Lost_illusion

Υιοθετημένο παιδί και βιολογικοί γονείς

    Recommended Posts

    Έκανα εδώ λογαριασμό γιατί θα ήθελα να ακούσω την γνώμη κάποιων ανθρώπων που έχουν παιδιά οπότε ίσως μπορέσουν να με καθοδηγήσουν λίγο. Συγγνώμη για το σεντόνι που θα ακολουθήσει

     

    Είμαι 24 χρονών υιοθετημένος. Το γεγονός ότι είμαι υιοθετημένος δεν μπορώ να ανακαλέσω ακριβώς στην μνήμη μου πως το έμαθα, μάλλον μεγάλωσα γνωρίζοντας το. Οι γονείς μου έχουν και βιολογικό τους παιδί, εγώ τα ήξερα όλα μέσες άκρες. Μεγάλωσα πολύ όμορφα, αγαπώ και αγαπιέμαι από του γονείς και τον θετό αδερφό μου. Πάντα με έτρωγε να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς. Γνώρισα την βιολογική μητέρα μου και βρήκα κάτι καλύτερο από αυτό που περίμενα να βρω. Στο μυαλό μου πάντα θεωρούσα ότι όποιος δίνει το παιδί του για υιοθεσία είναι κάποιος περιθωριοποιημένος, αλκοολικός, χρήστης ναρκωτικών ή κάτι κακό εν γένει. Αλλά απέναντι μου είχα μια γυναίκα που "κοινωνικά" ήταν high class ας πουμε.Ψάχνοντας πολύ (κρυφά από τους θετούς δυστυχώς) κατάφερα και την βρήκα. Με το που με είδε με κατάλαβε. Από την μια όντως λες το ένστικοτης μάνας ή οτιδήποτε άλλο από την άλλη με εβγαλε από μια δύσκολη εισαγωγή, γιατί μέχρι να σιγουρευτείς τι και πως πάντα σκέφτεσαι ότι έχεις κάνει λάθος. Την βρήκα στην δουλειά της, είχαμε μια πολύ σύντομη επαφή. Έχει κάνει οικογένεια με παιδιά. Νομίζω η συνάντηση περισσότερο με τραυμάτισε παρά με βοήθεια. Κάπου ένιωσα ότι υπήρχαν σαν έγνοια στο μυαλό της αλλά ένιωσα και τον φόβο της. Ότι ίσως κινδυνεύσει η οικογένειά της; Δεν ξέρω. Συναισθηματικά αν και ταράχτηκε κάνοντας με να νιώσω ότι σήμαινα κάτι για εκείνη, ένιωσα κάτι που δεν μου άρεσε. Απλά σηκώθηκα και έφυγα και δεν νομίιζω ότι θα μπορέσει να με ξαναβρεί. Δεν ξέρω αν είναι παρόρμηση, θυμός ή κάτι άλλο. Αλλά στην παρούσα φάση δεν θέλω να την δω ξανά.

    Όμως, από αυτή την σύντομη συνάντηση έμαθα το όνομά του πατέρα μου και ότι αυτός δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά (με βάση τα λεγόμενά της). Κατάφερα και έμαθα κάποια πράγματα για αυτόν. Τον βρηκα και στο φβ και εκεί κατάλαβα γιατί αυτή με αναγνώρισε, μοιάζουμε πολύ. Αυτό που με βασανίζει είναι το τι να κάνω. Να πάω και να ταράξω και εκείνον; Να τον αφήσω στην ηρεμία του; Και αν αντιδράσει και αυτός κάπως; Δεν ξέρω αν μπορώ να διαχειριστώ ξανά την απόρριψη. Κοιτάω τις φωτογραφίες τοιυ και προσπαθώ να τον ψυχολογήσω. Μια χαρά άνθρωπος φαίνεται αλλά και εγώ δεν παίζω σε ταινία να αγκαλιαστούμε και να κλάιμε μαζί. Φοβάμαι ότι απλά θα με διώξει. Όλα αυτά τα γράφω εδώ γιατί δεν μπορώ να τα συζητήσω ούτε με τους γονείς μου, ούτε με τους φίλους μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Πριν κάνεις οτιδήποτε σε σχέση με τους βιολογικούς σου γονείς καλό είναι να δεις πρώτα εσύ έναν ειδικό. Δεν θέλω να με παρεξηγήσεις, δεν το λέω κακοπροαίρετα .

    Το σημαντικότερο στην συγκεκριμένη φάση είναι πως νιώθεις ΕΣΥ με όλα αυτά, και η συνάντηση με τον βιολογικό σου πατέρα πως θα σε επηρεάσει. Αυτό που καλείσαι να διαχειριστείς είναι πολύπλοκο, είναι δύσκολο, δεν είναι υπερβολή που νιώθεις έτσι και που δεν ξέρεις  αυτό που μπορεί να έρθει από μία συνάντηση.  Να είσαι σίγουρος πως ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει αρχικά να διαχειριστείς την κατάσταση και έπειτα να κατανοήσεις και εσύ ο ίδιος αυτά που νιώθεις.

    Γιατί δεν μπορείς να τα συζητήσεις με τους θετούς γονείς σου?

    • Μου αρέσει 4

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 32 λεπτά , kotsifikos είπε:

    Πριν κάνεις οτιδήποτε σε σχέση με τους βιολογικούς σου γονείς καλό είναι να δεις πρώτα εσύ έναν ειδικό. Δεν θέλω να με παρεξηγήσεις, δεν το λέω κακοπροαίρετα .

    Το σημαντικότερο στην συγκεκριμένη φάση είναι πως νιώθεις ΕΣΥ με όλα αυτά, και η συνάντηση με τον βιολογικό σου πατέρα πως θα σε επηρεάσει. Αυτό που καλείσαι να διαχειριστείς είναι πολύπλοκο, είναι δύσκολο, δεν είναι υπερβολή που νιώθεις έτσι και που δεν ξέρεις  αυτό που μπορεί να έρθει από μία συνάντηση.  Να είσαι σίγουρος πως ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει αρχικά να διαχειριστείς την κατάσταση και έπειτα να κατανοήσεις και εσύ ο ίδιος αυτά που νιώθεις.

    Γιατί δεν μπορείς να τα συζητήσεις με τους θετούς γονείς σου?

    θα συμφωνησω απολυτα

    φαινεται απο αυτα που γραφειε οτι εχεις αναγκη να μιλησεις,θα σε βοηθησει να βαλεις τις σκεψεις σου σε μια σειρα

    ακομη κ ο θυμος που νιωθεις για τη βιολογικη σου μητερα ειναι αναμενομενος

    επισης καθαρα προσωπικη αποψη,ειδικα αφου η γνωση της υιοθεσιας ηταν παντα εκει,κ υπαρχει αγαπη στη θετη οικογενεια,να μιλησεις κ σε αυτους

    να τους πεις οτι ενιωσες αυτην την αναγκη να ψαξεις.να μιλησεις για τα συναισθηματα σου

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 hours ago, kotsifikos said:

    Πριν κάνεις οτιδήποτε σε σχέση με τους βιολογικούς σου γονείς καλό είναι να δεις πρώτα εσύ έναν ειδικό. Δεν θέλω να με παρεξηγήσεις, δεν το λέω κακοπροαίρετα .

    Το σημαντικότερο στην συγκεκριμένη φάση είναι πως νιώθεις ΕΣΥ με όλα αυτά, και η συνάντηση με τον βιολογικό σου πατέρα πως θα σε επηρεάσει. Αυτό που καλείσαι να διαχειριστείς είναι πολύπλοκο, είναι δύσκολο, δεν είναι υπερβολή που νιώθεις έτσι και που δεν ξέρεις  αυτό που μπορεί να έρθει από μία συνάντηση.  Να είσαι σίγουρος πως ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει αρχικά να διαχειριστείς την κατάσταση και έπειτα να κατανοήσεις και εσύ ο ίδιος αυτά που νιώθεις.

    Γιατί δεν μπορείς να τα συζητήσεις με τους θετούς γονείς σου?

     

    Όχι δεν σε παρεξηγώ, ίσως να χεις και δίκιο. Παρόλα αυτά το θέμα μου είναι βασικά πως θα αντιδράσει ο πατέρας μου. Όλα τα άλλα είναι damage control. Αν πρέπει να πάρω το ρίσκο να τον δω ή όχι. Αν το συζητήσω μαζί τους θα τους πικράνω δεν το θέλω. Αν ο αδερφός μου ήταν λίγο μεγαλύτερος θα το συζητούσα μαζί του. Για την μητέρα δεν με νοιάζει τόσο γιατί στο μυαλό μου αυτή έφταιγε περισσότερο. Παρότι πληγώθηκα μου επιβεβαίωσε ότι δεν νοιάστηκε για μενα. Ο πατέρας όμως δεν ήξερε ποτέ για μενα, σκέφτομαι αν θα έπρεπε να ξέρει. Τον είδα στο φβ και μοιάζουμε τόσο πολύ. Έχουμε τα ίδια μάτια. Είναι σε μια φωτό που χαμογελάει και τον κοιτάω κάθε βράδυ προσπαθώ να φανταστώ πως θα αντιδράσει.

    3 hours ago, vicky86 said:

    θα συμφωνησω απολυτα

    φαινεται απο αυτα που γραφειε οτι εχεις αναγκη να μιλησεις,θα σε βοηθησει να βαλεις τις σκεψεις σου σε μια σειρα

    ακομη κ ο θυμος που νιωθεις για τη βιολογικη σου μητερα ειναι αναμενομενος

    επισης καθαρα προσωπικη αποψη,ειδικα αφου η γνωση της υιοθεσιας ηταν παντα εκει,κ υπαρχει αγαπη στη θετη οικογενεια,να μιλησεις κ σε αυτους

     να τους πεις οτι ενιωσες αυτην την αναγκη να ψαξεις.να μιλησεις για τα συναισθηματα σου

    Έχω ανάγκη να μιλήσω ναι. Ταυτόχρονα φοβάμαι μην αντιδράσει άσχημα ο βιολογικός πατέρας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    16 hours ago, Lost_illusion said:

     

    Όχι δεν σε παρεξηγώ, ίσως να χεις και δίκιο. Παρόλα αυτά το θέμα μου είναι βασικά πως θα αντιδράσει ο πατέρας μου. Όλα τα άλλα είναι damage control. Αν πρέπει να πάρω το ρίσκο να τον δω ή όχι. Αν το συζητήσω μαζί τους θα τους πικράνω δεν το θέλω. Αν ο αδερφός μου ήταν λίγο μεγαλύτερος θα το συζητούσα μαζί του. Για την μητέρα δεν με νοιάζει τόσο γιατί στο μυαλό μου αυτή έφταιγε περισσότερο. Παρότι πληγώθηκα μου επιβεβαίωσε ότι δεν νοιάστηκε για μενα. Ο πατέρας όμως δεν ήξερε ποτέ για μενα, σκέφτομαι αν θα έπρεπε να ξέρει. Τον είδα στο φβ και μοιάζουμε τόσο πολύ. Έχουμε τα ίδια μάτια. Είναι σε μια φωτό που χαμογελάει και τον κοιτάω κάθε βράδυ προσπαθώ να φανταστώ πως θα αντιδράσει.

    Έχω ανάγκη να μιλήσω ναι. Ταυτόχρονα φοβάμαι μην αντιδράσει άσχημα ο βιολογικός πατέρας.

    Το πως θα αντιδράσει ο βιολογικός σου πατέρας είναι κάτι που δεν το ξέρει κανείς.

    Όσο για τους θετούς σου γονείς ίσως είναι καλύτερα να τους μιλήσεις, περισσότερο θα πικραθούν όταν μάθουν πως πέρασες κάτι τέτοιο μόνος σου χωρίς εκείνοι να ξέρουν το παραμικρό. Σκέψου πως ίσως έχουν κάποια πληροφορία χρήσιμη σχετικά με το θέμα . Δεν νομίζω να μην έχουν σκεφτεί ποτέ,  πως ίσως, σου δημιουργηθεί αυτή η ανάγκη κάποια στιγμή στην ζωή σου.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    @Lost_illusion γι αυτο ειναι καλο να μιλησεις.κ γενικα κ με ειδικο

    ειναι απολυτα λογικο να "φοβασαι" την αντιδραση κ την "απορριψη"

    μεσα απο τις συζητησεις κ την ενδοσκοπηση θα καταλαβεις αν ειναι ενα ρισκο που θελεις να παρεις.η τουλ να το κανεις οταν θα εισαι ετοιμος

    δ μπορουμε να ελεγξουμε τις αντιδρασεις καποιου,αλλα εχει σημασια πως το διαχειριζομαστε εμεις

    θα σου πω κ πως θα το εβλεπα εγω,που ομως δ εμπλεκομαι συναισθηματικα.για μενα δ θα ηταν πιο πανω η απορριψη απο εναν βιολογικο γονιο,που οκ μπορει κ να ηθελε να εμπλακει αν γνωριζε,απο την αποδοχη των γονιων που σε επελεξαν κ σε στηριζουν τοσα χρονια

    η θα ανοιξεις ενα νεο κεφαλαιο,η θα το αφησεις πισω κ θα προχωρησεις με οσα εχεις

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 5/6/2022 at 9:48 ΜΜ, Lost_illusion είπε:

    Έκανα εδώ λογαριασμό γιατί θα ήθελα να ακούσω την γνώμη κάποιων ανθρώπων που έχουν παιδιά οπότε ίσως μπορέσουν να με καθοδηγήσουν λίγο. Συγγνώμη για το σεντόνι που θα ακολουθήσει

     

    Είμαι 24 χρονών υιοθετημένος. Το γεγονός ότι είμαι υιοθετημένος δεν μπορώ να ανακαλέσω ακριβώς στην μνήμη μου πως το έμαθα, μάλλον μεγάλωσα γνωρίζοντας το. Οι γονείς μου έχουν και βιολογικό τους παιδί, εγώ τα ήξερα όλα μέσες άκρες. Μεγάλωσα πολύ όμορφα, αγαπώ και αγαπιέμαι από του γονείς και τον θετό αδερφό μου. Πάντα με έτρωγε να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς. Γνώρισα την βιολογική μητέρα μου και βρήκα κάτι καλύτερο από αυτό που περίμενα να βρω. Στο μυαλό μου πάντα θεωρούσα ότι όποιος δίνει το παιδί του για υιοθεσία είναι κάποιος περιθωριοποιημένος, αλκοολικός, χρήστης ναρκωτικών ή κάτι κακό εν γένει. Αλλά απέναντι μου είχα μια γυναίκα που "κοινωνικά" ήταν high class ας πουμε.Ψάχνοντας πολύ (κρυφά από τους θετούς δυστυχώς) κατάφερα και την βρήκα. Με το που με είδε με κατάλαβε. Από την μια όντως λες το ένστικοτης μάνας ή οτιδήποτε άλλο από την άλλη με εβγαλε από μια δύσκολη εισαγωγή, γιατί μέχρι να σιγουρευτείς τι και πως πάντα σκέφτεσαι ότι έχεις κάνει λάθος. Την βρήκα στην δουλειά της, είχαμε μια πολύ σύντομη επαφή. Έχει κάνει οικογένεια με παιδιά. Νομίζω η συνάντηση περισσότερο με τραυμάτισε παρά με βοήθεια. Κάπου ένιωσα ότι υπήρχαν σαν έγνοια στο μυαλό της αλλά ένιωσα και τον φόβο της. Ότι ίσως κινδυνεύσει η οικογένειά της; Δεν ξέρω. Συναισθηματικά αν και ταράχτηκε κάνοντας με να νιώσω ότι σήμαινα κάτι για εκείνη, ένιωσα κάτι που δεν μου άρεσε. Απλά σηκώθηκα και έφυγα και δεν νομίιζω ότι θα μπορέσει να με ξαναβρεί. Δεν ξέρω αν είναι παρόρμηση, θυμός ή κάτι άλλο. Αλλά στην παρούσα φάση δεν θέλω να την δω ξανά.

    Όμως, από αυτή την σύντομη συνάντηση έμαθα το όνομά του πατέρα μου και ότι αυτός δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά (με βάση τα λεγόμενά της). Κατάφερα και έμαθα κάποια πράγματα για αυτόν. Τον βρηκα και στο φβ και εκεί κατάλαβα γιατί αυτή με αναγνώρισε, μοιάζουμε πολύ. Αυτό που με βασανίζει είναι το τι να κάνω. Να πάω και να ταράξω και εκείνον; Να τον αφήσω στην ηρεμία του; Και αν αντιδράσει και αυτός κάπως; Δεν ξέρω αν μπορώ να διαχειριστώ ξανά την απόρριψη. Κοιτάω τις φωτογραφίες τοιυ και προσπαθώ να τον ψυχολογήσω. Μια χαρά άνθρωπος φαίνεται αλλά και εγώ δεν παίζω σε ταινία να αγκαλιαστούμε και να κλάιμε μαζί. Φοβάμαι ότι απλά θα με διώξει. Όλα αυτά τα γράφω εδώ γιατί δεν μπορώ να τα συζητήσω ούτε με τους γονείς μου, ούτε με τους φίλους μου.

     

    Καλημέρα.

    Δεν έχω προσωπική εμπειρία αλλά θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σου που ίσως σε βοηθήσουν να πάρεις καλύτερες αποφάσεις.

    Προσωπικά θεωρώ ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς θα έπρεπε να αναζητούν το παιδί, να επιδιώκουν κάποια επικοινωνία μαζί του και όχι το ανάποδο. Εφόσον δεν το είχε κάνει η μητέρα σου μέχρι σήμερα, μάλλον δεν ήθελε να αναστατώσει την δική της ζωή και όχι τόσο τη δική σου. Και σκέψου πόσο θα ''αναστατωθεί'' η ζωή του βιολογικού σου πατέρα που έχει και άγνοια για το ότι έχει παιδί. Αν αποφασίσεις τελικά να τον προσεγγίσεις ψάξε λίγο παραπάνω πληροφορίες για την ζωή του, π.χ. αν είναι παντρεμένος, αν έχει παιδιά, τι δουλειά κάνει, κ.α. Θεωρώ ότι έχει μεγάλη σημασία αν έχει παιδιά για παράδειγμα γιατί θα έχει διαφορετική αντίδραση πιστεύω.

     

    Να σου πω και μια περίπτωση από συγγενικό μου πρόσωπο. Ο ξάδερφος μου είχε υιοθετηθεί από βρεφική ηλικία. Μεγάλωσε ως μοναχοπαίδι, με πολλή αγάπη και φροντίδα αλλά δεν του είπαν ποτέ ότι ήταν υιοθετημένος. Το έμαθε ενήλικας πια (κοντά στη δική σου ηλικία), από τρίτα πρόσωπα και το σοκ γι' αυτόν ήταν μεγάλο. Αυτό το αναφέρω για να ξέρεις πόσο καλά κάναν οι γονείς σου που δεν σου το έκρυψαν ποτέ.

    Αναζήτησε και βρήκε πληροφορίες για την βιολογική του μητέρα. Έμαθε ποια είναι, που ζει (σε άλλη πόλη), την οικογενειακή της κατάσταση. Δεν πήγε όμως ποτέ να την συναντήσει. Δεν φοβάται την απόρριψη. Δεν έχει την ανάγκη της αποδοχής γιατί όπως σου είπα έχει την απόλυτη αγάπη και την λατρεία των θείων μου. Το θέμα είναι ότι και η βιολογική του μητέρα γνωρίζει και έχει πληροφορίες για το παιδί. Αυτό το ξέρουμε σίγουρα. Και όπως κατάλαβες ποτέ δεν θέλησε επικοινωνία μαζί του μέχρι σήμερα. Για τον βιολογικό του πατέρα δεν γνωρίζει τίποτα.

     

    Σου εύχομαι ότι καλύτερο και μην απογοητεύεσαι ότι και να γίνει, όποια εξέλιξη και να έχει η αναζήτηση σου. Και μόνο το γεγονός ότι μεγάλωσες σε μια ωραία οικογένεια και αγαπήθηκες θα έπρεπε να σε κάνει ευτυχισμένο.  

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 6/6/2022 at 3:54 ΜΜ, Lost_illusion είπε:

     

    Όχι δεν σε παρεξηγώ, ίσως να χεις και δίκιο. Παρόλα αυτά το θέμα μου είναι βασικά πως θα αντιδράσει ο πατέρας μου. Όλα τα άλλα είναι damage control. Αν πρέπει να πάρω το ρίσκο να τον δω ή όχι. Αν το συζητήσω μαζί τους θα τους πικράνω δεν το θέλω. Αν ο αδερφός μου ήταν λίγο μεγαλύτερος θα το συζητούσα μαζί του. Για την μητέρα δεν με νοιάζει τόσο γιατί στο μυαλό μου αυτή έφταιγε περισσότερο. Παρότι πληγώθηκα μου επιβεβαίωσε ότι δεν νοιάστηκε για μενα. Ο πατέρας όμως δεν ήξερε ποτέ για μενα, σκέφτομαι αν θα έπρεπε να ξέρει. Τον είδα στο φβ και μοιάζουμε τόσο πολύ. Έχουμε τα ίδια μάτια. Είναι σε μια φωτό που χαμογελάει και τον κοιτάω κάθε βράδυ προσπαθώ να φανταστώ πως θα αντιδράσει.

    Έχω ανάγκη να μιλήσω ναι. Ταυτόχρονα φοβάμαι μην αντιδράσει άσχημα ο βιολογικός πατέρας.

     

    Καλησπέρα,

    Λυπάμαι πολύ που η πρώτη επαφή με τη βιολογική μητέρα σου άφησε μια πικρή γεύση. Έχεις κάθε δικαίωμα να γνωρίζεις κι έχεις κάθε δικαίωμα να γνωστοποιήσεις την ύπαρξή σου στον βιολογικό πατέρα. Ακόμη κι αν δεν γνωρίζει τίποτα, νομίζω ότι έχει δικαίωμα να μάθει και να αποφασίσει ο ίδιος αν και πως θα το διαχειριστεί. Να θυμάσαι πως κι εκείνοι ίσως χρειαστούν χρόνο για να διαχειριστούν την πληροφορία. Σε κάθε περίπτωση, δεν είσαι μόνος. Έχεις μια οικογένεια που σε επέλεξε και σε αγάπησε και σε αγαπάει ό,τι κι αν γίνει. Ακόμη κι αν οι βιολογικοί γονείς δεν θελήσουν να αποκτήσουν κάποια σχέση μαζί σου, τουλάχιστον δεν θα ζεις πια στην άγνοια και θα μπορείς να συμπληρώσεις το παζλ της προσωπικής σου ιστορίας. Όλα να πάνε καλά! Αν χρειαστείς μια φίλη να το συζητήσεις, μη διστάσεις να μου στείλεις στο inbox. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    22 hours ago, AvocadoMama said:

     

    Καλησπέρα,

    Λυπάμαι πολύ που η πρώτη επαφή με τη βιολογική μητέρα σου άφησε μια πικρή γεύση. Έχεις κάθε δικαίωμα να γνωρίζεις κι έχεις κάθε δικαίωμα να γνωστοποιήσεις την ύπαρξή σου στον βιολογικό πατέρα. Ακόμη κι αν δεν γνωρίζει τίποτα, νομίζω ότι έχει δικαίωμα να μάθει και να αποφασίσει ο ίδιος αν και πως θα το διαχειριστεί. Να θυμάσαι πως κι εκείνοι ίσως χρειαστούν χρόνο για να διαχειριστούν την πληροφορία. Σε κάθε περίπτωση, δεν είσαι μόνος. Έχεις μια οικογένεια που σε επέλεξε και σε αγάπησε και σε αγαπάει ό,τι κι αν γίνει. Ακόμη κι αν οι βιολογικοί γονείς δεν θελήσουν να αποκτήσουν κάποια σχέση μαζί σου, τουλάχιστον δεν θα ζεις πια στην άγνοια και θα μπορείς να συμπληρώσεις το παζλ της προσωπικής σου ιστορίας. Όλα να πάνε καλά! Αν χρειαστείς μια φίλη να το συζητήσεις, μη διστάσεις να μου στείλεις στο inbox. 

    Σε ευχαριστώ για την στήριξη σου.  Κάπως έτσι το σκέφτομαι και εγώ. Αν ισχύουν αυτά που ξέρω, αυτός ο άνθρωπος έχει ακόμα ένα παιδί εμένα για το οποίο κάποιοι διάλεξαν να μην το μάθει ποτέ και αν δεν του το πω ούτε εγώ θα περάσει την ζωή του χωρίς να το ξέρει. Υπάρχει ένα κομμάτι μέσα μου που αναρωτιέται τι νόημα έχει όλο αυτό. Έχουμε γύρω στα 15 χρόνια διαφορά, είμαι μεγαλωμένος. Δεν θα μπορέσει να να ο πατέρας μου  με την έννοια ότι δεν χρειάζομαι. Έχω κολλήσει. Κοιτάω το φβ του. Βλέπω έναν άνθρωπο  που  μου μοιάζει τόσο πολύ. Θεωρητικά  θα μπορούσε να ναι συνωνυμία αυτός που κοιτάω  αλλά δεν έχει  συχνό επίθετο και όνομα. Και μοιάζουμε τόσο πολύ. Δηλαδή θα δει έναν άγνωστο καιι θα του πει μάλλον είμαι γιος σου από τη μια θα σκεφτεί ότι είμαι τρελός και από την άλλη ότι μοιάζουμε πολύ. Δεν ξέρω αν θα ναι ψυχρός ή όχι. Σκέφτομαι ότι αυτοί οι παιδικοί  έρωτες  δεν σβήννουν εύκολα, δεν είναι ξεπέτα της μιας  βραδίας. Δεν ζητάω βέβαια κάτι από αυτόν (από οικονομικής άποψης). Από συναισθηματικής μάλλον ζητάω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 5/6/2022 at 9:48 ΜΜ, Lost_illusion είπε:

    Έκανα εδώ λογαριασμό γιατί θα ήθελα να ακούσω την γνώμη κάποιων ανθρώπων που έχουν παιδιά οπότε ίσως μπορέσουν να με καθοδηγήσουν λίγο. Συγγνώμη για το σεντόνι που θα ακολουθήσει

     

    Είμαι 24 χρονών υιοθετημένος. Το γεγονός ότι είμαι υιοθετημένος δεν μπορώ να ανακαλέσω ακριβώς στην μνήμη μου πως το έμαθα, μάλλον μεγάλωσα γνωρίζοντας το. Οι γονείς μου έχουν και βιολογικό τους παιδί, εγώ τα ήξερα όλα μέσες άκρες. Μεγάλωσα πολύ όμορφα, αγαπώ και αγαπιέμαι από του γονείς και τον θετό αδερφό μου. Πάντα με έτρωγε να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς. Γνώρισα την βιολογική μητέρα μου και βρήκα κάτι καλύτερο από αυτό που περίμενα να βρω. Στο μυαλό μου πάντα θεωρούσα ότι όποιος δίνει το παιδί του για υιοθεσία είναι κάποιος περιθωριοποιημένος, αλκοολικός, χρήστης ναρκωτικών ή κάτι κακό εν γένει. Αλλά απέναντι μου είχα μια γυναίκα που "κοινωνικά" ήταν high class ας πουμε.Ψάχνοντας πολύ (κρυφά από τους θετούς δυστυχώς) κατάφερα και την βρήκα. Με το που με είδε με κατάλαβε. Από την μια όντως λες το ένστικοτης μάνας ή οτιδήποτε άλλο από την άλλη με εβγαλε από μια δύσκολη εισαγωγή, γιατί μέχρι να σιγουρευτείς τι και πως πάντα σκέφτεσαι ότι έχεις κάνει λάθος. Την βρήκα στην δουλειά της, είχαμε μια πολύ σύντομη επαφή. Έχει κάνει οικογένεια με παιδιά. Νομίζω η συνάντηση περισσότερο με τραυμάτισε παρά με βοήθεια. Κάπου ένιωσα ότι υπήρχαν σαν έγνοια στο μυαλό της αλλά ένιωσα και τον φόβο της. Ότι ίσως κινδυνεύσει η οικογένειά της; Δεν ξέρω. Συναισθηματικά αν και ταράχτηκε κάνοντας με να νιώσω ότι σήμαινα κάτι για εκείνη, ένιωσα κάτι που δεν μου άρεσε. Απλά σηκώθηκα και έφυγα και δεν νομίιζω ότι θα μπορέσει να με ξαναβρεί. Δεν ξέρω αν είναι παρόρμηση, θυμός ή κάτι άλλο. Αλλά στην παρούσα φάση δεν θέλω να την δω ξανά.

    Όμως, από αυτή την σύντομη συνάντηση έμαθα το όνομά του πατέρα μου και ότι αυτός δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά (με βάση τα λεγόμενά της). Κατάφερα και έμαθα κάποια πράγματα για αυτόν. Τον βρηκα και στο φβ και εκεί κατάλαβα γιατί αυτή με αναγνώρισε, μοιάζουμε πολύ. Αυτό που με βασανίζει είναι το τι να κάνω. Να πάω και να ταράξω και εκείνον; Να τον αφήσω στην ηρεμία του; Και αν αντιδράσει και αυτός κάπως; Δεν ξέρω αν μπορώ να διαχειριστώ ξανά την απόρριψη. Κοιτάω τις φωτογραφίες τοιυ και προσπαθώ να τον ψυχολογήσω. Μια χαρά άνθρωπος φαίνεται αλλά και εγώ δεν παίζω σε ταινία να αγκαλιαστούμε και να κλάιμε μαζί. Φοβάμαι ότι απλά θα με διώξει. Όλα αυτά τα γράφω εδώ γιατί δεν μπορώ να τα συζητήσω ούτε με τους γονείς μου, ούτε με τους φίλους μου

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγώ θα σου απαντήσω σαν θετή μητέρα. Αρχικά θα ήθελα πολύ το παιδί μου να μου έχει μιλήσει για το ότι θέλει να συναντήσει τους βιολογικους του γονείς, χωρίς να φοβάται ότι θα στεναχωρηθώ. Ακόμα κι αν νιώσω άβολα θα ήθελα πολύ να το ξέρω και να μπορέσω να το βοηθήσω και να το στηρίξω. Αν ήθελε, θα πήγαινα μαζί του στη συνάντηση ώστε ακόμα κι αν βιώσει για δεύτερη φορά την απόρριψη,να είμαι διπλα του. Για αυτό εγώ θα σου πρότεινα να σκεφτείς να μιλήσεις με τους θετους σου γονείς. Επίσης, όπως κάθε παιδί έχει το δικαίωμα να ξέρει από μικρή ηλικία για την υιοθεσία του, έτσι και ο βιολογικός πατέρας έχει δικαίωμα να μάθει έστω και τώρα πως έχει ένα παιδί. Αυτό που θα σου πρότεινα επίσης είναι να βρεις κάποια ομάδα με άλλους υιοθετημένους και σίγουρα συμφωνω με τον @kotsifikos  στο θέμα του ειδικού.

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 6/10/2022 at 4:54 PM, EkateriniZ said:

    Εγώ θα σου απαντήσω σαν θετή μητέρα. Αρχικά θα ήθελα πολύ το παιδί μου να μου έχει μιλήσει για το ότι θέλει να συναντήσει τους βιολογικους του γονείς, χωρίς να φοβάται ότι θα στεναχωρηθώ. Ακόμα κι αν νιώσω άβολα θα ήθελα πολύ να το ξέρω και να μπορέσω να το βοηθήσω και να το στηρίξω. Αν ήθελε, θα πήγαινα μαζί του στη συνάντηση ώστε ακόμα κι αν βιώσει για δεύτερη φορά την απόρριψη,να είμαι διπλα του. Για αυτό εγώ θα σου πρότεινα να σκεφτείς να μιλήσεις με τους θετους σου γονείς. Επίσης, όπως κάθε παιδί έχει το δικαίωμα να ξέρει από μικρή ηλικία για την υιοθεσία του, έτσι και ο βιολογικός πατέρας έχει δικαίωμα να μάθει έστω και τώρα πως έχει ένα παιδί. Αυτό που θα σου πρότεινα επίσης είναι να βρεις κάποια ομάδα με άλλους υιοθετημένους και σίγουρα συμφωνω με τον @kotsifikos  στο θέμα του ειδικού.

    Χαίρομαι που υπάρχει μια θετή μητέρα γιατί ίσως με καταλάβεις περισσότερο..

     

    Φοβάμαι ότι θα τους στεναχωρήσω. Βασικά το ξέρω ότι θα στεναχωρηθούν. Ταυτόχρονα όσο εγωιστικό και να ακούγεται, μάλλον το να βρεις τους βιολογικούς σου γονείς είναι μοναχική υπόθεση. Θα το έλεγα στον αδερφό μου (τον γιο των θετών μου) αλλά είναι σχετικά μικρός.

    Ομάδα με υιοθετημένους δεν έψαξα ποτέ, δεν ξέρω καν αν υπάρχει.

    Πάντως..

    βρήκα τον βιολογικό μου πατέρα. Υπάρχουν τα καλά και τα κακά νέα. Τα καλά είναι ότι πέραν του αρχικού τεράστιου σοκ ήταν κάτι παραπάνω από εγκάρδιος. Δεν ήξερε τίποτα για μενα. Είμαστε ίδιοι. Γυρνάει και μου λέει πως λένε για τον έναν του γιο ότι του μοιάζει πολύ, αλλά το λένε επειδή δεν έχουν δει εσένα. Μαγκάλιασε, με φίλησε, έκλαψε.

     

    Τα κακά νέα. Έγινε πυρ και μανία με τους γονείς του. Με δυο λόγια ήξεραν για την εγκυμοσύνη της μάνας μου και πάνω κάτω είχαν κάνει κάποιες ενέργειες απλά να εξαφανιστεί αυτή από τη ζωή του γιατί ας πουμε ο γιος τους της έπεφτε πολύς (κοινωνικά και καλά) και ήταν και μικρός και ήθελαν να σπουδάσει κτλ κτλ. Σίριαλ κανονικό. Έχει τσακωθεί πάρα πολύ με τους δικούς του (τους ο θεός να τους κάνει παππούδες μου). Είπε θα κάνουμε DNΑ αλλά πραγματικά για να μαστε 100%. Γιατί οι γονείς του το επιβεβαίωσαν, εμείς είμαστε ίδιοι μέχρι και ένα σημάδι έχουμε αλλά οκ ας μιλήσει και η επιστήμη. Με γνώρισε στα παιδιά του, είναι χωρισμένος τώρα αλλά έχει πολύ καλές σχέσεις μετην γυναίκα του (και σε αυτή με γνώρισε). Επίσης με "πιέζει" να γνωρίσει τους θετούς μοιυ γονείς. Μου λέει ότι οκ ας περιμένουμε τα αποτελέσματα αλλά θέλει να τους δει. Είναι κάπως κτητικός και θυμωμένος θα έλεγα. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 15/6/2022 at 9:46 ΜΜ, Lost_illusion είπε:

    Χαίρομαι που υπάρχει μια θετή μητέρα γιατί ίσως με καταλάβεις περισσότερο..

     

    Φοβάμαι ότι θα τους στεναχωρήσω. Βασικά το ξέρω ότι θα στεναχωρηθούν. Ταυτόχρονα όσο εγωιστικό και να ακούγεται, μάλλον το να βρεις τους βιολογικούς σου γονείς είναι μοναχική υπόθεση. Θα το έλεγα στον αδερφό μου (τον γιο των θετών μου) αλλά είναι σχετικά μικρός.

    Ομάδα με υιοθετημένους δεν έψαξα ποτέ, δεν ξέρω καν αν υπάρχει.

    Πάντως..

    βρήκα τον βιολογικό μου πατέρα. Υπάρχουν τα καλά και τα κακά νέα. Τα καλά είναι ότι πέραν του αρχικού τεράστιου σοκ ήταν κάτι παραπάνω από εγκάρδιος. Δεν ήξερε τίποτα για μενα. Είμαστε ίδιοι. Γυρνάει και μου λέει πως λένε για τον έναν του γιο ότι του μοιάζει πολύ, αλλά το λένε επειδή δεν έχουν δει εσένα. Μαγκάλιασε, με φίλησε, έκλαψε.

     

    Τα κακά νέα. Έγινε πυρ και μανία με τους γονείς του. Με δυο λόγια ήξεραν για την εγκυμοσύνη της μάνας μου και πάνω κάτω είχαν κάνει κάποιες ενέργειες απλά να εξαφανιστεί αυτή από τη ζωή του γιατί ας πουμε ο γιος τους της έπεφτε πολύς (κοινωνικά και καλά) και ήταν και μικρός και ήθελαν να σπουδάσει κτλ κτλ. Σίριαλ κανονικό. Έχει τσακωθεί πάρα πολύ με τους δικούς του (τους ο θεός να τους κάνει παππούδες μου). Είπε θα κάνουμε DNΑ αλλά πραγματικά για να μαστε 100%. Γιατί οι γονείς του το επιβεβαίωσαν, εμείς είμαστε ίδιοι μέχρι και ένα σημάδι έχουμε αλλά οκ ας μιλήσει και η επιστήμη. Με γνώρισε στα παιδιά του, είναι χωρισμένος τώρα αλλά έχει πολύ καλές σχέσεις μετην γυναίκα του (και σε αυτή με γνώρισε). Επίσης με "πιέζει" να γνωρίσει τους θετούς μοιυ γονείς. Μου λέει ότι οκ ας περιμένουμε τα αποτελέσματα αλλά θέλει να τους δει. Είναι κάπως κτητικός και θυμωμένος θα έλεγα. 

    Χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτήν εξέλιξη. Ειλικρινά χαίρομαι σαν να ήσουν δικός μου άνθρωπος. 

    Ο βιολογικός σου πατέρας άξιζε να γνωρίζει και άξιζε να έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος πως νιώθει για όλα αυτά. Κι εσύ αξίζεις να έχεις δύο οικογένειες που σε θέλουν και σε αγαπούν. Σύντομα θα έχεις και τα επίσημα αποτελέσματα dna. Είμαι βέβαιη ότι σε συνεργασία με τον βιολογικό πατέρα μπορείτε να βρείτε έναν τρόπο να γνωριστεί με τους γονείς σου χωρίς εκείνοι να νιώσουν απειλή. Εσύ πως νιώθεις με όλα αυτά; Υπάρχει κάποιος κοντινός σου άνθρωπος στον οποίο έχεις μιλήσει ή μπορείς να μιλήσεις για να το μοιραστείς όλο αυτό; 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα