Σας έχει τύχει?

[antigoni84]

Θέλω τη γνώμη σας,τις τελευταίες μέρες στεναχωριέμαι πολύ,σε σημείο να με πιάνουν τα κλάματα για γεγονότα που συνέβησαν πριν μια πενταετία,νιωθω πίεση,οργή,θυμό και σκέφτομαι οτι αυτά τότε δεν τα ένιωθα,δεν ξερω και αν το περιγράφω σωστά,σημερα ξυπνησα και ενιωθα χαλια γιατί θυμήθηκα κατι που έγινε πριν πέντε χρόνια και δεν ειχα πάρει σωστή θέση,αρχίζω και ανησυχώ μήπως μου συμβαίνει κάτι πιο σοβαρό

[antigoni84]

έχω μηδενίσει καθε τι ομορφο απο το παρελθόν και θυμάμαι μόνο τα άσχημα.

[Lucy]

Προφανώς κάτι δεν σου αρέσει από την παρούσα φάση της ζωής σου και έχεις αρχίσει να θυμάσαι όλα τα στραβά και ανάποδα. Με κάποιο τρόπο σχετίζονται. Κάνε μια αυτοανάλυση και δες με τι δεν είσαι ευχαριστημένη στο παρόν.

[ΑρετηΖ]

Χρειάζεσαι χρόνο για να ξεπεράσεις κάποια πράγματα. Όταν ο πόνος φύγει θα σου μείνουν τα καλά. Έχω περάσει απο παρόμοια κατάσταση κ μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι θα το ξεπεράσεις! Κάποιες μέρες θα είσαι καλύτερα κ κάποιες χειρότερα. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου κ μην απογοητέυεσαι. Βρες καινούργια πράγματα να κάνεις που να σε γεμίζουν. Θα τις βρεις τις ισσοροπίες σου σιγά - σιγά. Εγω πιστέυω ότι το πιο σημαντικό βήμα το έχεις κάνει ( χώρισες ), δες το μέλλον με αισιοδοξία.Σε περιμένουν καινούργιες υπέροχες στιγμές. Χαμογέλα κ προχώρα μπροστά.

[antigoni84]

με προβληματίζει που δεν σκέφτομαι το χωρισμό μου,αλλά παλιά γεγονότα,καυγαδες οταν ήμουν έφηβη,την αποτυχία μου στις πανελλήνιες,ακομη και τα λεφτα στα φροντιστήρια,οτι δεν εκανα οτι καλύτερο μπορούσα,γενικά νιωθω συσσωρευμένη πίεση,σαν να ημουν όλη μου τη ζωή δυστυχισμένη και δεν το είχα καταλάβει.

[μαρακικ]

αντιγονακι αυτα ανοικουν στο παρελθον κοιτα μπροστα η ζωη συνεχιζεται μαθαινουμε απ τα λαθη μας και προχωραμε.οτι και αν εκανες οπως νομιζεις λαθος παει τελειωσε.ολοι μας πολλα πραγματα και καταστασεις δεν τα χειριζομαστε οπως πρεπει.μην σε περνει απο κατω.δεν εκανες αυτα που ηθελες.ε και??βαλε νεους στοχους και ονειρα και προχωρα!!!

[fistikaki]

ρε συ αντιγονη, παρακολουθω αυτα που γραφεις πολυ συχνα..

 

θα σου ελεγα να δεις ενα ψυχολογο, ισως βοηθησει, αλλα θα σου πω και κατι αλλο, πιο χρησιμο και εγγυημενο!!

 

ο ερωτας με ερωτα περναει!!!

 

μολις ξαναερωτευτεις, θα τα ξεχασεις... κρατα ομως τ αρνητικα, για να μη ξαναπαθεις τα ιδια, και ....

 

καλα ταξιδια!!!

[antigoni84]

πηγαίνω σε ψυχολόγο,αυτά που σκέφτομαι δεν εχουν να κάνουν με το άμεσο παρελθόν και τη σχέση μου,νιωθω σαν να λείπει ενα κομμάτι απο την εφηβεία μου,δεν μπορώ να το περιγράψω,θυμώνω με χίλια δύο,αναρωτιέμαι πότε ήμουν 16,17,20 χρονών?γιατί τα αφησα αυτά τα χρόνια να περασουν ετσι?με είχαν κλεισμένη σ ενα σπίτι μονίμως,χωρίς καμμία επιλογή και εγω το δέχτηκα,νιωθω οτι κοιμήθηκα 10 χρονών και ξύπνησα 25.Μου είναι πολύ δύσκολο να αποβάλω τους φόβους που μου δημιούργησαν οι δικοί μου,δεν με αφηναν να πηγαίνω πουθενά,δεν μπορούσα να εχω φίλους,και ζούσα σ ενα καταθλιπτικό περιβάλον προσπαθώντας να κρατήσω ισοροπίες,δεν ενιωσα ποτέ σεβασμό απο την οικογένεια μου,ολα αυτά τα επνιγα μεσα μου,τωρα ομως με πνίγουν αυτά

[μαρακικ]

αντιγονη σαφως και δεν μπορεις να αλλαξεις το τι εχει προηγηθει στην εφηβεια σου.το θεμα ειναι τι κανεις απο εδω και περα.κοριτσι μου ποτε δεν ειναι αργα να κανεις το οτιδηποτε.βγες διασκεδασε μαθε διαβασε ζησε!!δεν σου λεω ξαφνικα να κανεις ενα μπαμ και να τρεχεις απο δω και απο κει μα κανε πραγματα που σε χαλαρωνουν που σε ενδιαφερουν(ενα αθλημα μια ξενη γλωσσα)κατι τελοςπαντων που θα σε κανει ευτηχισμενη.δεν ειναι λυση να κλεινεσαι στον εαυτο σου.δημιουργησε νεες αναμνησεις,κανε παρεες φιλους και φιλες.κοιτα να κανεις κατι για τα χρονια που ερχονται και οχι για αυτα που εφυγαν

[antigoni84]

εχεις δίκιο,η λογική αυτό μου λέει να κάνω και το προσπαθώ,σκέφτομαι αρνητικά,και το χειρότερο είναι οτι θυμώνω και με ανθρώπους που δεν είναι καν στη ζωή.Η μοναξιά δεν είναι λύση και εγω εχω περάσει όλη μου τη ζωή μόνη μου,ποτε δεν είχα εναν ανθρωπο να μιλήσω

[nano]

και σε μένα συμβαίνει καμία φορά αυτό που περιγράφεις και με πιάνουν οι μαύρες μου όμως ξέρεις κάτι,

λεω στον εαυτό μου ότι, ότι έκανα τότε το έκανα με τα τότε μυαλά και τις τότε συνθήκες γύρω μου

 

είναι άδικο (για μένα την ίδια) να με κρίνω με τα τωρινά μυαλά και τις τωρινές συνθήκες

 

έτσι μου δίνω "άφεση" και κοιτάω να μάθω από αυτά που δεν μου άρεσαν τότε

 

αν πάλι είμαι πολύ ντάουν λεω στον εαυτό μου ότι δεν αξίζει να χάσω και το παρόν μου για ένα χαμένο παρελθόν και έτσι συνέρχομαι

[antigoni84]

ετσι είναι κορίτσια όπως τα λέτε,εχτές το βράδυ μετά τον ψυχολόγο βγήκα βόλτα και ενιωθα πολύ καλύτερα,πρέπει να το δουλέψω με το ψυχολόγο λίγο και να τακτοποιήσω μεσα μου κάποια θέματα.Γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος,ωρες ωρες δεν ξέρω τι με πιάνει και πέφτω πολύ,πάντα εχω στη ζωή μου άγχος για όλα,και οχι τωρα,απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.Πρέπει να μου εξασφαλίσω ηρεμία!

[alexia_02]

Καλησπέρα Αντιγονάκι!!!

 

Επειδή έχω περάσει κι εγώ παρόμοια συναισθηματική φάση έντονα και τώρα πολύ λιγότερο σε καταλαβαίνω πολύ καλά πιστεύω! 'Εχω παρατηρήσει οτι έχει να κάνει με το πόσο down είμαι την συγκεκριμένη μέρα ή στιγμή. Θέλω να σου πώ οτι όταν πχ είμαι στεναχωρημένη θυμάμαι όλες τις άσχημες στιγμές της ζωής μου, ενώ πάλι όταν είμαι χαρούμενη μου έρχονται μόνο όμορφες αναμνήσεις αλλά και κάνω και σχέδια για το μέλλον! Αυτό που έχω να σου προτείνω ώς "παθούσα" είναι να μην ασχολείσαι ιδιαίτερα με το θέμα της διάθεσης σου και να μην νιώθεις άσχημα γιατί όση περισσότερη σημασία δίνεις σε αυτά, τόσο φουντώνουν-η μία σκέψη φέρνει την άλλη κ.ο.κ. Μην του δίνεις σημασία, θα περάσει και αυτό και η επόμενη μέρα θα είναι ηλιόλουστη και γλυκιά! Είναι απολύτως δικαιολογημένα αυτά που περνάς γιατί έχω διαβάσει την ιστορία σου και φαντάσου οτι ταράχτηκα, πόσο μάλλον η δική σου ψυχή..

 

Απο δω και πέρα να έχει σημασία για σένα πρώτα η Αντιγόνη και μετά όλοι οι άλλοι (και άς ακούγεται εγωιστικό)!!! Καλή δύναμη και ψηλά το κεφάλι!!!

[νεραϊδομαμά]

Αντιγόνη πριν από 13 χρόνια βρέθηκα σε παρόμοια θέση...Χώρισα με το τότε αγόρι μου, με το οποίο είχαμε 5 χρόνια σχέση και συγκατοικούσαμε τα 3 από αυτά και ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που είχα γνωρίσει στην Αθήνα. Όπως καταλαβαίνεις οι παρέες μας ήταν κοινές, εκτός από κάποιες κοπελιές στην τότε δουλειά μου, που ήταν προσωπικές φίλες δικές μου. Βρέθηκα λοιπόν μόνη μου, μακριά από τους δικούς μου (που ζουν στην επαρχία-εκτός από θείο και θεία-αδέρφια της μαμάς μου, που με στήριξαν πολύ όμως) και χωρίς φίλους, αφού δεν ένιωθα πια και τόσο "καλά" με τους ¨κοινούς φίλους". Ευτυχώς μου στάθηκαν πολύ και οι κοπελιές στη δουλειά, αν και αυτές ήταν παντρεμένες , με τις οικογένειές τους και άλλα πια ενδιαφέροντα. Με έπιασαν τα ψυχοπλακώματά μου, τα υπαρξιακά μου και όλα τα υπόλοιπα. Για καλή μου τύχη βρέθηκε στην Αθήνα η πρώην (και πρώτη μου) συγκάτοικος (είχαμε συγκατοικήσει τον πρώτο χρόνο στη Σαλονίκη που πέρασα πριν πάρω μεταγραφή για Αθήνα). Αυτή χρειαζόταν ένα σπτίτι μέχρι να βρει δουλειά, εγώ ήμουν μόνη μου, είδαμε ότι κολλούσαμε ακόμα και συγκατοικήσαμε ξανά...Να σου πω τι έγινε? Ανακάλυψα μόνη μου πια φίλους καλούς, (έχασα και 15 κιλά από τη στεναχώρια και πολύ μου πήγαν!!!), άρχισα να ξαναβγαίνω, να ξαναφλερτάρω και 2 χρόνια μετά το χωρισμό γνώρισα τον κολλητό μιας φίλης της συγκατοίκου μου (που δε μπορώ να καταλάβω γιατί δεν τον είχα γνωρίσει νωρίτερα-όλο κάτι συνέβαινε και δεν τύχαινε να βγούμε με την παρέα της συγκεκριμένης κοπέλας)...και από τη μέρα που γνωριστήκαμε δεν ξαναχωρίσαμε...παντρευτήκαμε και έχουμε 2 παιδάκια...Βέβαια μου στάθηκε πολύ και η οικογένειά μου, παρόλο που οι γονείς και τα αδέρφια μου έμεναν στην επαρχία.Τους χρωστάω όντως πολλά...Συνεπώς : προσπάθησε να βρεις ποια είναι τα καλά στη ζωή σου. Όλοι αν το καλοσκεφτούμε μπορεί να βρούμε ότι έχουμε κάνει άλλα από αυτά που ονειρευόμασταν ή από αυτά που θα μπορούσαμε να κάναμε, αλλά και αυτά που έχουμε αξίζουν,(ειδικά από τότε που έκανα παιδιά νομίζω ότι τίποτε άλλο δεν αξίζει στον κόσμο περισσότερο από αυτά!), ακόμα και τα λάθη μας είναι δικά μας και τα αγαπάμε...Είσαι πολύ νέα και αυτό που πρέπει να ξέρεις και να πιστέψεις είναι ότι τα καλύτερα είναι αυτά που θα έρθουν...Sorry για το μεγάλο post...

[tao]

μένω στην ιστορία της νεραίδομαμάς!!!!

λοιπόν ναι, όλοι περνάσαμε, περνάμε φάσεις κατάθλιψης, απαισιοδοξίας κ.α. τέτοιων αρνητικών, αλλά ισχυει ότι βρίσκουμε τη δύναμη μέσα μας, αργα ή γρήγορα, οπως ακριβως τα λέει η νεραοιδομαμα:

υπάρχουν γύρω σου τόσοι άνθρωποι που θα σε στηριξουν, αν αφεθείς και το ζητήσεις που θα εκπλαγείς.

βασικό: αγαπάμε τον εαυτό μας, τι λέει το τραγουδάκι; περνώ και μόνη μου καλά, ε, αυτό...

[antigoni84]

πλεον εχω φτασει στα ορια μου,κλαίω συνέχεια και χωρίς λόγο,σκέφτομαι γεγονότα που συνέβησαν 10 χρόνια πριν,μια απογοήτευση για όλα,το μόνο που θελω ειναι να απομονωθώ,τίποτα άλλο,τους εχω απογοητεύση όλους,χαραμισα τη ζωή μου για ανούσια πράγματα,αναλώθηκα για το τι θα πούνε ηλίθια ατομα και εχασα την ουσία της ζωής.Δεν αντεχω αλλο

[MIRIAM]

ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ!!

 

ΕΙΣΑΙ ΜΙΚΡΗ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ!!

 

ΨΑΞΕ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΑΣΗ: ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ....ΕΡΩΤΕΥΣΟΥ, ΠΑΙΞΕ , ΓΕΛΑΣΕ, ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΑΣ ΠΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ ΜΗΝ ΑΝΑΜΟΧΛΕΥΕΙΣ ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ ΜΑΚΡΥΝΟ ΣΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!

 

ΔΕΝ ΧΑΡΑΜΙΣΕΣ ΤΙΠΟΤΑ!!!ΤΩΡΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ!!!!

 

ΜΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙΣ!!!ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΝΕΒΑΖΟΥΜΕ!!!

[antigoni84]

δεν αντεχω αλλο,παντα κουβαλάω πάνω μου μια αποτυχία,σε όλα,ποτε δεν ημουν καλη σε κάτι,πάντα ολα τα μισοεκανα,τωρα νιωθω οτι δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

[katerina71]

Αντιγόνη είσαι πολύ τυχερή!!

 

Αυτό που σου συμβαίνει είναι μία τεράστια ευκαιρία για ωρίμανση και πενυματική πρόοδο. Είναι μαθήματα ζωής που με το χαρακτήρα που έχεις μόνο καλό θα σου κάνουν!!

 

Και δεν μου λες: Δεν τα έκανες καλά στο παρελθόν ή νομίζεις ότι δεν τα έκανες? Ησουν πράγματι μέτρια ή νομίζεις πως ήσουν?

Όταν θα βγείς από αυτό που είναι πολύ πολύ ψυχοφθόρο, θα τα δεις και εσύ.

 

Το ότι δεν βλέπεις τώρα φως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει!!

 

Στα λέω γιατί έχω περάσει κι εγώ τέτοιες φάσεις. Κι είναι πράγματι πολύ βασανιστικό. Να θες να δουλεψεις κια το μυαλό να πάει στο π.χ. καλοκαίρι του 1999 που είχες κάνει έτσι και σου είχε πει έτσι ο τάδε και μετά δεν έκανες έτσι κ.τ.λ.

Αστον ανεμο να φυσάει!Ανεμος είναι μόνο κουμπώσου καλά και προχώρα.

 

Ο ήλιος για να ανατείλει πρέπει και να δύσει!

[antigoni84]

ειναι πολύ ψυχοφθόρο αυτό που ζω και δεν αντέχω,ειμαι κουρέλι,δυστυχως στους ανθρώπους που εχω κανει κακο δεν μπορώ να επανορθώσω,εχουν φύγει απ τη ζωή,για αυτο κοντεύω να τρελαθω και δεν ξερω τι να κάνω.δεν θελω να επικοινωνω με κανενα,καθομαι τωρα στη δουλεια και το μονο που θελω ειναι να φύγω,να χωθω στο κρεβατι μου και να κλαίω.Τιποτα αλλο.περπαταω στο δρόμο και κλαίω,δεν μπορω να βγάλω αυτο που εχω μέσα μου

[katerina71]

Νομίζεις ότι τους έκανες κακό. Είμαι σίγουρη. Έτσι σου φαίνεται τώρα.

 

Υπομονή, μόνο και με τη βοήθεια του ψυχολόγου θα βοηθηθείς.

 

Πάντως ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΚΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. Φυσικά δεν ξέρω λεπτομέρειες αλλά από την αντίδραση σου αυτή και μόνο με κάνει να το πιστεύω.

 

Εμένα με βοηθησε πολύ η εκκλησία και κάποια πατερικά κείμενα, κυρίως του πατέρα Παίσιου.Ισως βοηθηθείς και εσύ.

 

Αν θέλεις γράψε περισσότερα αν νομίζεις ότι θα βοηθηθείς, αλλά και πάλι σου λέω πως έτσι σου φαίνεται τώρα...

[pasxalitsa v]

αντιγονη μου

δεν ξερω την ιστορια σου αλλα λιγο πολυ θα συμφωνησω με ολες τις κοπελες...

ολοι το εχουμε περασει αυτο ειτε σε μεγαλυτερο ειτε σε μικροτερο βαθμο...

απλα σκεψου πως η ζωη ειναι μικρη...

μην στεκεσαι στα λαθη σου...μετετρεψε τα σε κατι θετικο κ μαθε απο αυτα...

αν φτιαξεις την ζωη σου τωρα με το να κανεις μικρα πραγματα που σε ευχαριστουν οπως...

 

μια βολτα στο παρκο

εναν καφε παρεα με μια φιλη η με ενα βιβλιο

να ξαναθυμηθεις καποιο χομπυ που ειχες

 

θα δεις την ζωη με αλλο ματι κ θα φτιαξει κ παλι η διαθεση σου...

 

προσπαθησε να κανεις απλα, καθημερινα, μικρα, πραγματα που θα σε κανουν να ξεχαστεις κ σιγα σιγα με τον καιρο να βγεις απο αυτη την φυλακη που εχεις βαλει τον εαυτο σου...

χαμογελα συχνοτερα κ θα δεις που ολα θα γινουν καλυτερα...

προσπαθησε γιατι μεθαυριο θα τα σκεφτεσαι κ θα θυμωνεις που δεν

'ξυπνησες" νωριτερα...

[antigoni84]

το μόνο που θέλω ειναι να χωθω σε μια αγκαλιά

[nicole23]

Γεια σου Αντιγόνη . Δεν ξέρω την περίπτωσή σου γι αυτό ότι σου πώ θα στο πω με επιφύλαξη. Μια φίλη μου που είχε παρόμοιο πρόβλημα (χώρησε μετά από 18 χρόνια σχέσης) το ψαξε με ψυχολόγο. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ίδια παίρνει το ρόλο του θύματος γιατί με αυτόν τον τρόπο "ηρωποιεί" τον εαυτό της και είναι σαφώς πιο εύκολο να κατηγορεί τους άλλους, τη ζωή την μοίρα κλπ για τα προβληματά της παρά τον εαυτό της. Ίσως σε αυτή τη φάση που είσαι καλύτερα να συνεχίσεις τις συνεδρίες με τον ψυχολόγο. Ξέρω, είναι ότι πιο δύσκολο υπάρχει και ψυχοφθόρο γιατί έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό. Η φίλη μου πάντα γυρνούσε κλαμμένη και με πολύ κόπο κανόνιζε το επόμενο ραντεβού. Μη τα παρατάς όμως. Μακροπρόθεσμα θα δεις αποτελέσματα. Σου εύχομαι καλό κουράγιο!!!

[antigoni84]

εχω παρα πολυ πίεση,ειμαι στη δουλεια και κοιταω το τοίχο,εχω καταρευσει