Chrysoum

Τραύμα τοκετού / τραυματικός τοκετός

    Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    5 ώρες πρίν, Chrysoum είπε:

    Σας ευχαριστώ πολύ όλες. Γύρισα σπίτι μου από το νοσοκομείο τώρα και προσπαθώ να το ξεχάσω και να πάω παρακάτω :) βοηθάει το ότι αυτη ήταν η τελευταία φορά 

    Να σπυ ζήσει το μωρό σου !! Απαράδεκτο αυτό που συνεβει , να πω την αλήθεια το έχω ακούσει πάλι από γνωστή μου σε αντίστοιχα «προηγμένη» χώρα . Ευτυχώς πήγαν όλα καλά στο τέλος για σένα και το μωράκι σου !! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 16/4/2021 at 11:49 ΠΜ, Chrysoum είπε:

    Λοιπόν γέννησα χθες το βράδυ. Ήταν μακράν ο χειρότερος τοκετός που είχα και γενικότερα όλο το πλάνο τοκετου, όλες οι επισκέψεις στο νοσοκομείο πιο πριν ήταν απλά χάσιμο χρόνου. Ξεκίνησε ο τοκετός κανονικά και ενιωθα ότι πήγαινε γρήγορα. Έπαιρνα τηλ στο νοσοκομείο για να έρθω (έτσι γίνεται, δεν μπορείς να έρθεις εάν δεν σου πουν το οκ) και επέμενα ότι έχει αρχίσει ο ενεργος τοκετός και πως και το δεύτερο μου παιδί γεννήθηκε πολύ γρήγορα. Την πρώτη φορά μου είπαν να πάρω πάλι σε λίγο που θα έχει αλλάξει η βάρδια (!), την δεύτερη φορά μου είπαν ότι έχω ακόμη πολύ χρόνο μπροστά μου (ενώ επέμενα ότι δεν είναι έτσι) και να περιμένω μια ώρα πριν πάω. Με τα πολλά και ενώ πραγματικά σφαδαζα, με πήρε ο άντρας μου σηκωτη, μου λέει αυτό δεν είναι φυσιολογικό, δεν ηταν έτσι τις άλλες 2 φορές, σήκω πάμε τώρα. Στο αυτοκίνητο, ένιωθα ότι θέλω να σπρωξω. Φτάσαμε στο νοσοκομείο, σωριαστηκα έξω στο δάπεδο και ούρλιαζα μέχρι να φέρουν μια αναπηρική να με πάρει. Τελικά είχα διαστολή 10, γέννησα με τα ρούχα μου γιατί δεν προλάβαιναν. Είχαν πέσει πολύ οι παλμοί του και έτρεχαν να φέρουν την βεντούζα και τις πινσετες να τον τραβήξουν. Στο μεταξύ θυμάστε που τους είχα πει όχι πάλι Δανεζα, θέλω κάποιον που να μιλάει νορβηγικά, Δανεζα ηταν. Οπότε με το που μου μίλησε, σοκαρίστηκα. Δεν θυμάμαι καν τι έκανα, βασικά ήταν τόσος ο πόνος χωρίς κανένα αναισθητικό που δεν θυμάμαι καν τι γινόταν, νομίζω ότι σε κάποια φάση τις έβριζα, ανάμεσα από τα ουρλιαχτά, και τις κλωτσουσα. Με είχε πιάσει παροξυσμός βασικά, δεν μπορούσα να το ελέγξω, με είχαν πιάσει 4 και με έσπρωχναν να βάλω τα πόδια μου σωστά (γιατί μάλλον δεν συνεργαζομουν). Νόμιζα ότι πεθαίνω, έλεγα αυτό ήταν έτσι είναι όταν πεθαίνεις. Αυτά λοιπόν, πλήρης απογοήτευση.

    Πολύ λυπάμαι για την εμπειρία σου. Να σου ζήσει το μωρακι σου και από εδώ και πέρα όλα να σας πάνε φοβερά ! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα.

    Όσο πλησιάζει η ΠΗΤ μου, τόσο περισσότερο χάνω το κουράγιο μου.

    Δεν μπορώ να οραματιστώ, δεν μπορώ να ελπίσω σε έναν όμορφο τοκετό.

    Σκέφτομαι ότι θα είναι μια ταλαιπωρία, τις πιθανές επιπλοκές, τις δύσκολες πρώτες μέρες... 

    Στο γιο μου (από άγνοια ίσως) δεν ήμουν έτσι, ήμουν αισιόδοξη και δυνατή. 

    Τώρα σκέφτομαι ότι εάν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω το μωρό μου δίπλα μου, θα το προτιμούσα. 

    Επίσης σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά στην πρώτη μου γέννα. Όλα πήγαν στραβά, από δικές μου βλακείες κυρίως και λάθος επιλογές.

    Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το συγκαταβατικό "σημασία έχει να είστε καλά εσύ και το μωρό" που δείχνει τεράστια έλειψη ενσυναίσθησης. Σαν να ακυρώνει τον δικό μου ρόλο, τα δικά μου συναισθήματα και το δικό μου βίωμα. Δεν μπορώ να το δω έτσι. 'Ή το άλλο "εάν πάθαινες κάτι εσύ ή το μωρό, δε θα το έβλεπες καθόλου έτσι" . Και αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι "κάπως"? Ότι θα πρέπει με το στανιο να νιώθω ευγνώμων και καλά, επειδή "έτσι πρέπει"? Ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει;

    • Μου αρέσει 1

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    6 minutes ago, jellyfishch said:

    Καλησπέρα.

    Όσο πλησιάζει η ΠΗΤ μου, τόσο περισσότερο χάνω το κουράγιο μου.

    Δεν μπορώ να οραματιστώ, δεν μπορώ να ελπίσω σε έναν όμορφο τοκετό.

    Σκέφτομαι ότι θα είναι μια ταλαιπωρία, τις πιθανές επιπλοκές, τις δύσκολες πρώτες μέρες... 

    Στο γιο μου (από άγνοια ίσως) δεν ήμουν έτσι, ήμουν αισιόδοξη και δυνατή. 

    Τώρα σκέφτομαι ότι εάν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω το μωρό μου δίπλα μου, θα το προτιμούσα. 

    Επίσης σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά στην πρώτη μου γέννα. Όλα πήγαν στραβά, από δικές μου βλακείες κυρίως και λάθος επιλογές.

    Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το συγκαταβατικό "σημασία έχει να είστε καλά εσύ και το μωρό" που δείχνει τεράστια έλειψη ενσυναίσθησης. Σαν να ακυρώνει τον δικό μου ρόλο, τα δικά μου συναισθήματα και το δικό μου βίωμα. Δεν μπορώ να το δω έτσι. 'Ή το άλλο "εάν πάθαινες κάτι εσύ ή το μωρό, δε θα το έβλεπες καθόλου έτσι" . Και αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι "κάπως"? Ότι θα πρέπει με το στανιο να νιώθω ευγνώμων και καλά, επειδή "έτσι πρέπει"? Ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει;

    Δεν έχω κάτι να γράψω πέρα από το ότι νιώθω απόλυτα όσα γράφεις. Εύχομαι να έχεις μια όμορφη εμπειρία αυτήν τη φορά 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα