Θα προχωρούσατε σε υιοθεσία αν βλέπατε οτι δεν μπορούσατε να αποκτήσετε το δικό σας παιδάκι;  

    927

    1. 1. Θα προχωρούσατε σε υιοθεσία αν βλέπατε οτι δεν μπορούσατε να αποκτήσετε το δικό σας παιδάκι;

      • Σίγουρα ναι!
        1188
      • Σίγουρα οχι!
        28
      • Ισως μετα απο πολύ σκέψη και αρκετές προσπάθειες!
        396


    Recommended Posts

    Πρόσφατα έμαθα για κάποια γνωστή μου η οποία έχει ένα παιδάκι 3χρονών, οτι μετά από ανεπάλληλες εξοσωματικές κατέφυγε τελικά στην υιοθεσία!

    Δεν έπεσα καθόλου από τα σύννεφα!

    Μου φάνηκε πολύ φυσιολογικό και πραγματικά τους θαυμάζω για αυτή τους την απόφαση!

    Δυστυχώς εδω στην ελλάδα είναι ένα θέμα ταμπού για τις ελληνικές οικογένειες και απο οτι ξερω πολλά ζευγάρια με ουσιαστικό και σοβαρό πρόβλημα στην απόκτηση ενός παιδιού διστάζουν απλά για το "τι θα πει ο κόσμος"!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Σιγουρα ναι και εφοσον ειχει αποκλειστει το ενδεχομενο να γινω μητερα ουτε με εξωσωματικη. Το παιδι σημασια εχει ποιος το μεγαλωνει.


    lcWup3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ναι θα το έκανα, δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς παιδιά!

    Αβίαστα και χωρίς καμμία επιφύλαξη θα το έκανα!


    Σας λατρεύω, είμαι τόσο τυχερή, σε ευχαριστώ Θεέ Μου!

     

    cHmop2.png9yrgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σιγουρα ναι,το εχω σκεφτει ακομα και τωρα που εχω παιδια....


    "Τα μεγάλα πνεύματα έχουν να κάνουν πάντα με τη βίαιη αντίδραση του μέσου όρου. Οι τελευταίοι δεν μπορούν να καταλάβουν όταν ένας άνθρωπος δε συμμορφώνεται χωρίς σκέψη με τις κληρονομικές προκαταλήψεις και χρησιμοποιεί θαρραλέα τη νοημοσύνη του."

     

    Αλβερτος Αινσταιν

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Eγώ θα το έκανα πριν κάνω τις άπειρες εξωσωματικές. Δεν πιστεύω ότι έχω ΤΟ DNA που αν δεν διαιωνισθεί θα χάσει η ανθρωπότητα!


    ssttaa

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ολοι όσοι απαντουμε στο θεμα της υιοθεσίας έχουμε στο μυαλό μας υιοθεσία βρέφους, υγειους, αρτημελούς, ανοιχτόχρωμου χρώματος. Αν κάποιοα από τις παραπάνω προυποθέσεις δεν υπήρχε πάλι πιστεύετε οτι θα απαντούσατε καταφατικά στην ερώτηση αυτη;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ νομίζω οτι πάλι το ίδιο θα απαντούσα!

    Εξάλλου θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας να αποκτήσει ένα παιδάκι με κάποια προβλήματα!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Θα το έκανα, αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος για να αποκτήσω ένα μωρό. Και μετά από πολύ σκέψη, διότι:

    Ο καλός μου είναι λίγο αρνητικός σε αυτό το θέμα. Και οι ενδοιασμοί του έχουν να κάνουν με το τι μπορεί να κουβαλάει ένα άγνωστο παιδί στο “DNA” του (ψυχοσωματικά, …). Όχι, ότι το δικό μας DNA είναι καλύτερο, απλά είναι πιο γνώριμο.

    Εγώ, έχω λιγότερους ενδοιασμούς και σαφώς θα το αποφάσιζα πιο εύκολα.

     

    Και με κάθε ειλικρίνεια, θα το ήθελα υγιές και αρτιμελές. Άλλο να σου τύχει κάτι και άλλο να το επιλέξεις!


    an1cxL0Fg2B0010Nzc3MmpkfDU2OTUyMDJkYXxOaWtvbGFzICYgS2F0ZXJpbmE6IA.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα το εκανα χωρις δευτερη σκεψη,κ ξεροντας οτι υιοθετοντας ενα παιδι θα μπορουσαν να προυπαρχουν πολλες ασθενεις.

    απο την στιγμη που δεν θα ηξερα το ιστορικο της οικογενειας,οπως πχ η σχιζοφρενεια,η αλλες συγγενεις παθησεις οι οποιες δεν ειναι εμφανες

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και εγω θα το εκανα... και χωρις προσπαθια εξωσωματικης νομιζω... και μου αρεσει και η ιδεα του να ηταν πχ αλλου χρωματος. το μονο που σκεφτομαι ειναι οτι αν ειναι μαυρακι -που τα λατρευω- πως θα ενιωθε με λευκους γονεις...


    me and my men...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ο καλός μου είναι λίγο αρνητικός σε αυτό το θέμα. Και οι ενδοιασμοί του έχουν να κάνουν με το τι μπορεί να κουβαλάει ένα άγνωστο παιδί στο “DNA” του (ψυχοσωματικά, …). Όχι, ότι το δικό μας DNA είναι καλύτερο, απλά είναι πιο γνώριμο.

    Εγώ, έχω λιγότερους ενδοιασμούς και σαφώς θα το αποφάσιζα πιο εύκολα.

    Το ίδιο νιώθει και ο άνδρας μου σε αντίθεση με εμένα. :?


    6WqHp3.pngUVK9p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    :lol: φυσικα θα το εκανα με ολη μου την καρδιαελπιζω να απλουστευτουν επιτελους οι διαδικασιες στην ελλαδα.επισης θα το εκανα ακομα και αν δεν ειχα συντροφο.θα αφοσιωνομουν στο παιδι μου γιατι παιδι μου θα το ενιωθα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Τελικά μάνα είναι αυτή που μεγαλώνει ένα πλάσμα!

    Που το κάνει με την καρδιά της και όχι γιατί έμεινε έγκυος κατά λάθος και αναθρέφει ένα παιδί μόνο απο υποχρέωση!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ θα το έκανα πριν κάνω πολλές εξωσωματικές.Δηλαδή θα έκανα 2-3 το πολύ και μετά θα προσωρούσα στην υιοθεσία.

    :lol:


    Μέσα απο τα μάτια σας βλέπω τον κόσμο και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος...

    .png

    dev313prs__.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εγώ θα το έκανα πριν κάνω πολλές εξωσωματικές.Δηλαδή θα έκανα 2-3 το πολύ και μετά θα προσωρούσα στην υιοθεσία.

    :lol:

     

    Κι εγώ κάπως έτσι σκέφτομαι. Θα έκανα κάποιες προσπάθειες και μετά. Το θέμα είναι ο σύντροφος και πώς το βλέπει γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε πιο ευαισθητοποιημένες και δεκτικές σε κάτι τέτοιο...


    it's never too late to start all over again

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ερωτευτηκα παλι τον αντρα μου οταν σε μια συζητηση μας (ασχετο, απο το σχολειο του παιδιου ξεκινησαμε) μου προτεινε εαν τα οικονομικα μας πανε καλα(κανουμε ενα μεγαλο βημα αυτο τον καιρο στα επαγγελματικα μας) να αποκτησουμε και ενα τριτο παιδακι, οχι βιολογικα δικο μας αλλα απο υιοθεσια. Με συγκινησε παρα πολυ αυτη του η κουβεντα.

    Βεβαια μιλαω εκ του ασφαλους γιατι εχω ηδη 2 βιολογικα παιδια μου χωρις ποτε να εχω μπει σε διαδικασιες ιδιαιτερης προσπαθειας.

    Πιστευω πως ενας απο τους λογους που κανουμε παιδια ειναι και ο προσωπικος μας εγωισμος(αρχικα τουλαχιστον γιατι μετα τον ερχομο του παιδιου αλλαζει ολη η κοσμοθεωρια), επομενως το να αποδεχθει καποιος πως δεν μπορει να διαιωνισει τα δικα του γονιδια ειναι πολυ δυσκολο, ειδικα αν ειναι και γυναικα που πρεπει να συνηθισει την ιδεα πως ποτε δεν θα ζησει την εμπειρια της εγκυμοσυνης και της γεννας.

    Προσωπικα θαυμαζω απεριοριστα τους ανθρωπους που υιοθετουν παιδια και τους προσφερουν μια ευκαιρια ζωης, που τους τη στερησαν καποιοι αλλοι-ηθελημενα η μη.


    .png.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Προσωπικα θαυμαζω απεριοριστα τους ανθρωπους που υιοθετουν παιδια και τους προσφερουν μια ευκαιρια ζωης, που τους τη στερησαν καποιοι αλλοι-ηθελημενα η μη.

     

    Θα συμφωνήσω και εγώ μαζί σου!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    φυσικα θα το εκανα με ολη μου την καρδιαελπιζω να απλουστευτουν επιτελους οι διαδικασιες στην ελλαδα

     

    Φετος αλλαξε λιγο ο νομος. Τωρα περιμενουν μεχρι ενα χρονο να ερθουν οι γονεις να παρουν το παιδι...αν δεν ερθουν σε ενα χρονο το δινουν για υιοθεσια.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Προσωπικα θαυμαζω απεριοριστα τους ανθρωπους που υιοθετουν παιδια και τους προσφερουν μια ευκαιρια ζωης, που τους τη στερησαν καποιοι αλλοι-ηθελημενα η μη.

     

    Η ευκαιρία ζωής δίνεται στους γονείς που υιοθετούν, όχι στα παιδιά που υιοθετούνται..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το "ευκαιρια ζωης" το εγραψα και το υποστηριζω σκεπτομενη την εναλλακτικη των παιδιων αυτων που ειναι το ιδρυμα, το οποιο ιδρυμα. Δεν ειναι καλυτερα να ζουν σε ενα οικογενειακο περιβαλλον;

    Σαφως και οι αναδοχοι αποκτουν κατι πολυτιμο, ενα παιδικο γελιο στο σπιτι τους, νομιζω ομως πως τα παιδια ειναι αυτα που θα ωφεληθουν περισσοτερο μιας και αποκτουν μια οικογενεια που θα τα στηριζει και θα τα αγαπα και θα τα φροντιζει.


    .png.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Το "ευκαιρια ζωης" το εγραψα και το υποστηριζω σκεπτομενη την εναλλακτικη των παιδιων αυτων που ειναι το ιδρυμα, το οποιο ιδρυμα. Δεν ειναι καλυτερα να ζουν σε ενα οικογενειακο περιβαλλον;

    Σαφως και οι αναδοχοι αποκτουν κατι πολυτιμο, ενα παιδικο γελιο στο σπιτι τους, νομιζω ομως πως τα παιδια ειναι αυτα που θα ωφεληθουν περισσοτερο μιας και αποκτουν μια οικογενεια που θα τα στηριζει και θα τα αγαπα και θα τα φροντιζει.

     

    Καταλαβαίνω τι εννοείς. Στην πράξη όμως - στην Ελλάδα τολάχιστον - ένα παιδί προς υιοθεσία είναι περίπου δεδομένο ότι θα βρει οικογένεια, ενώ ένα άτεκνο ζευγάρι, καθόλου βέβαιο ότι θα αποκτήσει παιδί.

     

    Οι πραγματικές "ευκαιρίες ζωής", με την έννοια που το είπες, αφορούν τα παιδιά που αντιμετωπίιζουν κάποιο πρόβλημα υγείας...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Smaro1980,
        Καλησπέρα σας,είμαι παλιό μέλος του φόρουμ που κάνω τον αγώνα μου για την απόκτηση ενός παιδιού.Τα παλιά μέλοι με ξέρουν που έψαχνα για ιδιωτική υιοθεσία. Το αποτέλεσμα είναι πως θέλουν πολλά χρήματα και είμαι ακόμη στο ψάξιμο.Επειδή ο χρόνος περνάει έκλεισα ραντεβού στον Αγιο Στυλιανό στην Θεσσαλονίκη.Θα μας ενημερώσουν και μετά θα κάνουμε την αίτηση για υιοθεσία. Ξέρω πως ειναι πολύ δύσκολο αλλά η αγάπη μου για ένα παιδί ειναι μεγάλη και θα κάνω ότι περνά απο το χέρι μου.Αν κάποια κοπέλα είχε κάποια εμπειρία απο το ίδρυμα ή έχει ακούσει κάτι απο γνωστούς τους που τελικά κάνανε υιοθεσία απο εκεί να με δώσουν ότι πληροφορία εχουν?.Σας ευχαριστώ πολύ.
      • Από Smaro1980,
        Καλημέρα σας.Ο αγώνας μου για να υιοθετήσω ένα παιδάκι συνεχίζεται.Αν κάποια από τα κορίτσια μας ξέρουν για κάποιο δικηγόρο που να ασχολείται με αυτό το θέμα,θα ήμουν ευγνώμων να μου στείλετε κάποια στοιχεία είτε εδώ είτε με προσωπικό μήνυμα. Σας ευχαριστώ και πάλι. 
      • Από ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ,
        Η ψυχοσωματική εξέλιξη των υιοθετημένων παιδιών
         
        Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009,
        Δρ. Βάσω Παπαβασιλείου, παιδίατρος - Διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών
         
         
         
        Η υιοθεσία ενός παιδιού είναι μια βουλητική πράξη στην πορεία ενός ζεύγους ανθρώπων αλλά κατά τα τελευταία χρόνια, πιθανόν και ενός ατόμου και σε κάποιες μεμονωμένες χώρες και από ζεύγος ατόμων του ιδίου φύλου.
         
        Η πράξη της υιοθεσίας αφορά το μέλλον του παιδιού αλλά και των υιοθετούντων γονέων. Η συνειδητή βουλητική ενέργεια αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου, ο οποίος μπορεί και πρέπει, συνειδητά και ύστερα από περίσκεψη, να παίρνει αποφάσεις και να τις εκτελεί. Στην βουλητική ενέργεια, τμήμα ή στάδιο, έγκεινται και τα κίνητρα.
        Ανάλυση βουλητικής ενέργειας:
         
        1. Εμφάνιση μιας ανάγκης -> Απουσία παιδιού-πόθος απόκτησης, κοινωνική διάκριση, ρατσισμός.
        2. Επιλογή σκοπών -> Απόκτηση παιδιού
        3. Εκτίμηση δεδομένων -> επίγνωση πιθανών μελλοντικών δυσκολιών, προβλημάτων
        4. Παρέμβαση συναισθημάτων
        5. Πάλη κινήτρων -> Η εξίσωση σκοπών-κινήτρων-συναισθημάτων είναι αρνητικό: το παιδί είναι άγνωστο, αβεβαιότητα
        6. Λήψη απόφασης
        7. Σχέδιο
        8. Υλοποίηση -> Εύρεση παιδιού, νόμιμα ή όχι, παρέμβαση οικονομικών συμφερόντων;
         
        Ξεκινώ λοιπόν από αυτή την έννοια, ώστε να αποχρωματίσω, ερευνώντας τα κίνητρα, την λέξη αποχωρισμός από κάποιο αρνητισμό αλλά που ρεαλιστικά ως έννοια πρέπει να αντιμετωπισθεί.
         
        Αποχωρισμός : Πότε;
         
        Α) Νεογνική ηλικία
        Β) Μεγαλύτερης ηλικίας
         
        1. Συνήθως οι περισσότεροι γονείς, παρά τις δυσκολίες στις οποίες προσκρούουν, προτιμούν να υιοθετούν παιδιά νεογνικής ηλικίας. Όπως είναι γνωστό, οι πρώτοι 6 μήνες αποτελούν για το νεογνό την περίοδο του συγκυτίου όπου το νεογνό είναι ενεργειακά, ενωμένο με την μητέρα του. Σίγουρα οι ιατρικοί λόγοι έρευνας του θεσμού της υιοθεσίας, αφορούν την ανάπτυξη αλλά και την προστασία του νεογνού. Στα πλαίσια κυρίως της ανάπτυξης σημειώνουμε, ότι το πρώτο τρίμηνο ζωής, ο θηλασμός προσφέρει πρακτική βοήθεια στο παιδί. Πχ 33% κάλυψη για άσθμα και γαστρεντερίτιδες. Ως αναφορά τον παράγοντα προστασία-θαλπωρή υπάρχει επίσης η άποψη ότι σε πολλές περιπτώσεις , οι φυσικοί γονείς κάτω από ποικίλες συνθήκες, πιθανόν να μην είναι δυνατόν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις, στον γονεϊκό ρόλο ή σε περιπτώσεις προβληματικών γονέων, θα είχαν εντελώς αρνητικό ρόλο στην ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού.
         
        Αρνητικά σημεία σε υιοθεσίες ιδίως νεογνών, μη ελεγχόμενες.
         
        1. Άγνωστο περιβάλλον - επίφαση πλούτου, πιθανές ψυχοπαρεκκλίσεις θετών γονέων - ασθένειες
        2. Καλές προθέσεις αλλά απουσία στήριξης από ειδικούς
         
        2. Στις υιοθεσίες με μεγαλύτερα παιδιά έχουμε εντονότερο το αίσθημα της απόρριψης
         
        Πότε είναι η καταλληλότερη ηλικία για να μάθει το παιδί ότι είναι υιοθετημένο;
         
        Ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων
         
        Οι γνώμες διίστανται. Από μερικούς θεωρείται η καλύτερη είναι η ηλικία των 8 ετών. Άλλοι θεωρούν ότι το παιδί πρέπει να μαθαίνει σιγά-σιγά και με επαναλαμβανόμενες θετικές λειτουργίες ή φράσεις, όπως χαϊδεύοντας το παιδί, δημιουργώντας μια υπέροχη ατμόσφαιρα, ή ακόμα από ιστορίες παιδικών βιβλίων που του διαβάζουμε και που αργότερα θα μπορεί να τις διαβάζει και το ίδιο.
         
        Προσωπικά θέλω να παρατηρήσω ότι, ανεξάρτητα από παιδιά με πρώιμη ωριμότητα, θεωρούμε ότι ο συνειρμός - λογική, βάσει συμπερασμάτων, εντοπίζεται στα 11 έτη. Στη δεύτερη περίπτωση που ναι δημιουργούμε θετική θέση έναντι της έννοιας στο παιδί, δεν είδα να μην εξατομικεύεται κάθε περίπτωση με την βοήθεια ειδικών.
         
        Αυτό που όλοι γνωρίζουμε και δεν αφορά μόνο τα υιοθετημένα παιδιά, είναι η φυσικότητα της αντιμετώπισης.
         
        Η μη-υπερπροστασία λόγω τύψεων των γονιών αλλά και αυτό που προσωπικά ονομάζω στο ιατρείο «η Αντιπρόταση».
         
        Αντιπρόταση ενέργειας, χαράς, πράξης, δράσης.
         
        Μακροπρόθεσμα έχει πάντα επιτυχία.
        Αίτια Αντίδρασης Παιδιού
        Το παιδί, συνήθως μοναχοπαίδι, αντιμετωπίζει στην ουσία μόνο του τρομακτικές στα μάτια του, υπαρξιακές φοβίες.
         
        Υπάρχει :
         
        1. Ο φόβος για το άγνωστο
        2. Φόβος για απόρριψη στο παρελθόν, μέλλον, παρόν
        3. Διάσπαση - Τύψεις μετά την πληροφόρηση για το ποια πλευρά θα πληγώσει:τους φυσικούς ή τους θετούς γονείς.
         
        ΜΝΗΜΗ
         
        Εκλαμβάνουμε την μνήμη ως την παραστατική λειτουργία. Η μνήμη είναι η κιβωτός του παρελθόντος, υπόκειται σε αυστηρούς τοπικούς και χρονικούς προσδιορισμούς, αναφέρεται στο πραγματικό και όχι στο ενδεχόμενο ή το υποθετικό ( Παπαγεωργίου - Ψυχολογία ).
         
        Πολλά των υιοθετημένων παιδιών θέτουν θέμα κατά τη διάρκεια κρίσεων κυρίως άλλοτε κατά την εξέλιξή τους. Μπορούμε να πούμε ότι εντάσσεται στα πλαίσια του Μετατραυματικού Συνδρόμου ή PTSD, λόγω του αποχωρισμού. Εμφανίζεται με αρνητισμό, επιθετικότητα κατά των υιοθετούντων αλλά και των φυσικών γονέων, του κοινωνικού περίγυρου (πχ Συγγενών, υφισταμένων κλπ).
         
        «Μου έκλεψαν τις αναμνήσεις μου, μου ευνουχίσατε την μνήμη». Βέβαια σε όλες τις υιοθεσίες υπεισέρχεται το θέμα «ακούσιου» αλλά υπάρχουν περιπτώσεις ορφανών, σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών ή παιδιών θυμάτων εκμετάλλευσης αλλά και νεογνών που οι φυσικοί γονείς αδυνατούσαν λόγω φτώχειας, ανωριμότητας ηλικίας, όπου πρέπει να δούμε καθαρά ότι η υιοθεσία ήταν προς όφελος του παιδιού. Σε αντίθεση στις βίαιες αρπαγές (αγνοούμενα, εμπόριο και εκμετάλλευση παιδιών ή σε περιπτώσεις απαγωγών) μένει μόνο μετά την αποκάλυψη ο απόλυτος αρνητισμός και είναι αναγκαία τεράστια υποστήριξη, ώστε να διορθωθεί το έγκλημα και το παιδί να έχει καλή ψυχοσωματική εξέλιξη.
         
        Ναι! Υπάρχει απουσία από τη ζωή, την μνήμη των φυσικών γονέων αλλά το παιδί έχει, αποκτά μια άλλη μνήμη στη νέα οικογένεια. Στα πλαίσια που η μνήμη χρησιμεύει και σαν ανάκληση θετικών παραστάσεων ή παραδειγματικών καταστάσεων σε στιγμές που απαιτούν σύγκριση, καθοδήγηση, βοήθεια, τότε το παιδί κάνει ανάκληση από τη νέα ζωή, πραγματικά βιώματα στα πλαίσια της θετής οικογένειας στο βαθμό που αυτή του παρείχε καλή ψυχοσωματική στήριξη-κάλυψη.
         
        Ναι! Κάθε παιδί, έχει δικαίωμα στην Αλήθεια.
         
        Η Σύστασή μου στους γονείς υιοθετημένων παιδιών σήμερα, είναι να παραθέσουν μόνοι τους τόσα στοιχεία, ώστε να φωτίσουν τις πιο πολλές πτυχές και τα ερωτήματα του παιδιού αλλά και να συνεχίσουν να στηρίζουν τη ζωή του παιδιού απλά ώστε να επέλθει φυσιολογικά η αφομοίωση των γεγονότων, η ένταξή τους στη φυσιολογική ροή της καθημερινότητας. Σε περιπτώσεις όπου το παιδί περιήλθε σε υιοθεσία κάτω από αντίξοες και παράδοξες συνθήκες, όπου πιθανό να θίγονται οικονομικά ή άλλα συμφέροντα, οπότε η παράσχεση πληροφοριών είναι δύσκολη, το κράτος οφείλει να έλθει αρωγός στην Αναζήτηση των πληροφοριών, που θα επιφέρουν κατά το δυνατό ισορροπία στην πορεία του υιοθετημένου παιδιού.
         
        Οι πληροφορίες πρέπει να δοθούν κατά το δυνατό ομαλά, οι εξηγήσεις απλά, με αναφορά στη σύγκριση συνθηκών διαβίωσης υιοθετημένων παιδιών, ορφανοτροφεία, ανάδοχες οικογένειες. Τότε η μνήμη, μέσω του μηχανισμού της μερικής λήθης και αφομοίωσης ως λογικής πορείας, έρχεται αρωγός στην ψυχική και σωματική προσαρμογή του υιοθετημένου παιδιού και των ισορροπιών όπως άλλωστε συμβαίνει και στα μη υιοθετημένα παιδιά. Το πνεύμα απλοποιεί τα στοιχεία, κινητοποιώντας μηχανισμούς αναπλήρωσης και συμπλήρωσης αναμνήσεων και εμπειριών από τη στιγμή που κάποια ειλικρινής εξήγηση δοθεί στο παιδί, απαλύνοντας τουλάχιστον τις τραυματικές σκέψεις.
        Μετατραυματικό Σύνδρομο - PTSD
         
        Αν σταθεί αδύνατο να διενεργήσει το παιδί αυτή τη διαδικασία ή αυτή διακοπεί, τότε μπορεί να παρατηρηθούν συμπτώματα του Μετατραυματικού συνδρόμου, άλλοτε άλλης βαρύτητας ή ακόμη και απόλυτη παρέκκλιση, με καταστροφικά αποτελέσματα για την εξέλιξη του παιδιού.
         
        Αυτά μπορεί να είναι:
         
        Πρωτογενή:
         
        1. Επαναλαμβανόμενες απαισιόδοξες σκέψεις, εικόνες ή όνειρα
        2. Φαντασίωση επανάληψης των γεγονότων - αρπαγής - στο παρόν
        3. Κόπωση
        4. Αποφυγή κάθε συζήτησης, πράξης, τόπων ή ανθρώπων που έχει σχέση με το τραύμα.
        5. Νωθρότητα
        6. Αδυναμία ανάπτυξης θετικών συναισθημάτων
        7. Αίσθημα κινδύνου για το μέλλον
        8. Αϋπνίες, εριστικότητα.
         
        Δευτερογενή:
         
        1. Αδυναμία απόλαυσης
        2. Αίσθημα αποξένωσης προς τον υπόλοιπο κόσμο «εγώ, το άλλο»
        3. Αίσθημα μοναξιάς και εγκατάλειψης, ανασφάλειας
        4. Μείωση της Αυτοεκτίμησης με όλα τα παρεπόμενα - νεανική παραβατικότητα
        5. Αδυναμία αυτοελέγχου
        6. Προσπάθεια τελειοθηρίας στην εργασία
         
        Προτού προχωρήσω στην ανάλυση σωματικών συμπτωμάτων, θα ήθελα να τονίσω ότι λόγω της όλης συναισθηματικής φόρτισης και της απόκτησης Υιοθ. παιδιού, ακόμη λόγω, κάποτε, και παρεμβάσεων του κοινωνικού περίγυρου, με ή χωρίς συμφέρον, αλλά και λόγω της έντονης προβολής στο περιβάλλον των συμπτωμάτων, είναι αδύνατο να μην επηρεαστούν οι πάντες και να είναι πράγματι η κατάσταση δύσκολη, οπότε χρειάζεται η παρέμβαση ειδικού.
         
        Ανάπτυξη Σωματικών Συμπτωμάτων
         
        Αυτά ποικίλουν από:
         
        1. - Κοιλιακά άλγη
        2. - Ημικρανίες , κεφαλαλγίες,
        3. - Τραυλισμός
        4. - Έμετοι
        5. - Επίταση άσθματος
        6. - Βουλιμία - ανορεξία
         
        Κλείνοντας θέλω να τονίσω το προφανές, το απλούστατο, ότι όλα τα παιδιά έχουν σίγουρα δυσκολίες στην ψυχολογική αλλά και στη σωματική αντιμετώπισή τους. Στα υιοθετημένα παιδιά, το PTSD Μετατραυματικό Σύνδρομο, έχει τη δυνατότητα να επιτείνει τα προβλήματα και να επιβαρύνει την Ψυχοσωματική εξέλιξη των παιδιών.
         
        Όμως, αν κράτος - ειδικοί - εκκλησία - κοινότητα - οικογένεια, όλοι δηλαδή οι μηχανισμοί εγκοινωνισμού σε ένα σύνολο συσπειρωθούν, κινητοποιηθούν σε όσο το δυνατό, κοινές βάσεις και στόχους αρωγής, είναι δυνατή όχι μόνο η απρόσκοπτη εξέλιξη των παιδιών, αλλά και δια της ιδίας εμπειρίας και αντιμετώπιση όλων των συμπτωμάτων αλλά και η επίτευξη ισορροπίας τόσο ανάμεσα στα παιδιά όσο και στις θετές οικογένειες.
         
         
        ------------------------------------
        zougla.gr