Σοκαρίστηκα....έτσι απλά;

[beba09]

Σήμερα είχα μια πολύ δυσάρεστη συνομιλία και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας. Προσπαθώ να ενημερωθώ για τους σταθμούς που υπάρχουν στην περιοχή μου και τέλος πάντων να είμαι έτοιμη σε περίπτωση που χρειαστεί, και ειδικά εάν δέχονται βρέφη ή όχι. Σήμερα λοιπόν κάλεσα σε έναν και μου είπαν ότι δεν δέχονται κάτω από 2 ετών και τέλος πάντων αν πάω την μικρή σε βρεφονηπιακό να προσέξω πολύ γιατί στην περιοχή υπάρχουν παιδικοί που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά και μπορεί να το αφήνουν και νηστικό. Αυτό μου φάνηκε πραγματικά ακραίο, δεν περιμένω να το έχουν το παιδί όλη την ώρα αγκαλιά αλλά όχι «μπάτσα» και «πείνα» όπως μου είπε η κυρία. Είναι δυνατόν; Μα καλά αν ερχόταν το κοριτσάκι μου νηστικό στο σπίτι δεν θα το καταλάβαινα; Τι να πω; Σοκαρίστηκα; Εσείς έχετε ακούσει τέτοια περιστατικά;

[Ellemphriem]

Δεν θελω να ξερω (ακομα) γιαυτο εφυγα απο την δουλεια και την κραταω εγω. Εχω ακουσει πολλα ΔΕΝ θελω να υποθεσω τι απο ολα αυτα ισχυει αλλα οταν παει θα κανονισω να ΜΙΛΑΕΙ για να μου λεει τι και πως και ποιος.....αχ η Παναγια να μας φυλαει με ολα αυτα γυρω μας.....πω πω

[G.STONE]

Καταρχήν να ξεκινήσουμε από το αν ο συγκεκριμένος σταθμός που μίλησες είναι βρεφονηπιακός. Μάλλον δεν είναι. Εγώ τον δικό μου τον ξεκίνησα 18 μηνών σε Δημοτικό βρεφονηπιακό, εννοώ ότι εννοείται ότι παίρνουν και μικρότερης ηλικίας παιδάκια.

Τώρα εαν αφήνουν ένα παιδάκι νηστικό είναι κάτι που θα καταλάβεις, πρώτα από το βάρος του παιδιού και δεύτερο αν το βλέπεις ότι τρώει κανονικά μόλις έρχεται. Αυτό είναι κάτι που θα τσεκάρεις. Εγώ στην αρχή είχα μεγάλο άγχος με το φαγητό γιατί είναι ένα πολύ δύσκολο παιδί ο γιός μου. Για δύο εβδομάδες μου έγραφαν όμως ότι δεν έτρωγε τίποτα. Είχε χάσει κιόλας 1 -1,5 κιλό. Ακόμα 1-2 κουταλιές να τρώει μου το γράφουν. όταν άρχισε να τρώει και μου το έγραφαν, γυρνώντας στο σπίτι του έδινα φαγητό να δώ αν πεινάει για να τον τσεκάρω. Ευτυχώς εκέι τρώει σε εμένα δεν τρωει! Μην ανυσυχείς, τα περισσότεα μη σου πώ όλα τρώνε στον σταθμό. Αφού τρώει ο δικός μου δεν υπάρχει παιδί να μην φάει.

Τώρα αυτά που δε μπορείς να αποφύγεις είναι τα πεσίματα, γρατσουνιές κ.λ.π. παιδιά είναι και θα γίνουν μικροατυχήματα. Μην απογοητεύεσαι από μια μόνο περιγραφή. Θα ακολουθήσεις το ένστικτό σου όπως όλες μας για να επιλέξεις τον κατάλληλο σταθμό για το παιδί σου. Μάθε όσο περισσότερες πληροφορίες μπορείς για τον σταθμό που σε ενδιαφέρει και κυρίως για τις κοπέλες που εργάζονται εκεί από άλλες μανούλες . Βασικά και εγώ αν είχα επιλογή άλλη δεν θα τον πήγαινα σταθμό αλλά έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη εκεί από το να τον αφήσω με γυναίκα στο σπίτι. Έκεί θα είναι πολύ χειρότερα πιστεύω. Τώρα για το ξύλο τι να πώ... νομίζω ότι είναι υπερβολή όχι ότι μπορεί να μην συμβαίνει αλλά ούτε να το σκεφτώ δεν θέλω...

Εμένα όποτε πάει ο άντρας μου όλο αγκαλίτσα τον έχουν γιαυτό μην το θεωρείς αδύνατο να το έχουν όλο αγκαλιά, αν πέσεις σε κοπέλα που αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει...

[beba09]

Καταρχήν να ξεκινήσουμε από το αν ο συγκεκριμένος σταθμός που μίλησες είναι βρεφονηπιακός. Μάλλον δεν είναι. Εγώ τον δικό μου τον ξεκίνησα 18 μηνών σε Δημοτικό βρεφονηπιακό, εννοώ ότι εννοείται ότι παίρνουν και μικρότερης ηλικίας παιδάκια.

 

 

 

Όντως δεν είναι βρεφονηπιακός και ο σκοπός του τηλεφωνήματος μου ακριβώς αυτός ήταν να δω εάν παίρνουν μικρά ψιψψίνια! αλλά τι να πω μήπως ήταν απλά ανταγωνισμός με άλλους σταθμούς; εμένα πάντως είναι εύκολη στο φαί (το διευκολύνω και εγώ) αρκεί να λέω και κανένα τραγουδάκι.

[G.STONE]

Μην ανησυχείς όλα καλά θα πάνε και αν βλέπεις κάτι που δεν σου αρέσει θα το λές με όμορφο τρόπο στις παιδαγωγούς που θα πετύχεις. Δεν γίνεται αλλιώς. Τι ηλικία έχει η μικρή σου;

[mom]

Δεν θελω να ξερω (ακομα) γιαυτο εφυγα απο την δουλεια και την κραταω εγω. Εχω ακουσει πολλα ΔΕΝ θελω να υποθεσω τι απο ολα αυτα ισχυει αλλα οταν παει θα κανονισω να ΜΙΛΑΕΙ για να μου λεει τι και πως και ποιος.....αχ η Παναγια να μας φυλαει με ολα αυτα γυρω μας.....πω πω

 

Δυστυχώς ούτε και αυτό είναι λύση γιατί δεν είναι δεδομένο ότι το παιδί θα σου τα πεί. (Σκέψου ακόμα και πιο σοβαρές περιπτώσεις κακοποίησης που τα παιδιά ΔΕΝ λένε τίποτα σε κανέναν).

Δύο εβδομάδες πριν κλείσει ο παιδικός για καλοκαίρι, έμαθα τυχαία απο τον γιο μου ότι η μια παιδαγωγός τσίριζε συνέχεια και ότι πριν απο πολύ καιρό του είχε δώσει και μια σφαλιάρα . Κι όταν τον ρώτησα γιατί δεν μου το είπε, μου απάντησε ότι ήταν κακό παιδί και γι'αυτό η κυρία του έδωσε σφαλιάρα. Το είχε πάρει δηλαδή το παιδί, σαν κάτι φυσιολογικό. Όποιος ήταν κακό παιδί, την έτρωγε, άρα δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί το έβλεπε καθημερινά.

Και να φανταστείτε ότι εμείς δεν τιμωρούσαμε καθ'αυτό τον τρόπο ποτέ το παιδί. Του είπα ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να τον χτυπήσει, ακόμα κι αν είναι κακό παιδί και ακόμα και αν αυτή είναι η δασκάλα του. (γιατί του είχα εμφυσήσει βλέπετε, σεβασμό προς τη δασκάλα)

Η παιδαγωγός φυσικά, το αρνήθηκε λέγοντας ότι του έδωσε μια ψευτομπατσούλα στο κεφαλάκι όπως όταν κάνουμε σε κάποιον που μόλις κουρεύτηκε για να του πούμε "με γειά" και ότι το παιδί υπερβάλλει...

[beba09]

Δυστυχώς ούτε και αυτό είναι λύση γιατί δεν είναι δεδομένο ότι το παιδί θα σου τα πεί. (Σκέψου ακόμα και πιο σοβαρές περιπτώσεις κακοποίησης που τα παιδιά ΔΕΝ λένε τίποτα σε κανέναν).

 

 

Δυστυχώς αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι και το παιδί πρέπει να είναι υποψιασμένο. Ναι να σέβεται την δασκάλα αλλά η δασκάλα απαγορεύεται να τον χτυπήσει και αν το κάνει πρέπει να το πει. Βλέπεις ζούμε σε καιρούς που δεν μπορούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά τελείως ανυποψίαστα γιατί τότε αλίμονο μας τότε. εμένα έτσι με μεγάλωσε η μάνα μου και αυτό μου βγήκε σε κακό. Είμαι 34 ετών και δεν ξέρω να αντιμιλάω ......! Δεν λέω να κάνουμε τα παιδιά αλητάκια αλλά πρέπει να ξέρουν ότι κανείς δεν μπορεί να τα αγγίζει.

[mom]

Δυστυχώς ούτε και αυτό είναι λύση γιατί δεν είναι δεδομένο ότι το παιδί θα σου τα πεί. (Σκέψου ακόμα και πιο σοβαρές περιπτώσεις κακοποίησης που τα παιδιά ΔΕΝ λένε τίποτα σε κανέναν).

 

 

Δυστυχώς αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι και το παιδί πρέπει να είναι υποψιασμένο. Ναι να σέβεται την δασκάλα αλλά η δασκάλα απαγορεύεται να τον χτυπήσει και αν το κάνει πρέπει να το πει. Βλέπεις ζούμε σε καιρούς που δεν μπορούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά τελείως ανυποψίαστα γιατί τότε αλίμονο μας τότε. εμένα έτσι με μεγάλωσε η μάνα μου και αυτό μου βγήκε σε κακό. Είμαι 34 ετών και δεν ξέρω να αντιμιλάω ......! Δεν λέω να κάνουμε τα παιδιά αλητάκια αλλά πρέπει να ξέρουν ότι κανείς δεν μπορεί να τα αγγίζει.

 

Έτσι είναι. Μάλιστα ακόμη και στις σχέσεις μεταξύ των παιδιών, έχω αλλάξει "γραμμή" τα τελευταία χρόνια. Όταν πρωτοπήγε ο γιος μου στον παιδικό σταθμό, του έλεγα ότι αν τον χτυπήσει κάποιος, αυτός δεν πρέπει να τον χτυπήσει, αλλά να το πει στη δασκάλα. Και αν τον κοροϊδέψουν αυτός δεν πρέπει να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, να είναι ευγενικός κλπ. Περνώντας τα χρόνια όμως και παρατηρώντας διάφορες καταστάσεις στις οποίες το παιδί μου γινόταν θύμα χλευασμού ή ξυλοδαρμού απο ζωηρά παιδιά, άλλαξα τις οδηγίες μου στο εξής: "Αν σου φέρονται καλά, θα τους φέρεσαι καλά. Αν σε χτυπήσουν θα τους χτυπήσεις κι εσύ." Ξέρω ότι σε κάποιους θα ακουστεί κάπως, αλλά τελικά είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει ένα παιδί στη μικρή κοινωνία του σχολείου, χωρίς να βγει με ψυχολογικά προβλήματα. Βέβαια, αφού τις βάσεις "ευγενείας" τις είχα θέσει απο την αρχή και το παιδί μου είναι ούτως ή άλλως ευαίσθητο και φιλότιμο, το στυλάκι του "σκληρού" δεν πετυχαίνει πάντα...το προσπαθούμε όμως...

[Ellemphriem]

Δυστυχώς ούτε και αυτό είναι λύση γιατί δεν είναι δεδομένο ότι το παιδί θα σου τα πεί. (Σκέψου ακόμα και πιο σοβαρές περιπτώσεις κακοποίησης που τα παιδιά ΔΕΝ λένε τίποτα σε κανέναν).

Δύο εβδομάδες πριν κλείσει ο παιδικός για καλοκαίρι, έμαθα τυχαία απο τον γιο μου ότι η μια παιδαγωγός τσίριζε συνέχεια και ότι πριν απο πολύ καιρό του είχε δώσει και μια σφαλιάρα . Κι όταν τον ρώτησα γιατί δεν μου το είπε, μου απάντησε ότι ήταν κακό παιδί και γι'αυτό η κυρία του έδωσε σφαλιάρα. Το είχε πάρει δηλαδή το παιδί, σαν κάτι φυσιολογικό. Όποιος ήταν κακό παιδί, την έτρωγε, άρα δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί το έβλεπε καθημερινά.

Και να φανταστείτε ότι εμείς δεν τιμωρούσαμε καθ'αυτό τον τρόπο ποτέ το παιδί. Του είπα ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να τον χτυπήσει, ακόμα κι αν είναι κακό παιδί και ακόμα και αν αυτή είναι η δασκάλα του. (γιατί του είχα εμφυσήσει βλέπετε, σεβασμό προς τη δασκάλα)

Η παιδαγωγός φυσικά, το αρνήθηκε λέγοντας ότι του έδωσε μια ψευτομπατσούλα στο κεφαλάκι όπως όταν κάνουμε σε κάποιον που μόλις κουρεύτηκε για να του πούμε "με γειά" και ότι το παιδί υπερβάλλει...

 

Τελεια τετοια πες μου.....εχεις δικιο φυσικα. Ρε μερικοι δεν εχουν τον θεο τους:evil: ΨΕΥΤΟΜΠΑΤΣΟΥΛΑ? .....δεν τις εδινες και εσυ μια εκεινη την στιγμη και πες τις 'πως σου φαινεται καλα ειναι?' εγω αυτο θα εκανα...........μου φαινεται μιας και εχω την επιλογη θα καθυστερησω ΑΚΟΜΑ πιο πολυ τον παιδικο σταθμο.....

[myangel]

Δυστυχώς ούτε και αυτό είναι λύση γιατί δεν είναι δεδομένο ότι το παιδί θα σου τα πεί. (Σκέψου ακόμα και πιο σοβαρές περιπτώσεις κακοποίησης που τα παιδιά ΔΕΝ λένε τίποτα σε κανέναν).

Δύο εβδομάδες πριν κλείσει ο παιδικός για καλοκαίρι, έμαθα τυχαία απο τον γιο μου ότι η μια παιδαγωγός τσίριζε συνέχεια και ότι πριν απο πολύ καιρό του είχε δώσει και μια σφαλιάρα . Κι όταν τον ρώτησα γιατί δεν μου το είπε, μου απάντησε ότι ήταν κακό παιδί και γι'αυτό η κυρία του έδωσε σφαλιάρα. Το είχε πάρει δηλαδή το παιδί, σαν κάτι φυσιολογικό. Όποιος ήταν κακό παιδί, την έτρωγε, άρα δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί το έβλεπε καθημερινά.

Και να φανταστείτε ότι εμείς δεν τιμωρούσαμε καθ'αυτό τον τρόπο ποτέ το παιδί. Του είπα ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να τον χτυπήσει, ακόμα κι αν είναι κακό παιδί και ακόμα και αν αυτή είναι η δασκάλα του. (γιατί του είχα εμφυσήσει βλέπετε, σεβασμό προς τη δασκάλα)

Η παιδαγωγός φυσικά, το αρνήθηκε λέγοντας ότι του έδωσε μια ψευτομπατσούλα στο κεφαλάκι όπως όταν κάνουμε σε κάποιον που μόλις κουρεύτηκε για να του πούμε "με γειά" και ότι το παιδί υπερβάλλει...

μπορουμε να ξέρουμε το όνομα του σταθμού?

[mom]

μπορουμε να ξέρουμε το όνομα του σταθμού?

 

χμ...δεν ξέρω αν επιτρέπεται να το γράψω......

 

Πάντως, ο σταθμός είναι Δημοτικός και είναι σε δυτική συνοικία της πόλης.

Όποια μανούλα είναι δυτικά και πρόκειται να στείλει το παιδί της σε Δημοτικό Παιδικό σταθμό, μπορώ να της στείλω πμ.

[beba09]

 

Έτσι είναι. Μάλιστα ακόμη και στις σχέσεις μεταξύ των παιδιών, έχω αλλάξει "γραμμή" τα τελευταία χρόνια. Όταν πρωτοπήγε ο γιος μου στον παιδικό σταθμό, του έλεγα ότι αν τον χτυπήσει κάποιος, αυτός δεν πρέπει να τον χτυπήσει, αλλά να το πει στη δασκάλα. Και αν τον κοροϊδέψουν αυτός δεν πρέπει να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, να είναι ευγενικός κλπ.

 

 

Τραγικά κακές συμβουλές!!!!!! (αστειευόμενη το λέω....με καταλαβαίνεις). Όσο και να θέλει μια μαμά το παιδάκι της να είναι αγγελάκι ....τόσο πιο μεγάλο κακό του κάνει χωρίς να το ξέρει η καημένη. Εγώ στο δικό μου θα μάθω ότι να μην πειράζει κανένα παιδάκι αλλά όποιο την ενοχλήσει κάρφωμα κατευθείαν και αντεπίθεση.

 

Δυστυχώς οι παιδικοί δεν τηρούν ένα πρόγραμμα που να μαθαίνουν και αγωγή στα παιδιά. Αν ένα παιδάκι χτυπήσει κάποιο άλλο σίγουρα του κάνουν παρατήρηση και ενημερώνουν τους γονείς αλλά δυστυχώς δεν έχουν τρόπο να καθοδηγούν τα παιδιά. Υπάρχουν πολλά σπίτια που απλά δεν έχουν τον χρόνο ή την διάθεση να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους.

[nasia84]

Προσωπική εμπειρία δεν έχω από παιδικούς (ακόμη δεν έστειλα τον μικρό), αλλά εχω ακούσει για έναν δημοτικό παιδικό σταθμό άσχημη συμπεριφορά της δασκάλας προς τα παιδιά και για έναν ιδιωτικό ότι ένα φρούτο το έκοβαν πολύ μικρές φετούλες για να φτάσει για όλα τα παιδιά.

Πέρυσι που έψαχνα ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς για το γιο μου, πήγαμε σε έναν και μιλούσαμε με τη διευθύντρια επί μισή ώρα (περιττό να πω ότι στο παιδί φερόταν σαν χίτλερ...). Κάποια στιγμή μας ξενάγησε στους χώρους και είδαμε ένα χρονιάρικο μωρό να πλαντάζει στο κλάμα γιατί νύσταζε. Άφησε το παιδί να σπαράζει για να μιλήσει σε έμας και ούτε που υπήρχε καμια άλλη βρεφονηπιοκόμος εκεί για να το φροντίσει... Συμπέρασμα: θέλει πολύ ψάξιμο πριν στείλουμε τα παιδιά μας σε παιδικό σταθμό.

[Elen C.]

Στον ιδιωτικό που το έστελνα αρρώστενε συχνά, κι έλεγα, ε παιδικός είναι, θα κολλάει ιώσεις. Μέχρι που η μάνα μου έκανε έφοδο μια φορά σε ανύποπτο χρόνο και βρήκε μια αίθουσα ψυγείο.Δεν έκαιγαν θέρμανση για οικονομία. Να σημειώσω ότι σταμάτισε μετά από μια βδομάδα να τρέχει η μύτη του που ήταν μόνιμο φαινόμενο.

[ismeni]

Βρεφικά Τμήματα: (από 8 μηνών έως 2.5 ετών)

Νηπιακά Τμήματα: (από 2,5 ετών έως 6 ετών)

 

υπάρχυν και δημοτικοί σταθμοί αλλα και ιδιωτικοί που εοχυν βρεφικά τμήματα.

 

και ναι! εχω ακούσει για εναν παιδικό σταθμο που είχαν τα μωρα στην κουνια με ανοιχτή τηλεόραση, κλάιγανε και κανενας δεν τα απασχολούσε. οπως και για παιδαγωγούς (ο θεος να τις κάνει) που χτυπάνε τα παιδιά.

 

περαστε εξω από τον παιδικό σταθμό της αρεσκεία σας. ακούστε... φωνάζουν οι δασκάλες; μην γραψετε εκει το παιδί σας. η δασκάλα πρεπει να επιβάλεται με ήπιο τρόπο οχι με φωνή.

[beba09]

Βρεφικά Τμήματα: (από 8 μηνών έως 2.5 ετών)

Νηπιακά Τμήματα: (από 2,5 ετών έως 6 ετών)

 

υπάρχυν και δημοτικοί σταθμοί αλλα και ιδιωτικοί που εοχυν βρεφικά τμήματα.

 

και ναι! εχω ακούσει για εναν παιδικό σταθμο που είχαν τα μωρα στην κουνια με ανοιχτή τηλεόραση, κλάιγανε και κανενας δεν τα απασχολούσε. οπως και για παιδαγωγούς (ο θεος να τις κάνει) που χτυπάνε τα παιδιά.

 

περαστε εξω από τον παιδικό σταθμό της αρεσκεία σας. ακούστε... φωνάζουν οι δασκάλες; μην γραψετε εκει το παιδί σας. η δασκάλα πρεπει να επιβάλεται με ήπιο τρόπο οχι με φωνή.

 

 

 

Καλή ιδέα δεν το είχα σκεφτεί!!

[elenik]

Ο Βασιλης πηγε παιδικο απο 1 ετους περιπου (σε ιδιωτικο και απο τους θεωρητικα καλυτερους της περιοχης).

Οταν μιλησε (γυρω στα 3) μαθαμε απο τον ιδιο οτι τις "εφαγε" επειδη κατουρησε το κρεβατι του :evil: (εχω γραψει ολοκληρο θεμα).

Μεχρι να καταλαβ τι συνεβαινε (ηληθια τελειως γμτ) τρωγομουνα με τα ρουχα μου.

Καλοκαιρι --> ηρεμο παιδι

Απο Σεπτεμβριο --> η επιθετικοτητα στο maximum

Ηξερα οτι κατι συμβαινει αλλα το απεδιδαν ολοι στο οτι του λειπω.

Πηγα σε παιδοψυχολογο .. με αποσυντονισε τελειως και βρηκε ενα προβλημα στο παιδι που μετα απο επανεξετασεις απο αλλους ειδικους ηταν ανυπαρκτο.

Περαν της ταλαιπωριας μας αποσυντονισε η ηληθια. :evil:

Περασαν ακομα 7 μηνες ωσπου εμαθα την αληθεια.

Και τοτε ηταν ολα ξεκαθαρα. Το παιδι μου περνουσε τα μαρτυρια του Ιησου εκει μεσα. Το εμαθα μια φορα. Εφτανε. Δεν εχω επιβεβαιωσει τις προηγουμενες αλλα προσπαθω να μην το σκεφτομαι. :sad:

 

Σημαδια που εβλεπα και δεν εδινα σημασια.

1. Δεν με αφηναν να ανεβω εγω να τον παρω αλλα τον κατεβαζαν.

2. Δεν δεχοντουσαν απροειδοποιητες επισκεψεις (ακομα και αν πηγαινα περιμενα κατω να τον κατεβασουν)

3. Στις εκδηλωσεις το παιδι απεφευγε την δασκαλα και οταν τον πλησιαζε εκλαιγε (το ειχαν αποδοσει στο οτι νομιζει οτι θα τον παρει να τον παει σχολειο ).

4. Εβγαζε μεγαλη επιθετικοτητα μετα το σχολειο (ειδικα το καλοκαιρι ηταν λες και ηταν αλλο παιδι) .

5. Εκλαιγε οταν εβλεπε την πορτα του σχολειου και επισης εβαζε τα κλαματα οταν τον επαιρνα απο το σχολικο για το σπιτι. Ειχα ζητησει βοηθεια απο την ΕΨΥΠΕ τοτε και μου ειχαν πει μηπως δεν περναει καλα σπιτι :shock: τελικα αποδειχθηκε οτι εβγαζε το παραπονο για οσα περνουσε ... (ενταξει που να παει το μυαλο και αυτουνου του ανθρωπου στην ΕΨΥΠΕ και πως να χρεωσει κατι τετοιο για τον παιδικο απο αποσταση )

 

Το παιδι μου μαρτυρησε εκει μεσα. Και ακομα ειμαι γεματη τυψεις για την ηληθιοτητα μου να μην καταλαβω νωριτερα.

Ειναι κατι που ακομα τον κυνηγαει και το ξερω....

 

Τον πηγα σε εναν δημοτικο σταθμο με ανθρωπο γνωστο μου μεσα ωστε να ειμαι οσο το δυνατον πιο ασφαλης (κακουργα ξερω ...αλλα δεν μπορουσα να κανω αλλοιως). Ημουνα εξωνυχιστικα και εκνευριστικα ελεγκτικη. Ξεραν το θεμα και εδειχναν κατανοηση ευτυχως.

Τοτε ειδα πως βλεπεις και καταλαβαινεις πως αντιδραει ενα παιδι που δεν φοβαται και αγαπαει την παιδαγωγο. Τα σημαδια παρεμεναν και οι αναμνησεις τον καναν καχυποπτο αλλα φαινοταν οτι δεν φοβαται εκεινη αλλα τις αναμνησεις του.

 

Μεγαλη προσοχη πριν μιλησει το παιδι. Μονο απο εμπιστη και εμπειρη μανουλα με τον σταθμο που το πατε.

Να κοιτατε τα σημαδια για τα παντα και να μην περνατε τιποτα στο ντουκου.

[kyra]

Όπως τα λες elenik. Έχουμε την τάση να φοβόμαστε μήπως και μας πουν φοβικες, και φτάνουμε στο άλλο άκρο. Αν είμαστε από κοντά, αν βλέπουμε τα 'σημάδια', διαβάζουμε το βλέμα του (και το σώμα του, η φροντίδα φαίνεται σε ένα παιδί που βρίσκεται μισή μέρα κάπου) και καταλαβαίνουμε. Εγώ τον έχω με γυναίκα στο σπίτι και, όταν γυρίσω, ξέρω αν είναι χορτασμένος από παιχνίδι ή αν, ήταν κουρασμένη, και τον είχε στο καρεκλάκι αρκετή ώρα. Και της το λέω ευγενικά, για να ξέρει ότι το καταλαβαίνω.

Και στο σταθμό που έχω τον μεγάλο, κάθε τρεις και λίγο είμαι εκεί, χτυπάω την πόρτα και μπαίνω. Στην αρχή το θεωρούσα αγένεια, τώρα το λέω ενδιαφέρον. Και φυσικά το αγαπημένο μας παιχνίδι, τώρα που μιλάει είναι να λέμε .... πώς περάσαμε τη μέρα μας. Του λέω εγώ δύο- τρεις βλακείες για το γραφείο και μετά λίγο λίγο αρχίζει κι αυτός να μου διηγείται τη μέρα του. Έχω μάθει ενδιαφέροντα πράγματα που δεν τα φανταζόμουνα, ευτυχώς μέχρι τώρα, όλα θετικά.

[G.STONE]

Ο δικός μου ακόμα όταν όταν τον πηγαίνω το πρωϊ κλαίει!:shock: πάνω που το σταμάτησε ήρθαν οι διακοπές των χριστουγέννων. Μετά ξανά τα ίδια! περνάει 1 μήνας σταματάει, ''ωραία λέω συνήθισε'', έρχονται οι διακοπές του Πάσχα! τραβώντας πάλι τον πάω και με κλάματα από την Δευτέρα που άνοιξε ο σταθμός. Μόνο ο δικός μου κλαίει!

Αφού μερικές φορές μου περνάει η ιδέα μήπως κλαίει γιατι κάτι συμβαίνει...

Μόλις τον αφήνω μετά από 2 λεπτά σταματάει ευτυχώς. Μου μπαίνουν όμως ιδέες όταν κλαίει κάθε μέρα!

Ωστόσο οι κοπέλες κάθε φορά που τον παίρνει ο άντρας μου αγκαλιά τον έχουν και τις σφίγγει με αγκαλίτσα και ο μικρός και τους δίνει φιλάκια συνέχεια. Είναι αγκαλίτσας ο μικρός και δοκιμάζει τα όρια μου από ότι κατάλαβα.

Το καλό είναι ότι στο βρεφικό τμήμα βλέπεις άνετα τι συμβαίνει γιατί έχει τζαμαρία και η εξώπορτα είναι ανοικτή πάντα. Οπότε αυτό με ηρεμεί αρκετά.

[beba09]

Ο Βασιλης πηγε παιδικο απο 1 ετους περιπου (σε ιδιωτικο και απο τους θεωρητικα καλυτερους της περιοχης).

Οταν μιλησε (γυρω στα 3) μαθαμε απο τον ιδιο οτι τις "εφαγε" επειδη κατουρησε το κρεβατι του :evil: (εχω γραψει ολοκληρο θεμα).

Μεχρι να καταλαβ τι συνεβαινε (ηληθια τελειως γμτ) τρωγομουνα με τα ρουχα μου.

Καλοκαιρι --> ηρεμο παιδι

Απο Σεπτεμβριο --> η επιθετικοτητα στο maximum

Ηξερα οτι κατι συμβαινει αλλα το απεδιδαν ολοι στο οτι του λειπω.

Πηγα σε παιδοψυχολογο .. με αποσυντονισε τελειως και βρηκε ενα προβλημα στο παιδι που μετα απο επανεξετασεις απο αλλους ειδικους ηταν ανυπαρκτο.

Περαν της ταλαιπωριας μας αποσυντονισε η ηληθια. :evil:

Περασαν ακομα 7 μηνες ωσπου εμαθα την αληθεια.

Και τοτε ηταν ολα ξεκαθαρα. Το παιδι μου περνουσε τα μαρτυρια του Ιησου εκει μεσα. Το εμαθα μια φορα. Εφτανε. Δεν εχω επιβεβαιωσει τις προηγουμενες αλλα προσπαθω να μην το σκεφτομαι. :sad:

 

Σημαδια που εβλεπα και δεν εδινα σημασια.

1. Δεν με αφηναν να ανεβω εγω να τον παρω αλλα τον κατεβαζαν.

2. Δεν δεχοντουσαν απροειδοποιητες επισκεψεις (ακομα και αν πηγαινα περιμενα κατω να τον κατεβασουν)

3. Στις εκδηλωσεις το παιδι απεφευγε την δασκαλα και οταν τον πλησιαζε εκλαιγε (το ειχαν αποδοσει στο οτι νομιζει οτι θα τον παρει να τον παει σχολειο ).

4. Εβγαζε μεγαλη επιθετικοτητα μετα το σχολειο (ειδικα το καλοκαιρι ηταν λες και ηταν αλλο παιδι) .

5. Εκλαιγε οταν εβλεπε την πορτα του σχολειου και επισης εβαζε τα κλαματα οταν τον επαιρνα απο το σχολικο για το σπιτι. Ειχα ζητησει βοηθεια απο την ΕΨΥΠΕ τοτε και μου ειχαν πει μηπως δεν περναει καλα σπιτι :shock: τελικα αποδειχθηκε οτι εβγαζε το παραπονο για οσα περνουσε ... (ενταξει που να παει το μυαλο και αυτουνου του ανθρωπου στην ΕΨΥΠΕ και πως να χρεωσει κατι τετοιο για τον παιδικο απο αποσταση )

 

Το παιδι μου μαρτυρησε εκει μεσα. Και ακομα ειμαι γεματη τυψεις για την ηληθιοτητα μου να μην καταλαβω νωριτερα.

Ειναι κατι που ακομα τον κυνηγαει και το ξερω....

 

Τον πηγα σε εναν δημοτικο σταθμο με ανθρωπο γνωστο μου μεσα ωστε να ειμαι οσο το δυνατον πιο ασφαλης (κακουργα ξερω ...αλλα δεν μπορουσα να κανω αλλοιως). Ημουνα εξωνυχιστικα και εκνευριστικα ελεγκτικη. Ξεραν το θεμα και εδειχναν κατανοηση ευτυχως.

Τοτε ειδα πως βλεπεις και καταλαβαινεις πως αντιδραει ενα παιδι που δεν φοβαται και αγαπαει την παιδαγωγο. Τα σημαδια παρεμεναν και οι αναμνησεις τον καναν καχυποπτο αλλα φαινοταν οτι δεν φοβαται εκεινη αλλα τις αναμνησεις του.

 

Μεγαλη προσοχη πριν μιλησει το παιδι. Μονο απο εμπιστη και εμπειρη μανουλα με τον σταθμο που το πατε.

Να κοιτατε τα σημαδια για τα παντα και να μην περνατε τιποτα στο ντουκου.

 

 

 

 

Στεναχωρήθηκα πολύ που το διάβασα, σε καταλαβαίνω, δεν νομίζω ότι φταίς εσύ. Μερικές φορές όντως συμβαίνει κάποια παιδάκια να είναι πιο ζωηρά άλλες φορές πάλι κάποια παιδιά όντως δεν έχουν καλή μεταχείρηση μέσα στον παιδικό. Από την μια καταλαβαίνω τους παιδικούς που έχουν την νοοτροπία να μην δέχονται επισκέψεις απρογραμμάτιστα αλλά από την άλλη και η κάθε μητέρα οφείλει να κάνει αυτό που της υποδεικνύει το μητρικό της ένστικτο. Εγώ τελικά έχω καταλήξει ότι θα διαλέξω τον παιδικό που μου εμπνεύει εμπιστοσύνη, παιδικός που σου φέρεται σαν να σου κάνει χάρη που σου κρατάει το παιδί ......μάλλον καλύτερα μακριά.

[κατερινα1]

κοριτσια ποτε θα βγουνε τα τελικα αποτελεσματα για βρεφονηπιακο?

[xristinajr]

Ο Βασιλης πηγε παιδικο απο 1 ετους περιπου (σε ιδιωτικο και απο τους θεωρητικα καλυτερους της περιοχης).

Οταν μιλησε (γυρω στα 3) μαθαμε απο τον ιδιο οτι τις "εφαγε" επειδη κατουρησε το κρεβατι του :evil: (εχω γραψει ολοκληρο θεμα).

Μεχρι να καταλαβ τι συνεβαινε (ηληθια τελειως γμτ) τρωγομουνα με τα ρουχα μου.

Καλοκαιρι --> ηρεμο παιδι

Απο Σεπτεμβριο --> η επιθετικοτητα στο maximum

Ηξερα οτι κατι συμβαινει αλλα το απεδιδαν ολοι στο οτι του λειπω.

Πηγα σε παιδοψυχολογο .. με αποσυντονισε τελειως και βρηκε ενα προβλημα στο παιδι που μετα απο επανεξετασεις απο αλλους ειδικους ηταν ανυπαρκτο.

Περαν της ταλαιπωριας μας αποσυντονισε η ηληθια. :evil:

Περασαν ακομα 7 μηνες ωσπου εμαθα την αληθεια.

Και τοτε ηταν ολα ξεκαθαρα. Το παιδι μου περνουσε τα μαρτυρια του Ιησου εκει μεσα. Το εμαθα μια φορα. Εφτανε. Δεν εχω επιβεβαιωσει τις προηγουμενες αλλα προσπαθω να μην το σκεφτομαι. :sad:

 

Σημαδια που εβλεπα και δεν εδινα σημασια.

1. Δεν με αφηναν να ανεβω εγω να τον παρω αλλα τον κατεβαζαν.

2. Δεν δεχοντουσαν απροειδοποιητες επισκεψεις (ακομα και αν πηγαινα περιμενα κατω να τον κατεβασουν)

3. Στις εκδηλωσεις το παιδι απεφευγε την δασκαλα και οταν τον πλησιαζε εκλαιγε (το ειχαν αποδοσει στο οτι νομιζει οτι θα τον παρει να τον παει σχολειο ).

4. Εβγαζε μεγαλη επιθετικοτητα μετα το σχολειο (ειδικα το καλοκαιρι ηταν λες και ηταν αλλο παιδι) .

5. Εκλαιγε οταν εβλεπε την πορτα του σχολειου και επισης εβαζε τα κλαματα οταν τον επαιρνα απο το σχολικο για το σπιτι. Ειχα ζητησει βοηθεια απο την ΕΨΥΠΕ τοτε και μου ειχαν πει μηπως δεν περναει καλα σπιτι :shock: τελικα αποδειχθηκε οτι εβγαζε το παραπονο για οσα περνουσε ... (ενταξει που να παει το μυαλο και αυτουνου του ανθρωπου στην ΕΨΥΠΕ και πως να χρεωσει κατι τετοιο για τον παιδικο απο αποσταση )

 

Το παιδι μου μαρτυρησε εκει μεσα. Και ακομα ειμαι γεματη τυψεις για την ηληθιοτητα μου να μην καταλαβω νωριτερα.

Ειναι κατι που ακομα τον κυνηγαει και το ξερω....

 

Τον πηγα σε εναν δημοτικο σταθμο με ανθρωπο γνωστο μου μεσα ωστε να ειμαι οσο το δυνατον πιο ασφαλης (κακουργα ξερω ...αλλα δεν μπορουσα να κανω αλλοιως). Ημουνα εξωνυχιστικα και εκνευριστικα ελεγκτικη. Ξεραν το θεμα και εδειχναν κατανοηση ευτυχως.

Τοτε ειδα πως βλεπεις και καταλαβαινεις πως αντιδραει ενα παιδι που δεν φοβαται και αγαπαει την παιδαγωγο. Τα σημαδια παρεμεναν και οι αναμνησεις τον καναν καχυποπτο αλλα φαινοταν οτι δεν φοβαται εκεινη αλλα τις αναμνησεις του.

 

Μεγαλη προσοχη πριν μιλησει το παιδι. Μονο απο εμπιστη και εμπειρη μανουλα με τον σταθμο που το πατε.

Να κοιτατε τα σημαδια για τα παντα και να μην περνατε τιποτα στο ντουκου.

 

Διάβασα την αφήγηση σου και συγκινήθηκα.Είσαι πολύ γλυκειά μητέρα και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά με το παιδάκι σου γιατί έχει μια υπέροχη μαμά σαν και σένα. Είναι πολλά αυτά που μπορούν να συμβούν στα παιδιά μας, αμέτρητα, δεν είμαστε σε θέση να τα καταλάβουμε όλα, να τα προφυλάξουμε από τα πάντα, μην ρίχνεις ευθύνες στον εαυτό σου , αν και ξέρω ότι κάθε μητέρα το ίδιο θα ένιωθε. Σε χαιρετώ και σου εύχομαι να'ναι όλα καλά πάντα.