Κοριτσια θελω για άλλη μια φορά τα φώτα σας!
Ο μικρος μου ειναι 18 μηνων και η προσαρμογή στον παιδικό με τρομάζει ιδιαίτερα γιατι περνάμε αγχος αποχωρισμού αυτη την περίοδο και Θηλαζουμε Ακομα(αν παίζει ρόλο.
Μεχρι τωρα εχει μεγαλώσει αποκλειστικά μαζι μου και δεν δέχεται να μείνει με κανέναν πλην τον μπαμπά του.
Στον σταθμό που θα παμε δεν επιτρέπεται να ειμαι μέσα στην αίθουσα αλλα έχουν σαλονάκι στην είσοδο όπου μπορω να καθησω αν θελω...αν και η ιδιοκτήτρια δεν το εγκρίνει ιδιαίτερα και
Ελπίζω να μου επιτρέψετε μερικά σχόλια κι ας μην είμαι ειδικός. Θα τα πω έτσι όπως τα έχω καταλάβει. Μπορεί να κάνω και λάθος... Στο νου μου όμως τα πράγματα τα έχω κάπως έτσι:
Το παιδί χρειάζεται στα πρώτα χρόνια να προσκολληθεί στο πρόσωπο φροντίδας. Συνήθως αυτό είναι η μητέρα, χωρίς να αποκλείεται ο πατέρας ή κάποιο άλλο (γιαγιά, νταντά κτλ). Από αυτή την προσκόλληση αντλεί σιγουριά και συναισθηματική ισορροπία. Εκ των πραγμάτων αντιλαμβάνεται πως έχει ανάγκες τις οποίες μόνο όταν είναι