Recommended Posts

    Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 

    Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 

    Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς :):):)

    Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 

    Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 

    Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 

    Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 

    Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 

    Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 

    Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον :lol: )

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Πάντως να ξέρεις ότι κάπως έτσι γίνεται πάντα. Κάποια παιδιά το ξέρουν και το σφυράνε στα άλλα. Ο μεγάλος μου γιος δεν ήταν καθόλου έτοιμος να ακούσει ότι δεν υπάρχει Άη Βασίλης, αλλά του το είπε ένας συμμαθητής του και αναγκαστήκαμε να το συζητήσουμε. Ο μικρός μου είναι πιο ....ορθολογιστής, το ήξερε από πάντα νομίζω αλλά μας αντιμετώπιζε με κατανόηση. Αν το παιδί σου είναι έτοιμο ή αν η δική σου άποψη είναι να του το πεις από την αρχή, μην το 'καθυστερήσεις'. Δεν είναι τίμιο. Βέβαια μπορείς να του πεις ότι αυτό είναι ένα μυστικό και ότι πρέπει κάθε παιδάκι να το ανακαλύψει μόνο του κλπ κλπ.   

     

    • Μου αρέσει 2
    • Ευχαριστώ! 1
    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ωραια τα λες βερενικη

    Μου άρεσε η ιδέα με το μυστικο

    Εμενα η δικιά μου ξέρει ότι τα δώρα τα παίρνουμε εμεις, αλλα δ ζηταει να το ξεκαθαρίσουμε το θέμα. Έχω αναφέρει κ την παράδοση με τον αγ. Βασίλειο από την καισαρεια

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Εγω παντως με τους γονεις μου ειχαμε κρατησει συμβολικά την αγορα ενος δώρου που ανοίγαμε την πρωτοχρονια, ακομα κι σν το ειχα αγορασει η ιδια για τον εαυτο μου. Ακομα και ενήλικη πηγαινα παντα κι επαιρνα κατι στον εαυτο μου για να το ανοιξω την πρωτοχρονια. (το τελευταιο το πηρα λιγες μερες πριν γεννησω, ηταν ενα βιβκιο που διαβασα πολλους μηνες μετα!!!!!) χωρις να εχω συζητησει κατι με τον αντρα μου ακομα, πιστευω οτι μετα την αποκάλυψη, θα κρατησουμε καποια τετοια συνηθεια για να δείξουμε οτι ολο αυτο δεν ηταν κοροϊδία αλλα μια ωραια οικογενειακη συνηθεια που αλλαζει με τις ηλικιες. Βεβαια ακομα δεν εχουμε πει οτι υπαρχει Άγιος Βασίλης οποτε δεν μας προβληματιζει το αντιθετο. περσι ηταν ενος και απλως του δωσαμε το δικο μας δωρο την πρωτοχρονια (κυριως γιατι εθχαν μεσολαβήσει χριστουγεννα κ γενεθλια που πηρε πολλα δωρα μαζεμενα κ το αφησαμε για το τελος). αληθεια σε ποια ηλικια μιλαμε για το Χριστουγεννα; σε παιδι δυο χρονων που δεν μιλαει τι μπορουμε να πουμε; 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πείτε με κυνική αλλά ούτε εμένα μου αρέσει το ψέμα. Επίσης δεν ήθελα καθόλου μα καθόλου να συνδέσει το γιορτινό μήνυμα με το αν είσαι καλό παιδί θα σου φέρει δώρο ο Αγιο-Βασίλης.

    Ο σύζυγος ήταν της άλλης άποψης, full on, μπισκότα και γάλα, γράμματα στη Γροιλανδία, Ρούντολφ και τα σχετικά. Τελικά  η μικρή στην ιδέα ότι ένας μεγαλόσωμος κύριος θα έρθει κρυφά το βράδυ για να αφήσει δώρα, περισσότερο φοβήθηκε παρά τσίμπησε με τα δώρα και δεν πολυήθελε αγιοβασίληδες, ούτε να τους πλησιάσει. Οπότε είπαμε τα περί παραδόσεων, για το τι τιμάμε αλλά και ότι είναι ωραία ιστορία το όλο πακέτο. Έχουμε επίσης ξεκαθαρίσει ότι ο καθένας πιστεύει αυτό που του αρέσει. 

    Η μικρή αποδείχτηκε αρκετά ορθολογική, οπότε ευχαριστιόμαστε άνετα τις γιορτές μας χωρίς ψέμματα αλλά με πολύ φαντασία, διαβάζουμε Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες, είδαμε και την πραγματικά πολύ ωραία γαλλική ταινία (Χριστούγεννα ΑΕ) και γενικώς ανυπομονούμε :)

     

    Θα συμφωνήσω με τη Βερενίκη, αναλόγως το παιδί βλέπεις και κάνεις.

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εμένα η μαμά μου πάντως με είχε ενημερώσει από πολύ νωρίς ότι δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης και έτσι δε θυμάμαι να πιστεύω ποτέ ότι θα φέρει δώρο. Όταν τη ρώτησα γιατί δε με άφησε να τον πιστεύω, μου απάντησε ότι την είχα τρελάνει στις απορίες, πως περνάει από την καμινάδα αφού είναι χοντρούλης, αν λερώνεται, πως πάει στα παιδάκια που δεν έχουν τζάκι, πως προλαβαίνει να παει σε όλα κτλ κτλ, οπότε με ενημέρωσε ότι τα δώρα τα φέρνει ο μπαμπάς και η μαμά και ησυχάσαμε. Εγώ πάλι αν και δε θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα ρομαντικό τύπο, γοητεύομαι πάντα από την επίδραση του Αγίου Βασίλη στα παιδιά, την αναμονή του δώρου, το γράμμα κτλ. οπότε νομίζω ότι μάλλον θα παραμυθιάσω και εγώ το παιδί για μερικά χρόνια. Ο άντρας μου που ψοφάει για τέτοια,  το έχει εξελίξει, θέλει να ντυθεί κιόλας σε κανά χρόνο που η μικρή θα καταλαβαίνει (ναι ναι έχω και δεύτερο παιδάκι στο σπίτι) οπότε βλέπω κάποια στιγμή να ενημερώνει το παιδί τους γονείς του ότι ο Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει :).

    Πάντως @Macgyver δε νομίζω ότι χρεάζεσαι ειδικό για αυτό το θέμα. Δεν ξέρω κανένα παιδάκι με ψυχικά τραύματα λόγω της αποκάλυψης ότι ο Αγιος Βασίλης δε φέρνει τα δώρα :).

    • Μου αρέσει 3
    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αμ, δεν προβληματίζομαι για το δικό μου παιδάκι , στο οποίο προτιμώ να πω την αλήθεια . Αν ξεφουρνίσει τίποτα στο σταθμό προβληματίζομαι : για τα αλλά παιδακια και δη για τους γονείς ! Νομίζω ότι η Βερενίκη και το «μυστικό» με καλύπτει πάντως :)  

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Macgyver είπε:

    Αμ, δεν προβληματίζομαι για το δικό μου παιδάκι , στο οποίο προτιμώ να πω την αλήθεια . Αν ξεφουρνίσει τίποτα στο σταθμό προβληματίζομαι : για τα αλλά παιδακια και δη για τους γονείς ! Νομίζω ότι η Βερενίκη και το «μυστικό» με καλύπτει πάντως :)  

     

    Εγώ πάντως θα σε ευχαριστούσα ενδομυχα που με έβγαλες απτή δυσάρεστη θέση :mrgreen:

    • Χαχαχα 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Βρε κορίτσια δεν μας άρεσε κι εμάς να περιμένουμε τον Άγιο Βασίλη;;Εγώ θυμάμαι πάντως πόσο ωραία ήταν που προσπαθούσα να μην κοιμηθώ να τον δω και φυσικά πάντα με έπαιρνε ο ύπνος!Δε νομίζω ότι είναι ένα άσχημο ψέμα,είναι μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία όπως τα παραμύθια.Αππ την αρχή ξέρουν και τα ίδια τα παιδιά πως η ιστορία του παραμυθιού είναι ψεύτικη όμως τα μαγεύει.Απ ότι κατάλαβα είναι μικρό ακόμα για λες μην το ξεφουρνισει στο σταθμό.Αστο το μωρό να ζήσει αυτή τη χαρά και τη προσμονή.Οπως λέει και η Βερενίκη,έχει να ανακαλύψει πολλά ψέματα στη ζωή του και να δει το άσχημο πρόσωπο της κοινωνίας

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Macgyver είπε:

    Αμ, δεν προβληματίζομαι για το δικό μου παιδάκι , στο οποίο προτιμώ να πω την αλήθεια . Αν ξεφουρνίσει τίποτα στο σταθμό προβληματίζομαι : για τα αλλά παιδακια και δη για τους γονείς ! Νομίζω ότι η Βερενίκη και το «μυστικό» με καλύπτει πάντως :)  

     

    Τους κάνουμε που τους κάνουμε κήρυγμα να μη λένε ψέμματα, ε ας μην προβληματιστούμε και όταν λένε την αλήθεια :-o! Εσύ θα πεις στο παιδάκι σου ότι θέλεις όπως και ο κάθε γονιός (στο συγκεκριμένο θέμα δεν υπάρχει λάθος και σωστό άλλωστε). Τώρα αν αυτά τα συζητάνε μεταξύ τους και αποκαλύπτονται έτσι οι μεγάλες αλήθειες, δε σε αφορά :).

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 13 λεπτά , Macgyver είπε:

    Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 

    Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 

    Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς :):):)

    Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 

    Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 

    Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 

    Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 

    Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 

    Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 

    Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον :lol: )

     

     

     

     

    Διαλέγετε τι θέλετε: να συμμετέχετε στην παράδοση, ή να είστε εντελώς τίμιοι και να το αμφισβητούν ως και κοροϊδεύουν οι συμμαθητές του σε μικρές ηλικίες (που μοιραία θα γίνει) ότι για κάποιο λόγο αυτός δεν έχει δώρο από τον Άγιο Βασίλη, και μετά να πρέπει να συζητάτε για το ποιος έχει δίκιο στο σπίτι. Κακά τα ψέματα, δε θα πληγωθούν τα άλλα παιδιά, γιατί 20 παιδιά στον παιδικό θα του περιγράφουν τα δώρα του Άγιου Βασίλη και αν προσπαθήσει να τα διαφωτίσει, την επόμενη μέρα 20 παιδιά θα έρθουν να του πουν ότι κάνει λάθος, γιατί οι γονείς του τα διαβεβαίωσαν ότι ο μικρός σου εχει μπερδευτεί. Μη φανταστείς καμιά σκηνή όπου λεει στην τάξη "δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, η μαμά σας τα φέρνει τα δώρα" και τα τετράχρονα σοκάρονται και τον πιστεύουν. Απλά μερικά θα θυμώσουν, μερικά θα γελάσουν και όλα θα τα διαβεβαιώσει η μαμά ότι κάτι έχει παρεξηγήσει ο μικρός ή για κάποιο λόγο ο Άγιος τον αποφεύεγει.Δε μιλάς για παιδιά δημοτικου, που θα αμφισβητήσουν οικογενειακές παραδόσεις, αλλά για παιδάκια πολύ μικρά, που ξαφνικά ο φίλος τους τους λέει κάτι εξωφρενικό και όλοι οι μεγάλοι το διαψεύδουν. είναι κλασική σκηνή που έχει παιχτεί σε όλα τα προνήπια και νήπια νομίζω ;) 

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγω αρχισα να προβληματιζομαι απο περυσι, φετος δεν εχει αναφερθει ακομη καθολου ο Αγιος Βασιλης. Πιστευω κι εγω οτι τα Χριστουγεννα μπορουν να προσφερουν μαγεια στα παιδια, αλλα προτιμω να λεω την αληθεια ή μαλλον να λεω το ψεμα αλλα με τετοιο τροπο που να καταλαβαινει οτι δεν ειναι αληθεια, οτι το υποκρινομαστε δηλαδη για να περασουμε καλα και να κανουμε πλακα. Περυσι που με ειχε ρωτησει (2,5 χρ) αφου αναφερθηκε το ονομα απο τους παππουδες, του ειπα για την ιστορια του Αγιου Βασιλη (πως βοηθουσε τους φτωχους κλπ) και οτι σε αυτη τη γιορτη που τη λεμε "Χριστουγεννα" καποιοι παριστανουν τους Αγιους Βασιλιδες, βαζουν στολες, παιρνουμε δωρο, φτιαχνουμε γλυκα κλπ και πηγαμε και σε μια γιορτη της συνοικιας των παππουδων, ειδε κι εναν τετοιον απο κοντα αλλα ηταν ψαρωμενος και χαμογελασε μονο οταν του εδωσε γλυκα. Καποιες φορες οταν αναφερθηκε απλα του ελεγα με το υφος του "κανω πλακα" που εχουμε μεταξυ μας οτι θα μας τα φερει ο Αγιος Βασιλης. 

    Η αληθεια ειναι οτι οι αποψεις των ειδικων διιστανται οσον αφορα τον Αγιο Βασιλη, αλλοι λενε "αφηστε τα παιδια να το ζησουν", αλλοι λενε οτι ειναι κοροϊδια. Προσωπικα, νιωθω οτι λεω ψεματα αν του πω οτι υπαρχει αλλα προσπαθω να κρατησω την μαγεια των Χριστουγεννων με αλλους τροπους. Παντως, δεν θα ξεχασω ποτε την ανυπομονησια που ειχα σαν παιδι να ξυπνησω το πρωι και να βρω κατι που να μαρτυρα την παρουσια του παππουλη (πατημασιες απο μποτες κλπ) πριν παω στα δωρα, αλλα δεν θα ξεχασω και τη μερα που κανονισαν οι γονεις μου να ερθει ενας φιλος τους ντυμενος Αη Βασιλης να μας φερει τα δωρα. Απογοητευτηκα τοσο πολυ που αντι για μποτες φορουσε αθλητικα :D και ξενερωσα απιστευτα που καταλαβα ολη την κοροϊδια. Κι επειδη κι εγω η ιδια σκεφτομαι πολλες φορες βασει ορθολογισμου (τοσο που ανησυχω μηπως μπλοκαρω την φαντασια του μικρου με τις απαντησεις μου) αποφασισα να πω την αληθεια απο την αρχη.

    • Μου αρέσει 1

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Sentir...natureza είπε:

    επειδη κι εγω η ιδια σκεφτομαι πολλες φορες βαση ορθολογισμου (τοσο που ανησυχω μηπως μπλοκαρω την φαντασια του μικρου με τις απαντησεις μου) αποφασισα να πω την αληθεια απο την αρχη.

    δεν είναι αντιφατικό αυτό όμως;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Γινε λιγο πιο συγκεκριμενη, δεν σε επιασα :wink:

    Αυτό το "ανησυχώ μην μπλοκάρω τη φαντασία του" σε συνδυασμό με το προσπαθώ να του τα λέω όλα ορθολογικά 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, Macgyver είπε:

    Αμ, δεν προβληματίζομαι για το δικό μου παιδάκι , στο οποίο προτιμώ να πω την αλήθεια . Αν ξεφουρνίσει τίποτα στο σταθμό προβληματίζομαι : για τα αλλά παιδακια και δη για τους γονείς ! Νομίζω ότι η Βερενίκη και το «μυστικό» με καλύπτει πάντως :)  

     

     

    Μιλάς για παιδικό σταθμό, άρα είναι πολύ μικρούλι. Εγώ θα σου έλεγα να μην του χαλάσεις την φαντασίωση. Θα έρθει η ώρα που θα κάνει από μόνο του πολλές ερωτήσεις και θα το αμφισβητεί. Μην του το χαλάσεις από τώρα.

    Και εγώ προσπάθησα κάποτε σε μικρή ηλικία να τους πω ότι δεν υπάρχουν μάγισσες, νεράιδες, γοργόνες κτλ αλλά δεν ήταν έτοιμα να το δεχτούν. Άσε το παιδί να ωριμάσει μόνο του... Έτσι κι αλλιώς, αν του πεις ότι δεν υπάρχει Αγ. Βασίλης, θα το γυρίσει σε κάποιου άλλους είδους "μαγεία-φαντασία". Σε αυτή την ηλικία το χρειάζονται, το έχουν ανάγκη.

    Just now, Fenia27 είπε:

    Αν το πατε με την λογικη ρε παιδια, ας σταματησει καθε τι φανταστικο, νεραιδες του δοντιου, νεραιδες της πιπιλας, ζωα που μιλανε, ολα τα παραμυθια γενικα..

     

     

    Συμφωνώ. Δεν είναι μόνο ο Αγ. Βασίλης.

    Σε αυτή την ηλικία τους διαβάζουμε ένα σωρό παραμύθια με φαντασίες. Τι θα γίνει με αυτά; Θα βγάλουμε λίστα ώστε να τα καταρρίπτουμε όλα σε ένα 3χρονο-4χρονο; Δεν γίνεται. Το δοκίμασα!:mrgreen:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αν κατάλαβα καλά, δεν επιθυμείς ούτως ή άλλως να καλλιεργήσεις το παραμύθι του Αη Βασίλη στο παιδί σου. Ο προβληματισμός σου βρίσκεται στο πως η δική σου ορθολογική προσέγγιση μπορεί μέσω του παιδιού να "χαλάσει" το όνειρο άλλων παιδιών. 

     

    Πάντως αν θεωρείς ότι μπορεί να είναι πρόβλημα το παιδί μας να μην πιστεύει γιατί θα το φέρουν σε δύσκολη θέση τα άλλα παιδιά, για εμένα είναι ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα η σύγκριση δώρων που προκύπτει, το "α εμένα ο Αγιος Βασίλης μου έφερε καλύτερο δώρο από εσένα" και άντε μετά να δώσεις στο νηπιάκι να καταλάβει γιατί ένας "Αγιος" κάνει τέτοιες διακρίσεις... Για να μην μιλήσουμε για το τι συμβαίνει σε πολυπολιτισμικά σχολεία ή παιδικούς που θα έχεις παιδιά άλλων θρησκειών. 

     

    Πάντως και εμείς που είμαστε του ορθολογικού, δε βάλαμε το τρίχρονο μια μέρα κάτω να του πούμε "κοίτα να δεις, Αγιο-Βασίλης και τέτοιες σαχλαμάρες δεν υπάρχουν". Γιορτάζουμε κανονικά, μιλήσαμε για τον Αγιο και ότι για να τον θυμόμαστε αλλάζουμε δώρα, είπαμε για τα έθιμα άλλων χωρών, είπαμε για τα δώρα του Αγιου Βασίλη σαν παραμύθι και εξηγήσαμε ότι σε πολλά παιδάκια τους αρέσει να πιστεύουν ότι υπάρχει και τους φέρνει δώρα. Πάντα βάσει ερωτήσεων που μας έκανε η ίδια. Γενικά μείναμε αρκετά στη σκέψη του πόσο όμορφο είναι τα Χριστούγεννα να δείχνουμε την αγάπη μας μέσω δώρων. Ακόμα, γινόμαστε εμείς "Αγιος Βασίλης" και διαλέγουμε δώρα για όλους τους κοντινούς συγγενείς και φίλους, χωρίς να προϋποθέτουμε την ανταλλαγή, έτσι ως έκπληξη! Η μαγεία των Χριστουγέννων δεν εξαντλείται στο δώρο αλλά στη θαλπωρή, στις μυρωδιές των γλυκών, στις οικογενειακές στιγμές, στην εκδήλωση αγάπης. Εμείς πάντως αυτό προσμονούσαμε ως παιδιά και αυτό θέλω να είναι και η γιορτή για την κόρη μου. Μια υπενθύμιση αγάπης.

     

     

     

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, vtgian said:

    Αν κατάλαβα καλά, δεν επιθυμείς ούτως ή άλλως να καλλιεργήσεις το παραμύθι του Αη Βασίλη στο παιδί σου. Ο προβληματισμός σου βρίσκεται στο πως η δική σου ορθολογική προσέγγιση μπορεί μέσω του παιδιού να "χαλάσει" το όνειρο άλλων παιδιών. 

     

    Πάντως αν θεωρείς ότι μπορεί να είναι πρόβλημα το παιδί μας να μην πιστεύει γιατί θα το φέρουν σε δύσκολη θέση τα άλλα παιδιά, για εμένα είναι ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα η σύγκριση δώρων που προκύπτει, το "α εμένα ο Αγιος Βασίλης μου έφερε καλύτερο δώρο από εσένα" και άντε μετά να δώσεις στο νηπιάκι να καταλάβει γιατί ένας "Αγιος" κάνει τέτοιες διακρίσεις... Για να μην μιλήσουμε για το τι συμβαίνει σε πολυπολιτισμικά σχολεία ή παιδικούς που θα έχεις παιδιά άλλων θρησκειών. 

     

    Πάντως και εμείς που είμαστε του ορθολογικού, δε βάλαμε το τρίχρονο μια μέρα κάτω να του πούμε "κοίτα να δεις, Αγιο-Βασίλης και τέτοιες σαχλαμάρες δεν υπάρχουν". Γιορτάζουμε κανονικά, μιλήσαμε για τον Αγιο και ότι για να τον θυμόμαστε αλλάζουμε δώρα, είπαμε για τα έθιμα άλλων χωρών, είπαμε για τα δώρα του Αγιου Βασίλη σαν παραμύθι και εξηγήσαμε ότι σε πολλά παιδάκια τους αρέσει να πιστεύουν ότι υπάρχει και τους φέρνει δώρα. Πάντα βάσει ερωτήσεων που μας έκανε η ίδια. Γενικά μείναμε αρκετά στη σκέψη του πόσο όμορφο είναι τα Χριστούγεννα να δείχνουμε την αγάπη μας μέσω δώρων. Ακόμα, γινόμαστε εμείς "Αγιος Βασίλης" και διαλέγουμε δώρα για όλους τους κοντινούς συγγενείς και φίλους, χωρίς να προϋποθέτουμε την ανταλλαγή, έτσι ως έκπληξη! Η μαγεία των Χριστουγέννων δεν εξαντλείται στο δώρο αλλά στη θαλπωρή, στις μυρωδιές των γλυκών, στις οικογενειακές στιγμές, στην εκδήλωση αγάπης. Εμείς πάντως αυτό προσμονούσαμε ως παιδιά και αυτό θέλω να είναι και η γιορτή για την κόρη μου. Μια υπενθύμιση αγάπης.

     

     

     

     

     

     

    Νομίζω ότι αυτό είναι το ερώτημα αλλά μάλλον είναι από τα αναπάντητα ερωτήματα! :)

    Ο κάθε γονιός ανάλογα με την κοσμοθεωρία του, τις αξίες και τις αρχές του αποφασίζει με ποιον τρόπο, πότε και πως θα μεταδώσει στο παιδί του κάποιες ιδέες / παραδόσεις / έθιμα κλπ. Από εκεί και πέρα ο περίγυρος πάντα θα υπάρχει για να συμφωνεί/ αναθεωρεί / γκρεμίζει / κοροιδεύει, για αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.

    Για παράδειγμα όταν ο γιος μου με ρώτησε γιατί έχει ένα παππού και όχι δύο (ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν μικρή) του εξήγησα πως είναι στον ουρανό και είναι κοντά μας και μας αγαπά και μας προσέχει. Και ακόμη και τώρα πάμε μαζί και ανάβουμε ένα κεράκι.

    Φαντάζομαι κάποια στιγμή θα του πει κανένας εξυπνάκιας ότι απλώς μας βάζουν στο χώμα και μας τρώνε τα σκουλήκια αλλά είπα να του δώσω μία άλλη οπτική πιο ανθρώπινη, πιο ελπιδοφόρα, ότι κάτι άλλο υπάρχει βρε παιδί μου και πέρα από εμάς, υπάρχει δεν υπάρχει!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Fenia27 είπε:

    Δεν θελεις να μπλοκαρεις την φαντασια του μικρου αλλα την ιδια στιγμη του λες μια "αληθεια" που του στερει μια "μαγεια" και μια τεραστια φαντασιωση για την ηλικια του...Αυτο νομιζω θελει να πει η Αργκ

    Αν ειναι αυτη η αντιφαση φυσικα και το καταλαβαινω. Γι'αυτο αλλωστε εγραψα 

    12 ώρες πρίν, Sentir...natureza είπε:

    τοσο που ανησυχω μηπως μπλοκαρω την φαντασια του

     

    Just now, Fenia27 είπε:

    Αν το πατε με την λογικη ρε παιδια, ας σταματησει καθε τι φανταστικο, νεραιδες του δοντιου, νεραιδες της πιπιλας, ζωα που μιλανε, ολα τα παραμυθια γενικα..

     Γιατι εσεις αφηνετε τα παιδια να πιστευουν οτι ειναι αληθινα; Εγω παντως δεν θα χρησιμοποιησω ουτε νεραϊδες του δοντιου κλπ, ηδη συζηταμε για την φυσιολογια και την ανατομια του σωματος αρκετες φορες και ξερει πως δεν θα ερθει καμια νεραϊδα. Οσον αφορα τα παραμυθια, γνωριζει οτι ειναι παραμυθι και γι'αυτο επιτρεπει την φαντασια του να οργιασει, μονος του μου εχει δειξει οτι θελει την αληθεια. Αν μου δειξει σε καποια φαση οτι χρειαζεται περισσοτεη φαντασια για καποιο λογο (πχ για να ξεπερασει καποιο φοβο του κλπ) εννοειται οτι θα του την προσφερω. Του εχω πει οτι καποια πραγματα υπαρχουν μονο στα παραμυθια (πχ δεν υπαρχουν δρακοι στ'αληθεια περα απο αυτους του Κομοντο και σιγουρα δεν βγαζουν φωτιες, νεράιδες ή γοργονες δεν εχουμε δει ακομη στ'αληθεια, μπορει και να κρυβονται, μπορει να μην υπαρχουν κλπ). Η αληθεια ειναι οτι οσες φορες πηγα να το ριξω στη φαντασια και να το παω λιγο παραπερα εδειξε συγχυσμενος οταν σκεφτοταν με την κριτικη του σκεψη, αφου ακομη και ο ιδιος καποιες φορες μου εχει απαντησει χαμογελωντας "Ε αφου αυτο δε γινεται". Τι να του πω εγω οτι γινεται, μονο και μονο για να αναπτυχθει η φαντασια του; Η φαντασια μπορει να αναπτυχθει με πολλους τροπους και η μαγεια επισης, απο εμας εξαρταται. Τα παραμυθια ειναι ιστοριες που τις εγραψαν ανθρωποι, οχι πραγματικοτητες ουτε γεγονοτα. Αληθεια, οταν διαβαζετε ενα παραμυθι δεν συζητατε για τον συγγραφεα και τον εικονογραφο; Εμεις καθε φορα διαβαζουμε απο την αρχη, μονο τις εκδοσεις ακομη δεν εχω αναφερει γιατι δεν θα καταλαβει :-P Παρ'ολα αυτα εννοειται οτι αφηνουμε την φαντασια μας στον ουρανο οσο διαβαζουμε, ειτε αφηγουμαστε ιστοριες, ειτε με θεατρικο παιχνιδι κλπ. Ολα αυτα συμβαλλουν στη αναπτυξη της, γιατι λοιπον να τον αφηνω να πιστευει πραγματα που δεν ισχυουν εφ'οσον δεν υπαρχει καποιος σοβαρος λογος για να το κανω; 

    • Μου αρέσει 3

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @vtgian, καταλαβαίνω πώς το λες, και θα συμφωνούσα μαζί σου, αλλά διαφωνώ διότι την ίδια ερώτηση θα μπορούσε να κάνει και το παιδί των Εβραίων ή των Μουσουλμάνων ή των άθεων. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι τι θα πουν στα παιδιά τους; Ούτε μου αρέσει η ιδέα "παίρνω δώρα για να δείξω στον άλλον ότι τον αγαπάω" ως εξήγηση σε τόσο μικρή ηλικία. Αν ήταν πέντε οκ, θα το προχωρούσα ένα βήμα παραπέρα ότι είναι ωραίο να κάνουμε και δώρα σε αυτούς που αγαπάμε. Στη φάση που είναι τώρα , δεν ξέρω κατά πόσο θα κατανοούσε το ακριβές νόημα. Μπορεί και να κάνω λάθος όμως. Μου έδωσες τροφή για σκέψη. Ο θάνατος που αναφέρεις @elenip είναι εντελώς άλλο κομμάτι, δεν θα μπορούσα να συγκρίνω αυτήν την περίπτωση με έναν "Αη-Βασίλη" , ούτε θα θεωρούσα εξυπνάκια κάποιον που θα έκανε περιγραφική τοποθέτηση για τη σήψη σε έναν 4χρονο παιδί (άλλη λέξη και δη ... υβριστική μου έρχεται στο κεφάλι)!!! 

    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Αν ειναι αυτη η αντιφαση φυσικα και το καταλαβαινω. Γι'αυτο αλλωστε εγραψα 

     

     Γιατι εσεις αφηνετε τα παιδια να πιστευουν οτι ειναι αληθινα; Εγω παντως δεν θα χρησιμοποιησω ουτε νεραϊδες του δοντιου κλπ, ηδη συζηταμε για την φυσιολογια και την ανατομια του σωματος αρκετες φορες και ξερει πως δεν θα ερθει καμια νεραϊδα. Οσον αφορα τα παραμυθια, γνωριζει οτι ειναι παραμυθι και γι'αυτο επιτρεπει την φαντασια του να οργιασει, μονος του μου εχει δειξει οτι θελει την αληθεια. Του εχω πει οτι καποια πραγματα υπαρχουν μονο στα παραμυθια (πχ δεν υπαρχουν δρακοι στ'αληθεια περα απο αυτους του Κομοντο και σιγουρα δεν βγαζουν φωτιες, νεράιδες ή γοργονες δεν εχουμε δει ακομη στ'αληθεια, μπορει και να κρυβονται, μπορει να μην υπαρχουν κλπ). Η αληθεια ειναι οτι οσες φορες πηγα να το ριξω στη φαντασια και να το παω λιγο παραπερα εδειξε συγχυσμενος οταν σκεφτοταν με την κριτικη του σκεψη, αφου ακομη και ο ιδιος καποιες φορες μου εχει απαντησει χαμογελωντας "Ε αφου αυτο δε γινεται". Τι να του πω εγω οτι γινεται, μονο και μονο για να αναπτυχθει η φαντασια του; Η φαντασια μπορει να αναπτυχθει με πολλους τροπους και η μαγεια επισης, απο εμας εξαρταται. Τα παραμυθια ειναι ιστοριες που τις εγραψαν ανθρωποι, οχι πραγματικοτητες ουτε γεγονοτα. Αληθεια, οταν διαβαζετε ενα παραμυθι δεν συζητατε για τον συγγραφεα και τον εικονογραφο; Εμεις καθε φορα διαβαζουμε απο την αρχη, μονο τις εκδοσεις ακομη δεν εχω αναφερει γιατι δεν θα καταλαβει :-P Παρ'ολα αυτα εννοειται οτι αφηνουμε την φαντασια μας στον ουρανο οσο διαβαζουμε, ειτε αφηγουμεστα ιστοριες, ειτε με θεατρικο παιχνιδι κλπ. Ολα αυτα συμβαλλουν στη αναπτυξη της, γιατι λοιπον να τον αφηνω να πιστευει πραγματα που δεν ισχυουν εφ'οσον δεν υπαρχει καποιος σοβαρος λογος για να το κανω; 

    Συμφωνώ με την οπτική σου. Κι εμείς ακολουθούμε αν θέλουμε παραδόσεις όχι νεράιδες δοντιών αλλά τον παραδοσιακό ποντικό των κεραμιδιών "Πάρε ποντικέ το δόντι μου και δος μου σιδερένιο, να μασουλάω κόκκαλα να τρώω παξιμάδια" - αν το θυμάμαι και καλά, διότι έχουν περάσει χρόνια :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από kelly_mad,
        Καλησπέρα.Πριν τήν εγκυμοσύνη μου ειχα αντιμετωπισει στο παρελθον κρισεις πανικού και εμφανιζα συμπτωματα καταθλιψης με την βοηθεια ψυχορεθαπευτριας και την στηριξη του αντρα μου καταφερα και το ξεπερασα . Παρολο που η αρχη της εγκυμοσυνης μου ηταν πολυ δυσκολη, το ειχα παρει χαλαρα . Τωρα που μπηκα στον 6 μηνα και η εγκυμοσυνη μου παει μια χαρα,παθαινω παλι κρισεις πανικου εχω απιστευτο ανχος και εμφανιζω συμπτωματα καταθλιψης. εχω απελπιστη παρα πολυ και συνεχως ερχονται στο μυαλο μου αρνητικες σκεψεις και φοβαμαι πολυ για το τι θα αντιμετοπισω κατα την διαρκεια της γεννας αλλα και μετα με τον ερχομο του παιδιου.
        Νομιζω πως σκεφτομαι παραλογα πραγματα και θα ηθελα να ακουσω την δικη σας αποψη που ισως με βοηθησει να δω τα πραγματα πιο θετικα!!!
      • Από Nefeli2014,
        Πείτε μου οι πιο παλιές μαμάδες η που έχετε 4χρονα 5χρονα, τι είδους συνέπειες έχουν οι άσχημες πράξεις τους. Να δω τι δεν έχω δοκιμάσει δηλαδή... 
        Τελευταία έχει απειθαρχησει πολυ.. Είναι που θεωρεί τον εαυτό της μεγάλο μπροστά στην αδερφή της και ίσα και όμοια με εμάς(μου το έχει εκφράσει στα δικά της λόγια)? Είναι που πήρε η γλωσσα της μπρος και αυξήθηκε στο υπερμετρο η αυτοπεποίθηση της(θετικό μεν, το παλέψαμε πολύ για να γίνει αυτό, αλλά κάπου έχασε τα όρια)? Είναι που την παραχαιδεψαμε με τον ερχομό της μικρής, μην τυχόν και πάθει τίποτα από το σοκ? Είναι η ηλικία? Είναι οι διακοπές? Ότι και να είναι, έχει ξεφύγει τελευταία και δεν ακούει με τίποτα. Αν με ρωτούσατε πέρυσι θα σας έλεγα πως έχω το πιο συνεργασιμο και το πιο υπακουο παιδί. 
        Και οκ, μεγαλώνει και αλλάζει. Τι κάνουμε εδώ? Γιατί και η υπομονή εξαντλείται. Και έχω κι ένα χρόνιαρικο που ζητάει συνεχώς την προσοχή μου και δεν μπορώ να την δώσω.. 
        Πείτε μου ιδέες.. Είμαι γεμάτη υπομονή και όρεξη... Πείτε μου έσεις να δω τι έχω κάνει και τι όχι. Γιατί δεν μπορεί, κάτι κάνω λάθος. Δε γιβεται εγώ με τόση στρατηγική και στόχο να μην καταφέρνω να την κουμαντάρω. Αισθάνομαι και άχρηστη ώρες ώρες. 
        Μας κάνει σβούρες σας λέω. Και είναι απίστευτο. Είναι 4!!!!!!!
      • Από angela_kgr,
        edit admin 2020
        υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  
         
        https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html
         
         
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.