Recommended Posts

    26/05/2020

     

    Γειά σας. Είμαι η Μόνικα, μαμά της Αριάνας και 2 ακόμη αγγέλων. Και αυτή είναι μια ιστορία για να τιμήσω τα αγγελούδια μου.

    Λίγο μετά τα Χριστούγεννα ξεκινήσαμε προσπάθειες με τον άντρα μου για δεύτερο παιδάκι. Αρχές Φεβρουαρίου εμφανίστηκε αυτή η πολυπόθητη ροζ γραμμουλα στο στικάκι. Μέσα Φεβρουαρίου μάθαμε πώς περιμέναμε διδυμάκια. Σοκ!!!!! Πριν προλάβω καν να το συνηδειτοποιήσω ξεκίνησαν οι εμετοί και έμεινα στο κρεβάτι 2.5 μήνες και νοσηλεύτηκα 2 φορές με αφυδάτωση. Στην αυχενική μάθαμε ότι τα μικρουλια μας μοιραζόντουσαν έναν πλακούντα και πως θα χρειαζόμασταν περισσότερους υπερήχους. Στις 16 εβδομάδες τα μωράκια μας εμφάνισαν ένα σύνδρομο που περιπλέκει τις συγκεκριμένες εγκυμοσύνες. Λέγεται sFGR και έχει 3 τύπους. Τα μωράκια μου πάλευαν με τον 2ο τύπο, όχι για πολύ όμως γιατί μέσα σε δύο εβδομάδες έγινε τύπου 3. Στις 19 εβδομάδες μάθαμε κάτι ακόμη. Μάλλον είχε κάνει την εμφάνιση του και ένα ακόμη σύνδρομο, πιο γνωστό, που πάλι περιπλέκει αυτού του είδους τις εγκυμοσύνες, το ΤΤΤS. Οι μικροί μου μαχητές, τα μικρά μου αγοράκια δεν άντεξαν. Στις 20 εβδομάδες και 2 μέρες η γιατρός μας, μας επιβεβαίωσε κάτι που ήδη γνώριζα περίπου για 3 μέρες όταν έπαψα να νιώθω τις μικρές τους κλωτσιές. " Παιδιά δυστυχώς σας έχω άσχημα νέα, δεν υπάρχει καρδιακός παλμός". Το γνώριζα, όμως όταν το άκουσα ήταν πλέον αληθινό. Τα αντράκια μας, σιωπηλά όπως ήρθαν, σιωπηλά και έφυγαν. Δεν τα άκουσα ποτέ να κλαίνε, να παίρνουν ανάσα. Την Τρίτη 26/05 γέννησα 2 νεκρά μωράκια. Τον Παναγιώτη και τον Μάριο. Έτσι είχαμε αποφασίσει να τα ονομάσουμε. Ο Παναγιώτης και ο Μάριος δεν άνοιξαν ποτέ τα ματάκια τους, δεν ανέπνευσαν ποτέ το οξυγόνο της γης, όμως έζησαν. Σχεδόν 5 ολόκληρους μήνες μαζί μου, μέσα στην κοιλίτσα μου. Προσπέρασαν αυτή τη ζωή με ταχύτητα και ελπίζω ότι είναι στην αγκαλιά του Θεού, όπου θα ξαναβρεθούμε μια μέρα και τότε θα τους αγκαλιάσω και θα τους δώσω όλα τα φιλιά που δεν κατάφερα.

     Αγγελούδια μου σας αγαπώ και πάντα θα σας έχω στο μυαλό μου. Άλλωστε όπως σας είπα, όταν φύγατε πήρατε και ένα κομμάτι της καρδιάς μου μαζί σας που κανείς και τίποτα δε θα το αναπληρώσει γιατί είναι αποκλειστικά για εσάς.

     

    Σας αγαπώ, 

    η μανούλα σας.

    • Λυπημένη/-ος 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Δεν βρίσκω λόγια να πω για να απαλυνω το άλγος σου. Κατανοώ πόσο δύσκολο σου ήταν να μοιραστεις αυτήν σας την εμπειρία μαζί μας αλλά πιστεύω πως είναι θεραπευτικο να εκφραζουμε τα συναισθήματα μας τέτοιες στιγμές. 

      Στάσου δυνατή για την κορούλα σου,  για την οικογένεια σας, τα δυο παιδάκια σας να είσαι σίγουρη πως είναι άγγελοι! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    22 ώρες πρίν, Μόνικα-Αριάνα είπε:

    26/05/2020

     

    Γειά σας. Είμαι η Μόνικα, μαμά της Αριάνας και 2 ακόμη αγγέλων. Και αυτή είναι μια ιστορία για να τιμήσω τα αγγελούδια μου.

    Λίγο μετά τα Χριστούγεννα ξεκινήσαμε προσπάθειες με τον άντρα μου για δεύτερο παιδάκι. Αρχές Φεβρουαρίου εμφανίστηκε αυτή η πολυπόθητη ροζ γραμμουλα στο στικάκι. Μέσα Φεβρουαρίου μάθαμε πώς περιμέναμε διδυμάκια. Σοκ!!!!! Πριν προλάβω καν να το συνηδειτοποιήσω ξεκίνησαν οι εμετοί και έμεινα στο κρεβάτι 2.5 μήνες και νοσηλεύτηκα 2 φορές με αφυδάτωση. Στην αυχενική μάθαμε ότι τα μικρουλια μας μοιραζόντουσαν έναν πλακούντα και πως θα χρειαζόμασταν περισσότερους υπερήχους. Στις 16 εβδομάδες τα μωράκια μας εμφάνισαν ένα σύνδρομο που περιπλέκει τις συγκεκριμένες εγκυμοσύνες. Λέγεται sFGR και έχει 3 τύπους. Τα μωράκια μου πάλευαν με τον 2ο τύπο, όχι για πολύ όμως γιατί μέσα σε δύο εβδομάδες έγινε τύπου 3. Στις 19 εβδομάδες μάθαμε κάτι ακόμη. Μάλλον είχε κάνει την εμφάνιση του και ένα ακόμη σύνδρομο, πιο γνωστό, που πάλι περιπλέκει αυτού του είδους τις εγκυμοσύνες, το ΤΤΤS. Οι μικροί μου μαχητές, τα μικρά μου αγοράκια δεν άντεξαν. Στις 20 εβδομάδες και 2 μέρες η γιατρός μας, μας επιβεβαίωσε κάτι που ήδη γνώριζα περίπου για 3 μέρες όταν έπαψα να νιώθω τις μικρές τους κλωτσιές. " Παιδιά δυστυχώς σας έχω άσχημα νέα, δεν υπάρχει καρδιακός παλμός". Το γνώριζα, όμως όταν το άκουσα ήταν πλέον αληθινό. Τα αντράκια μας, σιωπηλά όπως ήρθαν, σιωπηλά και έφυγαν. Δεν τα άκουσα ποτέ να κλαίνε, να παίρνουν ανάσα. Την Τρίτη 26/05 γέννησα 2 νεκρά μωράκια. Τον Παναγιώτη και τον Μάριο. Έτσι είχαμε αποφασίσει να τα ονομάσουμε. Ο Παναγιώτης και ο Μάριος δεν άνοιξαν ποτέ τα ματάκια τους, δεν ανέπνευσαν ποτέ το οξυγόνο της γης, όμως έζησαν. Σχεδόν 5 ολόκληρους μήνες μαζί μου, μέσα στην κοιλίτσα μου. Προσπέρασαν αυτή τη ζωή με ταχύτητα και ελπίζω ότι είναι στην αγκαλιά του Θεού, όπου θα ξαναβρεθούμε μια μέρα και τότε θα τους αγκαλιάσω και θα τους δώσω όλα τα φιλιά που δεν κατάφερα.

     Αγγελούδια μου σας αγαπώ και πάντα θα σας έχω στο μυαλό μου. Άλλωστε όπως σας είπα, όταν φύγατε πήρατε και ένα κομμάτι της καρδιάς μου μαζί σας που κανείς και τίποτα δε θα το αναπληρώσει γιατί είναι αποκλειστικά για εσάς.

     

    Σας αγαπώ, 

    η μανούλα σας.

    Αχ κοπέλα μου πραγματικά λυπάμαι για αυτό που σας συνέβη... Αλλά πλέον τα μικρουλια σου θα σε κοιτάνε από εκεί ψηλά! Δεν υπάρχει κάτι να σου πούμε για να απαλύνουμε τον πόνο σου,  όπως είπε η @Mama_Anesti_ να είστε δυνατοί για την κορούλα σας και ο χρόνος θα απαλύνει λίγο την πληγή..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Mama_Anesti_ said:

    Δεν βρίσκω λόγια να πω για να απαλυνω το άλγος σου. Κατανοώ πόσο δύσκολο σου ήταν να μοιραστεις αυτήν σας την εμπειρία μαζί μας αλλά πιστεύω πως είναι θεραπευτικο να εκφραζουμε τα συναισθήματα μας τέτοιες στιγμές. 

      Στάσου δυνατή για την κορούλα σου,  για την οικογένεια σας, τα δυο παιδάκια σας να είσαι σίγουρη πως είναι άγγελοι! 

    Ήθελα να μοιραστώ την ιστορία τους γιατί δεν πάτησαν στην γη αλλά άφησαν το αποτύπωμα τους. Γιατί δε θέλω απλά να ξεχάσω, θέλω να θυμάμαι. Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που αφιέρωσες να διαβάσεις για τα μωράκια μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, mama16 said:

    Αχ κοπέλα μου πραγματικά λυπάμαι για αυτό που σας συνέβη... Αλλά πλέον τα μικρουλια σου θα σε κοιτάνε από εκεί ψηλά! Δεν υπάρχει κάτι να σου πούμε για να απαλύνουμε τον πόνο σου,  όπως είπε η @Mama_Anesti_ να είστε δυνατοί για την κορούλα σας και ο χρόνος θα απαλύνει λίγο την πληγή..

    Ο πάτερ μου είπε ότι στη θέση του βρέφους Ιησού στην αγκαλιά της Παναγιάς είναι τώρα τα αντράκια μου. Σε ευχαριστώ και εσένα για το χρόνο που αφιέρωσες για να διαβάσεις για τα μωράκια μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    πρίν από 34 λεπτά , Μόνικα-Αριάνα είπε:

    Ο πάτερ μου είπε ότι στη θέση του βρέφους Ιησού στην αγκαλιά της Παναγιάς είναι τώρα τα αντράκια μου. Σε ευχαριστώ και εσένα για το χρόνο που αφιέρωσες για να διαβάσεις για τα μωράκια μου.

    Λυπάμαι πάρα πολύ για την τεράστια απώλεια σου...κλαψε βγάλε από μέσα σου τον πόνο που νιώθεις για να αισθανθείς καλυτερα, είναι πολύ καλό που εκφράζεις τα συναισθήματα σου...δεν θα τα ξεχασεις ποτέ τα μωράκια σου αλλά θα πρέπει να προχωρήσεις...για το καλό της οικογένειας σου...δώσε χρόνο στον εαυτό σου όμως και δεξου αγάπη από τους γύρω σου...θα σε βοηθήσει πολύ...εγώ έχασα πριν από ένα μήνα το μωράκι μου στις 8 εβδομάδες και ακόμη δεν είναι τελείως καλά αλλά προσπαθώ να βλέπω θετικά τα πράγματα ...δεν γίνεται αλλιώς...μια τεράστια αγκαλιά και από εμένα!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, mpoumpoukaki29 said:

    Λυπάμαι πάρα πολύ για την τεράστια απώλεια σου...κλαψε βγάλε από μέσα σου τον πόνο που νιώθεις για να αισθανθείς καλυτερα, είναι πολύ καλό που εκφράζεις τα συναισθήματα σου...δεν θα τα ξεχασεις ποτέ τα μωράκια σου αλλά θα πρέπει να προχωρήσεις...για το καλό της οικογένειας σου...δώσε χρόνο στον εαυτό σου όμως και δεξου αγάπη από τους γύρω σου...θα σε βοηθήσει πολύ...εγώ έχασα πριν από ένα μήνα το μωράκι μου στις 8 εβδομάδες και ακόμη δεν είναι τελείως καλά αλλά προσπαθώ να βλέπω θετικά τα πράγματα ...δεν γίνεται αλλιώς...μια τεράστια αγκαλιά και από εμένα!!!

    Να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ πολύ.. κουράγιο γλυκό μου κορίτσι. Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λυπάμαι πραγματικά πολύ για ότι σου συμβαίνει!!!!  Μία μεγάλη αγκαλιά!!! Η ιστορία σου με συντάραξε γιατί έχω χάσει και εγώ μωράκι , εγώ λίγο πριν την αυχενική όμως καμία σχέση με σένα που τα είχες τόσο καιρό και τα ένιωθες, αλλά είναι πάντα μαχαίρι στην καρδιά. Κορίτσι μου μακάρι μέσα από ένα φόρουμ να μπορούσα να σου στείλω πολλές αγκαλιές και δύναμη να σε στηρίξω, ακόμα και αν δε σε ξέρω. Κλάψε, βγάλε το από μέσα σου ! Κουράγιο και να είσαι δυνατή για το παιδάκι σου!!!  

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Annitamik said:

    Λυπάμαι πραγματικά πολύ για ότι σου συμβαίνει!!!!  Μία μεγάλη αγκαλιά!!! Η ιστορία σου με συντάραξε γιατί έχω χάσει και εγώ μωράκι , εγώ λίγο πριν την αυχενική όμως καμία σχέση με σένα που τα είχες τόσο καιρό και τα ένιωθες, αλλά είναι πάντα μαχαίρι στην καρδιά. Κορίτσι μου μακάρι μέσα από ένα φόρουμ να μπορούσα να σου στείλω πολλές αγκαλιές και δύναμη να σε στηρίξω, ακόμα και αν δε σε ξέρω. Κλάψε, βγάλε το από μέσα σου ! Κουράγιο και να είσαι δυνατή για το παιδάκι σου!!!  

    Σε ευχαριστώ πολύ. Λυπάμαι πολύ και για την δική σου απώλεια. Η διαδικασία μπορεί να αλλάζει όταν είναι πιο προχωρημένη η εγκυμοσύνη, όμως ο πόνος είναι ίδιος. Σε ευχαριστώ για την αγκαλιά σου, είναι ένα λιθαράκι ακόμη για μένα και μου δίνεις κουράγιο. Και που ξέρεις μπορεί όλα τα μωράκια μας που μας αφήνουν νωρίς να είναι μαζί αγκαλιά και να μας περιμένουν.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 28/5/2020 at 4:22 ΜΜ, Μόνικα-Αριάνα είπε:

    26/05/2020

     

    Γειά σας. Είμαι η Μόνικα, μαμά της Αριάνας και 2 ακόμη αγγέλων. Και αυτή είναι μια ιστορία για να τιμήσω τα αγγελούδια μου.

    Λίγο μετά τα Χριστούγεννα ξεκινήσαμε προσπάθειες με τον άντρα μου για δεύτερο παιδάκι. Αρχές Φεβρουαρίου εμφανίστηκε αυτή η πολυπόθητη ροζ γραμμουλα στο στικάκι. Μέσα Φεβρουαρίου μάθαμε πώς περιμέναμε διδυμάκια. Σοκ!!!!! Πριν προλάβω καν να το συνηδειτοποιήσω ξεκίνησαν οι εμετοί και έμεινα στο κρεβάτι 2.5 μήνες και νοσηλεύτηκα 2 φορές με αφυδάτωση. Στην αυχενική μάθαμε ότι τα μικρουλια μας μοιραζόντουσαν έναν πλακούντα και πως θα χρειαζόμασταν περισσότερους υπερήχους. Στις 16 εβδομάδες τα μωράκια μας εμφάνισαν ένα σύνδρομο που περιπλέκει τις συγκεκριμένες εγκυμοσύνες. Λέγεται sFGR και έχει 3 τύπους. Τα μωράκια μου πάλευαν με τον 2ο τύπο, όχι για πολύ όμως γιατί μέσα σε δύο εβδομάδες έγινε τύπου 3. Στις 19 εβδομάδες μάθαμε κάτι ακόμη. Μάλλον είχε κάνει την εμφάνιση του και ένα ακόμη σύνδρομο, πιο γνωστό, που πάλι περιπλέκει αυτού του είδους τις εγκυμοσύνες, το ΤΤΤS. Οι μικροί μου μαχητές, τα μικρά μου αγοράκια δεν άντεξαν. Στις 20 εβδομάδες και 2 μέρες η γιατρός μας, μας επιβεβαίωσε κάτι που ήδη γνώριζα περίπου για 3 μέρες όταν έπαψα να νιώθω τις μικρές τους κλωτσιές. " Παιδιά δυστυχώς σας έχω άσχημα νέα, δεν υπάρχει καρδιακός παλμός". Το γνώριζα, όμως όταν το άκουσα ήταν πλέον αληθινό. Τα αντράκια μας, σιωπηλά όπως ήρθαν, σιωπηλά και έφυγαν. Δεν τα άκουσα ποτέ να κλαίνε, να παίρνουν ανάσα. Την Τρίτη 26/05 γέννησα 2 νεκρά μωράκια. Τον Παναγιώτη και τον Μάριο. Έτσι είχαμε αποφασίσει να τα ονομάσουμε. Ο Παναγιώτης και ο Μάριος δεν άνοιξαν ποτέ τα ματάκια τους, δεν ανέπνευσαν ποτέ το οξυγόνο της γης, όμως έζησαν. Σχεδόν 5 ολόκληρους μήνες μαζί μου, μέσα στην κοιλίτσα μου. Προσπέρασαν αυτή τη ζωή με ταχύτητα και ελπίζω ότι είναι στην αγκαλιά του Θεού, όπου θα ξαναβρεθούμε μια μέρα και τότε θα τους αγκαλιάσω και θα τους δώσω όλα τα φιλιά που δεν κατάφερα.

     Αγγελούδια μου σας αγαπώ και πάντα θα σας έχω στο μυαλό μου. Άλλωστε όπως σας είπα, όταν φύγατε πήρατε και ένα κομμάτι της καρδιάς μου μαζί σας που κανείς και τίποτα δε θα το αναπληρώσει γιατί είναι αποκλειστικά για εσάς.

     

    Σας αγαπώ, 

    η μανούλα σας.

    Αχ μανούλα ,

    λυπαμαι παρά πολύ για την διπλή αφόρητη απώλεια σου και της οικογένεια σας! Τα αγοράκια σου άξιζαν τα πάντα !!! Έζησαν 20 εβδομάδες προστατευμένα και υπέροχα μέσα σου! Σκέψου ότι είχαν παρεούλα ο ένας τον άλλο ! Κατάφεραν τόσα πολλά! Θρήνησε κλάψε , μοιράσου την θλίψη σου , είναι αδικία είναι εφιάλτης! 
    Παντα θα είναι δίπλα σου!! «Ποτέ δεν φευγουν τα νεκρά παιδιά από τα σπίτια τους» ... έτσι λέει ο Ρίτσος 

    δεν θα ξεχάσεις ποτέ ... πάντα θα πονάει ... αλλά θα παίρνει κ άλλη μορφή αυτός ο πόνος με τα χρόνια ...

    4 χρόνια έχω χάσει την 25 εβδομάδων κόρη μου και δεν ξεχνάω ούτε ένα δευτερόλεπτο... 

    ευχομαι γρήγορη σωματική και ψυχική ανάρρωση κορίτσι μου.

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Λυπάμαι πολύ.. Πολυ λυπηρό όλο αυτό και αξέχαστο... Να σας αξιώσει θεός να κάνετε αλλα παιδάκια και να απαλύνει τον πόνο σας... 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 5/31/2020 at 10:57 PM, geo81 said:

    Αχ μανούλα ,

    λυπαμαι παρά πολύ για την διπλή αφόρητη απώλεια σου και της οικογένεια σας! Τα αγοράκια σου άξιζαν τα πάντα !!! Έζησαν 20 εβδομάδες προστατευμένα και υπέροχα μέσα σου! Σκέψου ότι είχαν παρεούλα ο ένας τον άλλο ! Κατάφεραν τόσα πολλά! Θρήνησε κλάψε , μοιράσου την θλίψη σου , είναι αδικία είναι εφιάλτης! 
    Παντα θα είναι δίπλα σου!! «Ποτέ δεν φευγουν τα νεκρά παιδιά από τα σπίτια τους» ... έτσι λέει ο Ρίτσος 

    δεν θα ξεχάσεις ποτέ ... πάντα θα πονάει ... αλλά θα παίρνει κ άλλη μορφή αυτός ο πόνος με τα χρόνια ...

    4 χρόνια έχω χάσει την 25 εβδομάδων κόρη μου και δεν ξεχνάω ούτε ένα δευτερόλεπτο... 

    ευχομαι γρήγορη σωματική και ψυχική ανάρρωση κορίτσι μου.

     

    Καλησπέρα και σε σένα μανούλα. Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου. Σαν σήμερα είναι ακριβώς μια εβδομάδα που γέννησα. Στο γράμμα του ο άντρας μου έτσι τους έγραψε "χαίρομαι που φύγατε μαζί, γιατί έτσι κάνουν τα πραγματικά αδέλφια, δεν εγκαταλείπουν το ένα το άλλο". Χαίρομαι που είναι μαζί μας έστω και από μακριά, και εύχομαι να είναι αλήθεια αυτό που έγραψε ο Ρίτσος, γιατί θέλω να ξέρουν πόσο πολύ αγαπήθηκαν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 6/1/2020 at 2:32 AM, diane2020 said:

    Λυπάμαι πολύ.. Πολυ λυπηρό όλο αυτό και αξέχαστο... Να σας αξιώσει θεός να κάνετε αλλα παιδάκια και να απαλύνει τον πόνο σας... 

    Σας ευχαριστώ πολύ. Έγραψα αυτή την ιστορία γιατί ήθελα να τιμήσω την μνήμη των μωρών μου και να βοηθήσω και άλλες μανουλες που πονούν. Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε χρόνο να διαβάσετε για τα μικρά μου αγγελούδια.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα