Recommended Posts

    Καλησπερα και καλή χρόνια σε όλες τις μανούλες βίωσα και εγω τον ενδομήτριο θάνατο στην 37 εβδομάδα  και γέννησα με καισαρική τομή . δεν θελω να επεκταθώ στο θέμα και για τις μανούλες που διαβάζουν και σοκάρονται αλλά και για μενα που σημασία δεν έχει πως και γιατί ( αφού τελικά δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν ένα ΤΥΧΑΙΟ γεγονός όπως μας είπαν 1 στις 200 ) πλέον αφού συνηδητοποιησα το το συνέβη θα ηθελα αν κάποια μανούλα είχε ανάλογη εμπειρία  να μου πει μετά από ποσό καιρό εμεινε έγκυος  αν εμεινε εύκολα και αν η επόμενη εγκυμοσυνη είχε προβλήματα .. Ο γιατρός μου είπε να ξεκινησω προσπάθειες σε 6-9 μήνες ένας άλλος μου είπε ότι μπορω αμεσως και στο φόρουμ διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έμειναν έγκυες μετά από 4 μήνες . 

    ευχαριστώ εκ των προτέρων 

    Ι+Χ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σας.

    Ο γιατρός μου είχε προτείνει αναμονή τουλάχιστον 9 μηνών όπως προτείνει μετά από οποιονδήποτε τοκετό ώστε να επανέλθει ο οργανισμός μετά την εγκυμοσύνη. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απαγορευτικό μικρότερο χρονικό κενό (ακόμα και 3 μήνες από τον τοκετό). Προσωπικά επέλεξα να περιμένω όντως 9 μήνες γιατί μου ταίριαξε και ψυχολογικά.

    Η δεύτερη εγκυμοσύνη δεν είχε κανένα πρόβλημα όπως ούτε και η πρώτη (τυχαίο γεγονός και σε εμάς) απλά είχε παραπάνω άγχος. Πολύ παραπάνω άγχος. Πάρα πολύ!

    Πήγαν όλα καλά τελικά και γέννησα φυσιολογικά (vbac) με 18 μήνες διαφορά μεταξύ των τοκετών.

     

    Για μένα πριν κάνεις το επόμενο βήμα και προχωρήσεις σε εγκυμοσύνη το βασικό είναι να είστε έτοιμοι ψυχολογικά εσύ και ο σύζυγος. Το διαχειρίζεσαι; Έχεις υποστήριξη από το περιβάλλον σου ή και από ειδικό;

     

    Δυστυχώς οι απώλειες αυτές είναι μεγάλο ταμπού στην Ελλάδα και δεν υποστηρίζονται σωστά ούτε από το ιατρικό προσωπικό ούτε από το περιβάλλον. Εκφράσεις τύπου "ξέχασε το", "δεν πειράζει, θα κάνεις άλλο", "μικρή είσαι ακόμη" δεν βοηθούν τους γονείς να διαχειριστούν το πένθος τους, ακριβώς το αντίθετο κάνουν. 

     

    Προσωπική μου άποψη είναι να δώσετε λίγο χρόνο ώστε να νιώσετε σίγουροι ότι θα μπορέσετε να υποστηρίξετε ψυχολογικά και οι δύο μια νέα εγκυμοσύνη και έπειτα να προχωρήσετε με τη σύμφωνη γνώμη του γιατρού.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 27/1/2022 at 6:05 ΜΜ, iliana17 είπε:

    Καλησπερα και καλή χρόνια σε όλες τις μανούλες βίωσα και εγω τον ενδομήτριο θάνατο στην 37 εβδομάδα  και γέννησα με καισαρική τομή . δεν θελω να επεκταθώ στο θέμα και για τις μανούλες που διαβάζουν και σοκάρονται αλλά και για μενα που σημασία δεν έχει πως και γιατί ( αφού τελικά δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα αλλά ήταν ένα ΤΥΧΑΙΟ γεγονός όπως μας είπαν 1 στις 200 ) πλέον αφού συνηδητοποιησα το το συνέβη θα ηθελα αν κάποια μανούλα είχε ανάλογη εμπειρία  να μου πει μετά από ποσό καιρό εμεινε έγκυος  αν εμεινε εύκολα και αν η επόμενη εγκυμοσυνη είχε προβλήματα .. Ο γιατρός μου είπε να ξεκινησω προσπάθειες σε 6-9 μήνες ένας άλλος μου είπε ότι μπορω αμεσως και στο φόρουμ διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έμειναν έγκυες μετά από 4 μήνες . 

    ευχαριστώ εκ των προτέρων 

    Ι+Χ

    Κοπέλα μου λυπάμαι πολύ για αυτό που σου συνέβη. Δεν ξέρω να σου απαντήσω σε αυτό που ρωτάς αλλά επειδή έτυχε αντίστοιχο συμβάν στην 32η εβδομάδα σε κοντινό μου άνθρωπο, που μετά απέκτησε ένα παιδάκι σχεδόν 2 ετών σήμερα, θα σου πρότεινα να βρεις ένα γιατρό που ειδικεύεται σε κυήσεις υψηλού κινδύνου και να σε καθοδηγήσει πως να κινηθείς. Η δική μου περίπτωση άλλαξε γιατρό, βρήκε αιματολογο, ενδοκρινολόγο που την παρακολουθούσαν, έμεινε έγκυος μετά από ένα χρόνο, έκανε αντιπηκτικες ενέσεις στην εγκυμοσύνη κ δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα. Απλώς γέννησε με καισαρική με το που μπήκε στην 36η εβδομάδα. Σου εύχομαι ο,τι καλύτερο και με ένα γερό παιδάκι.

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, Lenia16 είπε:

    Κοπέλα μου λυπάμαι πολύ για αυτό που σου συνέβη. Δεν ξέρω να σου απαντήσω σε αυτό που ρωτάς αλλά επειδή έτυχε αντίστοιχο συμβάν στην 32η εβδομάδα σε κοντινό μου άνθρωπο, που μετά απέκτησε ένα παιδάκι σχεδόν 2 ετών σήμερα, θα σου πρότεινα να βρεις ένα γιατρό που ειδικεύεται σε κυήσεις υψηλού κινδύνου και να σε καθοδηγήσει πως να κινηθείς. Η δική μου περίπτωση άλλαξε γιατρό, βρήκε αιματολογο, ενδοκρινολόγο που την παρακολουθούσαν, έμεινε έγκυος μετά από ένα χρόνο, έκανε αντιπηκτικες ενέσεις στην εγκυμοσύνη κ δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα. Απλώς γέννησε με καισαρική με το που μπήκε στην 36η εβδομάδα. Σου εύχομαι ο,τι καλύτερο και με ένα γερό παιδάκι.

     

     Ευχαριστώ πολύ για την απαντηση χωρισ να θελω να γίνομαι αδιάκριτη εντόπισαν κάτι η το αποδώσανε σε τυχαίο γεγονος ; Σκέφτομαι να μείνω σε αυτόν το γιατρό λόγω του ότι έχει το ιστορικό μου και γνωρίζει και την κατάσταση όποτε πιστεύω ότι την επόμενη φορά θα είναι ακόμα πιο αυστηρός ως προς τις εξετάσεις κτλπ. (χωρίς να πιστεύω ότι φταίει σε κάτι π άνθρωπος ) Απλα θελω γρήγορα να μείνω έγκυος και να κρατήσω ένα μωράκι στην αγκαλιά μου και μετανιώνω για την καισαρική αλλά εκείνη την στιγμή μου φαινόταν αβάσταχτος ο φυσιολογικός τοκετός .Τωρα που είμαι πιο ήρεμη πιστεύω έκανα λάθος επιλογή αφού όσο ψάχνω το θέμα διαπιστώνω ότι μέχρι και 2 χρόνια  προτείνουν  νέα καισαρική μετά από καισαρική 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λυπάμαι πολύ που ακούω ότι υπάρχουν και άλλες κοπέλες που βιώνουν αυτή την απώλεια. Εγώ γέννησα το μωράκι μου φυσιολογικά στις 21 εβδομάδες όταν πήγα για την β επιπέδου διαπιστώθηκε ότι η καρδιά του δεν χτυπάει. Το πόρισμα λέει ότι ένας ιός το έκανε όλο αυτό. Προσπαθούσα πέντε χρόνια με τρεις αποβολές στο παρελθόν η μία μόνο βέβαια με αποξεση η άλλες δύο έφυγε μόνο του. Μέχρι πριν μια εβδομάδα δεν γνώριζα καν τη ύπαρξη αυτής της επιπλοκής. Όλα τα άλλα ήταν άριστα. Δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσω ποτέ και κυρίως δεν ξέρω γιατί ο Κύριος δεν βοήθησε να μείνει στη ζωή. Μήπως είναι σημάδι ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε ξανά.;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    On 29/1/2022 at 1:20 ΠΜ, iliana17 είπε:

     Ευχαριστώ πολύ για την απαντηση χωρισ να θελω να γίνομαι αδιάκριτη εντόπισαν κάτι η το αποδώσανε σε τυχαίο γεγονος ; Σκέφτομαι να μείνω σε αυτόν το γιατρό λόγω του ότι έχει το ιστορικό μου και γνωρίζει και την κατάσταση όποτε πιστεύω ότι την επόμενη φορά θα είναι ακόμα πιο αυστηρός ως προς τις εξετάσεις κτλπ. (χωρίς να πιστεύω ότι φταίει σε κάτι π άνθρωπος ) Απλα θελω γρήγορα να μείνω έγκυος και να κρατήσω ένα μωράκι στην αγκαλιά μου και μετανιώνω για την καισαρική αλλά εκείνη την στιγμή μου φαινόταν αβάσταχτος ο φυσιολογικός τοκετός .Τωρα που είμαι πιο ήρεμη πιστεύω έκανα λάθος επιλογή αφού όσο ψάχνω το θέμα διαπιστώνω ότι μέχρι και 2 χρόνια  προτείνουν  νέα καισαρική μετά από καισαρική 

    Υπάρχει καθυστέρηση στην εμφάνιση των μηνυμάτων αλλά θα προσπαθήσω να απαντήσω.

    Βγάλε από το μυαλό σου ότι έκανες λάθος επιλογή. Στην ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόσουν καμία απόφαση δεν μπορούσες να πάρεις. Συμφωνώ ότι η καισαρική δεν είναι η καλύτερη επιλογή σε αυτές τις περιπτώσεις αλλά ακόμα και αν το ήξερες εκ των προτέρων δεν ήσουν σε θέση να το σκεφτείς/αποφασίσεις. Εγώ θυμάμαι ότι δεν έβλεπα καν μπροστά μου, μόνο θολούρα και ζαλάδα.

     

    Και εμένα μου φαινόταν μεγάλο το διάστημα αναμονής αλλά τελικά μου χρειαζόταν. Ήθελα χρόνο να επεξεργαστώ το θάνατο της κόρης μου, να το δουλέψω με την ψυχολόγο και τελικά να είμαι πιο δυνατή στην επόμενη εγκυμοσύνη.

     

    Εγώ συνέχισα με τον ίδιο γιατρό γιατί δεν είχα κάποιο πρόβλημα με τον άνθρωπο. Άλλαξα όμως στο γ τρίμηνο γιατί συνειδητοποίησα ότι ο γιατρός μου ήταν πολύ αγχωμενος για την έκβαση της εγκυμοσύνης μου! Δεν μπορώ να πω, έδειξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και ήταν λογικό να έχει κ εκείνος άγχος γιατί δεν ήθελε να το ξαναζήσει. Σε εμένα όμως έκανε κακό. Είχα κάνει πολύ δουλειά για να καταφέρω να μένω ήρεμη και να νιώθω τον γιατρό έτσι δεν με βοηθούσε. Βρήκα έναν άλλο που ένιωθα εμπιστοσύνη και εξέπεμπε απίστευτη ηρεμία. Και τελικά γέννησα με τον νέο και είχα πολύ καλή εμπειρία.

     

    22 ώρες πρίν, GBAL είπε:

    Λυπάμαι πολύ που ακούω ότι υπάρχουν και άλλες κοπέλες που βιώνουν αυτή την απώλεια. Εγώ γέννησα το μωράκι μου φυσιολογικά στις 21 εβδομάδες όταν πήγα για την β επιπέδου διαπιστώθηκε ότι η καρδιά του δεν χτυπάει. Το πόρισμα λέει ότι ένας ιός το έκανε όλο αυτό. Προσπαθούσα πέντε χρόνια με τρεις αποβολές στο παρελθόν η μία μόνο βέβαια με αποξεση η άλλες δύο έφυγε μόνο του. Μέχρι πριν μια εβδομάδα δεν γνώριζα καν τη ύπαρξη αυτής της επιπλοκής. Όλα τα άλλα ήταν άριστα. Δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσω ποτέ και κυρίως δεν ξέρω γιατί ο Κύριος δεν βοήθησε να μείνει στη ζωή. Μήπως είναι σημάδι ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε ξανά.;

    Λυπάμαι πολύ για τις απώλειες σου. Μόνο να φανταστώ μπορώ πως είναι να είναι η μία μετά την άλλη.

    Δεν ξέρω να σου πω γιατί δεν βοήθησε, ούτε το μωρό σου ούτε τόσο άλλο κόσμο που του συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Ξέρω όμως ότι συμβαίνουν πολλά κακά πράγματα στις ζωές μας και σε καμία περίπτωση δεν θα το θεωρούσα σημάδι. Αν εσύ μέσα σου θέλεις να προσπαθήσεις ξανά να το κάνεις, αν δεν το νιώθεις να μην προχωρήσεις.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 hours ago, Zuchi said:

    Υπάρχει καθυστέρηση στην εμφάνιση των μηνυμάτων αλλά θα προσπαθήσω να απαντήσω.

    Βγάλε από το μυαλό σου ότι έκανες λάθος επιλογή. Στην ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόσουν καμία απόφαση δεν μπορούσες να πάρεις. Συμφωνώ ότι η καισαρική δεν είναι η καλύτερη επιλογή σε αυτές τις περιπτώσεις αλλά ακόμα και αν το ήξερες εκ των προτέρων δεν ήσουν σε θέση να το σκεφτείς/αποφασίσεις. Εγώ θυμάμαι ότι δεν έβλεπα καν μπροστά μου, μόνο θολούρα και ζαλάδα.

     

    Και εμένα μου φαινόταν μεγάλο το διάστημα αναμονής αλλά τελικά μου χρειαζόταν. Ήθελα χρόνο να επεξεργαστώ το θάνατο της κόρης μου, να το δουλέψω με την ψυχολόγο και τελικά να είμαι πιο δυνατή στην επόμενη εγκυμοσύνη.

     

    Εγώ συνέχισα με τον ίδιο γιατρό γιατί δεν είχα κάποιο πρόβλημα με τον άνθρωπο. Άλλαξα όμως στο γ τρίμηνο γιατί συνειδητοποίησα ότι ο γιατρός μου ήταν πολύ αγχωμενος για την έκβαση της εγκυμοσύνης μου! Δεν μπορώ να πω, έδειξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και ήταν λογικό να έχει κ εκείνος άγχος γιατί δεν ήθελε να το ξαναζήσει. Σε εμένα όμως έκανε κακό. Είχα κάνει πολύ δουλειά για να καταφέρω να μένω ήρεμη και να νιώθω τον γιατρό έτσι δεν με βοηθούσε. Βρήκα έναν άλλο που ένιωθα εμπιστοσύνη και εξέπεμπε απίστευτη ηρεμία. Και τελικά γέννησα με τον νέο και είχα πολύ καλή εμπειρία.

     

    Λυπάμαι πολύ για τις απώλειες σου. Μόνο να φανταστώ μπορώ πως είναι να είναι η μία μετά την άλλη.

    Δεν ξέρω να σου πω γιατί δεν βοήθησε, ούτε το μωρό σου ούτε τόσο άλλο κόσμο που του συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Ξέρω όμως ότι συμβαίνουν πολλά κακά πράγματα στις ζωές μας και σε καμία περίπτωση δεν θα το θεωρούσα σημάδι. Αν εσύ μέσα σου θέλεις να προσπαθήσεις ξανά να το κάνεις, αν δεν το νιώθεις να μην προχωρήσεις.

    Η αλήθεια είναι ότι αν και τόσες λίγες ημέρες μετά αισθάνομαι ότι το θέλω πολύ και θέλω να το προσπαθήσουμε ξανά. Ελπίζω αυτή τη φορά η τύχη να είναι με το μέρος μας. Λένε μετά από γεννά όπως κάναμε. Εμείς ότι έρχεται πιο εύκολα η επόμενη εγκυμοσύνη. Θα δειξει

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου . 

    Το διαχειρίζομαι οπως μπορεί κανένας να το διαχειριστεί, δεν εχω επισκεφθεί κάποιον ειδικό όμως το περιβάλλον μου είναι πολύ υποστηρικτικό οπως και ο σύντροφος μου και είμαι ευγνώμων για αυτό (χωρίς να σημαίνει ομως ότι δεν υπάρχουν στιγμές που είναι σαν να έγινε χτες ) Τωρα όσο για το άγχος πιστεύω και σε 10 ψυχολόγους  να παω και να το συζητάω όλη μέρα , άγχος θα εχω (οταν έρθει η στιγμή να ξαναμεινω έγκυος αν με αξιωθεί ο θεός ).Τα μνματα όντως έχουν κάποια καθυστέρηση παρόλα αυτά όσο αφορά τον γιατρό μου οι δικοί μου λένε ότι αν παραμείνω σε αυτόν θα με προσέξει περισσότερο γιατί ούτε και εκείνος θα  θέλει να ζήσει ξανά κάτι παρόμοιο. Αυτό που λες για το άγχος δεν το είχα σκεφτεί . Από ότι διαβάζω γέννησες με vbac διάβασα ότι δεν το αναλαμβάνουν  όλοι οι γιατροί ..

    On 30/1/2022 at 8:44 ΠΜ, GBAL είπε:

    Λυπάμαι πολύ που ακούω ότι υπάρχουν και άλλες κοπέλες που βιώνουν αυτή την απώλεια. Εγώ γέννησα το μωράκι μου φυσιολογικά στις 21 εβδομάδες όταν πήγα για την β επιπέδου διαπιστώθηκε ότι η καρδιά του δεν χτυπάει. Το πόρισμα λέει ότι ένας ιός το έκανε όλο αυτό. Προσπαθούσα πέντε χρόνια με τρεις αποβολές στο παρελθόν η μία μόνο βέβαια με αποξεση η άλλες δύο έφυγε μόνο του. Μέχρι πριν μια εβδομάδα δεν γνώριζα καν τη ύπαρξη αυτής της επιπλοκής. Όλα τα άλλα ήταν άριστα. Δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσω ποτέ και κυρίως δεν ξέρω γιατί ο Κύριος δεν βοήθησε να μείνει στη ζωή. Μήπως είναι σημάδι ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε ξανά.;

    Λυπάμαι και για την δίκη σου απώλεια ειλικρινά ..  Ούτε εγω το γνώριζα σαν επιπλοκή μέχρι να μου συμβεί η αλήθεια είναι πως ο κόσμος δεν το συζητάει . Οταν συνέβηκε σε μενα όλο μου έλεγαν για γυναίκες που είχαν πάθει το ίδιο όμως πιο πριν κανεις δεν μου είχε αναφέρει κάτι ( οχι πως θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι ) Μην το βλέπεις ως σημάδι κάποιες γυναίκες πρέπει να προσπαθήσουν πολύ και άλλες  είναι πιο τυχερές . Για μενα αν θες πραγματικά να γίνεις μανούλα και φοβάσαι λόγω των γεγονότων μίλησε με κάποιον ειδικό . αν όμως νιώθεις ότι δεν αντέχεις να μπεις ξανά σε αυτήν την διαδικασία  είναι επιλογή σου 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 ώρες πρίν, iliana17 είπε:

    Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου . 

    Το διαχειρίζομαι οπως μπορεί κανένας να το διαχειριστεί, δεν εχω επισκεφθεί κάποιον ειδικό όμως το περιβάλλον μου είναι πολύ υποστηρικτικό οπως και ο σύντροφος μου και είμαι ευγνώμων για αυτό (χωρίς να σημαίνει ομως ότι δεν υπάρχουν στιγμές που είναι σαν να έγινε χτες ) Τωρα όσο για το άγχος πιστεύω και σε 10 ψυχολόγους  να παω και να το συζητάω όλη μέρα , άγχος θα εχω (οταν έρθει η στιγμή να ξαναμεινω έγκυος αν με αξιωθεί ο θεός ).Τα μνματα όντως έχουν κάποια καθυστέρηση παρόλα αυτά όσο αφορά τον γιατρό μου οι δικοί μου λένε ότι αν παραμείνω σε αυτόν θα με προσέξει περισσότερο γιατί ούτε και εκείνος θα  θέλει να ζήσει ξανά κάτι παρόμοιο. Αυτό που λες για το άγχος δεν το είχα σκεφτεί . Από ότι διαβάζω γέννησες με vbac διάβασα ότι δεν το αναλαμβάνουν  όλοι οι γιατροί ..

     

    Μα δεν χρειάζεται να καταλήξεις τώρα σε γιατρό. Δεν χρειάζεται να σε αγχωνει αυτό τώρα. Μπορείς να κρατήσεις αυτόν που έχεις και αν θελήσεις τον αλλάζεις οποιαδήποτε στιγμή.

    Σου αναφέρω τη δική μου εμπειρία μήπως σου φανεί χρήσιμη στο μέλλον. Εγώ παρατήρησα ότι στα ραντεβού μας ανέβαζα πίεση και παλμούς από το άγχος. Και μια φορά που χρειάστηκε να μπω στο ίδιο δωμάτιο που ήμουν όταν πέθανε η κόρη μου έπαθα κρίση πανικού. Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να γεννήσω μέσα στο άγχος και ότι ήθελα καινούρια ήρεμα πρόσωπα και καινούριο περιβάλλον. Ουσιαστικά συνέχισα με τον παλιό γιατρό, ακόμη τον έχω, έχουμε πολύ καλή σχέση, απλά τους 2 τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης επέλεξα έναν άλλο για να γεννήσω μαζί του. Δεν το μετάνιωσα. Ο τοκετός μου είχε απίστευτη ηρεμία, ένιωθα απόλυτη ασφάλεια και ας ήμουν σε καινούριο περιβάλλον και εκτός των άλλων λειτούργησε και θεραπευτικά για την προηγούμενη εμπειρία.

    Vbac όχι δεν αναλαμβάνουν όλοι οι γιατροί. Εγώ το ήθελα και εφόσον δεν είχα οποιαδήποτε παθολογία ή αντένδειξη, γέννησα φυσιολογικά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα σε όλες. 

    Λυπάμαι παρα πολυ για όλα όσα έχουμε βιώσει όλες μας. Πολυ άδικα και πολυ σκληρά όλα αυτά. 

    Εχω δυο παιδια, 8 και 5 ετων. Τον Ιουνιο έμεινα εγκυος και μετά το πρώτο σοκ, τελικα το αποδεχτηκα και το περιμενα με χαρά. Τέλεια εγκυμοσύνη, όπως και οι προηγουμενες δυο. Τέλειες εξετάσεις. Ειχαμε κάνει και ντροπλερ, όλα άψογα. Ξαφνικά, 4 μερες μετά το ντοπλερ, 32η εβδομάδα πια, συνειδητοποιω ότι δεν αισθάνομαι το μωρό να κλωτσάει, ενώ γενικα ήταν πολυ ζωηρος. Πάω για υπέρηχο και διαπιστώνουμε ενδομητριο θανατο. Μου έβαλαν τεχνητους πονους και γεννησα φυσιολογικά, όπως τα προηγουμενα δυο μου παιδια. Δεν μαθαμε ποτε το γιατί. Είπαν οτι ίσως εχω θρομβοφιλια (παρολο που εχω ήδη δυο παιδια)ή ίσως πνιγηκε με τον λώρο και μετά έλυσε ο κομπος γι'αυτό όταν γεννήθηκε δεν φάνηκε.

     

    Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε, και κάθε μέρα κλαίω, απλα όλο και πιο λίγο. Το συζητάω πολυ με τον άντρα μου, τις φίλες μου, την ψυχολόγο, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γράψω και εδω, γιατί ξέρω ότι με καταλαβαίνετε 100%. Δεν ξέρω για τι να πενθησω πρωτα, για το μωράκι που χάθηκε έτσι άδικα, για εμενα και τον άντρα μου που ποναμε και εχουμε μεινει με ένα τεράστιο κενο, ή για τα παιδια μου που περιμεναν πως και πως τον αδερφό τους.. Σκέφτομαι ότι αυτές τις μέρες θα έμπαινα στον μήνα μου και βουλιαζω στην λυπη. 

     

    Ενώ είναι ακομα πολυ νωρίς, το μυαλό προτρεχει και αμφιταλαντεύομαι για το αν θα ξαναπροσπαθήσουμε οταν το σώμα μου είναι έτοιμο, ή αν θα σταματησουμε εδω. Αλλάζω γνώμη ΚΑΘΕ μερα. Στις καλές μου στιγμές λέω καλά είμαστε με τα δυο μας παιδακια, τέλος, δεν μπαίνουμε παλι σε περιπετειες! Και ερχονται συντομα οι κακές στιγμές που ανυπομονώ να περασει ο καιρός, να επανέλθω και να προσπαθησουμε παλι. Πόση δυναμη θέλει, ποση αισιοδοξία, ποσο ρομαντισμο για να προσπαθησουμε παλι; κι ακόμα κι αν όντως μείνω έγκυος σε λίγο καιρό, πως θα περασουν αυτοί οι 9 μήνες μετά από αυτό που παθαμε; θα τρέμω κάθε μέρα, κάθε λεπτό. 

    Παίρνω θάρρος από εσάς κορίτσια που συνεχίζετε και προσπαθειτε και τα καταφέρνετε. Είστε τόσο γενναίες, τόσο δυνατές, τόσο θαρραλέες. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Λυπάμαι τόσο πολύ αλλά σε καταλαβαίνω άλλο 

    1 ώρα πρίν, Natasa86 είπε:

    Καλησπέρα σε όλες. 

    Λυπάμαι παρα πολυ για όλα όσα έχουμε βιώσει όλες μας. Πολυ άδικα και πολυ σκληρά όλα αυτά. 

    Εχω δυο παιδια, 8 και 5 ετων. Τον Ιουνιο έμεινα εγκυος και μετά το πρώτο σοκ, τελικα το αποδεχτηκα και το περιμενα με χαρά. Τέλεια εγκυμοσύνη, όπως και οι προηγουμενες δυο. Τέλειες εξετάσεις. Ειχαμε κάνει και ντροπλερ, όλα άψογα. Ξαφνικά, 4 μερες μετά το ντοπλερ, 32η εβδομάδα πια, συνειδητοποιω ότι δεν αισθάνομαι το μωρό να κλωτσάει, ενώ γενικα ήταν πολυ ζωηρος. Πάω για υπέρηχο και διαπιστώνουμε ενδομητριο θανατο. Μου έβαλαν τεχνητους πονους και γεννησα φυσιολογικά, όπως τα προηγουμενα δυο μου παιδια. Δεν μαθαμε ποτε το γιατί. Είπαν οτι ίσως εχω θρομβοφιλια (παρολο που εχω ήδη δυο παιδια)ή ίσως πνιγηκε με τον λώρο και μετά έλυσε ο κομπος γι'αυτό όταν γεννήθηκε δεν φάνηκε.

     

    Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε, και κάθε μέρα κλαίω, απλα όλο και πιο λίγο. Το συζητάω πολυ με τον άντρα μου, τις φίλες μου, την ψυχολόγο, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γράψω και εδω, γιατί ξέρω ότι με καταλαβαίνετε 100%. Δεν ξέρω για τι να πενθησω πρωτα, για το μωράκι που χάθηκε έτσι άδικα, για εμενα και τον άντρα μου που ποναμε και εχουμε μεινει με ένα τεράστιο κενο, ή για τα παιδια μου που περιμεναν πως και πως τον αδερφό τους.. Σκέφτομαι ότι αυτές τις μέρες θα έμπαινα στον μήνα μου και βουλιαζω στην λυπη. 

     

    Ενώ είναι ακομα πολυ νωρίς, το μυαλό προτρεχει και αμφιταλαντεύομαι για το αν θα ξαναπροσπαθήσουμε οταν το σώμα μου είναι έτοιμο, ή αν θα σταματησουμε εδω. Αλλάζω γνώμη ΚΑΘΕ μερα. Στις καλές μου στιγμές λέω καλά είμαστε με τα δυο μας παιδακια, τέλος, δεν μπαίνουμε παλι σε περιπετειες! Και ερχονται συντομα οι κακές στιγμές που ανυπομονώ να περασει ο καιρός, να επανέλθω και να προσπαθησουμε παλι. Πόση δυναμη θέλει, ποση αισιοδοξία, ποσο ρομαντισμο για να προσπαθησουμε παλι; κι ακόμα κι αν όντως μείνω έγκυος σε λίγο καιρό, πως θα περασουν αυτοί οι 9 μήνες μετά από αυτό που παθαμε; θα τρέμω κάθε μέρα, κάθε λεπτό. 

    Παίρνω θάρρος από εσάς κορίτσια που συνεχίζετε και προσπαθειτε και τα καταφέρνετε. Είστε τόσο γενναίες, τόσο δυνατές, τόσο θαρραλέες. 

    Λυπάμαι τόσο πολύ αλλά σε καταλαβαίνω άλλο τόσο . αρχικά να χαίρεσαι τα παιδάκια σου εγω δυστυχώς το βίωσα στο πρώτο μου παιδί και για αυτό και βρίσκω δύναμη και θάρρος να ξαναπροσπαθησω γιατι δεν κατάφερα να βιώσω αυτό το συναίσθημα.Το άγχος δεν θα φύγει.

    Στην επόμενη εγκυμοσυνη ( που το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε ολες ) ποιος να μας πει να μην αγχωνόμαστε ή να μην σκεφτόμαστε κάθε μέρα ποσό μας κλώτσησε ; η να μην έχουμε άγχος ; όλα αυτά θα υπάρχουν σίγουρα.

    Όμως  αν τα καταφέρουμε εκει είναι που η χαρά μας θα είναι απερίγραπτη , γιατι θα έχουμε καταφέρει  αυτό που μας φάνταζε εφιάλτης . Τουλάχιστον εγω αυτά λέω στον εαυτό μου για να παίρνω δύναμη . Εισαι και εσυ θαρραλέα και δυνατή και ολες μας που είμαστε εδώ και συζητάμε κάτι τόσο δύσκολο…

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    21 ώρες πρίν, Natasa86 είπε:

    Καλησπέρα σε όλες. 

    Λυπάμαι παρα πολυ για όλα όσα έχουμε βιώσει όλες μας. Πολυ άδικα και πολυ σκληρά όλα αυτά. 

    Εχω δυο παιδια, 8 και 5 ετων. Τον Ιουνιο έμεινα εγκυος και μετά το πρώτο σοκ, τελικα το αποδεχτηκα και το περιμενα με χαρά. Τέλεια εγκυμοσύνη, όπως και οι προηγουμενες δυο. Τέλειες εξετάσεις. Ειχαμε κάνει και ντροπλερ, όλα άψογα. Ξαφνικά, 4 μερες μετά το ντοπλερ, 32η εβδομάδα πια, συνειδητοποιω ότι δεν αισθάνομαι το μωρό να κλωτσάει, ενώ γενικα ήταν πολυ ζωηρος. Πάω για υπέρηχο και διαπιστώνουμε ενδομητριο θανατο. Μου έβαλαν τεχνητους πονους και γεννησα φυσιολογικά, όπως τα προηγουμενα δυο μου παιδια. Δεν μαθαμε ποτε το γιατί. Είπαν οτι ίσως εχω θρομβοφιλια (παρολο που εχω ήδη δυο παιδια)ή ίσως πνιγηκε με τον λώρο και μετά έλυσε ο κομπος γι'αυτό όταν γεννήθηκε δεν φάνηκε.

     

    Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε, και κάθε μέρα κλαίω, απλα όλο και πιο λίγο. Το συζητάω πολυ με τον άντρα μου, τις φίλες μου, την ψυχολόγο, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γράψω και εδω, γιατί ξέρω ότι με καταλαβαίνετε 100%. Δεν ξέρω για τι να πενθησω πρωτα, για το μωράκι που χάθηκε έτσι άδικα, για εμενα και τον άντρα μου που ποναμε και εχουμε μεινει με ένα τεράστιο κενο, ή για τα παιδια μου που περιμεναν πως και πως τον αδερφό τους.. Σκέφτομαι ότι αυτές τις μέρες θα έμπαινα στον μήνα μου και βουλιαζω στην λυπη. 

     

    Ενώ είναι ακομα πολυ νωρίς, το μυαλό προτρεχει και αμφιταλαντεύομαι για το αν θα ξαναπροσπαθήσουμε οταν το σώμα μου είναι έτοιμο, ή αν θα σταματησουμε εδω. Αλλάζω γνώμη ΚΑΘΕ μερα. Στις καλές μου στιγμές λέω καλά είμαστε με τα δυο μας παιδακια, τέλος, δεν μπαίνουμε παλι σε περιπετειες! Και ερχονται συντομα οι κακές στιγμές που ανυπομονώ να περασει ο καιρός, να επανέλθω και να προσπαθησουμε παλι. Πόση δυναμη θέλει, ποση αισιοδοξία, ποσο ρομαντισμο για να προσπαθησουμε παλι; κι ακόμα κι αν όντως μείνω έγκυος σε λίγο καιρό, πως θα περασουν αυτοί οι 9 μήνες μετά από αυτό που παθαμε; θα τρέμω κάθε μέρα, κάθε λεπτό. 

    Παίρνω θάρρος από εσάς κορίτσια που συνεχίζετε και προσπαθειτε και τα καταφέρνετε. Είστε τόσο γενναίες, τόσο δυνατές, τόσο θαρραλέες. 

    Λυπάμαι πολύ για το μωράκι σας.

    Το πένθος είναι μια χρονοβόρα διαδικασία. Ειδικά το πένθος του γονιού για το παιδί του νομίζω ότι δεν συγκρίνεται με άλλο. 

    Όταν είναι πολύ πρόσφατο είναι λογικό να υπάρχει έντονη η σκέψη για άλλο παιδί. Εγώ το είχα νιώσω σαν να έχει μείνει στον αέρα η αγάπη για την κόρη μου. Πέρασα φάσεις που έλεγα ότι δεν υπάρχει περίπτωση για νέα εγκυμοσύνη γιατί δεν ήθελα με τπτ να ρισκάρω να το ξαναπεράσω αυτό. Τελικά περνώντας τα στάδια του πένθους σιγουρευτηκα ότι ήθελα να ξαναδοκιμάσω όπως και έκανα. 

    Εσείς έχετε να διαχειριστείτε και τα συναισθήματα των παιδιών σας. 

    Το άγχος σε επόμενη εγκυμοσύνη είναι δεδομένο σε υπερθετικό βαθμό πάντως, να το έχεις δεδομένο!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ηλιάνα μου έτσι ακριβώς είναι, όπως τα λες. Καταλαβαίνω την ανησυχία σου που λες παραπάνω σε σχέση με την καισαρική, αλλά ποσες κοπέλες δεν έκαναν παιδια το ένα μετά το άλλο χωρίς προβλημα; δεν είναι ιδανικό, αλλα συμβαίνει και έχει καλή έκβαση. Δες και τι θα σου πει ο γιατρός σου. Έχουν περασει 40 μέρες από τη γεννα; εμένα είναι τώρα ακριβώς ένας μήνας, και σε λίγες μέρες θα πάω στον γυναικολόγο. Σκέφτομαι να του πω να μου κάνει εξετάσεις θρομβοφιλιας και σχεδόν ευχομαι να έχω. Γιατί τότε θα ξέρω τι συνέβη, και αν αποφασίσουμε να ξαναπροσπαθήσουμε, θα είμαστε πιο ήσυχοι. Αλλά το θεωρώ απίθανο, τώρα στην τρίτη εγκυμοσύνη εμφανίστηκε; και έφτασα στον 8ο μήνα για να χαθεί το μωρό; αν δεν έχω θρομβοφιλια, το επόμενο σενάριο είναι ότι πνιγηκε με το λωρο, και αρνουμαι να δεχτώ οτι χάθηκε αυτή η ζωή από ατυχία. 

    Στείλε ξανά Ηλιάνα μου να μας πεις ποσες μέρες πριν γέννησες και αν είδες τον γιατρό σου, και τι σου είπε για το ποτε να ξαναπροσπαθησετε. Είμαι σίγουρη όμως ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα είσαι έγκυος. Σου στελνω μια μεγάλη αγκαλιά. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Zuchi είναι αυτό ακριβώς που λες. Νιώθεις την αγάπη σου για το μωρό να μένει στον αέρα. Είσαι μαμά, αλλά χωρίς μωρό. Δε θα ξεχάσω ποτε πώς είχε γίνει το στήθος μου πέτρα από το γάλα, ξυπνουσα το βράδυ γιατί είχα γίνει μουσκεμα. Και έπρεπε να το αποσυμοφοριζω με το χέρι πολυ λίγο, ίσα να μην ποναω, για να μην παρει το ερέθισμα και παραγει κι άλλο. (Θηλασα και τα δυο μου παιδια 3.5 χρόνια το καθένα, οποτε το στήθος θυμάται και ξέρει τι πρεπει να κάνει) Ημουν στο μπάνιο, εβγαζα γάλα με το χέρι κι έκλαιγα που δεν είχα μωρό να του δώσω αυτό το θησαυρο.. 

    Πάντως κι εγώ τις πρωτες μέρες σε 2-3 άτομα που είπαν "μικροί είστε, θα κάνετε άλλο" ημουν καθετη ότι δεν υπάρχει περίπτωση. Αλλά καθώς περνα ο καιρός βλέπω ότι το κενό που νιώθουμε νικά τον φόβο μας και μάλλον θα το ξαναπροσπαθήσουμε. Θα ήταν πολυ πιο απλά και ευκολα τα πράγματα αν μέναμε όπως είμαστε με τα δυο μας παιδακια, αλλά βλέπεις παιζει μεγάλο ρόλο το πώς μας άλλαξαν αυτοί οι 7 μήνες που περιμέναμε το τρίτο μωρό μας. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα κορίτσια πέρασε ένα μήνα από αυτή την δύσκολη εμπειρία και ξεκινήσαμε σιγά σιγά επαφές...όχι για να πετύχουμε άμεσα κύηση αλλά για να πάρουμε τη ζωή σε μας πίσω και να νοιώσουμε ότι λειτουργούμε ξανά...εσείς μετά από πόσο καιρό ξεκινήσατε πάλι επαφές;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    23 ώρες πρίν, GBAL είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια πέρασε ένα μήνα από αυτή την δύσκολη εμπειρία και ξεκινήσαμε σιγά σιγά επαφές...όχι για να πετύχουμε άμεσα κύηση αλλά για να πάρουμε τη ζωή σε μας πίσω και να νοιώσουμε ότι λειτουργούμε ξανά...εσείς μετά από πόσο καιρό ξεκινήσατε πάλι επαφές;

    Καλησπερα μετά τα λοχεία .Συγκεκριμένα εγω μετά τα λοχεία αδιαθέτησα όποτε μόλις μου τελείωσε η περίοδος δηλαδή περίπου μετα από 40 μέρες αλλά σε γενικές γραμμές μετα τα λοχεία επιτρέπουν τις επαφές αν δεν υπάρχει κάποιο θέμα 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ έχασα κ γω το μωρό μου στην 30η εβδομάδα..για μένα φταίει ο γιατρός μου γιατί του είχα πει ότι δεν κλωτσαει αρκετά κ με έστειλε μόνο σε καρδιοτοκογραφημα..το οποίο βγήκε μεν καλο αλλά μετά από τρεις μέρες που πήγα να με δει γτ τον επρηξα ότι δεν αισθάνομαι καλα κ με το ζόρι με είδε το μικρό είχε πεθάνει! Δεν είχε αμνιακό υγρό καθόλου.. δεν είχαν σπάσει τα νερά μου.. δεν ξέρω τι έγινε.. πώς να το ξεπεράσω; Πώς να τον συγχωρήσω ? 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα

     

    πριν 2 εβδομάδες έχασα και εγω το μωρό μου, ουσα στις 35 εβδομάδες. ηταν και εμενα το πρωτό μου μωράκι. ηθελα να μάθω, αν καταφέρατε να απαλύνετε τον πόνο σας και αν καταφέρατε να ξαναμείνετε εγκυος.

     

    με συγχωρείται ας σας ξυπνάω άσχημες αναμνήσεις, απλα καταλαβαινω τι εχετε περασει και θα ήθελα να ξέρω οτι ολα θα πανε καλα..

    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλησπέρα σας,

     

    γραφω γιατι χρειάζομαι κουράγιο.. πριν 2 εβδομάδες, ουσα 35 εβδομάδων σε έλεγχο ρουτίνας, σταμάτησε η καρδια του μωρού μου. κατευθείαν πηγα απο τον γυναικολόγο στο μαιευτήριο οπου επιβεβαιώσαν τον θάνατο του μωρού. ο θάνατος οφειλόταν σε προπτωση ομφαλίδας λόγω θέσης. ο πλακούντας ηταν σε σχημα πεταλούδας και ο ομφάλιος λώρος ηταν στην ένωση με αποτέλεσμα μεγαλώνοντας ο πλακουντας η ομφαλίδα να υποχωρεί. 

     

    είμαι 38 χρονών και ήταν το πρώτο μου παιδάκι. έμεινα έγκυος φυσιολογικά με την 2η προσπάθεια και αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι ξεκίνησα αντιπυκτικες λόγω αυξημένης αντίστασης στον 5ο μήνα, όλα πηγαιναν καλά.  ο γιατρός με διαβεβαίωσε οτι κατα την καισαρική με έλεγξε και ολα ήταν καλά και οτι θα μπορέσω να ξαναμείνω εύκολα έγκυος και οτι το συγκεριμένο συμβάν ήταν απλά τυχαίο.

    'Ομως λόγω του γεγονότος με εχει καταβάλει το άγχος και σκέφτομαι οτι μπορεί να μην ξαναμέινω, ή αν μείνω θα γίνει κάτι άσχημο πάλι.

    υπάρχουν γυναίκες που μπορεί να εχουν περάσει κατι παρόμοιο και να εμειναν ξανα εγκυος έυκολα και γρήγορα? 

    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 9/6/2022 at 12:23 ΜΜ, MariaVlas είπε:

    καλησπέρα σας,

     

    γραφω γιατι χρειάζομαι κουράγιο.. πριν 2 εβδομάδες, ουσα 35 εβδομάδων σε έλεγχο ρουτίνας, σταμάτησε η καρδια του μωρού μου. κατευθείαν πηγα απο τον γυναικολόγο στο μαιευτήριο οπου επιβεβαιώσαν τον θάνατο του μωρού. ο θάνατος οφειλόταν σε προπτωση ομφαλίδας λόγω θέσης. ο πλακούντας ηταν σε σχημα πεταλούδας και ο ομφάλιος λώρος ηταν στην ένωση με αποτέλεσμα μεγαλώνοντας ο πλακουντας η ομφαλίδα να υποχωρεί. 

     

    είμαι 38 χρονών και ήταν το πρώτο μου παιδάκι. έμεινα έγκυος φυσιολογικά με την 2η προσπάθεια και αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι ξεκίνησα αντιπυκτικες λόγω αυξημένης αντίστασης στον 5ο μήνα, όλα πηγαιναν καλά.  ο γιατρός με διαβεβαίωσε οτι κατα την καισαρική με έλεγξε και ολα ήταν καλά και οτι θα μπορέσω να ξαναμείνω εύκολα έγκυος και οτι το συγκεριμένο συμβάν ήταν απλά τυχαίο.

    'Ομως λόγω του γεγονότος με εχει καταβάλει το άγχος και σκέφτομαι οτι μπορεί να μην ξαναμέινω, ή αν μείνω θα γίνει κάτι άσχημο πάλι.

    υπάρχουν γυναίκες που μπορεί να εχουν περάσει κατι παρόμοιο και να εμειναν ξανα εγκυος έυκολα και γρήγορα? 

    Λυπάμαι για όλο αυτό που πέρασες και περνάς ακόμα ψυχολογικά. Δεν το έχω περάσει ποτέ και δεν θέλω να φανταστώ πως νιώθεις. Για εμένα θα ήταν καλό να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο. Να μπορεί να σε ακούσει και να καταλήξεις με σιγουριά στο ποτε θα είσαι πραγματικά έτοιμη, γιατί σίγουρα μετά από κάτι τέτοιο υπάρχει φόβος να μην σου ξανά συμβεί. Για αυτό πάρε τον χρόνο που χρειάζεσαι και μιλα με έναν ειδικό. Σίγουρα θα σε βοηθήσει. Σου εύχομαι ότι καλύτερο και να κρατήσεις στην αγκαλιά σου ένα υγιές μωράκι.  

    • Μου αρέσει 1
    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    12 minutes ago, Super.mum said:

    Λυπάμαι για όλο αυτό που πέρασες και περνάς ακόμα ψυχολογικά. Δεν το έχω περάσει ποτέ και δεν θέλω να φανταστώ πως νιώθεις. Για εμένα θα ήταν καλό να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο. Να μπορεί να σε ακούσει και να καταλήξεις με σιγουριά στο ποτε θα είσαι πραγματικά έτοιμη, γιατί σίγουρα μετά από κάτι τέτοιο υπάρχει φόβος να μην σου ξανά συμβεί. Για αυτό πάρε τον χρόνο που χρειάζεσαι και μιλα με έναν ειδικό. Σίγουρα θα σε βοηθήσει. Σου εύχομαι ότι καλύτερο και να κρατήσεις στην αγκαλιά σου ένα υγιές μωράκι.  

    καλησπερα

     

    ευχαριστώ για το μηνυμα σου. απο την αρχή της εγκυμοσύνης παρακολουθούσα ψυχολόγο, για να διαχειριστώ το άγχος και τις φοβίες μου, μια εκ των οποίων ηταν και το να μη μου πάθει κάτι το μωρό.. καμιά φορά σκέφτομαι οτι μπορεί να προκάλεσα και εγω το χαμό του παιδιού μου, απο τον φόβο μου.. δεν ξέρω..

    προσπαθώ να ξαναμπώ στην καθημερινότητα μου όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλα υπάρχουνε μερες που πραγματικά ειναι παρα πολύ δύσκολες..

     

    ευχαριστώ πολύ για την ευχή σου, ευχομαι και εσυ οτι επιθυμεις! ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 9/6/2022 at 12:23 ΜΜ, MariaVlas είπε:

    καλησπέρα σας,

     

    γραφω γιατι χρειάζομαι κουράγιο.. πριν 2 εβδομάδες, ουσα 35 εβδομάδων σε έλεγχο ρουτίνας, σταμάτησε η καρδια του μωρού μου. κατευθείαν πηγα απο τον γυναικολόγο στο μαιευτήριο οπου επιβεβαιώσαν τον θάνατο του μωρού. ο θάνατος οφειλόταν σε προπτωση ομφαλίδας λόγω θέσης. ο πλακούντας ηταν σε σχημα πεταλούδας και ο ομφάλιος λώρος ηταν στην ένωση με αποτέλεσμα μεγαλώνοντας ο πλακουντας η ομφαλίδα να υποχωρεί. 

     

    είμαι 38 χρονών και ήταν το πρώτο μου παιδάκι. έμεινα έγκυος φυσιολογικά με την 2η προσπάθεια και αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι ξεκίνησα αντιπυκτικες λόγω αυξημένης αντίστασης στον 5ο μήνα, όλα πηγαιναν καλά.  ο γιατρός με διαβεβαίωσε οτι κατα την καισαρική με έλεγξε και ολα ήταν καλά και οτι θα μπορέσω να ξαναμείνω εύκολα έγκυος και οτι το συγκεριμένο συμβάν ήταν απλά τυχαίο.

    'Ομως λόγω του γεγονότος με εχει καταβάλει το άγχος και σκέφτομαι οτι μπορεί να μην ξαναμέινω, ή αν μείνω θα γίνει κάτι άσχημο πάλι.

    υπάρχουν γυναίκες που μπορεί να εχουν περάσει κατι παρόμοιο και να εμειναν ξανα εγκυος έυκολα και γρήγορα? 

    Λυπάμαι πολύ για αυτό που σου συνέβη. Δεν ξέρω πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ένα τέτοιο συμβάν, προσωπικά θα το έψαχνα και με άλλο γιατρό. Στενή μου φίλη έχασε το μωρό της στις 32 εβδομάδες, άλλαξε γιατρό γιατί ήταν δικό του λάθος εν τέλει καθώς είχε ενδείξεις στις οποίες δεν έδωσε σημασία. Ο καινούριος γιατρός της έγραψε ο,τι εξέταση υπάρχει. Όντως της βρήκαν κάποιους δείκτες που δε θυμάμαι εκτός ορίων. Μετά από ένα χρόνο περίπου ξαναεμεινε έγκυος, έκανε αντιπηκτικες και την παρακολουθούσε αιματολογος κ ενδοκρινολόγος σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όλα πήγαν πολύ καλά, δεν είχε κανένα θέμα και τώρα το παιδάκι της είναι 2 ετών. 

    Τη φίλη μου την είχε πάρει πολύ από κάτω μέχρι να ξαναμεινει έγκυος. Είναι πολύ λογικό να φοβάσαι όμως η συμβουλή που εδώ να σου δώσω είναι να μην το αφήσεις, να ψάξεις μήπως υπηρξε κάποιος παράγοντας που οδήγησε στο χαμό του μωρού σου ώστε την επόμενη φορά, αν χρειαστεί, να λάβεις τα μέτρα σου κ να είσαι πιο ήσυχη. Σου εύχομαι από καρδιάς να κρατήσεις γρήγορα στα χέρια σου ένα υγιές μωράκι.

    • Ευχαριστώ! 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    11 hours ago, Lenia16 said:

    Λυπάμαι πολύ για αυτό που σου συνέβη. Δεν ξέρω πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ένα τέτοιο συμβάν, προσωπικά θα το έψαχνα και με άλλο γιατρό. Στενή μου φίλη έχασε το μωρό της στις 32 εβδομάδες, άλλαξε γιατρό γιατί ήταν δικό του λάθος εν τέλει καθώς είχε ενδείξεις στις οποίες δεν έδωσε σημασία. Ο καινούριος γιατρός της έγραψε ο,τι εξέταση υπάρχει. Όντως της βρήκαν κάποιους δείκτες που δε θυμάμαι εκτός ορίων. Μετά από ένα χρόνο περίπου ξαναεμεινε έγκυος, έκανε αντιπηκτικες και την παρακολουθούσε αιματολογος κ ενδοκρινολόγος σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όλα πήγαν πολύ καλά, δεν είχε κανένα θέμα και τώρα το παιδάκι της είναι 2 ετών. 

    Τη φίλη μου την είχε πάρει πολύ από κάτω μέχρι να ξαναμεινει έγκυος. Είναι πολύ λογικό να φοβάσαι όμως η συμβουλή που εδώ να σου δώσω είναι να μην το αφήσεις, να ψάξεις μήπως υπηρξε κάποιος παράγοντας που οδήγησε στο χαμό του μωρού σου ώστε την επόμενη φορά, αν χρειαστεί, να λάβεις τα μέτρα σου κ να είσαι πιο ήσυχη. Σου εύχομαι από καρδιάς να κρατήσεις γρήγορα στα χέρια σου ένα υγιές μωράκι.

    καλημέρα, ευχαριστώ πολυ για το μήνυμα σου και για το κουράγιο. και εγω σκέφτομαι οτι μπορεί να μην είναι τυχαίο γεγονος, η αλήθεια είναι οτι και αιματολόγος με παρακολουθούσε και όλες τις μεγάλες εξετάσεις τις εκανα με γενετιστή, οπότε δεν ξέρω αν ηταν λάθος του γιατρού.. σίγουρα θα ψαχτω και θα κάνω ολες τις εξετάσεις γιατι θέλω να είμαι και σιγουρη. 

     

     

    πραγματικα σε ευχαριστώ για το κουράγιο, το εχω αναγκη να ακουω οτι ολα θα πανε καλα μήπως και το πιστέψω..

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 9/6/2022 at 12:23 ΜΜ, MariaVlas είπε:

    καλησπέρα σας,

     

    γραφω γιατι χρειάζομαι κουράγιο.. πριν 2 εβδομάδες, ουσα 35 εβδομάδων σε έλεγχο ρουτίνας, σταμάτησε η καρδια του μωρού μου. κατευθείαν πηγα απο τον γυναικολόγο στο μαιευτήριο οπου επιβεβαιώσαν τον θάνατο του μωρού. ο θάνατος οφειλόταν σε προπτωση ομφαλίδας λόγω θέσης. ο πλακούντας ηταν σε σχημα πεταλούδας και ο ομφάλιος λώρος ηταν στην ένωση με αποτέλεσμα μεγαλώνοντας ο πλακουντας η ομφαλίδα να υποχωρεί. 

     

    είμαι 38 χρονών και ήταν το πρώτο μου παιδάκι. έμεινα έγκυος φυσιολογικά με την 2η προσπάθεια και αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι ξεκίνησα αντιπυκτικες λόγω αυξημένης αντίστασης στον 5ο μήνα, όλα πηγαιναν καλά.  ο γιατρός με διαβεβαίωσε οτι κατα την καισαρική με έλεγξε και ολα ήταν καλά και οτι θα μπορέσω να ξαναμείνω εύκολα έγκυος και οτι το συγκεριμένο συμβάν ήταν απλά τυχαίο.

    'Ομως λόγω του γεγονότος με εχει καταβάλει το άγχος και σκέφτομαι οτι μπορεί να μην ξαναμέινω, ή αν μείνω θα γίνει κάτι άσχημο πάλι.

    υπάρχουν γυναίκες που μπορεί να εχουν περάσει κατι παρόμοιο και να εμειναν ξανα εγκυος έυκολα και γρήγορα? 

    Λυπαμαι πολύ για ότι σου συνέβη... Όπως ειπώθηκε θα ήταν καλό να πας σε άλλον γιατρό, μηπως ήταν δικό του λάθος.. Δεν ήξερε για τη θέση του ομφάλιου λώρου?

     

    Πάντως θα ξανά μείνεις έγκυος κ θα πάνε καλά την επόμενη φορά τα πράγματα..  Συνήθως μετά την πρώτη εγκυμοσύνη μένουμε πιο εύκολα έγκυες..

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 6/10/2022 at 2:29 PM, Super.mum said:

    Λυπάμαι για όλο αυτό που πέρασες και περνάς ακόμα ψυχολογικά. Δεν το έχω περάσει ποτέ και δεν θέλω να φανταστώ πως νιώθεις. Για εμένα θα ήταν καλό να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο. Να μπορεί να σε ακούσει και να καταλήξεις με σιγουριά στο ποτε θα είσαι πραγματικά έτοιμη, γιατί σίγουρα μετά από κάτι τέτοιο υπάρχει φόβος να μην σου ξανά συμβεί. Για αυτό πάρε τον χρόνο που χρειάζεσαι και μιλα με έναν ειδικό. Σίγουρα θα σε βοηθήσει. Σου εύχομαι ότι καλύτερο και να κρατήσεις στην αγκαλιά σου ένα υγιές μωράκι.  

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από ραφαελ,
        Καλησπέρα.
         
        Εχω ενα μωρο 16 μηνών.Γεννήθηκε με καισαρικη λόγω ινομυωματος 9*9 εκατοστα.
        Ξαναμένω έγκυος μετά από 10 μήνες.Το θέλαμε σαν τρελοί.
        Το ινομύωμα ήταν πριν μείνω 5*6. Σε αυτή την εγκυμοσύνη πήγε 6*7.
        Έκανα αυχενική και ήταν καλά. Ο γιατρός δεν είχε υπέρηχο στο ιατρείο του.Κάθε μήνα πήγαινα άκουγε το μωρό με το doobler και μου έλεγε όλα καλά.Τον Μάιο πήγα μέσα σε μια βδομάδα 2 φορές του έλεγα δεν είμαι καλά και αυτός "όλα καλά"...
        2 μέρες πριν την β' επιπέδου είδα όνειρο ότι ήταν κορίτσι και είχε πρόβλημα...ο άντρας μου μου έλεγε μην αγχώνομαι να μην ανησυχώ.Πήγα με μια χαρά στο μαιυτήριο για να δω την κορουλα μου και είδαμε ότι είχε δισχιδή ράχη και λόγω αυτού, πρόβλημα στο κεφάλι.
        έκανα διακοπή κύησης 22εβδομάδων. πέρασαν 42 ημέρες.Όλο αυτό σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι να πώ...συνέχεια κλαίω.
        Δεν μου φτάνει ο πόνος μου και πήγα σε άλλη γιατρό χτες (δεν πήγα στον γιατρό μου γιατί πιστεύω ότι έφταιγε, όχι για το αποτέλεσμα αλλά αν έκανα υπέρηχο στις 16 εβδομάδες θα φαινόταν)
        και τι μου είπε!!!
        Διάβασα στο ότι κανονικά πρέπει να πέρνεις φολικό οξύ στην εγκυμοσύνη.Εγώ δεν έπερνα. Την ρώτησα και μου είπε να κάνω ότι θέλω.
         
        Δεν μένεις έγκυος αν έχεις ινομύωμα να μην σκέφτομαι να κάνω άλλο και ότι ήμουν τυχερή που έφερα στον κόσμο ένα παιδί και άλλες δεν έχουν με μια ειρωνία.Λες και εγώ φταίω.Μακάρι όλες οι γυναίκες να μπορούσαν να έχουν παιδιά.Και ότι πρέπει να μπώ χειρουργέιο το Νοέμβρη αν δεν μικρύνει κάτω από 5 εκ. για να το βγάλω.
        Εγω δεν ξέρω τι να κάνω δεν φτάνει ο πόνος που έχω, τώρα έχω άγχος και για το χειρουργείο.
         
        Συγνώμη για το τεράστιο μήνυμα.
      • Από balm,
        Αγαπητοί γονείς,
        αυτό είναι το πρώτο μου μήνυμα στο φόρουμ και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη φιλοξενία. Εώς τώρα, διάβασα με προσοχή τα βιώματα, τις συμβουλές και τις απόψεις σας και τώρα είναι η σειρά μου να διηγηθώ τη δική μου ιστορία. Πιστεύω να βοηθήσω με τον τρόπο μου, γιατί η ενημέρωση είναι εργαλείο.
        Εγώ κυοφορούσα το πρώτο μας παιδί, είχα τελευταία περίοδο στις 15/11/2013 και ΠΗΤ στις 29/08/2014. Η Α' επιπέδου είχε βγει άριστη, οι μηνιαίοι υπέρηχοι έδειχναν ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου, οι ορμονολογικές, αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις ήταν άψογες, το ίδιο και η καμπύλη σακχάρου.
        Τα προβλήματα ξεκίνησαν εντελώς ξαφνικά, όταν υποβλήθηκα στη Β΄επιπέδου και διαπιστώθηκε χαμηλό αμνιακό υγρό, στα κατώτερα φυσιολογικά όρια. Ήμουν 21w6d. Η ιατρός μου είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να παρουσιάζω χαμηλό αμνιακό υγρό (7,9cm), οπότε ήταν προμήνυμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το έμβρυο. Επανέλαβα τη Β επιπέδου στις 23w4d όπου και διαπιστώθηκαν πολύ δυσάρεστα ευρήματα:
        -αμνιακό υγρό οριακά κάτω από το όριο (4,9cm)
        -μονήρης ομφαλική αρτηρία (Δδ, υποπλασματική)
        -ασύμμετρη ανάπτυξη εμβρύου (διάμετρος κοιλιάς και βραχιόνιο κάτω από το όριο)
        -χαμηλό βάρος εμβρύου
        -υψηλές μητριαίες αντιστάσεις (doppler)
        -διπλή περιτύλιξη του ομφαλίου λώρου
        Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι είτε υπήρχε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία που έπρεπε να διαγνωστεί, είτε κάποια δυσπλασία στον πλακούντα που θρόμβωνε τη μονήρη ομφαλική αρτηρία, είτε δείγμα θρομβοφιλίας, είτε δείγματα προεκλαμψίας.
        Έτσι άρχισε η πιο μαρτυρική εβδομάδα της ζωής μου.
        Κάθε μέρα μετρούσα την πίεσή μου, η οποία όμως ήταν φυσιολογική. Επίσης οι εξετάσεις ούρων ΔΕΝ έδειξαν λεύκωμα, οπότε αποκλείστηκε το ενδεχόμενο της προεκλαμψίας. Περίμενα την επανεξέταση αλλά κάποια στιγμή σταμάτησα να νιώθω το έμβρυο, οπότε επισκέφθηκα τον γενετιστή και διαπιστώσαμε τον ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑΚΟ θάνατο του εμβρύου (24w4d)
        Υποβλήθηκα την ίδια μέρα σε διαδικασία αποβολής με φυσιολογικό τοκετό και απόξεση.
        Στείλαμε δείγμα του εμβρύου και του πλακούντα για μοριακό καρυότυπο προκειμένου να δούμε αν αυτό οφείλοταν σε κάποια χρωμοσωματική ανωμαλία αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το έμβρυο ήταν φυσιολογικό, χωρίς καμία ένδειξη ανωμαλίας σε σύνδρομα ή χρωμοσώματα, και επίσης αρνητικό σε κυστική ίνωση.
        Επίσης εγώ και ο άντρας μου δεν έχουμε κανένα ιστορικό κάποιου συνδρόμου, πάθησης κτλ στις οικογένειές μας.
        Τέλος, οι ιατροί μου προτείνουν να κάνω έλεγχο για θρομβοφιλία παράγοντα v leiden και αντισώματα λύκου και καρδιολιπίνης, αλλά πιστεύουν ότι θα βγουν αρνητικοί.
        Οι ιατροί μου αποφαίνονται στο ότι είναι τυχαίο γεγονός και ότι μπορώ να συλλάβω μετά από 2-3 κύκλους. (Παρεμπιπτόντως, 22 μέρες μετά την αποβολή και απόξεση, ήδη το ενδομήτριό μου είναι καλό, ο τράχηλος τέλειος και ήδη έχω ωάρια στις ωοθήκες).
        Τα ερωτήματά μου είναι:
        -τι τελικά επέφερε το θάνατο του εμβρύου;
        -γιατί ο πλακούντας έγινε δυσπλασικός;
        -αν δεν είναι χρωμοσωμική ανωμαλία ή θρομβοφιλία, ΤΙ ΕΙΝΑΙ, τι έφταιξε;
         
        Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε εσάς; Θα ήθελα τις απόψεις σας και τις εξετάσεις στις οποίες υποβληθήκατε πριν ξανασυλλάβετε.
         
        Ευχαριστώ πολύ!
        υγ: απολογούμαι για το μεγάλο μήνυμα)
      • Από nelly1988,
        Γεια σας!! ΒΡισκομαι σε πολυ δυσκολη θεση...ειναι η πρωτη μου εγκυμοσυνη και ειμαι 18 βδομαδων...βρηκαν στον μοριακο καρυοτυπο διπλασιασμο του χρωμοσωματος 22. ΕΧω παει σε τρεις γενετιστες και κανεις δεν ξερει να μου πει περι τινος προκειται...το χειροτερο ειναι πως μου αναφερουν οτι υπαρχει πιθανοτητα να μην ειναι απολυτως τιποτα ή μαθησιακες δυσκολιες εως να ειναι νοητικη στερηση!! Δεν ξερω τι να κανω...βλεπω ενα υγιεστατο μωρακι στους υπερηχους και δεν μπορω να αποφασισω...
        Εχετε ακουσει κατι σχετικα??Δεν εχω βρει αλλη παρομοια περιπτωση πουθενα!!:confused:
      • Από ElenGK2021,
        Καλησπέρα από μένα!
        Αυτές τις μέρες διάβασα πολλές ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Άρχισα να διαβάζω από όταν ξεκίνησαν οι υποψίες ότι μπορεί και το δικό μου μωρό να νοσεί. Λίγες μέρες μετά πήραμε τα αποτελέσματα που έλεγαν ότι η 19 εβδομάδων μπέμπα μας  πάσχει από κυστική ίνωση. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι σε θετικά αποτελέσματα θα διακόπταμε την κύηση. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να το πιστέψω και δεν ήμουν σίγουρη για την απόφαση μας. Προσπάθησα να μιλήσω με ανθρώπους με πάσχοντα παιδιά ή με ανθρώπους που ήταν κοντά σε αυτά τα παιδιά. Όλες οι συζητήσεις ήταν αποκαρδιωτικές. Δύο μέρες μετά βρέθηκα στην κλινική, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι τοκετού, περιμένοντας πότε τα χάπια θα σκοτώσουν το παιδί μου και το σώμα μου θα το βγάλει από μέσα του. Η εγκυμοσύνη ήταν ήδη στη μέση και ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν να γίνει με διαδικασίες φυσιολογικού τοκετού. Δεν έφτανε που θα το σκότωνα.. Έπρεπε να το ζήσω όλο. Με τη μόνη διαφορά ότι εγώ δεν θα άκουγα το κλάμα του ούτε θα το έπαιρνα αγκαλιά. Και κάναμε εξαιρετική δουλειά! Δύο μέρες πήρε μόνο, 4 επισκληριδίους και 3 ώρες μετά τον τοκετό περπατούσα κανονικά, έκανα μόνη μου μπάνιο, δεν πονούσα πουθενά! Μόνο μια λεπτομέρεια ξανά! Δεν έχω ψυχή, με πονάει η καρδιά μου και είμαι άλλος άνθρωπος. Βρήκα τη δύναμη να σκοτώσω ότι πιο αθώο και αγνό υπάρχει στη γη. Δεν την χαιρέτησα καν όταν βγήκε το μικροσκοπικό άψυχο κορμάκι της γιατί ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεπερνούσα την εικόνα της ποτέ. Προφανώς δεν την πήρα ούτε αγκαλιά! Ήταν ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που δεν πήρε ούτε για μια στιγμή αυτό που της άξιζε. Εγώ όμως, η τόσο καλή μαμά της που αποφάσισε για το σωστό, το καλύτερο μέλλον της κόρης της, έχω τα πάντα! Το σώμα μου δεν πόνεσε σχεδόν καθόλου, η οικογένεια μου με στηρίζει, οι φίλοι και οι λοιποί συγγενής το ίδιο. Δέχομαι περισσότερη αγάπη από κάθε άλλη φορά και αν μη τι άλλο σε λίγες μέρες θα είμαι και πάλι σε θέση να γίνω μανούλα! Γιατί τα έκανα πολύ σωστά όλα και θα γίνω εξαιρετική! Γιατί είμαι πολύ καλή και μου αξίζει! Γιατί με τα επόμενα παιδιά θα βρω την ευτυχία, θα ξεχάσω ότι σκότωσα το μωρό μου και ότι δεν το αγκάλιασα, ότι δεν το φίλησα ποτέ και ότι υπέγραψα μέσα σε 10 λεπτά μετά από τη γέννηση του να ταφεί ομαδικά και να μην το δω ποτέ! Νιώθω απαίσια! Μόνο όσες το έχετε περάσει μπορείτε να καταλάβετε. Γι'αυτό κ δημοσίευσα εδώ. Πως τα καταφέρατε κ σταθήκατε στα πόδια σας; Πώς ξεπερνιέται αυτός ο πόνος;Πως;
      • Από annoulen,
        Καλησπέρα σας και συγγνώμη εάν σκοτεινιάζω με το μήνυμά μου τις μέρες αυτές. Αλλά είμαι αρκετά χρόνια μέλος του φόρουμ και σας νιώθω "κοντά μου".
         
        Είναι περίπου 5 μήνες και κάτι που έχασα τη μητέρα μου. 74 ετών, κακοήθεια στο πάγκρεας. Το πάλεψε γενναία για 1,5 χρόνο περίπου. Και μαζί με εκείνη, το παλεύαμε κ εμείς. 
        Προσπαθώ πάρα πολύ να διαχειριστώ τον πόνο από αυτήν την απώλεια. Υπάρχουν ένα σωρό τύψεις, ότι δεν πήγαμε στους σωστούς γιατρούς, ότι δεν πήραμε τις σωστές αποφάσεις, ότι εάν το είχαμε καταλάβει νωρίτερα, ένα σωρό εάν, που κατηγορώ και τον εαυτό μου σε αυτά που δεν έγιναν και σε αυτά που έγιναν. Αυτό επίσης που με βαραίνει πιο πολύ απ΄ όλα είναι ότι η μητέρα μου, μια υπέροχη και πανέξυπνη γυναίκα, είχε πλήρη συνείδηση γι αυτό που της συνέβαινε και ακόμα κ λίγο πριν το τέλος τα καταλάβαινε όλα. 
        Εκτός από τον πόνο της απώλειας και το βάρος των ενοχών, προσπαθώ να διαχειριστώ και τα συναισθήματά μου στις αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου. Έχω βγάλει πολύ κακία όταν μου λένε "η ζωή συνεχίζεται",  "να είστε καλά να τη θυμάστε" και ένα σωρό τέτοια "τυπικά", που πάνε κατευθείαν στην ψυχή μου σαν μεγάλα καρφιά. 
        Ακόμα και οι φίλες μου, φίλες καρδιακές, μου λένε να βρω τρόπους να το ξεπεράσω.
        Και προσπαθώ αλλά δεν γίνεται. Ό,τι και να κάνω, το μυαλό μου είναι εκεί. 
         
        Έχω μία όμορφη οικογένεια, υποστηρικτικό σύζυγο και 2 αγοράκια, ηλικίες δημοτικού σχολείου. Αλλά νιώθω πολύ μόνη μου.
         
        Ο πατέρας μου ζει, και το παλεύει κ εκείνος όσο μπορεί. 
         
        Δεν θέλω να πάω κάπου πιο εξειδικευμένα, ψυχολόγο κλπ, γιατί δεν νιώθω ότι θέλω να κάνω κάτι τέτοιο και νομίζω ότι δεν χρειάζεται. 
         
        Βασικά θα ήθελα να μιλήσω, και σε π.μ. αν θέλετε, με φίλες που έχουν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις. Πιο πολύ για να νιώσω ότι υπάρχουν κι άλλοι που είναι έτσι/που έχουν νιώσει έτσι. 
         
         
         
      • Από afroditi81,
        Στις 17 Ιουλιου κι ενω διενυα την 38 εβδομαδα κυησης το βραδυ σπασαν τα νερα.Εγω απολυτα υγιης με αψογες εξετασεις κι ο μπεμπης μου με μια αψογη αναπτηξη.Τιποτα δεν προμηνυε αυτο που θα ζουσα.Την προηγουμενη μερα ημουν στο νοσοκομειο για ζωνες κι ηταν ολα τελεια.Μπηκα στο νοσοκομειο κι ο μπεμπης ειχε αρνητικους παλμους δεν ζουσε πια.Το γιατι???Λαθος γιατρου δεν υπηρχε οι ανθρωποι μετα απο αυτο προσπαθουσαν να σωσουν εμενα ειχα αιμοραγια αρχικα και μετα την γεννα που εγινε μετα απο πολυ πονο και κρατησε κοντα δυο εικοσιτετραωρα φυσιολογικα γιατι οι γιατροι φοβοταν για αποκολληση πλακουντα.Μπηκα στο χειρουργειο για μαιαιυτικη αποξεση γιατι δεν επεφτε τελικα ο πλακουντας μετα την γεννα.Εγω τουλαχιστον σωματικα βγηκα καλα.Πειτε μου ομως πως να αντεξω τον πονο που εφυγε ο γιος μου χωρις προφανη λογο.Το παιδι εχει σταλει για νεκροψια τα αποτελεσματα θα τα εχω το Σεπτεμβριο το χειροτερο???Το μετεφερε ο αντρας μου στη Θεσσαλονικη σε ενα κουτι γιατι στην πολη που μενουμε δεν υπαρχει εξιδεικευμενο κεντρο παθολογοανατομικο για μωρα.Ο πλακουντας για ιστολογικες.Τα αποτελεσματα τα περιμενω τον Σεπτεμβριο.Ολοι μου λενε οτι ειμαι μικρη θα ξανακανω προσπαθεια θα γεμισει το σπιτι παιδια κ διαφορα λογια παρηγοριας.Ειναι δυσκολο να χωνεψεις οτι εγινες μανα και δεν ειδες καν το παιδι σου.Ποναει....