Chrysoum

Τραύμα τοκετού / τραυματικός τοκετός

    Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    5 ώρες πρίν, Chrysoum είπε:

    Σας ευχαριστώ πολύ όλες. Γύρισα σπίτι μου από το νοσοκομείο τώρα και προσπαθώ να το ξεχάσω και να πάω παρακάτω :) βοηθάει το ότι αυτη ήταν η τελευταία φορά 

    Να σπυ ζήσει το μωρό σου !! Απαράδεκτο αυτό που συνεβει , να πω την αλήθεια το έχω ακούσει πάλι από γνωστή μου σε αντίστοιχα «προηγμένη» χώρα . Ευτυχώς πήγαν όλα καλά στο τέλος για σένα και το μωράκι σου !! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 16/4/2021 at 11:49 ΠΜ, Chrysoum είπε:

    Λοιπόν γέννησα χθες το βράδυ. Ήταν μακράν ο χειρότερος τοκετός που είχα και γενικότερα όλο το πλάνο τοκετου, όλες οι επισκέψεις στο νοσοκομείο πιο πριν ήταν απλά χάσιμο χρόνου. Ξεκίνησε ο τοκετός κανονικά και ενιωθα ότι πήγαινε γρήγορα. Έπαιρνα τηλ στο νοσοκομείο για να έρθω (έτσι γίνεται, δεν μπορείς να έρθεις εάν δεν σου πουν το οκ) και επέμενα ότι έχει αρχίσει ο ενεργος τοκετός και πως και το δεύτερο μου παιδί γεννήθηκε πολύ γρήγορα. Την πρώτη φορά μου είπαν να πάρω πάλι σε λίγο που θα έχει αλλάξει η βάρδια (!), την δεύτερη φορά μου είπαν ότι έχω ακόμη πολύ χρόνο μπροστά μου (ενώ επέμενα ότι δεν είναι έτσι) και να περιμένω μια ώρα πριν πάω. Με τα πολλά και ενώ πραγματικά σφαδαζα, με πήρε ο άντρας μου σηκωτη, μου λέει αυτό δεν είναι φυσιολογικό, δεν ηταν έτσι τις άλλες 2 φορές, σήκω πάμε τώρα. Στο αυτοκίνητο, ένιωθα ότι θέλω να σπρωξω. Φτάσαμε στο νοσοκομείο, σωριαστηκα έξω στο δάπεδο και ούρλιαζα μέχρι να φέρουν μια αναπηρική να με πάρει. Τελικά είχα διαστολή 10, γέννησα με τα ρούχα μου γιατί δεν προλάβαιναν. Είχαν πέσει πολύ οι παλμοί του και έτρεχαν να φέρουν την βεντούζα και τις πινσετες να τον τραβήξουν. Στο μεταξύ θυμάστε που τους είχα πει όχι πάλι Δανεζα, θέλω κάποιον που να μιλάει νορβηγικά, Δανεζα ηταν. Οπότε με το που μου μίλησε, σοκαρίστηκα. Δεν θυμάμαι καν τι έκανα, βασικά ήταν τόσος ο πόνος χωρίς κανένα αναισθητικό που δεν θυμάμαι καν τι γινόταν, νομίζω ότι σε κάποια φάση τις έβριζα, ανάμεσα από τα ουρλιαχτά, και τις κλωτσουσα. Με είχε πιάσει παροξυσμός βασικά, δεν μπορούσα να το ελέγξω, με είχαν πιάσει 4 και με έσπρωχναν να βάλω τα πόδια μου σωστά (γιατί μάλλον δεν συνεργαζομουν). Νόμιζα ότι πεθαίνω, έλεγα αυτό ήταν έτσι είναι όταν πεθαίνεις. Αυτά λοιπόν, πλήρης απογοήτευση.

    Πολύ λυπάμαι για την εμπειρία σου. Να σου ζήσει το μωρακι σου και από εδώ και πέρα όλα να σας πάνε φοβερά ! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα.

    Όσο πλησιάζει η ΠΗΤ μου, τόσο περισσότερο χάνω το κουράγιο μου.

    Δεν μπορώ να οραματιστώ, δεν μπορώ να ελπίσω σε έναν όμορφο τοκετό.

    Σκέφτομαι ότι θα είναι μια ταλαιπωρία, τις πιθανές επιπλοκές, τις δύσκολες πρώτες μέρες... 

    Στο γιο μου (από άγνοια ίσως) δεν ήμουν έτσι, ήμουν αισιόδοξη και δυνατή. 

    Τώρα σκέφτομαι ότι εάν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω το μωρό μου δίπλα μου, θα το προτιμούσα. 

    Επίσης σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά στην πρώτη μου γέννα. Όλα πήγαν στραβά, από δικές μου βλακείες κυρίως και λάθος επιλογές.

    Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το συγκαταβατικό "σημασία έχει να είστε καλά εσύ και το μωρό" που δείχνει τεράστια έλειψη ενσυναίσθησης. Σαν να ακυρώνει τον δικό μου ρόλο, τα δικά μου συναισθήματα και το δικό μου βίωμα. Δεν μπορώ να το δω έτσι. 'Ή το άλλο "εάν πάθαινες κάτι εσύ ή το μωρό, δε θα το έβλεπες καθόλου έτσι" . Και αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι "κάπως"? Ότι θα πρέπει με το στανιο να νιώθω ευγνώμων και καλά, επειδή "έτσι πρέπει"? Ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει;

    • Μου αρέσει 1

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    6 minutes ago, jellyfishch said:

    Καλησπέρα.

    Όσο πλησιάζει η ΠΗΤ μου, τόσο περισσότερο χάνω το κουράγιο μου.

    Δεν μπορώ να οραματιστώ, δεν μπορώ να ελπίσω σε έναν όμορφο τοκετό.

    Σκέφτομαι ότι θα είναι μια ταλαιπωρία, τις πιθανές επιπλοκές, τις δύσκολες πρώτες μέρες... 

    Στο γιο μου (από άγνοια ίσως) δεν ήμουν έτσι, ήμουν αισιόδοξη και δυνατή. 

    Τώρα σκέφτομαι ότι εάν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω το μωρό μου δίπλα μου, θα το προτιμούσα. 

    Επίσης σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά στην πρώτη μου γέννα. Όλα πήγαν στραβά, από δικές μου βλακείες κυρίως και λάθος επιλογές.

    Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το συγκαταβατικό "σημασία έχει να είστε καλά εσύ και το μωρό" που δείχνει τεράστια έλειψη ενσυναίσθησης. Σαν να ακυρώνει τον δικό μου ρόλο, τα δικά μου συναισθήματα και το δικό μου βίωμα. Δεν μπορώ να το δω έτσι. 'Ή το άλλο "εάν πάθαινες κάτι εσύ ή το μωρό, δε θα το έβλεπες καθόλου έτσι" . Και αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι "κάπως"? Ότι θα πρέπει με το στανιο να νιώθω ευγνώμων και καλά, επειδή "έτσι πρέπει"? Ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει;

    Δεν έχω κάτι να γράψω πέρα από το ότι νιώθω απόλυτα όσα γράφεις. Εύχομαι να έχεις μια όμορφη εμπειρία αυτήν τη φορά 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    On 5/5/2021 at 12:19 ΠΜ, jellyfishch είπε:

    Καλησπέρα.

    Όσο πλησιάζει η ΠΗΤ μου, τόσο περισσότερο χάνω το κουράγιο μου.

    Δεν μπορώ να οραματιστώ, δεν μπορώ να ελπίσω σε έναν όμορφο τοκετό.

    Σκέφτομαι ότι θα είναι μια ταλαιπωρία, τις πιθανές επιπλοκές, τις δύσκολες πρώτες μέρες... 

    Στο γιο μου (από άγνοια ίσως) δεν ήμουν έτσι, ήμουν αισιόδοξη και δυνατή. 

    Τώρα σκέφτομαι ότι εάν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω το μωρό μου δίπλα μου, θα το προτιμούσα. 

    Επίσης σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά στην πρώτη μου γέννα. Όλα πήγαν στραβά, από δικές μου βλακείες κυρίως και λάθος επιλογές.

    Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το συγκαταβατικό "σημασία έχει να είστε καλά εσύ και το μωρό" που δείχνει τεράστια έλειψη ενσυναίσθησης. Σαν να ακυρώνει τον δικό μου ρόλο, τα δικά μου συναισθήματα και το δικό μου βίωμα. Δεν μπορώ να το δω έτσι. 'Ή το άλλο "εάν πάθαινες κάτι εσύ ή το μωρό, δε θα το έβλεπες καθόλου έτσι" . Και αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι "κάπως"? Ότι θα πρέπει με το στανιο να νιώθω ευγνώμων και καλά, επειδή "έτσι πρέπει"? Ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει;

    Ο δικός σου ρόλος δεν ακυρώνεται.

    Είσαι ο καπετάνιος σε αυτο το ταξίδι και οδηγείς το πλοίο ανάλογα με τον καιρό.

    Σε αυτο το ταξίδι έζησες ένα πόλεμο,βίωσες την απώλεια,έζησες τον πόνο κ ταυτόχρονα έφτιαχνες έναν άνθρωπο.Να εκφράζεις το συναίσθημα σου.Οταν γίνεσαι ξανά μανα κουβαλάς το βάρος και την σοφια των προηγούμενων εμπειριών σου.Εχεις συναίσθηση των πραγμάτων κ ξερεις οτι ερ εται μεγαλο δώρο αλλα με δυσκολο τίμημα.

    Μην είσαι σκληρή με τον εαυτό σου.Αγκαλιασε τον κ φρόντισε τον.Εισαι σπουδαία.Αυτο να σκέφτεσαι. Απο κει και πέρα ασε τα πραγματα να έρθουν μόνα τους.

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    42 minutes ago, μαγιοπουλας said:

    Ο δικός σου ρόλος δεν ακυρώνεται.

    Είσαι ο καπετάνιος σε αυτο το ταξίδι και οδηγείς το πλοίο ανάλογα με τον καιρό.

    Σε αυτο το ταξίδι έζησες ένα πόλεμο,βίωσες την απώλεια,έζησες τον πόνο κ ταυτόχρονα έφτιαχνες έναν άνθρωπο.Να εκφράζεις το συναίσθημα σου.Οταν γίνεσαι ξανά μανα κουβαλάς το βάρος και την σοφια των προηγούμενων εμπειριών σου.Εχεις συναίσθηση των πραγμάτων κ ξερεις οτι ερ εται μεγαλο δώρο αλλα με δυσκολο τίμημα.

    Μην είσαι σκληρή με τον εαυτό σου.Αγκαλιασε τον κ φρόντισε τον.Εισαι σπουδαία.Αυτο να σκέφτεσαι. Απο κει και πέρα ασε τα πραγματα να έρθουν μόνα τους.

    Μα νομίζω ότι η @jellyfishch αναφέρεται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν μπόρεσε να είναι ο καπετάνιος στο ταξίδι και τα πράγματα εξελιχθηκαν με τρόπο που δεν ήθελε και ήταν δυσάρεστος και ίσως ακατάλληλος για γυναίκα που γίνεται μητέρα και ίσως κάποια πράγματα να της επιβλήθηκαν κιόλας. Αυτό καταλαβαίνω εγώ, μπορεί να κάνω και λάθος 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 13 λεπτά , maripoz είπε:

    Μα νομίζω ότι η @jellyfishch αναφέρεται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν μπόρεσε να είναι ο καπετάνιος στο ταξίδι και τα πράγματα εξελιχθηκαν με τρόπο που δεν ήθελε και ήταν δυσάρεστος και ίσως ακατάλληλος για γυναίκα που γίνεται μητέρα και ίσως κάποια πράγματα να της επιβλήθηκαν κιόλας. Αυτό καταλαβαίνω εγώ, μπορεί να κάνω και λάθος 

    Εγω θεώρησα ότι σε λίγο καιρό γεννάει κ εχει ανασφάλεια κ φο ο μην τυχόν κ δεν εξελιχθούν τα πραγματα όπως τα θελει.

    πρίν από 2 λεπτά , μαγιοπουλας είπε:

    Εγω θεώρησα ότι σε λίγο καιρό γεννάει κ εχει ανασφάλεια κ φο ο μην τυχόν κ δεν εξελιχθούν τα πραγματα όπως τα θελει.

    Και αυτή η εγκυμοσύνη ήταν εξαιρετικά δύσκολη.ειχε πρόβλημα με τον πλακουντα,κολκησε κιρο οθόνη κ αυτή κ η οικογενεια της κ έχασε κ τον μπαμπά της.

    Τραγικά δυσκολα όλα αυτα παράλληλα. Ε την εγκυμοσύνη.λαθος θυμαμαι?

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 5/5/2021 at 12:19 ΠΜ, jellyfishch είπε:

    Καλησπέρα.

    Όσο πλησιάζει η ΠΗΤ μου, τόσο περισσότερο χάνω το κουράγιο μου.

    Δεν μπορώ να οραματιστώ, δεν μπορώ να ελπίσω σε έναν όμορφο τοκετό.

    Σκέφτομαι ότι θα είναι μια ταλαιπωρία, τις πιθανές επιπλοκές, τις δύσκολες πρώτες μέρες... 

    Στο γιο μου (από άγνοια ίσως) δεν ήμουν έτσι, ήμουν αισιόδοξη και δυνατή. 

    Τώρα σκέφτομαι ότι εάν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω το μωρό μου δίπλα μου, θα το προτιμούσα. 

    Επίσης σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά στην πρώτη μου γέννα. Όλα πήγαν στραβά, από δικές μου βλακείες κυρίως και λάθος επιλογές.

    Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το συγκαταβατικό "σημασία έχει να είστε καλά εσύ και το μωρό" που δείχνει τεράστια έλειψη ενσυναίσθησης. Σαν να ακυρώνει τον δικό μου ρόλο, τα δικά μου συναισθήματα και το δικό μου βίωμα. Δεν μπορώ να το δω έτσι. 'Ή το άλλο "εάν πάθαινες κάτι εσύ ή το μωρό, δε θα το έβλεπες καθόλου έτσι" . Και αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι "κάπως"? Ότι θα πρέπει με το στανιο να νιώθω ευγνώμων και καλά, επειδή "έτσι πρέπει"? Ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει;

    Κοριτσάρα όλα καλά θα πάνε μην φοβάσαι! Τα ίδια πέρασα και εγώ γέννησα πριν 1,5 μήνα το 2 παιδάκι τα ίδια σκεφτόμουν και εγώ ειναι σαν να γράφω εγώ το κείμενο σου :cry: συγκινήθηκα. Το παρελθόν δεν αλλάζει και μας κάνει αυτό που είμαστε σήμερα δυνατότερους σοφότερους και με περισσότερη εμπειρία, πολλές φορές είναι καλό άλλες 'κακό' διότι για να είμαστε προετοιμασμένες κάνουμε χίλιες σκέψεις αρνητικές ή θετικές.

    Εξάλλου είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι είναι η άμυνα μας, είμαστε άνθρωποι η φύση μας αυτή ... Όσο για τα σχόλια που σου κάνουν μάλλον αυτοί που τα λένε δεν εχούν παιδιά ή δεν ειναι μητέρες. Επίσης να θυμάσαι οτι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι  να δίνουν συμβουλές διότι δεν το κατέχουν και λένε μια κασέτα για να νιώσεις τάχα καλύτερα το οποίο δεν ισχύει βέβαια. Να αισθάνεσαι όπως αγαπάς εσύ! Μην κατηγορείς τον εαυτό σου δες τώρα να είσαι αισιόδοξη είμαστε πολλές μανούλες μαζί σου δεν είσαι μόνη σου είμαστε χιλιάδες! Ότι και να γίνει, που εύχομαι και πιστεύω όλα καλά θα πάνε, να είσαι και να σκέφτεσαι αισιόδοξα, ειναι σημαντικό αυτο που σου λέω, να το λες μέσα σου στον εαυτό σου έτσι θα σε βοηθήσει την ώρα του τοκετού και θα είσαι εκεί 100%. Με τον καιρό μου περνάνε αυτές οι άσχημες σκέψεις ειδικά όταν βλέπω τα αγγελούδια μου.

    Εάν πιστεύεις στον Θεό άναψε ένα κεράκι στην Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου μεγάλη η χάρη της! Υπάρχει και το μοναστήρι της στην Μεταμόρφωση Αθήνα. Σου εύχομαι ότι καλύτερο ολα καλά θα πάνε η Παναγία μαζί σου!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δημοσιεύτηκαν (επεξεργάστηκε)

    Καλημερα, να είστε καλά με συγκινησατε:unsure::wub:

    Έχετε δίκιο και οι δύο , ήταν πολλά τα γεγονότα και συγχρόνως θυμάμαι και την προηγούμενη εμπειρία . 

    Αυτό που προσπαθώ να σκέφτομαι είναι ότι τον ίδιο τον τοκετό  δεν μπορώ να τον ελέγξω , ο, τι και να κάνω και οσο και να σκεφτώ. Προς το παρόν κάνω τις ασκήσεις μου, πίνω τα τσαγακια μου και έχω βασιστεί σε έναν σοβαρό γιατρό ευχόμενη να έχω κάνει τη σωστή επιλογή.

    @Thundercats! να σου ζήσει το μωράκι σου:) σε ευχαριστώ

    Επεξεργάστηκαν by jellyfishch
    • Μου αρέσει 1

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    πρίν από 11 λεπτά , jellyfishch είπε:

    Καλημερα, να είστε καλά με συγκινησατε:unsure::wub:

    Έχετε δίκιο και οι δύο , ήταν πολλά τα γεγονότα και συγχρόνως θυμάμαι και την προηγούμενη εμπειρία . 

    Αυτό που προσπαθώ να σκέφτομαι είναι ότι τον ίδιο τον τοκετό  δεν μπορώ να τον ελέγξω , ο, τι και να κάνω και οσο και να σκεφτώ.

    Προς το παρόν κάνω τις ασκήσεις μου, πίνω τα τσαγακια μου και έχω βασιστεί σε έναν σοβαρό γιατρό ευχόμενη να έχω κάνει τη σωστή επιλογή.

    @Thundercats! να σου ζήσει το μωράκι σου:) σε ευχαριστώ

    Ευχαριστώ! Πάω να σαραντίσω σήμερα στην εκκλησία, θα σου ανάψω ενα κεράκι :x

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δημοσιεύτηκαν (επεξεργάστηκε)

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ:wub:

    Καλό σαραντισμο να έχετε

    Επεξεργάστηκαν by jellyfishch
    • Ευχαριστώ! 1

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    11 ώρες πρίν, Thundercats! είπε:

    Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου μεγάλη η χάρη της! Υπάρχει και το μοναστήρι της στην Μεταμόρφωση Αθήνα. Σου εύχομαι ότι καλύτερο ολα καλά θα πάνε η Παναγία μαζί σου!

    Αν έχει ανοίξει :( γιατί μέχρι και πρόσφατα ήταν κλειστά. Είναι πανέμορφο μέρος :wub:

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Προχθές είχαμε false alarm με συσπάσεις και φοβόμουν γιατί ήμουν ακόμη στην 35η.. Πάμε λοιπόν στην κλινική, μου ανοίγει η μαία και μετά περίμενα 15 λετπά σε έναν διάδρομο χωρίς να ξέρω τι γίνεται αν και ποιος θια έρθει κτλ.Ξαναπαίρνω τηλ, έρχεται τελικά, μου λέει συγνώμη έχω πολλές γυναίκες επάνω, οκ λέω εγώ. Βγάζω τα ρούχα με ξαπλώνει, "δεν μπορώ να βάλω χέρι σε μαχαιρωμένη μήτρα" μου λέει... Πάω για Vbac της λέω εγώ (προφανώς φοβόταν να μετρήσει τράχηλο για να μην προχωρήσει κι άλλο ο τυχόν τοκετός.)Τελικά όλα οκ, παίρνω το γιατρό μου (που ο ίδιος μου πρότεινε να παραμείνω στην πόλη μου, ότι είναι ασφαλής πρακτική, ότι όλη τη δουλειά την κάνει ο γιατρός και όχι το νοσοκομείο), του λέω τι θα γίνει θα με αντιμετωπίζουν σαν ωρολογιακή βόμβα εκεί μέσα εμένα και τη μήτρα μου; Πήγα στο ιατρείο με μέτρησε , ο τράχηλος θεόκλειστος και μακρύς.. Μου λέει έχεις όλες τις καλές πιθανότητες να κάνεις καισαρική. Του λέω άλλο αυτό και άλλο να έρθω και να με βάλεις κατ ευθείαν στο χειρουργείο. Μου λέει όχι βέβαια, αλλά μην τρελαίνεσαι , ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. 

    Η μάνα μου εν τω μεταξύ καμένη από θάνατο νεογνού να μου λέει έχεις τα ίδια συμπτώματα που είχα κι εγώ στο πρώτο μου παιδί..

    Ρε παιδιά λες και το κάνουν επίτηδες όλοι.. Η ψυχολογία είναι στα τάρταρα, χειρότερα δε γίνεται. Μόνο η πεθερά μου μου λέει όλα καλά θα πάνε ηρέμησε, αλλά εντάξει η ίδια γέννησε πανεύκολα. 

    Προχθές πήρα το αυτοκίνητο πήγα στο βουνό και έκλαιγα τρεις ώρες, μπας και ηρεμήσω λίγο. Με κατάθλίψη θα βγει το παιδακι μου. 

    • Λυπημένη/-ος 2

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, jellyfishch είπε:

    Προχθές είχαμε false alarm με συσπάσεις και φοβόμουν γιατί ήμουν ακόμη στην 35η.. Πάμε λοιπόν στην κλινική, μου ανοίγει η μαία και μετά περίμενα 15 λετπά σε έναν διάδρομο χωρίς να ξέρω τι γίνεται αν και ποιος θια έρθει κτλ.Ξαναπαίρνω τηλ, έρχεται τελικά, μου λέει συγνώμη έχω πολλές γυναίκες επάνω, οκ λέω εγώ. Βγάζω τα ρούχα με ξαπλώνει, "δεν μπορώ να βάλω χέρι σε μαχαιρωμένη μήτρα" μου λέει... Πάω για Vbac της λέω εγώ (προφανώς φοβόταν να μετρήσει τράχηλο για να μην προχωρήσει κι άλλο ο τυχόν τοκετός.)Τελικά όλα οκ, παίρνω το γιατρό μου (που ο ίδιος μου πρότεινε να παραμείνω στην πόλη μου, ότι είναι ασφαλής πρακτική, ότι όλη τη δουλειά την κάνει ο γιατρός και όχι το νοσοκομείο), του λέω τι θα γίνει θα με αντιμετωπίζουν σαν ωρολογιακή βόμβα εκεί μέσα εμένα και τη μήτρα μου; Πήγα στο ιατρείο με μέτρησε , ο τράχηλος θεόκλειστος και μακρύς.. Μου λέει έχεις όλες τις καλές πιθανότητες να κάνεις καισαρική. Του λέω άλλο αυτό και άλλο να έρθω και να με βάλεις κατ ευθείαν στο χειρουργείο. Μου λέει όχι βέβαια, αλλά μην τρελαίνεσαι , ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. 

    Η μάνα μου εν τω μεταξύ καμένη από θάνατο νεογνού να μου λέει έχεις τα ίδια συμπτώματα που είχα κι εγώ στο πρώτο μου παιδί..

    Ρε παιδιά λες και το κάνουν επίτηδες όλοι.. Η ψυχολογία είναι στα τάρταρα, χειρότερα δε γίνεται. Μόνο η πεθερά μου μου λέει όλα καλά θα πάνε ηρέμησε, αλλά εντάξει η ίδια γέννησε πανεύκολα. 

    Προχθές πήρα το αυτοκίνητο πήγα στο βουνό και έκλαιγα τρεις ώρες, μπας και ηρεμήσω λίγο. Με κατάθλίψη θα βγει το παιδακι μου. 

    Καταλαβαίνω πώς νιώθεις. Θέλει γερό στομάχι για να στηρίξεις την απόφαση σου απέναντι σε σχόλια που σε κάνουν να αμφιβάλλεις για αυτήν. Και ειδικά εδώ το vbac αντιμετωπίζεται σαν bungee jumping χωρίς σκοινί, ενώ στο εξωτερικό φυσιολογική επιλογή.

     

    Θα έλεγα να δεις μέσα σου τι σημαίνει για σένα να ξανακάνεις καισαρική. Είναι η επέμβαση που σε φοβίζει ή το ότι ένιωσες αυτά που ένιωσες στην πρώτη επέμβαση ( δε ξέρω τι μπορεί να είναι, εσύ θα απαντήσεις πχ φόβος, ανημπορια, μη σεβασμός, θυμός κτλ, εσύ θα ονομάσεις το συναίσθημα) .Σε μένα ας πούμε μετά από τόσες ώρες, η καισαρική ήταν λύτρωση αλλά έτσι το βίωσα εγώ. Απάντησε μέσα σου σε αυτό και δες αν ισχύει όντως και αν ναι τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει. Αν είναι όντως μη εφικτός ο φυσιολογικός τοκετός, πώς θα αισθανθείς καλύτερα σε μια καισαρική. Με τι προϋποθέσεις; Πχ vaginal seeding, καισαρική μετα 39 η εβδομάδα αν γίνεται, το μωρό να θηλάσει αμέσως και όχι να απομακρυνθεί; Ο γιατρός σου σε στηρίζει; Είναι υπέρ του vbac? Καλός γιατρός είναι αυτός που σέβεται τον ασθενή, υπολογίζει τα συναισθήματα , αλλά τον ενημερώνει με ειλικρίνεια για τους οποίους κινδύνους. Αν κρίνει ότι χρειάζεται καισαρική δεν κάνει κάτι άλλο.Με βάση αυτό, σου απάντησα ότι για μένα ήταν θετική εμπειρία η καισαρική. Ο ειλικρινής διάλογος με τη γιατρό με έκανε να νιώσω ότι με σέβεται. Το vbac έχει καλές πιθανότητες να πετύχει πάντως, πάνω από το μισό. Οπότε οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου. Αυτό να σκέφτεσαι. Το ότι ο τράχηλος είναι κλειστός, ίσως είναι ακόμα νωρίς, αλλά με σιγουριά θα στο πει αυτός ένας γιατρός. Θέλω να καταλήξω στο ότι αυτή την στιγμή χρειάζεται ηρεμία, ακόμα δεν κρίθηκε τίποτα και είναι πολύ πιθανό να καταφέρεις φυσιολογικό, αλλά πρέπει να δουλέψεις μέσα σου τι σημαίνει για σένα η πιθανότητα να ξανακάνεις καισαρική. Γιατί κάθε τοκετός είναι μια ξεχωριστή εμπειρία και το πώς εξελίσσεται δεν έχει να κάνει μόνο με τις προθέσεις μας. Για αυτό καλό είναι να συμπεριληφθούν και διαφορετικά σενάρια, ώστε ακόμα και στην περίπτωση καισαρικής να γίνει με το καλύτερο δυνατό τρόπο για σένα. Με αγάπη τα λέω όλα αυτά, ελπίζω να μην ακούγονται κάπως και αν ναι συγγνώμη! Το μωρό σου πάντως μια χαρά θα είναι, εγώ είχα όντως αγχώδη διαταραχή με κατάθλιψη και έκλαιγα μέχρι και την τελευταία στιγμή και μου βγήκε μέσα στο χαμόγελο:-P

    • Μου αρέσει 2
    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Δημοσιεύτηκαν (επεξεργάστηκε)

    Σε ευχαριστώ πολύ Αννίτα, για το χρόνο που αφιέρωσες.. ο γιατρός μου είναι νομίζω λογικός και τίμιος, και δεν είναι των άκρων. Δε θα μου μιλήσει με ρομαντικά λογακια , ξέρω ότι φοβάται αλλά ξέρω ότι γνωρίζει τι θελω. Αυτά είναι που με έκαναν να αποφασίσω να συνεχίσω μαζί του. Και αυτά που μου είπε στην αρχή (που ο ίδιος μου πρότεινε, δεν του ζήτησα εγώ να πάμε για vbac) . Εγώ είχα αποφασίσει να πάω Θεσσαλονίκη με έμπειρο στα vbac γιατρό,αλλά ο ίδιος μου είπε "δε θα γίνω πιο πλούσιος ή πιο φτωχός με μια γέννα,  κάτσε να συνεχίσουμε μαζί", χαλαρά .Την τελευταία φορά που πήγα μου είπε για μια που πέθανε από ρήξη μήτρας, μου είπε ότι δεν το βλέπει, έγινε και αυτό το σκηνικό στην κλινική.. δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Άμα είναι να κάνω σίγουρα και κατ' ευθειαν καισαρική πάω και στο νοσοκομείο να την κάνω δωρεάν.

    Απλά έκανα εικόνα τον εαυτό μου να πονάει και να φοβάται και να έρχονται οι μαίες μέσα στο άγχος πετώντας ατάκες για μαχαιρωμένες μήτρες, θανάτους κτλ. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τη ζητήσω εγώ η ίδια στο τέλος για να τελειώσει όλο αυτό το παρανοϊκό σκηνικό. Και η μάνα μου που το έχει τόσο παράπονο που δεν ήταν στην πρώτη μου γέννα? Για ποιο λόγο να βρίσκεται εκεί, για να πλάθει καταστροφολογικα σενάρια?

    Έχεις απόλυτο δίκιο, θα πρέπει να συμφιλιωθω με την ιδέα της καισαρικής, οι πιθανότητες υπάρχουν. Στην πρώτη καισαρική ένιωσα ότι δεν είχα τον έλεγχο, και στη συνέχεια ανήμπορη. Γιατί με πείραξε τόσο? δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ήταν σαν να έμεινε ανολοκλήρωτο κάτι. Είχα δει τόσες φωτογραφίες, με συνέπαιρνε (και ακόμη δηλαδή) όλο αυτό το δράμα και τα συναισθήματα του φυσιολογικού τοκετού. Οι γυναικολόγοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό (όχι μόνο αυτός, και άλλοι που έχω μιλήσει). Μου λένε γιατί τόσο πολύ? Μία μέρα είναι, ούτε καν μια μέρα μια ωρίτσα και κάτι. Η μάνα μου συμφωνεί μαζί τους (την αναφέρω γιατί έχει γεννήσει και με τους δύο τρόπους). Για εμένα όμως είναι κάτι σαν ένστικτο, κάτι σαν καθήκον που θα πρέπει να εκπληρώσω. Νιώθω ότι η ίδια μου η φύση με τραβάει προς τα εκεί...δεν ξέρω εάν είμαι brainwashed και παρασυρμένη από όλες αυτές τις ιδανικές φωτογραφίες, η απλά είναι κάτι που βγαίνει από μέσα μου. 

    Μου είπε ότι θα με περιμένει έως τις 40 εβδομάδες. Κι εγώ δε θέλω να πάω πάνω από τις 40 γιατί το μωρό είναι μεγάλο. Θέλω να τα χω καλά με τον εαυτό μου ότι έκανα μια τίμια προσπάθεια. Ότι εξάντλησα τα ασφαλή περιθώρια . Ότι ακολούθησα το συμφέρον του παιδιού μου και το δικό μου, και όχι του γιατρού. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι βαδίζω προς τα εκεί. 

    Έτσι μου έρχεται να πάω να γεννήσω μόνη μου σε καμία σπηλιά..:cry:

    Επεξεργάστηκαν by jellyfishch

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 hour ago, jellyfishch είπε:

    Σε ευχαριστώ πολύ Αννίτα, για το χρόνο που αφιέρωσες.. ο γιατρός μου είναι νομίζω λογικός και τίμιος, και δεν είναι των άκρων. Δε θα μου μιλήσει με ρομαντικά λογακια , ξέρω ότι φοβάται αλλά ξέρω ότι γνωρίζει τι θελω. Αυτά είναι που με έκαναν να αποφασίσω να συνεχίσω μαζί του. Και αυτά που μου είπε στην αρχή (που ο ίδιος μου πρότεινε, δεν του ζήτησα εγώ να πάμε για vbac) . Εγώ είχα αποφασίσει να πάω Θεσσαλονίκη με έμπειρο στα vbac γιατρό,αλλά ο ίδιος μου είπε "δε θα γίνω πιο πλούσιος ή πιο φτωχός με μια γέννα,  κάτσε να συνεχίσουμε μαζί", χαλαρά .Την τελευταία φορά που πήγα μου είπε για μια που πέθανε από ρήξη μήτρας, μου είπε ότι δεν το βλέπει, έγινε και αυτό το σκηνικό στην κλινική.. δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Άμα είναι να κάνω σίγουρα και κατ' ευθειαν καισαρική πάω και στο νοσοκομείο να την κάνω δωρεάν.

    Απλά έκανα εικόνα τον εαυτό μου να πονάει και να φοβάται και να έρχονται οι μαίες μέσα στο άγχος πετώντας ατάκες για μαχαιρωμένες μήτρες, θανάτους κτλ. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τη ζητήσω εγώ η ίδια στο τέλος για να τελειώσει όλο αυτό το παρανοϊκό σκηνικό. Και η μάνα μου που το έχει τόσο παράπονο που δεν ήταν στην πρώτη μου γέννα? Για ποιο λόγο να βρίσκεται εκεί, για να πλάθει καταστροφολογικα σενάρια?

    Έχεις απόλυτο δίκιο, θα πρέπει να συμφιλιωθω με την ιδέα της καισαρικής, οι πιθανότητες υπάρχουν. Στην πρώτη καισαρική ένιωσα ότι δεν είχα τον έλεγχο, και στη συνέχεια ανήμπορη. Γιατί με πείραξε τόσο? δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ήταν σαν να έμεινε ανολοκλήρωτο κάτι. Είχα δει τόσες φωτογραφίες, με συνέπαιρνε (και ακόμη δηλαδή) όλο αυτό το δράμα και τα συναισθήματα του φυσιολογικού τοκετού. Οι γυναικολόγοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό (όχι μόνο αυτός, και άλλοι που έχω μιλήσει). Μου λένε γιατί τόσο πολύ? Μία μέρα είναι, ούτε καν μια μέρα μια ωρίτσα και κάτι. Η μάνα μου συμφωνεί μαζί τους (την αναφέρω γιατί έχει γεννήσει και με τους δύο τρόπους). Για εμένα όμως είναι κάτι σαν ένστικτο, κάτι σαν καθήκον που θα πρέπει να εκπληρώσω. Νιώθω ότι η ίδια μου η φύση με τραβάει προς τα εκεί...δεν ξέρω εάν είμαι brainwashed και παρασυρμένη από όλες αυτές τις ιδανικές φωτογραφίες, η απλά είναι κάτι που βγαίνει από μέσα μου. 

    Μου είπε ότι θα με περιμένει έως τις 40 εβδομάδες. Κι εγώ δε θέλω να πάω πάνω από τις 40 γιατί το μωρό είναι μεγάλο. Θέλω να τα χω καλά με τον εαυτό μου ότι έκανα μια τίμια προσπάθεια. Ότι εξάντλησα τα ασφαλή περιθώρια . Ότι ακολούθησα το συμφέρον του παιδιού μου και το δικό μου, και όχι του γιατρού. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι βαδίζω προς τα εκεί. 

    Έτσι μου έρχεται να πάω να γεννήσω μόνη μου σε καμία σπηλιά..:cry:

     

    Σε παρακαλώ, μην λες τέτοια πράγματα. 

     

    Κι εμένα με πείραξε η καισαρική. Ένιωθα θυμό με τον γιατρό που με τρομοκράτησε, μ' εμένα που δεν επέμεινα περισσότερο, με το νοσοκομείο που έχει οργανώσει τις διαδικασίες με βασικό γνώμονα τη δική τους ευκολία. Είχα διαβάσει κάπου ότι αυτός ο θυμός κρατάει έναν χρόνο. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο, αλλά τόσο μου πήρε να το ξεπεράσω. Τώρα πια δεν με πειράζει. 

     

    Μπορείς να εξασφαλίσεις ότι δεν θα έχεις να αντιμετωπίσεις αυτή τη μαιευτική βία στη γέννα; Ο γιατρός σου έχει δική του μαία; Μπορείς να του μιλήσεις και να του πεις ότι επειδή είσαι σε ευαίσθητη κατάσταση, είναι σημαντικό για εσένα να γεννήσεις με ηρεμία και υποστήριξη; 

     

    Είναι σημαντικό ότι εμπιστεύεσαι τον γιατρό σου. Είναι επίσης καλό ότι έχεις αρχίσει να συμφιλιώνεσαι με την ιδέα της καισαρικής. Καταλαβαίνω απόλυτα πώς νιώθεις, επειδή κι εγώ έτσι ένιωθα. Το ήθελα πολύ και ζήλευα τις φίλες μου που είχαν ζήσει τους πόνους της γέννας. Να θυμάσαι όμως ότι ο βασικός στόχος είναι να είστε καλά κι εσύ και το μωρό. Αν εμπιστεύεσαι τον γιατρό σου ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να έχεις τη γέννα που επιθυμείς, μπορείς να προχωρήσεις ξέροντας ότι έκανες ό,τι περνούσε απ' το χέρι σου. 

     

    Σου εύχομαι να πάνε όλα καλά και να γεννήσεις ένα γερό μωράκι ακριβώς όπως το θέλεις.

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, jellyfishch είπε:

    Σε ευχαριστώ πολύ Αννίτα, για το χρόνο που αφιέρωσες.. ο γιατρός μου είναι νομίζω λογικός και τίμιος, και δεν είναι των άκρων. Δε θα μου μιλήσει με ρομαντικά λογακια , ξέρω ότι φοβάται αλλά ξέρω ότι γνωρίζει τι θελω. Αυτά είναι που με έκαναν να αποφασίσω να συνεχίσω μαζί του. Και αυτά που μου είπε στην αρχή (που ο ίδιος μου πρότεινε, δεν του ζήτησα εγώ να πάμε για vbac) . Εγώ είχα αποφασίσει να πάω Θεσσαλονίκη με έμπειρο στα vbac γιατρό,αλλά ο ίδιος μου είπε "δε θα γίνω πιο πλούσιος ή πιο φτωχός με μια γέννα,  κάτσε να συνεχίσουμε μαζί", χαλαρά .Την τελευταία φορά που πήγα μου είπε για μια που πέθανε από ρήξη μήτρας, μου είπε ότι δεν το βλέπει, έγινε και αυτό το σκηνικό στην κλινική.. δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Άμα είναι να κάνω σίγουρα και κατ' ευθειαν καισαρική πάω και στο νοσοκομείο να την κάνω δωρεάν.

    Απλά έκανα εικόνα τον εαυτό μου να πονάει και να φοβάται και να έρχονται οι μαίες μέσα στο άγχος πετώντας ατάκες για μαχαιρωμένες μήτρες, θανάτους κτλ. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τη ζητήσω εγώ η ίδια στο τέλος για να τελειώσει όλο αυτό το παρανοϊκό σκηνικό. Και η μάνα μου που το έχει τόσο παράπονο που δεν ήταν στην πρώτη μου γέννα? Για ποιο λόγο να βρίσκεται εκεί, για να πλάθει καταστροφολογικα σενάρια?

    Έχεις απόλυτο δίκιο, θα πρέπει να συμφιλιωθω με την ιδέα της καισαρικής, οι πιθανότητες υπάρχουν. Στην πρώτη καισαρική ένιωσα ότι δεν είχα τον έλεγχο, και στη συνέχεια ανήμπορη. Γιατί με πείραξε τόσο? δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ήταν σαν να έμεινε ανολοκλήρωτο κάτι. Είχα δει τόσες φωτογραφίες, με συνέπαιρνε (και ακόμη δηλαδή) όλο αυτό το δράμα και τα συναισθήματα του φυσιολογικού τοκετού. Οι γυναικολόγοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό (όχι μόνο αυτός, και άλλοι που έχω μιλήσει). Μου λένε γιατί τόσο πολύ? Μία μέρα είναι, ούτε καν μια μέρα μια ωρίτσα και κάτι. Η μάνα μου συμφωνεί μαζί τους (την αναφέρω γιατί έχει γεννήσει και με τους δύο τρόπους). Για εμένα όμως είναι κάτι σαν ένστικτο, κάτι σαν καθήκον που θα πρέπει να εκπληρώσω. Νιώθω ότι η ίδια μου η φύση με τραβάει προς τα εκεί...δεν ξέρω εάν είμαι brainwashed και παρασυρμένη από όλες αυτές τις ιδανικές φωτογραφίες, η απλά είναι κάτι που βγαίνει από μέσα μου. 

    Μου είπε ότι θα με περιμένει έως τις 40 εβδομάδες. Κι εγώ δε θέλω να πάω πάνω από τις 40 γιατί το μωρό είναι μεγάλο. Θέλω να τα χω καλά με τον εαυτό μου ότι έκανα μια τίμια προσπάθεια. Ότι εξάντλησα τα ασφαλή περιθώρια . Ότι ακολούθησα το συμφέρον του παιδιού μου και το δικό μου, και όχι του γιατρού. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι βαδίζω προς τα εκεί. 

    Έτσι μου έρχεται να πάω να γεννήσω μόνη μου σε καμία σπηλιά..:cry:

    Ειναι πολυ αδικο να ακους τετοιες ατακες που σιγουρα δεν βοηθανε στην ψυχολογια σου και στο θαρρος σου να δεχθεις ο,τι ερθει τελικα. Δεν θεωρω οτι ειναι παραλογα αυτα που γραφεις, κι εγω ετσι θα ενιωθα αν εκ των υστερων καταλαβαινα οτι μπορει η πρωτη καισαρικη να ηταν αναιτια. Και σιγουρα δεν εισαι η μονη που νιωθει ετσι. Ακουσε το ενστικτο σου, δωσε βαση στη διαισθηση σου και ετσι θα νιωθεις πιο σιγουρη οτι εκανες αυτο που ηθελες και κρατησες ολες τις ελπιδες μεχρι το τελος. Προσωπικα, αυτο το false alarm και ο,τι εγινε μετα θα το εβλεπα σαν σημαδι, σαν μηνυμα οτι πρεπει να αλλαξω τις καταστασεις. Δεν λεω να το δεις ετσι αλλα εγω δινω σημασια και τα βλεπω λιγο "μεταφυσικα" καποια πραγματα. Αυτο που εγραψες 

    Παράθεση

    Ότι ακολούθησα το συμφέρον του παιδιού μου και το δικό μου, και όχι του γιατρού. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι βαδίζω προς τα εκεί. 

    Γιατι δεν αλλαζεις γιατρο; Ισως θα νιωθεις κι εσυ πιο σιγουρη; Ακομη κι αν ξαναγινει καισαρικη; Μην νιωθεις οτι επειδη επελεξες τον γιατρο σου, δεν μπορεις να κανεις μια αλλη επιλογη στην πορεια. Εχεις ακομη τον χρονο να κανεις μια επιλογη που θα σου δωσει περισσοτερη σιγουρια. Ειναι ο τοκετος σου, ειναι το μωρακι σου και η διαμορφωση της ψυχολογιας μας και τωρα αλλα και μετα τον τοκετο καθοριζονται απο τις συνθηκες που διαλεγουμε να δημιουργησουμε (ή εστω να προσπαθησουμε). Στην πολη που ειμαστε δεν υπαρχουν γιατροι εμπειροι στο vbac, ειναι περισσοτερο τρομοκρατημενοι, εξου και το να καθεται να σου λεει για θανατους. Σκεψου παλι το ενδεχομενο να πας στη Θεσσαλονικη, εχεις περιθωριο και πιστευω οτι θα νιωθεις κι εσυ καλυτερα σε πιο εμπειρα χερια, που εχουν κανει εκατονταδες vbac, γνωριζουν ακριβως τις πιθανοτητες να παει κατι στραβα και δεν τρομοκρατουν τις εγκυους παιρνοντας τους καθε σταγονα θελησης για ενα ποσοστο λιγοτερο του 1%. Ασε που η μαιευτικη ομαδα αν υπαρχει -τουλαχιστον του Παπανικολαου που γνωριζω- ειναι υπεροχες κοπελες, που κατανοουν, ενδυναμωνουν και νιωθεις οτι σε αγκαλιαζουν, οποτε οι πιθανοτητες για μαιευτικη βια ειναι μηδαμινες.

     

    Επισης, ξερω οτι ειναι δυσκολο αλλα προσπαθησε να μην ακους τα αρνητικα σχολια και τις ανησυχιες του περιβαλλοντος σου. Για την ακριβεια, ενα υποστηρικτικο περιβαλλον παιζει πολυ μεγαλο ρολο στην επιτυχια του vbac. Κρατα μονο αυτους που πιστευουν στην επιλογη σου να προσπαθησεις, ακομη κι αν τελικα γινει παλι καισαρικη, γιατι οι ιδιοι ειναι που θα σε ανεβασουν αν δεν πετυχει η προσπαθεια για φυσιολογικο.

    • Μου αρέσει 2

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, jellyfishch είπε:

    Σε ευχαριστώ πολύ Αννίτα, για το χρόνο που αφιέρωσες.. ο γιατρός μου είναι νομίζω λογικός και τίμιος, και δεν είναι των άκρων. Δε θα μου μιλήσει με ρομαντικά λογακια , ξέρω ότι φοβάται αλλά ξέρω ότι γνωρίζει τι θελω. Αυτά είναι που με έκαναν να αποφασίσω να συνεχίσω μαζί του. Και αυτά που μου είπε στην αρχή (που ο ίδιος μου πρότεινε, δεν του ζήτησα εγώ να πάμε για vbac) . Εγώ είχα αποφασίσει να πάω Θεσσαλονίκη με έμπειρο στα vbac γιατρό,αλλά ο ίδιος μου είπε "δε θα γίνω πιο πλούσιος ή πιο φτωχός με μια γέννα,  κάτσε να συνεχίσουμε μαζί", χαλαρά .Την τελευταία φορά που πήγα μου είπε για μια που πέθανε από ρήξη μήτρας, μου είπε ότι δεν το βλέπει, έγινε και αυτό το σκηνικό στην κλινική.. δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Άμα είναι να κάνω σίγουρα και κατ' ευθειαν καισαρική πάω και στο νοσοκομείο να την κάνω δωρεάν.

    Απλά έκανα εικόνα τον εαυτό μου να πονάει και να φοβάται και να έρχονται οι μαίες μέσα στο άγχος πετώντας ατάκες για μαχαιρωμένες μήτρες, θανάτους κτλ. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τη ζητήσω εγώ η ίδια στο τέλος για να τελειώσει όλο αυτό το παρανοϊκό σκηνικό. Και η μάνα μου που το έχει τόσο παράπονο που δεν ήταν στην πρώτη μου γέννα? Για ποιο λόγο να βρίσκεται εκεί, για να πλάθει καταστροφολογικα σενάρια?

    Έχεις απόλυτο δίκιο, θα πρέπει να συμφιλιωθω με την ιδέα της καισαρικής, οι πιθανότητες υπάρχουν. Στην πρώτη καισαρική ένιωσα ότι δεν είχα τον έλεγχο, και στη συνέχεια ανήμπορη. Γιατί με πείραξε τόσο? δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ήταν σαν να έμεινε ανολοκλήρωτο κάτι. Είχα δει τόσες φωτογραφίες, με συνέπαιρνε (και ακόμη δηλαδή) όλο αυτό το δράμα και τα συναισθήματα του φυσιολογικού τοκετού. Οι γυναικολόγοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό (όχι μόνο αυτός, και άλλοι που έχω μιλήσει). Μου λένε γιατί τόσο πολύ? Μία μέρα είναι, ούτε καν μια μέρα μια ωρίτσα και κάτι. Η μάνα μου συμφωνεί μαζί τους (την αναφέρω γιατί έχει γεννήσει και με τους δύο τρόπους). Για εμένα όμως είναι κάτι σαν ένστικτο, κάτι σαν καθήκον που θα πρέπει να εκπληρώσω. Νιώθω ότι η ίδια μου η φύση με τραβάει προς τα εκεί...δεν ξέρω εάν είμαι brainwashed και παρασυρμένη από όλες αυτές τις ιδανικές φωτογραφίες, η απλά είναι κάτι που βγαίνει από μέσα μου. 

    Μου είπε ότι θα με περιμένει έως τις 40 εβδομάδες. Κι εγώ δε θέλω να πάω πάνω από τις 40 γιατί το μωρό είναι μεγάλο. Θέλω να τα χω καλά με τον εαυτό μου ότι έκανα μια τίμια προσπάθεια. Ότι εξάντλησα τα ασφαλή περιθώρια . Ότι ακολούθησα το συμφέρον του παιδιού μου και το δικό μου, και όχι του γιατρού. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι βαδίζω προς τα εκεί. 

    Έτσι μου έρχεται να πάω να γεννήσω μόνη μου σε καμία σπηλιά..:cry:

    Να πω την αλήθεια , αν και είναι πολύ λεπτό , προσωπικό και ευαίσθητο το ζήτημα συμφωνώ με τη @Sentir...natureza . Έχω γράψει ότι προτιμώ την καισαρική, ωστόσο πες ότι κάποια στιγμή το έπαιρνα απόφαση να αποτολμησω το φυσιολογικό τοκετό. Αν άκουγα για τη μια που πέθανε από ρήξη μήτρας από το γιατρό μου ( όχι από την τυχαία θεία, γειτόνισσα, μακρινή ξαδέρφη αλλά από τον γιατρό) θα τρόμαζα. Προσωπική άποψη αυτό, χωρίς να θέλω να σε επηρεάσω ή να σε τσιγκλισω. Θα ζητούσα να είναι ειλικρινής μαζί μου, γιατί και αυτός μπορεί να φοβάται για αυτό να σου λέει τέτοιες ατάκες. Δε ξέρω, δεν μου ακούγεται πολύ ενθαρρυντικό. Εσύ έχεις καθαρή εικόνα για τον γιατρό σου, εσύ γνωρίζεις καλύτερα. Πάντως έτσι όπως το μεταφέρεις έχει διαφορά να σου πει για τη μια που πέθανε και διαφορά να σου πει ότι για την περίπτωση σου προτιμώ την καισαρική για τον Χ λόγο γιατί αυξάνεται ο τάδε κίνδυνος. Πάντως επειδή έχω πιεστεί πολύ και από συμπεριφορά γιατρού στην εγκυμοσύνη για άλλο θέμα , θ πω γενικά πως δεν είναι κακό να πάρεις μια δεύτερη γνώμη. Όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά συγκεκριμένα για την συγκεκριμένη ατάκα, γιατί όπως τη μετεφερες εδώ ακούγεται και ο ίδιος ότι δεν πιστεύει πολύ στο vbac. Βασικά θα έκανα και κουβέντα μαζί του για το τι ακριβώς έχει στο μυαλό του

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δημοσιεύτηκαν (επεξεργάστηκε)

    Συμφωνώ μαζί σας αλλά δυστυχώς όλα αυτά τα σκηνικά έγιναν λίγες μέρες αφότου πλήρωσα την κλινική. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να πάρω μερικά τηλ εάν μπορεί να έρθει κάποιος γιατρός από Θεσσαλονίκη εδώ. 

    Απλά δεν μπορώ να καταλάβω τη στάση του γιατρού μου, στην αρχή ήταν τελείως cool και τώρα να μου λέει όλα αυτά..αφού όπως είπε δε θα γίνει πιο πλούσιος με μια γέννα..

    .με επρηξε το περιβάλλον μου  για να μην ταξιδεύω σε τοκετό.. επίσης έμεινα έγκυος με τον συγκεκριμένο. Οκ είναι καλός γιατρός. Την ξαδέρφη μου την περίμενε δύο μέρες με σπασμένα νερά για να γεννήσει με φτ. Αλλά τώρα  στο τέλος νομίζω ότι δεν έκανα καλά που άλλαξα γνώμη τελικα:-(

     

     

    Επεξεργάστηκαν by jellyfishch

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, jellyfishch είπε:

    Συμφωνώ μαζί σας αλλά δυστυχώς όλα αυτά τα σκηνικά έγιναν λίγες μέρες αφότου πλήρωσα την κλινική. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να πάρω μερικά τηλ εάν μπορεί να έρθει κάποιος γιατρός από Θεσσαλονίκη εδώ. 

    Απλά δεν μπορώ να καταλάβω τη στάση του γιατρού μου, στην αρχή ήταν τελείως cool και τώρα να μου λέει όλα αυτά..αφού όπως είπε δε θα γίνει πιο πλούσιος με μια γέννα..

    .με επρηξε το περιβάλλον μου  για να μην ταξιδεύω σε τοκετό.. επίσης έμεινα έγκυος με τον συγκεκριμένο. Οκ είναι καλός γιατρός. Την ξαδέρφη μου την περίμενε δύο μέρες με σπασμένα νερά για να γεννήσει με φτ. Αλλά τώρα  στο τέλος νομίζω ότι δεν έκανα καλά που άλλαξα γνώμη τελικα:-(

     

     

    Προπληρωσες την κλινικη; Κι αυτό τι σημαινει;Οτι έκλεισες συμβόλαιο και δεν μπορείς να αλλάξεις γνωμη;Δεν τα λέω ειρωνικα,από περιέργεια ρωτάω γιατί είναι λίγο απρόβλεπτες οι καταστάσεις ενός τοκετου,δεν μπορείς να ξέρεις από πριν τι θα γίνει. Δες το αν μπορει να έρθει κάποιος απο Θεσσαλονίκη αλλά λίγο δύσκολο μου φαίνεται γιατί μπορει να έχει κι άλλον τοκετό και να κανονίσει τις επιτοκους στην ίδια κλινική.

    Στην αρχή μπορει να ήταν πιο χαλαρός ισως γιατί πιστευε οτι μπορει και να αλλάξεις γνωμη;και τώρα που πλησιάζει ο καιρός στα γυρναει;Πάντως,είναι άλλο να κάθεται με επιστημονικά στοιχεία να σου πει τις πιθανότητες κάθε περιπτωσης,χωρίς να σου δημιουργεί πλασματικες προσδοκίες αλλά ούτε και να σε ρίχνει και άλλο να σου λεει το χειρότερο σενάριο και με "μπακαλιστικο"τροπο.Αυτη η συζήτηση μπορει να κρατήσει τουλάχιστον μια ώρα για κάποιον γιατρο που έχει μελετήσει το θεμα και θέλει να ενημερώσει πλήρως την έγκυο,αλλά και να απαντησει σε κάθε της απορία.Με ποσοστά και έρευνες,όχι με κάτι έγινε μια φορά σε κάποια.Διπλοσκεψου το.Θα το ξαναπω,γιατρούς που να είναι έμπειροι στο vbac στη πόλη μας δεν έχουμε.Τα έχω συζητήσει πολλάκις με συνειδητοποιημενες μαιες της περιοχής. Επισης, το "ταξίδι" είναι μια με μιαμιση ωρα,όλα καλά θα πάνε.Ασε τι λένε οι άλλοι.Ξερω οτι εισαι σε μια ευάλωτη στιγμή της ζωής σου αλλά κοίτα λίγο μπροστά.Πως θα νιώσεις αν μείνεις πάλι με την αμφιβολια;Γιατι να έχεις ένα ακόμη τραύμα να θεραπευσεις; ΤΩΡΑ μπορείς να ελέγξεις τις καταστάσεις!Έχεις την ευκαιρία να το κανεις!Αλλαξες γνωμη αλλά αυτο δεν σημαινει οτι δεν μπορεις να ξαναλλαξεις! Εγώ θα ζητούσα πίσω τα λεφτά από την κλινική,δεν βρίσκω λόγο να μην γίνεται.Εφοσον δεν χρησιμοποιησες τις υπηρεσίες τους γιατί να το αρνηθουνε; Αν το πάρεις απόφαση τίποτα δεν σε σταματάει,αρκεί να το πάρεις αποφαση:)  Συγνώμη αν ακούγομαι κάπως αποτομη απλά μου φαίνεται ότι θέλεις να αλλάξεις την κατάσταση και κάπου χρειάζεσαι λίγο ενθάρρυνση (μπορει να κάνω και λαθος).Όλα είναι στο χέρι μας,εμείς κανουμε τις επιλογες.Εύχομαι να μπορέσεις να δεις ξεκάθαρα τι είναι καλύτερο για σένα και να κάνεις επιλογές που δεν θα μετανιώσεις:)

    • Μου αρέσει 2

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 hour ago, jellyfishch said:

    Συμφωνώ μαζί σας αλλά δυστυχώς όλα αυτά τα σκηνικά έγιναν λίγες μέρες αφότου πλήρωσα την κλινική. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να πάρω μερικά τηλ εάν μπορεί να έρθει κάποιος γιατρός από Θεσσαλονίκη εδώ. 

    Απλά δεν μπορώ να καταλάβω τη στάση του γιατρού μου, στην αρχή ήταν τελείως cool και τώρα να μου λέει όλα αυτά..αφού όπως είπε δε θα γίνει πιο πλούσιος με μια γέννα..

    .με επρηξε το περιβάλλον μου  για να μην ταξιδεύω σε τοκετό.. επίσης έμεινα έγκυος με τον συγκεκριμένο. Οκ είναι καλός γιατρός. Την ξαδέρφη μου την περίμενε δύο μέρες με σπασμένα νερά για να γεννήσει με φτ. Αλλά τώρα  στο τέλος νομίζω ότι δεν έκανα καλά που άλλαξα γνώμη τελικα:-(

     

     

    Σου ζήτησαν λεφτά τόσο νωρίς? Πρώτη φορά το ακούω αυτό. Το γεγονός ότι την περίμενε δύο μέρες είναι πολύ θετικό κανείς δεν το κάνει αυτό. Ειναι υπέρ του φτ όπως φαίνεται αλλά μάλλον δεν έχει εμπειρία από vbac δυστυχώς και φοβάται. Συμφωνώ με την @Sentir...natureza είναι τώρα ή ποτέ. Μάλλον πρέπει να αλλάξεις γιατρό και να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να το προσπαθήσει τουλάχιστον 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δημοσιεύτηκαν (επεξεργάστηκε)
    7 ώρες πρίν, maripoz είπε:

    Σου ζήτησαν λεφτά τόσο νωρίς? Πρώτη φορά το ακούω αυτό. Το γεγονός ότι την περίμενε δύο μέρες είναι πολύ θετικό κανείς δεν το κάνει αυτό. Ειναι υπέρ του φτ όπως φαίνεται αλλά μάλλον δεν έχει εμπειρία από vbac δυστυχώς και φοβάται. Συμφωνώ με την @Sentir...natureza είναι τώρα ή ποτέ. Μάλλον πρέπει να αλλάξεις γιατρό και να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να το προσπαθήσει τουλάχιστον 

    Ήταν δική μου πρωτοβουλία, πήρα το επίδομα κύησης και ήθελα να φεύγουν ένα ένα τα έξοδα. Θα κανω κάποια τηλ σήμερα. Ίσως ξαναμιλήσω μαζί του (αν και δε νομίζω να αλλάξει κάτι), θα πάρω και στην κλινική (θα με πρήξουν....). Ίσως να μιλήσω και με κάποιες μαίες @stentir αν έχεις χρόνο μπορείς να μου στείλεις τηλέφωνα, εάν έχεις?. Τη γνώμη την άλλαξα μόλις γέννησε η ξαδέρφη μου πριν ένα μήνα, είπα οκ αυτός το παλεύει. Δύσκολο μου φαίνεται να πάρω πίσω χρήματα αλλά θα δοκιμάσω.

     

    Επεξεργάστηκαν by jellyfishch

    2t7wp3.png
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, jellyfishch είπε:

    Ήταν δική μου πρωτοβουλία, πήρα το επίδομα κύησης και ήθελα να φεύγουν ένα ένα τα έξοδα. Θα κανω κάποια τηλ σήμερα. Ίσως ξαναμιλήσω μαζί του (αν και δε νομίζω να αλλάξει κάτι), θα πάρω και στην κλινική (θα με πρήξουν....). Ίσως να μιλήσω και με κάποιες μαίες @stentir αν έχεις χρόνο μπορείς να μου στείλεις τηλέφωνα, εάν έχεις?. Τη γνώμη την άλλαξα μόλις γέννησε η ξαδέρφη μου πριν ένα μήνα, είπα οκ αυτός το παλεύει. Δύσκολο μου φαίνεται να πάρω πίσω χρήματα αλλά θα δοκιμάσω.

     

    Δεν πειραζει, κανε μια προσπαθεια. Ο γιατρος μπορει να ειναι υπερ του φυσιολογικου -εξαλλου το να περιμενουν 2 μερες απο το σπασιμο των νερων ειναι κατι που γινεται φυσιολογικα (ακομη κι αν στην Ελλαδα δεν το κανουν ολοι ακομη) και η γιατρος μου το κανει αλλα το να υποστηριξει vbac ειναι τελειως διαφορετικο, δεν φτανει να εισαι υπερ του φυσιολογικου, χρειαζεται να εχεις γνωσεις και εμπειρια. Θα σου στειλω τα τηλεφωνα.

    • Ευχαριστώ! 1

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    23 ώρες πρίν, jellyfishch είπε:

    Προχθές είχαμε false alarm με συσπάσεις και φοβόμουν γιατί ήμουν ακόμη στην 35η.. Πάμε λοιπόν στην κλινική, μου ανοίγει η μαία και μετά περίμενα 15 λετπά σε έναν διάδρομο χωρίς να ξέρω τι γίνεται αν και ποιος θια έρθει κτλ.Ξαναπαίρνω τηλ, έρχεται τελικά, μου λέει συγνώμη έχω πολλές γυναίκες επάνω, οκ λέω εγώ. Βγάζω τα ρούχα με ξαπλώνει, "δεν μπορώ να βάλω χέρι σε μαχαιρωμένη μήτρα" μου λέει... Πάω για Vbac της λέω εγώ (προφανώς φοβόταν να μετρήσει τράχηλο για να μην προχωρήσει κι άλλο ο τυχόν τοκετός.)Τελικά όλα οκ, παίρνω το γιατρό μου (που ο ίδιος μου πρότεινε να παραμείνω στην πόλη μου, ότι είναι ασφαλής πρακτική, ότι όλη τη δουλειά την κάνει ο γιατρός και όχι το νοσοκομείο), του λέω τι θα γίνει θα με αντιμετωπίζουν σαν ωρολογιακή βόμβα εκεί μέσα εμένα και τη μήτρα μου; Πήγα στο ιατρείο με μέτρησε , ο τράχηλος θεόκλειστος και μακρύς.. Μου λέει έχεις όλες τις καλές πιθανότητες να κάνεις καισαρική. Του λέω άλλο αυτό και άλλο να έρθω και να με βάλεις κατ ευθείαν στο χειρουργείο. Μου λέει όχι βέβαια, αλλά μην τρελαίνεσαι , ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. 

    Η μάνα μου εν τω μεταξύ καμένη από θάνατο νεογνού να μου λέει έχεις τα ίδια συμπτώματα που είχα κι εγώ στο πρώτο μου παιδί..

    Ρε παιδιά λες και το κάνουν επίτηδες όλοι.. Η ψυχολογία είναι στα τάρταρα, χειρότερα δε γίνεται. Μόνο η πεθερά μου μου λέει όλα καλά θα πάνε ηρέμησε, αλλά εντάξει η ίδια γέννησε πανεύκολα. 

    Προχθές πήρα το αυτοκίνητο πήγα στο βουνό και έκλαιγα τρεις ώρες, μπας και ηρεμήσω λίγο. Με κατάθλίψη θα βγει το παιδακι μου. 

    Πολύ λυπάμαι που έχεις φτάσει σχεδόν στο τέλος και κανένας δεν φαίνεται να σε ακούει. Το να σε καταλαβαίνει άστο, αλλά το να σε ακούει έστω; 35η εβδομάδα το πιο πιθανό είναι ο τράχηλος να είναι κλειστός και το σχόλιο να είναι "έχουμε έξι εβδομάδες μπροστά μας δεν υπάρχει λόγος να είναι ανοιχτός" όχι "α! να μια ένδειξη καισαρικής". Οι υπόλοιποι με την καταστροφολογία και το θανατικό τι φάση; Προβάλουν πάνω σου τις δικές τους φοβίες και βιώματα αλλά εσύ δεν είσαι αυτοί και η δική σου εγκυμοσύνη δεν έχει καμία σχέση με εγκυμοσύνες 40 χρόνια πριν ή εντελώς ατυχή γεγονότα που συνέβησαν ακόμα και πρόσφατα. Ο γιατρός σου έχει κάνει ποτέ vback; Δεν είδα το έγραψες κάπου; Δεν γίνεται πλούσιος με μια γέννα λέει άρα γιατί δεν σε άφησε να πας σε γιατρό που είναι κοντά σου και έχει κάνει πόσα και πόσα vback έστω για δεύτερη γνώμη να μάθεις αν είσαι κατάλληλη υποψήφια αφού αυτό επιθυμούσες; Για το μαχαιρωμένη δεν θέλω να το σχολιάσω καν θα βγάλω πολλή χολή. Ποτέ δεν είναι αργά να πάρεις δεύτερη γνώμη και ειδικά από κάποιον που έχει πείρα. Εγώ θα πήγαινα. Μιαμιση ώρα απόσταση είναι αστείο να το συζητάμε αν είναι ταξίδι ταλαιπωρίας. "Ταλαιπωρούνται" οι γύρω σου που δεν σκέφτεσαι και δεν κάνεις αυτά που σου λένε και "αναστατώνονται" και δεν ακούν γιατί δεν θέλουν να χαλάσουν τη ζαχαρένια τους. Εσύ γεννάς όμως. Εσύ τραβάς το ζόρι. Εσύ ακόμα δεν έχεις ξεπεράσει την πρώτη γέννα. Εσύ το ζεις όλο αυτό. Η ταλαιπωρία είναι ΟΛΗ δική σου και κανενός άλλου.-

    • Μου αρέσει 3
    • Ευχαριστώ! 1

    Κράτα το

    Κράτα το

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από administrator,
        πηγη
        http://www.ajronline.org/doi/full/10.2214/ajr.182.3.1820719
         
         
         
         
        Διαθέσιμες συζητήσεις με tag:
         
         
         
        θεραπεία χωρίς φαρμακευτική ουσία: φύλλα λάχανου τα οποία σύμφωνα με μαρτυρίες περιέχουν αντιφλεγμονώδεις ουσίες (τυλίξτε ένα φύλλο γύρω απο το σημείο που σας πονάει , με μεμβράνη - αφήστε το όλη την μέρα/νύχτα.) + πάγος πολλές φορές την ημέρα για λίγα λεπτά.
         
        θεραπεία με φαρμακευτική ουσία: o θεράπων ιατρός συστήνει συνήθως ανάλογα με την περίπτωση κάποιο μή στεροειδές αντιφλεγμωνόδες. Υπάρχουν μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη που είναι συμβατά με τον θηλασμό, ζητήστε απο τον γιατρό σας να συμβουλευτεί την ιστοσελίδα  
        https://www.e-lactancia.org/

         
        https://hhma.org/healthadvisor/aha-dequerva-rex/    ( McKesson Corporation)
      • Από samsympan,
        Είπα να ανεβάσω την άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

        Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την τελευταία φορά που έβαψα τα μαλλιά μου. Και δεν εννοώ σταμάτησα να είμαι πχ βαμμένη ξανθιά και είμαι φυσική καστανή. Εννοώ σταμάτησα να είμαι βαμμένη καστανή και είμαι γκριζομάλλα. Τα μαλλιά μου είναι γκρίζα. Πολύ γκρίζα!

        Λοπόν, για να πιάσω την αδιάφορη ιστορία μου από την αρχή.
        Άρχισα να έχω λευκές τρίχες (αν θυμάμαι καλά) γύρω στα 20. Δεν ασχολήθηκα. Δεν ήταν στο στυλ μου να βάφω τα μαλλιά μου. Γύρω στα 30 και ενώ οι λευκές τρίχες είχαν πληθύνει... αρκετά, αποφάσισα ότι έχει παραγίνει το κακό και άρχισα να βάφω τα μαλλιά μου. Με την βαφή φαρμακείου (box dye). Κομμωτήριο ούτε κατά διάνοια για βαφή. Για κούρεμα μόνο κι αυτό όποτε. Δεν είναι στον τρόπο ζωής μου το κομμωτήριο. Δεν ήταν ποτέ.

        Όταν έμεινα έγκυος στο πρώτο παιδί, η τότε γυναικολόγος μου, μου έδωσε την γνωστή σύσταση να αποφύγω την βαφή μαλλιών το α'τρίμηνο. Ένας κόμπος στο λαιμό με έπιασε. Συναναστρεφόμουν τότε με αρκετό κόσμο λόγω εργασίας. Σκεφτόμουν τα γκρίζα μαλλιά μου και ντρεπόμουν. Τελικά τα έβαψα όταν είχα το ok. Όταν γέννησα πρόωρα λόγω θέματος που προέκυψε με το μωρό, το μαλλί αφέθηκε ξανά στην τύχη του. Και ντρεπόμουν ξανά για αυτό. Όταν μετά το πρώτο σοκ ρώτησα την παιδίατρο: "Κάνει να βάψω τα μαλλιά μου ενώ βγάζω γάλα για το παιδί;" με είδε μέσα στη μαυρίλα, ταλαίπωρη, ψυχολογία στον πάτο, κλπ και με ένα πλατύ χαμόγελο (να είναι καλά η γυναίκα δεν θα ξεχάσω το βλέμμα της ποτέ) μου είπε "Εννοείται! Δεν υπάρχει θέμα. Είναι πολύ σημαντικό να είναι η ψυχολογία της μαμάς καλή". Τα έβαψα.
        Στην δεύτερη εγκυμοσύνη, είχα αποφασίσει ότι δεν θα τραβήξω πάλι το λούκι του χάλια μαλλιού. Δεν ρώτησα καν τον καινούργιο γυναικολόγο για το θέμα (αν και ξέρω ok θα έλεγε), έβαφα τα μαλλιά μου κανονικά. Ούτε βέβαια και στο θηλασμό ρώτησα (άλλωστε μιλάμε για την ίδια παιδίατρο, ήξερα την άποψη της).

        Μέχρι περίπου έναν χρόνο πριν. Όπου η καθημερινότητα πλέον είχε γίνει έτσι που έβαφα το μαλλί κάτι άκυρες ώρες ξημερώματα (το έχω αναφέρει και σε παλαιότερο post σε topic βαφή και θηλασμός). Τα γκρίζα ήταν πλέον πάρα πολλά και επίμονα. Δεύτερη εβδομάδα από την βαφή και τα γκρίζα άρχιζαν να φαίνονται (those silver sparkles). Κι όπου είπα μέσα μου, "Αρκετά! Δεν θέλω άλλο να είμαι δέσμια της βαφής!". Τι μπορώ να κάνω;
        Κι έτσι άρχισα να το ψάχνω το θέμα. Στο διαδίκτυο αρχικά. Και ανακαλύπτω ένα ολόκληρο κίνημα-τάση πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό (γι'αυτό αναφέρω και κάποιες φράσεις κλειδιά στα αγγλικά - για όποιον θέλει να το ψάξει). Την Going grey ή Grey hair transition. Δηλαδή την μετάβαση στο φυσικό γκρίζο μαλλί. Με πολλές υποστηρίκτριες-ακόλουθους, bloggers, influencers, youtubers, άσημες και διάσημες, ολόκληρη κομμωτική φιλοσοφία-"επιστήμη" τολμώ να πω (με πιο γνωστό εκπρόσωπο τον αμερικανό colorist Jack Martin) και ολόκληρες σειρές προϊόντων περιποίησης και όλα αυτά για τα φυσικά γκρίζα μαλλιά. Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα!
        Στη συνέχεια άρχισα να ρωτάω σχετικά κομμωτές-κομμώτριες αλλά και γυναίκες στην ηλικία μου (γυρώ στα 40) που άρχισα να παρατηρώ και έβλεπα να έχουν φυσικά γκρίζα μαλλιά. Και η αλήθεια είναι ότι ενώ πριν δεν το είχα προσέξει, πλέον εντόπιζα πιο συχνά γυναίκες όχι μεγάλης ηλικίας με φυσικά γκρίζα. Τέλοσπάντων το συμπέρασμα μου είναι ότι οι επαγγελματίες εδώ, στην πλειοψηφία τους, δεν το κατέχουν το θέμα. Το γκρίζο μαλλί για αυτούς είναι είτε η μοντέρνα γυναίκα που βάφει το μαλλί γκρι επειδή είναι της μόδας, είτε η άνω τον 60ετών γκριζομάλλα γυναίκα. Το 35-40άρα γκριζομάλλα, από άποψη, είναι κάτι άγνωστο και μάλλον αντιαισθητικό. Δεν γνωρίζουν να σου λύσουν απορίες σχετικά, δεν γνωρίζουν να σου προσφέρουν την περιποίηση που ζητάς και κάποιοι μπορεί να γίνουν ακόμη και είρωνες-αγενείς.

        Εντέλει έμεινα σταθερή στην απόφαση μου έως τώρα. Και δεν έχω βάψει τα μαλλιά μου σχεδόν έναν χρόνο (going cold turkey). Απόφαση λίγο πριν το ξέσπασμα του κορωνοϊού (φοβερή συγκυρία). Η κόμη μου πέρασε από διάφορα άβολα στάδια. Το ίδιο και η ψυχολογία μου, αλλά όχι κάτι φοβερό. Όταν: α) έχεις να τρέξεις για τόσα πράγματα μέσα στη μέρα, β) το περιβάλλον σου είναι υποστηρικτικό, γ) έχεις στόχο και τον ακολουθείς, δεν είναι κάτι δα το τραγικό. Για τρίχες μιλάμε άλλωστε.
        Επιπλέον μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα έναν έμπειρο κομμωτή γνώστη της όλης φάσης, υποστηρικτικό και δεξιοτέχνη του ψαλιδιού. Και εκεί που τον βρήκα, μας ήρθε το lockdown και είμαι ένα κούρεμα πίσω (μάλλον δύο) από την απόκτηση του full grey look. Οπότε κι εγώ ανυπομονώ για το πότε θα ανοίξουν τα κομμωτήρια αν και μάλλον όταν ανοίξουν, τα ραντεβού θα είναι φουλ μέχρι να ξανά κλείσουν.

        Όπως και να έχει πάντως έχω πλέον συμφιλιωθεί με την εικόνα μου στον καθρέφτη. Δεν λέω: "Ουάου! Ευτυχώς που είναι γκρίζα τα μαλλιά μου. Ακόμη κι αν δεν ήταν εγώ πάλι γκρίζα θα τα ήθελα!". Αλλά αυτό που έγινε ήταν ότι από ένα σημείο κι έπειτα η διαδικασία ανά λίγες εβδομάδες βάψιμο έπαψε να με "εξυπηρετεί", έπαψε να μου φτιάχνει την διάθεση, μου έγινε βραχνάς και με έκανε να αποστρέφομαι το φυσικό μου χρώμα και ως επακόλουθω την εμφάνιση μου. Και αυτό δεν ήταν καθόλου ok κι έρεπε να σταματήσει. Το γκρίζο μου μαλλί δεν είναι τέλειο, αλλά εξυπηρετεί τον τρόπο ζωής μου, είναι μοναδικό, και έχει αρχίσει να μου αρέσει. Σίγουρα πάντως έχω πάψει να ντρέπομαι για αυτό και για την εικόνα μου στον καθρέφτη.

        Λοιπόν αυτά. Όποια βρίσκεται σε παρόμοια φάση ή το σκέφτεται και θέλει πληροφορίες/υποστήριξη/να πει την ιστορία της σχετικά, ας ποστάρει.
      • Από kelly_mad,
        Καλησπέρα.Πριν τήν εγκυμοσύνη μου ειχα αντιμετωπισει στο παρελθον κρισεις πανικού και εμφανιζα συμπτωματα καταθλιψης με την βοηθεια ψυχορεθαπευτριας και την στηριξη του αντρα μου καταφερα και το ξεπερασα . Παρολο που η αρχη της εγκυμοσυνης μου ηταν πολυ δυσκολη, το ειχα παρει χαλαρα . Τωρα που μπηκα στον 6 μηνα και η εγκυμοσυνη μου παει μια χαρα,παθαινω παλι κρισεις πανικου εχω απιστευτο ανχος και εμφανιζω συμπτωματα καταθλιψης. εχω απελπιστη παρα πολυ και συνεχως ερχονται στο μυαλο μου αρνητικες σκεψεις και φοβαμαι πολυ για το τι θα αντιμετοπισω κατα την διαρκεια της γεννας αλλα και μετα με τον ερχομο του παιδιου.
        Νομιζω πως σκεφτομαι παραλογα πραγματα και θα ηθελα να ακουσω την δικη σας αποψη που ισως με βοηθησει να δω τα πραγματα πιο θετικα!!!
      • Από mary_82,
        Καλησπέρα!
        Χθες το βράδυ έπεσα πάνω σε ένα θέμα για γέννες στο Παπαγεωργίου. Σε λίγο παλιές δημοσιεύσεις(2010) είδα πως μια γυναίκα-έγκυος-μαία έγραφε για αρνητική κατάσταση στο νοσοκομείο αυτό, όπως και κάποιες άλλες γυναίκες που τους είπαν τα ίδια γυναικολόγοι τους. Συγκεκριμένα πήρα αφορμή από την απάντηση ενός μέλους -που θεώρησα αρκετά ειρωνική- για να δημοσιεύσω κι εγώ την άποψη μου για τους τοκετούς στα δημόσια νοσοκομεία της Θεσ/νίκης...
         
        Προσωπικά είμαι φοιτήτρια μαιευτικής στη θεσ/νίκη και τα τελευταία 3 χρόνια πηγαίνω 2 φορές την εβδομάδα πότε στο Ιπποκράτειο πότε στο Παπαγεωργιου για κλινική άσκηση. Δεν πρόκειται να κατηγορήσω κανένα, απλά θα πω αυτά που βλέπω κι αυτά που πιστεύω.
         
        Έχω δει και στα δύο νοσοκομεία και πολύ καλούς γιατρούς και μαίες αλλά και πολύ απαράδεκτους και το πιο επικίνδυνο ανίδεους "γιατρούς" και "μαίες". Η ευθύνη όμως δεν είναι μόνο των επαγγελματιών υγείας. Και δυστυχώς, η κατάσταση με τους τοκετούς δεν είναι μόνο θέμα της Ελλάδας... Η άποψή μου είναι πως ο τοκετός έχει γίνει εμπόριο. (Και μιλάω μόνο για ό,τι έχω δει μέχρι τώρα σ'αυτά τα δύο δημόσια νοσοκομεία γιατί δεν έχω ιδέα τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα) Βλέπω στην πλειοψηφία αντιμετώπιση των γυναικών που πιο πολύ με παραπέμπει σε άβουλο ζώο(συγχωρέστε την λέξη) παρά σε ανθρώπους με νου και ελεύθερη βούληση. Αλλά δεν φταίνε μόνο αυτοί. Ναι, έχουν αγαπήσει το χρήμα και γι αυτό κάνουν ό,τι μπορούν. Πιστεύω ότι πάνω απ' όλα φταίμε εμείς που τους αφήνουμε. Κι όταν λέω "εμείς" εννοώ εμείς οι γυναίκες, γιατί θα έρθει και εμένα η σειρά μου κάποια μέρα να γεννήσω και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα βρεθεί κάποιος να με βλέπει σαν ζωντανό χιλιάρικο.
         
        Και αν κάποιος μπορεί να αλλάξει την κατάσταση αληθινά το πιστεύω πως είμαστε εμείς. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται γνώση. Εγώ σαν Μαρία και σαν φοιτήτρια δεν μπορώ να πω στο γιατρό τι είναι αυτά που κάνεις, αλλά αν το πει η εγκυμονούσα έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα.
         
        Γι' αυτό αποφάσισα να δημοσιεύσω αυτό το θέμα και να γράψω όσο καλύτερα μπορώ ό,τι βρήκα μετά από έρευνα για τα δικαιώματα της εγκύου στον τοκετό.
         
        Το πρώτο και κυριότερο για μένα -και να γιανα πω την αλήθεια αυτό που με πείραξε στην απάντηση του μέλους που ανέφερα πιο πάνω, η οποία ανέφερε "μας αρκούν οι παλιές τεχνικές γέννας"- είναι η ΘΕΣΗ του τοκετού! Είναι το πιο μεγάλο φάουλ και των δύο νοσοκομείων, και από ότι διάβασα, γενικά όσον αφορά τον τοκετό και στις υπόλοιπες χώρες. Η στάση της λιθοτομής (αυτή με τα πόδια ψηλά, πιστεύω όσες γεννήσατε την ξέρετε καλά) είναι η πλέον ακατάλληλη και λιγότερο βοηθητική για τον τοκετό. Ακόμα και από αυτό να γίνει η αρχή, αν η έγκυος πει ΔΕ ΘΕΛΩ να γεννήσω έτσι, θέλω να γεννήσω ΑΛΛΙΩΣ, υπάρχει ελπίδα. Το μόνο πλεονέκτημα αυτής της στάσης είναι η ευκολία του γιατρού ή της μαίας που κάνει τον τοκετό.
         
        Και μαζί μ'αυτή τη θέση, πάει πακέτο και ο χειρισμός Κριστέλερ (που η μαία σου πιέζει την κοιλιά για να "βγει" το μωρό). Ο οποίος χειρισμός πρέπει να γίνεται ΜΟΝΟ σε ειδικές περιπτώσεις και όχι σε κάθε τοκετό που έχω δει, με κίνδυνο να προκληθεί ατονία μήτρας και άλλα πόσα.
         
        Και τέλος, η χορήγηση οξυτοκίνης σε κάθε τοκετό. Ευτυχώς, στο Παπαγεωργίου δεν χορηγούν οξυτοκίνη (ορμόνη που προκαλεί συσπάσεις της μήτρας) και αν δώσουν είναι όταν η διαστολή είναι ήδη 7-8 εκατοστά (απ'ότι έχω δει μέχρι τώρα τουλάχιστον), που και πάλι δεν θα πρέπε, αλλά ΕΣΤΩ δεν κάνουν το ανήκουστο του Ιπποκρατείου που σε κάθε γυναίκα που εισάγεται για τοκετό δίνουν οξυτοκίνη με το καλημέρα σας. Ο τοκετός θα πρέπει να γίνεται χωρίς φαρμακευτική παρέμβαση, γιατί η οξυτοκίνη παράγεται φυσιολογικά από το σώμα της γυναίκας και σε δόσεις ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ. Η απ'εξω χορήγηση οξυτοκίνης ουσιαστικά ψοφάει τη γυναίκα στον πόνο ΑΛΛΑ, προς θεού, επιταχύνει τον τοκετό και ξεμπερδευουμε μια ώρα αρχίτερα . . .
         
        Για το θηλασμο δεν θα μπω καν στον κόπο να αναφερθώ γιατί και σε αυτό και τα δύο νοσοκομεία είναι για κλάμματα... Μπουκώνουν τα νεογνά με ξένο γάλα και μετά τα πηγαίνουν στις μητέρες να τα "θηλάσουν". Στις οποίες μητέρες τις περισσότερες φορές δεν δίνουν καν σωστές οδηγίες για επιτυχή θηλασμό. Πάνω σε αυτό το μόνο που έχω να πω είναι να ρωτάτε για το θηλασμό και το πως γίνεται (αν δεν ξέρετε, πχ. 1ο παιδί) μέχρι να τους σπάσετε τα νεύρα όσο είστε μέσα στο νοσοκομείο και από εκεί και πέρα αν δείτε πως δεν υπάρχει σωτηρία να ψάξετε ΜΟΝΕΣ σας τις τεχνικές του θηλασμού... Σε βιβλία, στο ίντερνετ, σε βίντεο, αν βρείτε κάποιον καλό γιατρό ή μαία... Όπως μπορείτε...
         
         
        Για τα δικαιώματα των εγκύων τώρα. Το καλύτερο όπλο είναι η γνώση. Και επίσης, το καλύτερο όπλο είναι η ομιλία ! Αν κάτι δε σας αρέσει ή δεν το θέλετε ΠΕΣΤΕ το. Το σώμα και το μωρό (και τα λεφτά που θα τους δώσετε στην τελική) είναι ΔΙΚΑ σας και θα κάνετε ό,τι ΕΣΕΙΣ θέλετε μαζί τους. Θα βάλω σαν απάντηση σε αυτό το ποστ ό,τι βρήκα για τα δικαιώματα της εγκύου και τις θέσεις τοκετού αλλά και άλλες σχετικές πληροφορίες, γιατί θα βγουν πάρα πολλά αν τα βάλω όλα εδώ...
         
        Δεν ξέρω αν θα βοηθήσω κάπου ή πως σας ακούγονται αυτά που έγραψα, αλλά το θέμα είναι ότι κυριολεκτικά έχει φοβηθεί το μάτι μου και δε θέλω να ξαναπατήσω σε νοσοκομείο! Και τρέμω τη μέρα που θα είμαι έγκυος και θα σκέφτομαι που να γεννήσω. Δεν είναι σκοπός μου να τρομοκρατήσω κανέναν... Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ να κάνει ο κάθε γυναικολόγος/μαιευτήρας και η κάθε μαία ό,τι θέλει για τα χρήματα κι οι έγκυες να μην αντιδρούν από φόβο ή/και άγνοια... Αν είναι δυνατόν, που ζούμε...
      • Από maria_tweety,
        Κορίτσια γεια σας!!! Γέννησα πριν 16 μήνες με φυσιολογικό τοκετό και εκ τότε έχω ανοίξει από κάτω. Δεν ξέρω αν θα επανέλθω, δε νομίζω μετά από τόσο καιρό. Χθες πήγα να βάλω ένα υπόθετο καθισμένη στην τουαλέτα και μου έφευγε από τον κόλπο. Το έχει πάθει άλλη κοπέλα; δεν ξέρω αν έχουν γίνει λάθος κινήσεις από τη μαία η αν είναι οργανικό το θέμα. Θέλω να πάω κ σε άλλον γυναικολόγο για δεύτερη γνώμη. Εν τω μεταξύ θέλω να κάνω κ δεύτερο παιδί αλλά σκέφτομαι σοβαρά την καισαρική πλέον. Έχει τύχει σε άλλη κοπέλα κάτι τέτοιο; 
      • Από Μαρια Στυλιανακη,
        για όσους γνωρίζουν Αγγλικά
         
        Απο τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ( World Health Organization - http://www.who.int/reproductive-health/publications/MSM_96_24/MSM_96_24_chapter4.en.html):
        In the USA they are carried out on between 50 and 90% of women giving birth to their first child
        = στην Αμερική γίνεται σε ποσοστό 50 -90% των γυναικών που φέρνουν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί.
        στο τέλος αυτού του επιστημονικού άρθρου
        In conclusion, there is no reliable evidence that liberal or routine use of episiotomy has a beneficial effect, but there is clear evidence that it may cause harm.
        = Σαν συμπέρασμα δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η χρήση της περινεοτομής σαν τεχνική ρουτίνας, έχουν κάποιο ώφελος, ενώ υπάρχουν ξεκάθαρες αποδείξεις ότι μπορεί να προβεί επιζήμια.
         
        Φυσικα εννοεί ότι υπάρχουν περιπτώσεις που είναι αναγκαία - αλλά τις διαχωρίζει απο αυτές τις περιπτώσεις που αποτελούν μέρος ρουτίνας-επαναλαμβανόμενης λόγω πολιτικής των γιατρών - αναγνωρίζοντας ότι χρησιμοποιείται και έτσι στις Η.Π.Α..
      • Από Mariandi,
        Καλημερα!! Εχω γεννησει ενα υγιεστατο αγορακι εδω και 3 μηνες με φυσιολογικο τοκετο. Βγηκε μεγαλος 4060 και χρειαστηκε να γινει τομη στο περινεο. Το θεμα ειναι οτι οταν πηγα στις 40 μερες να με τσεκαρει η γιατρος μου μου ειπε οτι ο οργανισμος μου απεβαλε τα ραμματα με αποτελεσμα να εχω πλεον μια τεραστια τρυπα αντι για κολπο..ηταν σαν μην με ειχε ραψει ποτε κανεις. Επισης να σημειωσω οτι εχω ακομα πολλα κολπικα υγρα και ειναι αδυνατο να κυκλοφορησω χωρις σερβιετα.εχει καμια καποια αντιστοιχη εμπειρια?εγω τωρα θα πρεπει να κανω χειρουργειο για να φτιαχτει αυτο.η γιατρος με αναβαλει συνεχεια,πηγαινω καθε 3 εβδομαδες και μου λεει να ξαναπαω. δεν ξερω ποτε πρεπει να το κανω..τι θα γινει με το γαλα του παιδιου γιατι θηλαζω αποκλειστικα.
      • Από Νίκη,
        Έχω φρικάρει.............! Δεν αναγνωρίζω την κοιλιά μου... Έχει σκιστεί από πάνω (από το στομάχι) εώς χαμηλά...!!!!!! Γέμισα ροζ ροζ ροζ ραγάδες... Θα φύγουν? Και γιατί γέμισα ΠΑΝΤΟΥ?! Είναι άπειρεςςςςςς