ειναι πως το φοβαμαι ...:rolleyes:

[angel306]

Δεν είσαι η μόνη κορίτσι μου!!Όλες φοβόμαστε και προσπαθούμε να μην κάνουμε τα λάθη των γονιών μας.Και εμείς θα κάνουμε λάθη σαν νέοι γονείς,το ότι κάτι δεν έκανες σωστά δεν σημαίνει ότι μοιάζεις στη μαμά σου.Απλά από τον φόβο σου συγκρινεσαι μαζί της μήπως και της μοιάζεις...ενώ δεν είναι έτσι.Και εγώ έλεγα δεν θα φωνάζω στο παιδί μου αλλά καμιά φορά μαζεύονται πολλά και ξεσπαμε χωρίς να το θέλουμε.Όταν με πιάνουν τα νεύρα την αφήνω στο πάρκο και βγαίνω από το δωμάτιο να ηρεμήσω,άσε που με πιάνουν οι τύψεις μετά ότι την άφησα για λίγο μόνη!Μην βασανίζεις το μυαλό σου,να δίνεις στο παιδί σου την αγάπη που χρειάζεται και την φροντίδα για να μεγαλώνει ευτυχισμένο.Μην σκέφτεσαι τόσες λεπτομέριες,μην συγκρινεσαι άλλο εσύ άλλο η μαμά σου.Κάθε μέρα προσπαθούμε σαν γονείς να δώσουμε το καλύτερο για τα παιδάκια μας,δικαιούμαστε να κάνουμε και λαθάκια.Και επειδή εσύ ξέρεις τα λάθη της μαμάς σου δεν θα κάνεις τα ίδια,αλλά τα δικά σου που θα μαθαίνεις από αυτά.

[Μπουρμπουρ1]

Εχω ενα μονιμο φοβο οτι το παιδι μου μεγαλωνοντας δεν θα με αγαπαει (γιατι ουτε εγω αγαπω τη μητερα μου). Το αποτελεσμα ειναι οτι δεν αφηνω την μικρη απο την αγκαλια μου, απο τα ματια μου γενικοτερα. Ουτε θελω να την δινω σε αλλους γιατι φοβαμαι μην τους αγαπησει περισσοτερο απο μενα και δεν αγαπησει εμενα αρκετα.

Και μαλλον ενας λογος που προτιμουσα να κανω αγορι ηταν οτι φοβαμαι αυτη τη σχεση μανας-κορης που ειχα εγω με τη δικια μου μητερα.

[angel306]

Εχω ενα μονιμο φοβο οτι το παιδι μου μεγαλωνοντας δεν θα με αγαπαει (γιατι ουτε εγω αγαπω τη μητερα μου). Το αποτελεσμα ειναι οτι δεν αφηνω την μικρη απο την αγκαλια μου, απο τα ματια μου γενικοτερα. Ουτε θελω να την δινω σε αλλους γιατι φοβαμαι μην τους αγαπησει περισσοτερο απο μενα και δεν αγαπησει εμενα αρκετα.

Και μαλλον ενας λογος που προτιμουσα να κανω αγορι ηταν οτι φοβαμαι αυτη τη σχεση μανας-κορης που ειχα εγω με τη δικια μου μητερα.

 

Δυστυχώς και εγώ έχω αυτό το φόβο....ότι θα αγαπάει περισσότερο τον μπαμπά της παρά εμένα όπως ακριβώς έγινε με μένα κ τους γονείς μου

[alcyon]

Αν λες πως το φοβάσαι, σημαίνει πως ίσως να έχεις κάποιες ενδείξεις... που να σε κάνουν να ανησυχείς.

Πάντως αν δουλέψεις τον εαυτό σου... τότε θα δεις πως οι φόβοι σου ένας ένας θα φεύγουν. Και να πω αυτό που έχω τον τελευταίο καιρό στην υπογραφή μου... Πως με τη γέννηση των παιδιών μου, δεν εκπαιδεύω παιδιά, αλλά εκπαιδεύομαι γονιός!

 

Άρπαξε την ευκαιρία, χρησιομοποίησε κάθε μέσον (φίλους, οικείους και ειδικούς) και βάλε μπροστά τον εαυτό σου! Μια επένδυση που αξίζει...

... για σένα

... για το παιδί

... για τους φίλους του παιδιού

... για τον μέλλοντα σύντροφο του παιδιού

... για τα παιδιά του παιδιού

 

Απ' όπου κι αν το δεις... αξίζει τον κόπο!

Αλλά θέλει, κότσια... και χρόνο. Αν τα έχεις αυτά τα δύο... όρμα!

 

Αλλάζεις ματιά!

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Κοριτσια μην φοβαστε ! εμεις θα ειμαστε καλυτερες μαμαδες απο τις μαμαδες μας απλα θα ειμαστε χειροτερες πεθερες !!!!!!!!!!8-)

[AthinaP]

Θα μπορούσες να κάνεις κάποιες συναντήσεις με παιδοψυχολόγο, έναν καλό όμως, έναν της πράξης, όχι της θεωρίας. Να σου μάθει κάποιες συμπεριφορές όχι δυσλειτουργικές, όπως αυτές που είχαν αρκετές μητέρες της προηγούμενης γενιάς.

 

Δηλαδή πρακτικά, τι να κάνεις για να αντιμετωπίσεις μια δύσκολη κατάσταση, και να έχεις το αποτέλεσμα το επιθυμητό, χωρίς να καταφεύγεις σε φωνές, υστερίες και τέτοια...

 

Αν αισθάνεσαι ότι φτάνεις στα όριά σου με μωρό 3 μηνών, να σε δω στα 2 και στα 4 χρόνια, που το παιδί θα έχει άποψη και θα κάνει χαζομάρες "γιατί έτσι"...

[dimmi]

Μπορείτε να δουλέψετε την κατάσταση σαν ζευγάρι. Κανείς δε θέλει να κάνει στο παιδί του όσα άσχημα έκαναν οι γονείς του σε εκείνον, όποια κι αν είναι αυτά.

Εμείς βρήκαμε τί δε μας άρεσε στους γονείς μας και υποσχεθήκαμε πως (επιστρέφω αγαπη)

πως θα χαλιναγωγήσουμε τους εαυτούς μας και θα προσπαθήσουμε να μην κάνουμε στο παιδί μας, αλλά ούτε και μεταξύ μας, (γενικά στην οικογένεια μας) ότι δεν μας εκφράζει και δεν το επιθυμούμε.

Αρχικά ήταν πολύ δύσκολο, έως ακατ.όρθωτο, με τον καιρό τα πράγματα βελτιώνονται και το παιδί βοηθά ακόμα περισσότερο γιατί είναι πρώτη προτεραιότητα!

Καλή τύχη!

Επεξεργάστηκαν 1 Σεπτεμβρίου,2012 by dimmi
η συνέχεια του μηνύματος

[Maraki+]

Κάποια πράγματα που είχε κάνει η μητέρα μου ήταν τόσο εξωφρενικά που δε θα μπορούσα ποτέ να τα κάνω στο παιδί μου εκτός κι αν λάσκαρε εντελώς η βίδα!

Αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι ότι η μητέρα μου ήταν ένα πρότυπο ανθρώπου και γονιού μέχρι ενός σημείο και μετά άλλαξε λες και μεταλλάχθηκε. Αυτό φοβάμαι -ότι για την ώρα στο μόνο που μοιάζουμε είναι εμφανισιακά...αν μια μέρα κάνω κι εγώ τέτοια στροφή;

Θέλω να ελπίζω πως είμαι πιο δυνατός χαρακτήρας με σαφώς λιγότερες ανασφάλειες σαν άνθρωπος (το μόνο ελαφρυντικό που δίνω στη μητέρα μου) και θα μπορέσω να χαλιναγωγήσω τον όποιο παραλογισμό όσον αφορά τις συμπεριφορές και θα επικρατήσει η κοινή λογική.

Αυτό που δεν έχω καταφέρει να αποβάλω είναι αυτός ο θυμός που έχω μέσα μου γι' αυτή τη γυναίκα γιατί και να της τα πω όλα αυτά που έχω καταπιεί είναι ο πιο πετυχημένος μπαινάκης-βγαινάκης που έχω συναντήσει ποτέ.

[jo89]

Αν λες πως το φοβάσαι, σημαίνει πως ίσως να έχεις κάποιες ενδείξεις... που να σε κάνουν να ανησυχείς.

Πάντως αν δουλέψεις τον εαυτό σου... τότε θα δεις πως οι φόβοι σου ένας ένας θα φεύγουν. Και να πω αυτό που έχω τον τελευταίο καιρό στην υπογραφή μου... Πως με τη γέννηση των παιδιών μου, δεν εκπαιδεύω παιδιά, αλλά εκπαιδεύομαι γονιός!

Eνδειξεις δεν εχω(και ουτε θελω)θελω να πω απεναντι στο παιδι...Πως θα μπορουσα αλλωστε ειναι ενα αγγελουδι 3 μηνων και τον λατρευω οσο δεν παει..Απλα φοβαμαι το αυριο....Πολυ σωστο και βαθυστοχο αυτο που ειπες...Ετσι πρεπει αν εκπαιδευομαστε εμεις για γονεις

 

Κοριτσια μην φοβαστε ! εμεις θα ειμαστε καλυτερες μαμαδες απο τις μαμαδες μας απλα θα ειμαστε χειροτερες πεθερες !!!!!!!!!!8-)

Αυτο ειναι το μονο σιγουρο ηδη εχω αρχισει να σκεφτομαι εκεινη την μερα που θα μ πει μαμα να σου γνωρισω την.....

 

Αν αισθάνεσαι ότι φτάνεις στα όριά σου με μωρό 3 μηνών, να σε δω στα 2 και στα 4 χρόνια, που το παιδί θα έχει άποψη και θα κάνει χαζομάρες "γιατί έτσι"...

Δεν ειπα πως φτανω στα ορια μου με 3 μηνων παιδι αν ειναι δυνατον δεν θα μπορουσα αλλωστε...Τι να μ κανει να με φερει στα ορια δεν μπορει...ακομα τολαχιστον Οσο για τον παιδοψυχολογο πολυ θα το θελα...Καποια στιγμη..πιστευω σε βοηθαει γενικως και μαθαινεις και πολλα πραγματα!

 

Μπορείτε να δουλέψετε την κατάσταση σαν ζευγάρι. Κανείς δε θέλει να κάνει στο παιδί του όσα άσχημα έκαναν οι γονείς του σε εκείνον, όποια κι αν είναι αυτά.

Εμείς βρήκαμε τί δε μας άρεσε στους γονείς μας και υποσχεθήκαμε πως (επιστρέφω αγαπη)

πως θα χαλιναγωγήσουμε τους εαυτούς μας και θα προσπαθήσουμε να μην κάνουμε στο παιδί μας, αλλά ούτε και μεταξύ μας, (γενικά στην οικογένεια μας) ότι δεν μας εκφράζει και δεν το επιθυμούμε.

Αρχικά ήταν πολύ δύσκολο, έως ακατ.όρθωτο, με τον καιρό τα πράγματα βελτιώνονται και το παιδί βοηθά ακόμα περισσότερο γιατί είναι πρώτη προτεραιότητα!

Καλή τύχη!

Ο αντρας μου ειναι πολυ ηρεμος και καλος ντιμμακι...εγω ειμαι το νευροσπασμα της ιστοριας...εχει καποιες μερες που το πηρα στα σοβαρα αποφαση και προσπαθω να αλλαξω...να ηρεμησω και εγω οσο μπορω και να μην φωναζω και εκνευριζομαι με το παραμικρο...η γεννα οι ορμονες ολο του φωναζω και αυτουνου:rolleyes:!! Και εκει οταν μαλωνουμε πχ...αρχιζω και τα ριχνω και εκει πανω μ ερχεται εικονα η μανα μου στο μυαλο οπως ακριβως φωναζε φωναζω και εγω να αυτα θελω να αποφυγω....:rolleyes:

[jo89]

Κάποια πράγματα που είχε κάνει η μητέρα μου ήταν τόσο εξωφρενικά που δε θα μπορούσα ποτέ να τα κάνω στο παιδί μου εκτός κι αν λάσκαρε εντελώς η βίδα!

Αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι ότι η μητέρα μου ήταν ένα πρότυπο ανθρώπου και γονιού μέχρι ενός σημείο και μετά άλλαξε λες και μεταλλάχθηκε. Αυτό φοβάμαι -ότι για την ώρα στο μόνο που μοιάζουμε είναι εμφανισιακά...αν μια μέρα κάνω κι εγώ τέτοια στροφή;

Θέλω να ελπίζω πως είμαι πιο δυνατός χαρακτήρας με σαφώς λιγότερες ανασφάλειες σαν άνθρωπος (το μόνο ελαφρυντικό που δίνω στη μητέρα μου) και θα μπορέσω να χαλιναγωγήσω τον όποιο παραλογισμό όσον αφορά τις συμπεριφορές και θα επικρατήσει η κοινή λογική.

Αυτό που δεν έχω καταφέρει να αποβάλω είναι αυτός ο θυμός που έχω μέσα μου γι' αυτή τη γυναίκα γιατί και να της τα πω όλα αυτά που έχω καταπιεί είναι ο πιο πετυχημένος μπαινάκης-βγαινάκης που έχω συναντήσει ποτέ.

 

Περιεγραψες ακριβως τις σκεψεις μου και ολα αυτα που αισθανομαι..

Αυτο με πρβληματιζει και μενα πως μου εχει κανει εξωφρενικα πραγματα που δεν υπαρχει περιπτωση να τα κανω στο παιδι μου αλλα μετα σκεφτομαι αυτο που λες και αν ??αν μου στριψει ετσι και μενα??αυτο φοβαμαι!

 

Και εγω τον θυμο δεν καταφερα και δεν νομιζω να καταφερω να τον αποβαλλω ποτε ουτε ποτε θα μπορεσω να συγχωρεσω καποια πραγματα...Αυτο ομως που με εξοργιζει περισσοτερο απο ολα ειναι πως το παιζει υποδειγμα μητερας και αυτα που κανει η τα λογια που λεει δεν τα παραδεχεται ποτε μετα..σε βγαζει τρελο

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Να πω και εγω τον πονο μου???????? εμενα αλλα ειναι τα ψυχολογικα μου ... ειναι και εν μερει αυτο που γραφεις joe να μην κανω τα λαθη που εκανε η δικη μου μαμα οσον αφορα και να ειμαι πιο κοντα στην κορη μου αλλα το προβλημα μου κοριτσια ειναι αλλο... φοβαμαι οτι ροδα ειναι η ζωη και η ατιμη θα μου γυρισει..... δηλαδη η ζηλεια που εχω προς την πεθερα μου δηλαδη του να προτιμαω να με θελει περισσοτερο το παιδι μου εμενα παρα την πεθερα μου θα μου γυρισει μπουμπερανγ..... καθως και οτι να προτιμαει το παιδι μου την δικη μου μαμα :oops: απο την πεθερα μου θα μου γυρισει μπουμπερανγκ . Οχι οτι η πεθερα μου μου φερθηκε τα τελευταια χρονια και πολυ καλα γι αυτο μου βγαινει αυτη η ξινιλα και η αδικια. Αλλα φοβαμαι οτι και η νυφη μου αυριο μεθαυριο αυτο θα κανει, θα μεινει καταρχην διπλα στην μαμα της, τα παιδια της θα βλεπουν πιο συχνα την αλλη γιαγια και φυσικα ο γιος μου θα ακουει πρωτα την γυναικα του και μετα εμενα. Δηλαδη θα τα ζησω και απο την αλλη........ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ χρειαζομαι ψυχολογο, ψυχιατρο, παπα? το κεφαλι μου να το χτυπησω στον τοιχο δεν πιανει το εχω κανει και εχει ραγισει ο τοιχος για τετοια ξεροκεφαλια λεμε..... αχ η νυφη σαν γεννηθει στην πεθερα θα μοιασει.....και κλεινωντας πρεπει να σας πω οτι τωρα που εγινα νυφη νοιωθω πως ειμαι ιδια η πεθερα μου στα νιατα της :evil:

[alcyon]

Eνδειξεις δεν εχω(και ουτε θελω)θελω να πω απεναντι στο παιδι...

 

Δεν εννοούσα απέναντι στο παιδί.

Εννοούσα στις σκέψεις και στους φόβους σου.

[yasemi]

Με προβληματιζει πολυ απο οταν γεννησα η συμπεριφορα μου προς το παιδι μου το αγορακι μου ειναι 3 μηνων!!Τον λατρευω αλλα φοβαμαι....

 

Φοβαμαι μηπως του κανω οσα κακα εκανε σε μενα η μαμα μου...

Φοβαμαι μηπως του φερομαι ασχημα οπως σε μενα η μαμα μου..

Φοβαμαι μηπως του κανω κακο χωρις να το θελω....

Φοβαμαι μηπως μεγαλωσει και του μιλαω οπως μ μιλουσε η μαμα μου..

Γενικως φοβαμαι...Μην κανω οσα μ εκανε η μαμα μου..

 

Ξαπλωνω και μου ερχονται εικονες στο μυαλο το μωρο μου και εγω να φερομαι βιαια και να τσιριζω κλασσικα οπως εκανε η μαμα μου

Γενικως πιανω πολλες φορες τον εαυτο μου να φερομαι οπως αυτη....Να μιλαω οπως αυτη κυριως

 

Σταυρωνομαι και παρακαλαω να μην της μοιασω..Μετα λεω αποκλειεται εγω αγαπω πολυ το μωρο μου δεν θα μπορουσα να φερθω βιαια η να μιλησω ετσι ασχημα...Και μετα σκεφτομαι και αν γινει??Δεν θελω ουτε να το σκεφτομαι...!!!

 

Ισως ολα αυτα τα σκεφτομαι ακριβως επειδη αγαπω πολυ τον γιο μου και θελω να ειναι καλα.....δεν θελω να του μεταφερω ουτε τα ψυχολογικα μου θελω να τον κανω ευτυχισμενο..και φοβαμαι μηπως δεν το πετυχω!!!

 

Οσες εχουν βρεθει στην θεση μου πως το ξεπερασατε??Δεν θελω να σκεφτομαι τετοια πραγματα....

 

λοιπον οταν εμαθα στο πρωτο μου παιδι οτι εινα κοριτσι το βραδυ εκλαιγα και δε μπορουσα να ηρεμησω γιατι λεω θεε μου δε θα με αγαπαει γιατι θα ειμαστε οπως εγω με τη μανα μου,,,,,ωπα ξυπνησε η μεγαλη επανερχομαι

[jo89]

Δεν εννοούσα απέναντι στο παιδί.

Εννοούσα στις σκέψεις και στους φόβους σου.

 

Συγνωμη δεν καταλαβα σωστα....Ουυυυ στους φοβους μου αλλο τιποτα!!!

Τωρα το θεμα ειναι πως θα δουλεψω τον εαυτο μου......απο που να ξεκινησω και πως δεν ξερω

[alcyon]

Απλά διάλεξε ένα στην τύχη! (Συνήθως η πρώτη επιλογή είναι και η σωστή). Και δούλεψε αυτό το ένα.

Τα υπόλοιπα θα έρθουν σιγά σιγά μόνα τους, γιατί είναι όλα κρίκοι δεμένοι μεταξύ τους.

[jo89]

Θα παρω το ασχημο στομα πρωτα ας ξεκινησω με τις βρισιες οταν μαλωνω...:oops:

Ευζαριστω alcyon παντα οι απαντησεις σου ειναι σωστα συμβουλευτικες και με στοχο

[Mammy in love]

Αγώνας χρειάζεται.Μεγάλος και καθημερινός αγώνας...Αυτό το ριμάδη το χέρι είναι έτοιμο να σηκωθεί πάνω στον πανικό και παλεύω να το κρατήσω κάτω.Βάζω τιμωρίες ,παίρνω βαθιές ανάσες...Προσπάθεια για κάτι καλύτερο αυτό λέω συνέχεια στον εαυτό μου.

[Marirena]

Συστήνω ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο - http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=6359

ακριβώς επειδή θεωρώ πως πέρα από το ένστικτο που μας κάνει καλούς γονείς, χρειάζεται και η καλλιέργεια και η μάθηση - ιδίως στην εποχή μας που η άγνοια για κάποια πράγματα δεν έχει δικαιολογία. Από εκεί και πέρα αυτοί οι φόβοι είναι φυσιολογικοί και λογικοί ιδίως τον πρώτο καιρό της μητρότητας. Αρχίζεις και μπαίνεις στο νόημα του τί σημαίνει αυτό το μεγάλο ταξίδι που ξεκίνησες!!!!!!!!!!!! Όλα μια χαρά, και σιγά σιγά η πρώτη φουρτούνα θα καταλαγιάσει. Τουλάχιστον έτσι συνέβη σε μένα. Και το διάβασμα με βοήθησε πολύ

[Palladin]

Κι εμένα το διάβασμα με βοήθησε πολύ, μου έδωσε διαφορετικές ερμηνείες για τη συμπεριφορά των παιδιών και εναλλακτικές για το πώς να συμπεριφερθώ στις διάφορες καταστάσεις που προκύπτουν με ένα παιδί.

 

Μου άρεσαν το "Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού" της Φιλιοζά, το "The Discipline Book" του Sears και νομίζω πολύ βοηθητικός στο θέμα των ορίων είναι και ο Dreikurs. Αν δεν είσαι σίγουρη αν θέλεις να αγοράσεις βιβλία υπάρχει πάντα και η επιλογή μιας δημοτικής δανειστικής βιβλιοθήκης!

[alcyon]

Βελτιώνοντας τον εαυτό, η διαπαιδαγώγηση στο παιδί έρχεται ως κάποιου είδους συνέπεια της ίδιας μας της συμπεριφοράς. Με μόνιμα αποτελέσματα, και χωρίς να χρειάζεται να φοράμε "μάσκες" συμπεριφοράς κατά την εφαρμογή έτοιμων "τεχνικών".

Το διάβασμα σίγουρα βοηθά.

 

Αν η καθημερινότητά σου, βγαίνει αβίαστα και βλέπεις πως το παιδί κι εσύ (και γενικά η οικογένεια) λειτουργεί σε ηρεμία και σχετική αρμονία, τότε το διάβασμα σίγουρα είναι ένας καλός σύντροφος, χωρίς να κρίνεται απαραίτητη η παρουσία ειδικού.

 

Αν υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα (ανεξάρτητα ή και εξαρτώμενα από το θέμα παιδί) που σου κάνουν δύσκολη την καθημερινότητα, τότε ίσως ένας ειδικός να έδινε πιο κατάλληλες κατευθύνσεις από το να πελαγοδρομείς μόνη σου σε διάφορους τίτλους βιβλίων. Θα μπορούσε άνετα να συνδυαστεί το διάβασμα με την παρουσία κάποιου ειδικού για συζήτηση και ερμηνεία των περιστάσεων.

 

 

Προσωπικά θα προσπαθούσα να δω τις αντιδράσεις μου όταν:

-είμαι κουρασμένη

-είμαι σε πίεση (συναισθηματική ή οικονομική ή ...)

-είμαι άυπνη

... και γενικώς καταπονημένη. Τότε είναι που δεν έχουμε την καθαρή κρίση ή το χρονο για σκεφτούμε με ψυχραιμία. Και τότε καταλήγουμε άθελά μας σε εσφαλμένες επιλογές έκφρασης των συναισθημάτων μας ή σε μη ενδεδειγμένες τεχνικές επιβολής της άποψής μας.

Από αυτόν το δείκτη θα έκρινα επίσης αν θα συμβουλευόμουν κάποιον ειδικό.

[Rob_09]

Κορίτσια εγώ είμαι ένα άτομο που πριν γίνω μαμά κουβαλούσα του κόσμου τα ψυχογικά. Είχα κατάθλιψη για σχεδόν 10 χρόνια, αγοραφοβία, διάφορες φοβίες, γενικευμένη διαταραχή αγχους κλπ κλπ κλπ. Υπήρξε φάση στη ζωή μου που δε μπορούσα να παω ούτε μέχρι το περίπτερο γιατί ένιωθα άγχος : αν δε βρω να παρκαρω; Αν αργησω στη δουλειά επειδή έκανα επιπλέον σταση; Μιλαμε για παράλογες καταστάσεις. Οταν γεννηθηκε η κορη μου, όλοι, ακόμη κι εγω, περιμεναμε να εμφανίσω επιλόχειο κατάθλιψη. Τελικα όχι μονο δεν επαθα καταθλιψη, αλλά με τον ερχομό της μικρης εφυγαν όλα τα ψυχολογικα που μου ειλχαν απομείνει. Καποτε λόγω κουρασης ίσως εκνευριστώ αλλά αμέσως σκεφτομαι πως θα ηταν η ζωη μου αν δεν την ειχα και τα ξεχνάω ΟΛΑ!

[dimmi]

Βελτιώνοντας τον εαυτό, η διαπαιδαγώγηση στο παιδί έρχεται ως κάποιου είδους συνέπεια της ίδιας μας της συμπεριφοράς. Με μόνιμα αποτελέσματα, και χωρίς να χρειάζεται να φοράμε "μάσκες" συμπεριφοράς κατά την εφαρμογή έτοιμων "τεχνικών".

Το διάβασμα σίγουρα βοηθά.

 

Αν η καθημερινότητά σου, βγαίνει αβίαστα και βλέπεις πως το παιδί κι εσύ (και γενικά η οικογένεια) λειτουργεί σε ηρεμία και σχετική αρμονία, τότε το διάβασμα σίγουρα είναι ένας καλός σύντροφος, χωρίς να κρίνεται απαραίτητη η παρουσία ειδικού.

 

Αν υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα (ανεξάρτητα ή και εξαρτώμενα από το θέμα παιδί) που σου κάνουν δύσκολη την καθημερινότητα, τότε ίσως ένας ειδικός να έδινε πιο κατάλληλες κατευθύνσεις από το να πελαγοδρομείς μόνη σου σε διάφορους τίτλους βιβλίων. Θα μπορούσε άνετα να συνδυαστεί το διάβασμα με την παρουσία κάποιου ειδικού για συζήτηση και ερμηνεία των περιστάσεων.

 

 

Προσωπικά θα προσπαθούσα να δω τις αντιδράσεις μου όταν:

-είμαι κουρασμένη

-είμαι σε πίεση (συναισθηματική ή οικονομική ή ...)

-είμαι άυπνη

... και γενικώς καταπονημένη. Τότε είναι που δεν έχουμε την καθαρή κρίση ή το χρονο για σκεφτούμε με ψυχραιμία. Και τότε καταλήγουμε άθελά μας σε εσφαλμένες επιλογές έκφρασης των συναισθημάτων μας ή σε μη ενδεδειγμένες τεχνικές επιβολής της άποψής μας.

Από αυτόν το δείκτη θα έκρινα επίσης αν θα συμβουλευόμουν κάποιον ειδικό.

συμφωνώ! Εμένα με βοηθά πολύ ο άντρας μου, γιατί είναι συνήθως στην ίδια θέση με εμένα ή ξέρει την θέση μου καλύτερα από όλους! Αυτός είναι ο δείκτης μου, αν όταν είμαι κουρασμένη, σε πίεση, άυπνη, οικονομικά πιεσμένη και δεν την παλεύω και ξεφεύγει η συμπεριφορά μου μου το λέει και του το λέω, έχουμε βάλει μάλιστα και συνθηματικό να ξέρει ο άλλος πότε φλερτάρει επίφοβα με το να παρεκτραπεί τελείως.

Αν δε το είχαμε κάνει αυτό μάλλον θα είχαμε χωρίσει, γιατί κι αυτό έρχεται συχνά στο προσκήνιο από κρίσεις που περνάω εγώ, όχι εκείνος πχ πάνω στην ένταση τον διώχνω, τον χωρίζω κτλ.

 

Τζο δεν είναι απαραίτητο πως όσα κάναν οι γονείς μας θα τα κάνουμε κι εμείς, σκέψου πόσα δεν κάναν οι γονείς μας και κάνουμε εμείς! Προσωπικά φοβάμαι περισσότερο αυτά!

πχ πιο αρμονικό ζευγάρι χωρίς καυγάδες δεν υπάρχει από τους δικούς μου κι γω με τον δικό μου όλο τρωγόμαστε και τον χωρίζω μετα τη γέννα. Καταλαβαίνεις τί εννοώ επειδή με ξέρεις και λίγο παραπάνω?

Ενω πχ εσύ έχεις να φοβάσαι πως η μαμά σου σου φώναζε και το "περιμένεις", καταστρώνεις σχέδιο αντιμετώπισης. Σκέψου να μη χτυπούσε ο συναγερμις από πρίν! Ακόμα χειρότερα να αιφνιδιαστείς!