Recommended Posts

    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Αν ειναι αυτη η αντιφαση φυσικα και το καταλαβαινω. Γι'αυτο αλλωστε εγραψα 

     

     Γιατι εσεις αφηνετε τα παιδια να πιστευουν οτι ειναι αληθινα; Εγω παντως δεν θα χρησιμοποιησω ουτε νεραϊδες του δοντιου κλπ, ηδη συζηταμε για την φυσιολογια και την ανατομια του σωματος αρκετες φορες και ξερει πως δεν θα ερθει καμια νεραϊδα. Οσον αφορα τα παραμυθια, γνωριζει οτι ειναι παραμυθι και γι'αυτο επιτρεπει την φαντασια του να οργιασει, μονος του μου εχει δειξει οτι θελει την αληθεια. Του εχω πει οτι καποια πραγματα υπαρχουν μονο στα παραμυθια (πχ δεν υπαρχουν δρακοι στ'αληθεια περα απο αυτους του Κομοντο και σιγουρα δεν βγαζουν φωτιες, νεράιδες ή γοργονες δεν εχουμε δει ακομη στ'αληθεια, μπορει και να κρυβονται, μπορει να μην υπαρχουν κλπ). Η αληθεια ειναι οτι οσες φορες πηγα να το ριξω στη φαντασια και να το παω λιγο παραπερα εδειξε συγχυσμενος οταν σκεφτοταν με την κριτικη του σκεψη, αφου ακομη και ο ιδιος καποιες φορες μου εχει απαντησει χαμογελωντας "Ε αφου αυτο δε γινεται". Τι να του πω εγω οτι γινεται, μονο και μονο για να αναπτυχθει η φαντασια του; Η φαντασια μπορει να αναπτυχθει με πολλους τροπους και η μαγεια επισης, απο εμας εξαρταται. Τα παραμυθια ειναι ιστοριες που τις εγραψαν ανθρωποι, οχι πραγματικοτητες ουτε γεγονοτα. Αληθεια, οταν διαβαζετε ενα παραμυθι δεν συζητατε για τον συγγραφεα και τον εικονογραφο; Εμεις καθε φορα διαβαζουμε απο την αρχη, μονο τις εκδοσεις ακομη δεν εχω αναφερει γιατι δεν θα καταλαβει :-P Παρ'ολα αυτα εννοειται οτι αφηνουμε την φαντασια μας στον ουρανο οσο διαβαζουμε, ειτε αφηγουμεστα ιστοριες, ειτε με θεατρικο παιχνιδι κλπ. Ολα αυτα συμβαλλουν στη αναπτυξη της, γιατι λοιπον να τον αφηνω να πιστευει πραγματα που δεν ισχυουν εφ'οσον δεν υπαρχει καποιος σοβαρος λογος για να το κανω; 

     

    Καταρχήν όλα μα όλα τα παιδιά όπως και οι ενήλικες θέλουν την αλήθεια.  

    Αλλα. 

    Μιλάμε για παραμύθια με ζώα που μιλάνε.  Βλέπουν ζώα όμως γύρω τους τα παιδιά που δεν μιλάνε.  Χρειάστηκε ποτέ να εξηγησω ότι τα ζώα δεν μιλάνε? Για νεραϊδες κτλ δεν μιλαως αλλά λέμε παραμυθια για ρομπότ και δεινόσαυρους   και σούπερ ηρώες. ..Τι να πω δεν χρειάζεται κατά την γνώμη μου να γινόμαστε τόσο συγκεκριμένοι και με λεπτόμερειες στην αληθεια και το ψέμα όσον αναφορά την φαντασια και τα παραμυθια. .Τουλάχιστον τα παιδιά μου δεν συγχέουν την πραγματικότητα με την φαντασια ούτε περιμένουν να μπει ένα ρομπότ από την πόρτα. Κσι δεν χρειάστηκε ποτε να εξηγησω τι είναι αληθινό και τι όχι. .Και ο άγιος Βασίλης είναι πέρα από ένα έθιμο και μια φαντασιωση  για τα παιδια, μια χριστιανικη εορτή για όσους πιστεύουν.  Στο μυαλό μου λοιπόν αυτές οι ανησυχιες  δεν υφίσταντε γιατι απλά πιστεύουμε στον Αγιο Βασίλη ως αγιο της εκκλησίας μας. Απλά μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά δεν προβληματιζομαι αν θα πληγωθουν που δεν θα είναι αληθινός ως ένας παχουλος  παππούλης  με κόκκινη στολη που φερνει μόνο δωρα.  Τους λέω από τώρα πόσο φιλάνθρωπος ήταν πρόσεχε και βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη αγαπούσε τα παιδάκια κτλ. .Ε μέσα σε αυτό, ζει κάπου με πολύ χιόνι και μας φερνει ένα δώρο με ένα έλκηθρο για να μας δώσει χαρά. ..Τώρα αν κάποιο παιδί του πει πως δεν υπάρχει εγώ θα του πω ότι ναι υπάρχει ψηλά στον ουρανο. Και ότι κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν κάποιοι άλλοι όχι.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγώ τάσσομαι με το "στρατόπεδο" της αλήθειας. Τους μιλάω από πολύ νωρίς κυνικά και ορθολογιστικά για τα πάντα, και γιατί πάσχω από έλλειψη φαντασίας αλλά και γιατί έτσι θέλω να αντιμετωπίζουν τη ζωή τους αργότερα. Φυσικά και έχουν έρθει σε επαφή με αυτούς τους "μύθους", και τον Αγιο Βασίλη και τα ξωτικα και τη νεράιδα των δοντιών και δράκους, ακόμα και για αγγελάκια - διαβολάκια τους έχουν μιλήσει οι φίλοι τους... και άλλα πολλά!

    Και με μεγάλη μου έκπληξη διαπιστώνω ότι κατά βάθος δεν πιστεύουν σε τίποτα από όλα αυτά, χωρίς μάλιστα να μας ρωτήσουν "μαμά υπάρχει αυτό;" Κυρίως ο μεγάλος τα απορρίπτει όλα από μόνος του. ΟΜΩΣ υιοθετούν στην καθημερινότητά τους αυτά που τους φαίνονται όμορφα και διασκεδαστικά. Μιλάμε για τον Άγιο Βασίλη, του γράφουμε γράμμα, του αφήνουμε μπισκότα, βάζουμε τα δοντάκια κάτω από το μαξιλάρι κλπ. Η φαντασία τους ευτυχώς είναι πιο ανεπτυγμένη από τη δική μου και τα επεξεργάζονται πολύ όμορφα στο μυαλό τους όλα αυτά.

    Άρα όχι, δεν απορρίπτω τη φαντασία γιατί διαφορετικά ούτε θα τους διαβάζαμε βιβλία, ούτε θα βλέπαμε ταινίες. Απλά τους ξεκαθαρίζω τι μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα και τι όχι, τους θέτω προβληματισμούς για φυσικά φαινόμενα και συζητάμε αναλυτικά τις απορίες τους.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Fenia27 είπε:

     αλλά λέμε παραμυθια για ρομπότ και δεινόσαυρους   και σούπερ ηρώες. ..

    Ρομποτ υπαρχουν. Δεινοσαυροι υπηρχαν. Οι σουπερ ηρωες με τη μορφη που τους παρουσιαζουν ειναι φανταστικοι αλλα η μεταφυσικη ειναι παλι κοντα σε αυτο. Ακομη και για τις νεραϊδες που δεν μιλας οπως γραφεις, δεν εχει αποδειχτει κατι. Μπορει και να υπαρχουν και να κρυβονται :wink: 

    Just now, Fenia27 είπε:

    Μιλάμε για παραμύθια με ζώα που μιλάνε.  Βλέπουν ζώα όμως γύρω τους τα παιδιά που δεν μιλάνε.  Χρειάστηκε ποτέ να εξηγησω ότι τα ζώα δεν μιλάνε?

    Και τα ζωα μιλανε, αλλα οχι στη γλωσσα μας. Φτιαχνουμε τα παραμυθια ετσι, ωστε να μιλαμε την ιδια γλωσσα και να καταλαβαινουμε τι λεει το καθε ζωακι (αυτο του εχω πει).

     

    Καλα για την σχεση της χριστιανικης εορτης και του Αη Βασιλη και των "Χριστουγεννων" και τα πραγματικα γεγονοτα δεν θα ανοιξω κουβεντα, μεγαλο θεμα.

     

    Εγω εχω ενσταση με την παρουσιαση φαντασιωσεων ως γεγονοτα, ποσο μαλλον στα παιδια που μπορει να πιστεψουν οτι τους πει η μαμα (ή τελοσπαντων ο λογος της εχει βαρυτητα). Τα παιδια πιστευουν κατι που δεν μπορουν να αποδειξουν, το ακουνε απο παντου το βλεπουν παντου αρα λιγο δυσκολο να το αμφισβητησουν και αν παει κατι στραβα και "καρφωθει" η αληθεια τοτε συνειδητοποιουν οτι δεν υπηρχε ποτε πραγματικη μαγεια. Γιατι να προσφερω τετοια συναισθηματα στο παιδι μου, για να του τα παρω πισω λιγο καιρο αργοτερα; Γιατι να πιστεψουν οτι γινονται τετοια "θαυματα" για παρτη τους, την ιδια στιγμη που πεθαινουν τοσα παιδια και κανενας Αγιος δεν ειναι εκει για να τα βοηθησει, αλλα βρισκει χρονο να μοιρασει δωρα; Προσωπικα δεν μπορω να το κανω αυτο, το θεωρω διαστρεβλωση της πραγματικοτητας.

     

    • Μου αρέσει 1

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    19 ώρες πρίν, elenip είπε:

     

     

    Μετά που με κατηγόρησε ότι του έλεγα ψέμματα και καλά του είπα αυτό που πραγματικά πιστεύω! πως: πιστεύουμε ότι υπάρχει! εάν το πιστεύουμε υπάρχει εάν δεν το πιστεύουμε δεν υπάρχει!

     

     

    Αυτή ακριβώς την απάντηση έδωσα κι εγώ στον μικρό μου πέρισυ που με ρώτησε. Είχε πιάσει κάτι " ύποπτες " κινήσεις από μέρους μας με τα δώρα και σε συνδυασμό με κάποιες κουβέντες με φίλους του, προέκυψε η απορία. Από την ΄μια μου δήλωσε ότι ξέρει πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης αλλά από την άλλη με ρώτησε αν ισχύει με μία προσμονή στα μάτια του να του πω πως υπάρχει. Έτσι του είπα πως ο Άγιος Βασίλης είναι πνεύμα, που ζει στις καρδιές των ανθρώπων που τον πιστεύουν και πως εμέις οι μεγάλοι τον βοηθάμε με τα δώρα καθώς δεν τα προλαβαίνει όλα ο καημένος!

    • Μου αρέσει 1

    ticker.php?img=9,104,124,0,CD,MjAxMC8wNy8xNw==,Q2hyaXN0b3Mg

    BdmAp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Καλα για την σχεση της χριστιανικης εορτης και του Αη Βασιλη και των "Χριστουγεννων" και τα πραγματικα γεγονοτα δεν θα ανοιξω κουβεντα, μεγαλο θεμα.

    Χαχα καλύτερα μην ανοίγεις θέμα όντως. 

     

    Just now, Sentir...natureza είπε:

     

    Εγω εχω ενσταση με την παρουσιαση φαντασιωσεων ως γεγονοτα, ποσο μαλλον στα παιδια που μπορει να πιστεψουν οτι τους πει η μαμα (ή τελοσπαντων ο λογος της εχει βαρυτητα). Τα παιδια πιστευουν κατι που δεν μπορουν να αποδειξουν, το ακουνε απο παντου το βλεπουν παντου αρα λιγο δυσκολο να το αμφισβητησουν και αν παει κατι στραβα και "καρφωθει" η αληθεια τοτε συνειδητοποιουν οτι δεν υπηρχε ποτε πραγματικη μαγεια. Γιατι να προσφερω τετοια συναισθηματα στο παιδι μου, για να του τα παρω πισω λιγο καιρο αργοτερα; Γιατι να πιστεψουν οτι γινονται τετοια "θαυματα" για παρτη τους, την ιδια στιγμη που πεθαινουν τοσα παιδια και κανενας Αγιος δεν ειναι εκει για να τα βοηθησει, αλλα βρισκει χρονο να μοιρασει δωρα; Προσωπικα δεν μπορω να το κανω αυτο, το θεωρω διαστρεβλωση της πραγματικοτητας.

     Όπως προείπα όσοι πιστευουν στη θρησκεια μας θα το περάσουν αυτό και στα παιδιά τους.  Δηλαδή πέρα από τον Αγιο Βασίλη θα μιλήσουν και για την γέννηση του Χριστου καθε Χριστούγεννα γιατί απλά το πιστεύουν. Σαν οικογενεια δεν εστιαζουμε στο εμπορικο κομματι και στα δωρα αλλα πηγαίνουμε και εκκλησια. Οποτε αν ο μιλουσα μονο για εναν ανθρωπο με κοκκινη στολη που φερνει δωρα τοτε ισως να μην τον αφηνα να πιστευει οτι οντως υπαρχει γιατι το δωρο θα περιμεναν και τιποτα παραπανω. Οπως κατάλαβα δεν πιστεύεις στην ύπαρξη του Αγίου οπότε φυσικό να το παρουσιάσεις σαν φαντασια η κσι σαν τίποτα. ..  Επειδή λοιπόν αυτό που αναφέρεις   σαν παράδειγμα για τα παιδιά που πεθαινουν και δεν τα βοηθάει κανένας Αγιος  είναι πνευματική ερώτηση παρα θέμα φαντασίας,  δεν νομίζω ότι μπορω να απαντήσω. . Αν και ρητορικα πιστεύω να ρωτάς πάρα προσωπικά.  Φυσικά όπως το θέτεις εγώ που δεν πιστεύω στις νεραϊδες δεν θα πω στο παιδί ότι υπάρχουν κιολας.  Ούτε θα περιμένουμε πότε αντάλλαγματα με νεραιδουλες κάτω από μαξιλάρια. .. Αλλά επειδή πιστεύω στην θρησκεία τότε φυσικά και θα του μιλήσω για αυτό. Οπότε η πραγματικότητα που αναφέρεις   βασικά δεν είναι καν θέμα αληθινου η φαντασίας.  Αφορά τα πιστεύω του γονέα. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Γιατι να προσφερω τετοια συναισθηματα στο παιδι μου, για να του τα παρω πισω λιγο καιρο αργοτερα; Γιατι να πιστεψουν οτι γινονται τετοια "θαυματα" για παρτη τους, την ιδια στιγμη που πεθαινουν τοσα παιδια και κανενας Αγιος δεν ειναι εκει για να τα βοηθησει, αλλα βρισκει χρονο να μοιρασει δωρα; Προσωπικα δεν μπορω να το κανω αυτο, το θεωρω διαστρεβλωση της πραγματικοτητας.

     

    Εδώ θέτεις το ερώτημα, γιατί να αφήσω το παιδί μου να πιστεύει στην ύπαρξη Θεού, όχι στον Άγιο Βασίλη ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

    Εδώ θέτεις το ερώτημα, γιατί να αφήσω το παιδί μου να πιστεύει στην ύπαρξη Θεού, όχι στον Άγιο Βασίλη ...

    Στη συγκεκριμενη περιπτωση μιλαω για τον Αγιο Βασιλη, αλλα δεν ειναι πολυ μακρυα η οπτικη μου για την θρησκεια και τα "ιστορικα γεγονοτα" που συνδεονται με αυτη (για την θρησκεια και για την υπαρξη θεου οπως την παρουσιαζει αυτη, οχι γενικως για το τι εννοει ο καθενας με την εννοια "θεος"). 

    Επισης, δεν εγραψα

    Παράθεση

    "ανησυχώ μην μπλοκάρω τη φαντασία του" σε συνδυασμό με το προσπαθώ να του τα λέω όλα ορθολογικά 

    αλλα 

    Παράθεση

    Κι επειδη κι εγω η ιδια σκεφτομαι πολλες φορες βασει ορθολογισμου (τοσο που ανησυχω μηπως μπλοκαρω την φαντασια του μικρου με τις απαντησεις μου) αποφασισα να πω την αληθεια απο την αρχη.

    Aν δεν καταλαβαινα οτι το ενα ειναι αντιθετο απο το αλλο δεν θα ανησυχουσα,

    αλλα αν εγραφα "Θελω να αναπτυξει την φαντασια του γι'αυτο του απανταω ορθολογικα" να την καταλαβω την αντιφαση :wink:

     

    @Έσπερος φιλολογε, ριξε μας τα φωτα σου: υπαρχει αντιφαση στην παραθεση μου; :razz:


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πιο ορθολογίστρια από εμένα δεν νομίζω ότι υπάρχει... Και εγώ ξεκίνησα δυναμικά στην αρχή να λέω στο παιδί δεν υπάρχει το ένα, δεν υπάρχει το άλλο, κτλ κτλ κτλ. Μετά συνειδητοποίησα ότι έτσι του καταστρέφω τη φαντασία, την παιδικότητα και ότι αυτό θα μου γυρίσει μπούμερανγκ. Οπότε στη συνέχεια χαλάρωσα. Και σταμάτησα να λέω "δεν υπάρχει".  Έλεγα υπάρχει στα παραμύθια. Ή αν έλεγε το παιδί πχ ότι είδε μια νεράιδα (λέμε τώρα), της έλεγα "σοβαρά; λες να βγήκε από τα παραμύθια;" 

    Ως εκεί όμως. Το να κάθομαι να κάνω κήρυγμα στο 3χρονο για το τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει, μου φάνηκε τελικά λάθος. Το ίδιο ισχύει και για τα πάντα. Αγ. Βασίληδες, Θεούς, μάγισσες, τον Πήτερ Πάν, τον κακό τον Λύκο, οτιδήποτε...

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγω καπως ετσι @erin0000, δεν ξερω γιατι εχει δημιουργηθει η εντυπωση οτι τον βαζω κατω και του κανω κυρηγμα "Ξερεις κατι, αυτα που πιστευες δεν υπαρχουν, ολα ειναι ψεματα". Ολα γινονται μεσα στην καθημερινοτητα μας και η φαντασια και τα πραγματικα γεγονοτα σε χαλαρο κλιμα. Φυσικα, δεν θα τον αφησω να πιστευει κατι φανταστικο που πιστευω οτι δεν θα του βγει σε καλο (πχ για ενα διαστημα με ρωτουσε αν υπαρχουν δρακοι με μια ανησυχια ομως), ουτε κατι που πιστευω οτι διαστρεβλωνει τελειως την πραγματικοτητα (νιωθοντας και ασχημα που του λεω ψεματα) οπως ειναι η περασια του Αγιου Βασιλη στο σπιτι μας οσο θα κοιμαται για να φερει δωρα. Αλλα δεν θα τον βαλω κατω να του "διδαξω" την αληθεια, θα του μιλησω οπως του μιλαω παντα, με επεξηγησεις και πολλη συζητηση μεταξυ των 2 μας.

     

    • Μου αρέσει 1

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Sentir...natureza είπε:

    Κι εγω καπως ετσι @erin0000, δεν ξερω γιατι εχει δημιουργηθει η εντυπωση οτι τον βαζω κατω και του κανω κυρηγμα "Ξερεις κατι, αυτα που πιστευες δεν υπαρχουν, ολα ειναι ψεματα". Ολα γινονται μεσα στην καθημερινοτητα μας και η φαντασια και τα πραγματικα γεγονοτα σε χαλαρο κλιμα. Φυσικα, δεν θα τον αφησω να πιστευει κατι φανταστικο που πιστευω οτι δεν θα του βγει σε καλο (πχ για ενα διαστημα με ρωτουσε αν υπαρχουν δρακοι με μια ανησυχια ομως), ουτε κατι που πιστευω οτι διαστρεβλωνει τελειως την πραγματικοτητα (νιωθοντας και ασχημα που του λεω ψεματα) οπως ειναι η περασια του Αγιου Βασιλη στο σπιτι μας οσο θα κοιμαται για να φερει δωρα. Αλλα δεν θα τον βαλω κατω να του "διδαξω" την αληθεια, θα του μιλησω οπως του μιλαω παντα, με επεξηγησεις και πολλη συζητηση μεταξυ των 2 μας.

     

     

    Αυτό ακριβώς έγραφα όταν είδα την απάντησή σου και ακριβώς αυτός είναι και ο τρόπος που λειτουργούμε με όλα τα φανταστικά. "Φαντάζεσαι να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί..." και πλάθουμε ιστορίες.  

    Σαφώς πάντως αυτό αγγίζει και την προσέγγισή μας σε σχέση με τη θρησκεία και γενικότερα το μεταφυσικό. Ήδη οι συγκρούσεις υπάρχουν στο θέμα του θανάτου. Το παιδί ακούει συμμαθητές ή τη γιαγιά να μιλάνε για αγγελάκια στον ουρανό και τη μαμά να λέει σκεπτικά "δεν ξέρω". Ούτε ακυρώνω, ούτε επιβεβαιώνω.

     

    Σε σχέση με τα δώρα @Macgyver σαφώς και δεν είναι η προσέγγισή μας "αγοράζω δώρα για να δείξω την αγάπη μου" έτσι γενικώς. Μιλάμε ειδικά για τα έθιμα των Χριστουγέννων και ακόμα ειδικότερα για το πως θα δείξουμε στους άλλους την αγάπη μας. Π.χ. να νοιαστούμε για τον παππού. Τα Χριστούγεννα θα πάρουμε πχ ένα σκούφο στον παππού για να μην κρυώνει το κεφάλι του. Αλλά όλο τον χρόνο θα τον βοηθήσουμε να μοιραστεί το βάρος από τις σακούλες, θα του βάλουμε μεγάλες ετικέτες επειδή δεν βλέπει καλά κλπ.


    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Κι εγώ μπλοκάρω αρκετά με τα μεταφυσικά, λόγω προσωπικών πιστεύω και προσπαθώ να το διαχειριστώ με τα παιδιά. Ο μεγάλος μου δεν πίστεψε ποτέ στον Αγ. Βασίλη και είχε από πολύ νωρίς έντονες απορίες και ανησυχίες για τον θάνατο. Δυστυχώς χρειάστηκε πρόσφατα να το αντιμετωπίσουμε χάνοντας πολύ αγαπημένο πρόσωπο και τελικά κατάλαβα ότι το "Δεν ξέρω" λειτουργεί καλύτερα από τα πάσης φύσεως παρηγορητικά "Αγγελάκι", "Αστεράκι", "Μας βλέπει από ψηλά" κ.λπ.

     

    Προσωπικά δέχτηκα πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις, του τύπου "Που είναι τώρα;" (απάντηση : Στην χώρα μας συνήθως τα σώματα των ανθρώπων που πεθαίνουν τα βάζουμε μέσα στο χώμα, έτσι κάναμε και με τον παππού), "Θα τον δούμε όταν πεθάνουμε κι εμείς?" (απάντηση : Θα το μάθουμε μόνο όταν πεθάνουμε), "Γιατί δεν μπορεί να αναστηθεί όπως ο Χριστός;" (απάντηση : Ο παππούς δεν ήταν ο Χριστός, οι άνθρωποι δεν ανασταίνονται), "Θα μας βλέπει τώρα που μεγαλώνουμε?" (απάντηση :Τα μάτια του παππού δεν βλέπουν πια, σταμάτησαν να βλέπουν όταν σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του).

     

    Δεν είμαι σίγουρη ότι κάνω σωστά, άλλοι από την οικογένεια λένε τα δικά τους, για την ψυχή που μένει μαζί μας όσο τον θυμόμαστε, για την παρέα των αγγέλων, για τον παππού που βρήκε τον δικό του μπαμπά στον ουρανό και κάνουν παρέα κ.λπ., δεν αντιδρώ γιατί είναι καλή η πρόθεσή τους και γιατί κατανοώ ότι είναι και ένας τρόπος δικής τους διαχείρισης όλο αυτό.

     

    Τα παιδιά παραδόξως δεν μπερδεύονται, προτιμούν ωστόσο ξεκάθαρα την ρεαλιστική προσέγγιση.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, vtgian είπε:

     

    Αυτό ακριβώς έγραφα όταν είδα την απάντησή σου και ακριβώς αυτός είναι και ο τρόπος που λειτουργούμε με όλα τα φανταστικά. "Φαντάζεσαι να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί..." και πλάθουμε ιστορίες.  

    Σαφώς πάντως αυτό αγγίζει και την προσέγγισή μας σε σχέση με τη θρησκεία και γενικότερα το μεταφυσικό. Ήδη οι συγκρούσεις υπάρχουν στο θέμα του θανάτου. Το παιδί ακούει συμμαθητές ή τη γιαγιά να μιλάνε για αγγελάκια στον ουρανό και τη μαμά να λέει σκεπτικά "δεν ξέρω". Ούτε ακυρώνω, ούτε επιβεβαιώνω.

     

    Σε σχέση με τα δώρα @Macgyver σαφώς και δεν είναι η προσέγγισή μας "αγοράζω δώρα για να δείξω την αγάπη μου" έτσι γενικώς. Μιλάμε ειδικά για τα έθιμα των Χριστουγέννων και ακόμα ειδικότερα για το πως θα δείξουμε στους άλλους την αγάπη μας. Π.χ. να νοιαστούμε για τον παππού. Τα Χριστούγεννα θα πάρουμε πχ ένα σκούφο στον παππού για να μην κρυώνει το κεφάλι του. Αλλά όλο τον χρόνο θα τον βοηθήσουμε να μοιραστεί το βάρος από τις σακούλες, θα του βάλουμε μεγάλες ετικέτες επειδή δεν βλέπει καλά κλπ.

    Θεωρείς δηλαδή ότι θα ήταν καλό να του κάνω από τώρα συζήτηση; Με έχεις προβληματίσει :) 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Macgyver είπε:

    Θεωρείς δηλαδή ότι θα ήταν καλό να του κάνω από τώρα συζήτηση; Με έχεις προβληματίσει :) 

     

    Για ποιο πράγμα να του κάνεις συζήτηση; (μπερδεύτηκα...)


    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Deena είπε:

    Τα παιδιά παραδόξως δεν μπερδεύονται, προτιμούν ωστόσο ξεκάθαρα την ρεαλιστική προσέγγιση.

     

    Σε μεταφυσικά ζητήματα χρησιμοποιώ το "δεν ξέρω" και "δεν χρειάζεται να μάθω".  Και ότι στην ουσία κανείς δεν ξέρει. Ο καθένας πιστεύει ότι νομίζει, ότι φαντάζεται, ότι θα ήθελε να συμβαίνει...

     

    Αυτά τα αστεράκια, αγγελάκια που μας βλέπουν κτλ, είχαν τρομάξει τη μια μου κόρη.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πάντως εμείς, ακόμα και μετά τα 'αποκαλυπτήρια' συνεχίζουμε να γράφουμε γράμμα στον Άι Βασίλη και φυσικά αυτός συνεχίζει να φέρνει δώρα, όπως παλιά. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων ζει και βασιλεύει στο σπίτι μας.....

     

    Όσο για την νεράιδα του δοντιού, εμένα ο -ορθολογιστής- γιος μου μας επέβαλε μία χαρά την ..... αμερικανιά, τονίζοντάς μου ότι αφού οι φίλοι του περιμένουν την νεράιδα και αυτή τους αφήνει ένα ευρώ στο μαξιλάρι, ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι θα γίνει το ίδιο και σε εκείνον. Νομίζω μου έκλεισε και το μάτι κάποια στιγμή. 

     

     

    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, vtgian είπε:

     

    Για ποιο πράγμα να του κάνεις συζήτηση; (μπερδεύτηκα...)

    Για τη συμβολικότητα των δώρων σε συνάρτηση με την αγάπη :)

    Just now, Βερενίκη είπε:

    Πάντως εμείς, ακόμα και μετά τα 'αποκαλυπτήρια' συνεχίζουμε να γράφουμε γράμμα στον Άι Βασίλη και φυσικά αυτός συνεχίζει να φέρνει δώρα, όπως παλιά. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων ζει και βασιλεύει στο σπίτι μας.....

     

    Όσο για την νεράιδα του δοντιού, εμένα ο -ορθολογιστής- γιος μου μας επέβαλε μία χαρά την ..... αμερικανιά, τονίζοντάς μου ότι αφού οι φίλοι του περιμένουν την νεράιδα και αυτή τους αφήνει ένα ευρώ στο μαξιλάρι, ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι θα γίνει το ίδιο και σε εκείνον. Νομίζω μου έκλεισε και το μάτι κάποια στιγμή. 

     

     

    Αχ αυτές οι αμερικανιές ! Εδώ βλέπω παντού για Halloween ... τι τραβάμε και εμείς οι μάνες :):)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Βερενίκη said:

    Πάντως εμείς, ακόμα και μετά τα 'αποκαλυπτήρια' συνεχίζουμε να γράφουμε γράμμα στον Άι Βασίλη και φυσικά αυτός συνεχίζει να φέρνει δώρα, όπως παλιά. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων ζει και βασιλεύει στο σπίτι μας.....

     

    Όσο για την νεράιδα του δοντιού, εμένα ο -ορθολογιστής- γιος μου μας επέβαλε μία χαρά την ..... αμερικανιά, τονίζοντάς μου ότι αφού οι φίλοι του περιμένουν την νεράιδα και αυτή τους αφήνει ένα ευρώ στο μαξιλάρι, ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι θα γίνει το ίδιο και σε εκείνον. Νομίζω μου έκλεισε και το μάτι κάποια στιγμή. 

     

     

     

    Eίσαι τυχερή που την γλίτωσες με το ευρώ γιατί εγώ θυμάμαι έβλεπε αυτη την χαζο Πέππα που η νεράιδα άφηνε ένα χρυσό νόμισμα και καθόμουν σαν την χαζή να ψάχνω να βρω καθότι μόνο κάτι φλουριά για βασιλοπιτα με ευχές για το νέο έτος έβρισκα και τελικά ούτε θυμάμαι που είχα βρει ένα νόμισμα σαν αυτό της Πεππας.. ακόμη το έχει!! :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Έσπερος είπε:

    Τι είναι η νεράιδα των δοντιών βρε κορίτσια; Εγώ μόνο τη νεράιδα που παίρνει την πιπίλα έχω ακούσει!

     

    xaxaxaxa εγώ πάλι δεν είχα ακούσει για την πιπιλονεράιδα!! Η νεράιδα των δοντιών υποτίθεται ότι παίρνει το νεογιλό δόντι που πέφτει, από το μαξιλάρι του παιδιού και του αφήνει ως δωράκι κάποιο νόμισμα.


    ticker.php?img=9,104,124,0,CD,MjAxMC8wNy8xNw==,Q2hyaXN0b3Mg

    BdmAp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Αγγελική2 said:

     

    xaxaxaxa εγώ πάλι δεν είχα ακούσει για την πιπιλονεράιδα!! Η νεράιδα των δοντιών υποτίθεται ότι παίρνει το νεογιλό δόντι που πέφτει, από το μαξιλάρι του παιδιού και του αφήνει ως δωράκι κάποιο νόμισμα.

     

    Αυτό ακριβώς! Εμένα το είδε στην Πέππα, δυστυχώς!

    Την πιπιλονεράιδα και εγώ πρώτη φορά την ακούω, εμάς την πιπίλα την πήρε η γάτα (που δεν είχαμε κιόλας)! Και επειδή ήταν περαστική η γάτα δεν την έφερε και ποτέ ξανά! :mrgreen:

    • Χαχαχα 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, elenip είπε:

     

    Αυτό ακριβώς! Εμένα το είδε στην Πέππα, δυστυχώς!

    Την πιπιλονεράιδα και εγώ πρώτη φορά την ακούω, εμάς την πιπίλα την πήρε η γάτα (που δεν είχαμε κιόλας)! Και επειδή ήταν περαστική η γάτα δεν την έφερε και ποτέ ξανά! :mrgreen:

     

    Εμάς πάλι βρίσκεται κάπου στα κεραμμύδια του ακατοίκητου σπιτιού, που βρίσκεται απέναντί μας!


    ticker.php?img=9,104,124,0,CD,MjAxMC8wNy8xNw==,Q2hyaXN0b3Mg

    BdmAp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Αγγελική2 είπε:

     

    xaxaxaxa εγώ πάλι δεν είχα ακούσει για την πιπιλονεράιδα!! Η νεράιδα των δοντιών υποτίθεται ότι παίρνει το νεογιλό δόντι που πέφτει, από το μαξιλάρι του παιδιού και του αφήνει ως δωράκι κάποιο νόμισμα.

    Χαχα εμεις στο χωριο μας δεν ειχαμε τετοιο έθιμο!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, Sentir...natureza είπε:

    ριξε μας τα φωτα σου: υπαρχει αντιφαση στην παραθεση μου; :razz:

    Η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκω αντίφαση. Καταλαβαίνω οτι εσυ σκεφτεσαι νε εναν χ τροπο κ επειδη τον θεωρεις αντιθετο απο τον ψ, αναρωτιεσαι οώς θα τα ισορροπήσεις. Ισως η @ΑΡΓΚ. θεωρεί αντιφατικό ότι ενώ είσαι ορθολογιστρια θες να εχει το παιδι σου φαντασία. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, Macgyver είπε:

    Για τη συμβολικότητα των δώρων σε συνάρτηση με την αγάπη :)

    Αχ αυτές οι αμερικανιές ! Εδώ βλέπω παντού για Halloween ... τι τραβάμε και εμείς οι μάνες :):)

     

    Δώρο για εμάς είναι οτιδήποτε εμπλέκει προσωπικό χρόνο και φροντίδα, όχι απαραίτητα αγοραστό. Δε νομίζω ότι μπορείς να ανοίξεις συζήτηση για το θέμα, είναι κάτι που περισσότερο το βλέπει στην οικογένεια και στο φιλικό περιβάλλον αυτής. Εμένα πχ πολλές φορές με έχει ακούσει να λέω "α αφού θα περάσουμε από εκεί, ας πάρω και το "x" πράγμα που ξέρω ότι θα χρειαζόταν η αδελφή μου". Όπου το "x" μπορεί να είναι... μανταλάκια γιατί πήγαμε τις προάλλες και είχαν σπάσει. Το νοιάξιμο είναι το ζητούμενο στην προκειμένη. 

     

    Εμείς μικρά τα δόντια τα πετούσαμε στα κεραμίδια για να μας φέρουν τα χελιδόνια καινούρια χρυσά. Υποθέτω το ίδιο κάνουν στο Bronx για να βγάλουν grillz :mrgreen:

    • Χαχαχα 2

    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    8 ώρες πρίν, Deena είπε:

    Κι εγώ μπλοκάρω αρκετά με τα μεταφυσικά, λόγω προσωπικών πιστεύω και προσπαθώ να το διαχειριστώ με τα παιδιά. Ο μεγάλος μου δεν πίστεψε ποτέ στον Αγ. Βασίλη και είχε από πολύ νωρίς έντονες απορίες και ανησυχίες για τον θάνατο. Δυστυχώς χρειάστηκε πρόσφατα να το αντιμετωπίσουμε χάνοντας πολύ αγαπημένο πρόσωπο και τελικά κατάλαβα ότι το "Δεν ξέρω" λειτουργεί καλύτερα από τα πάσης φύσεως παρηγορητικά "Αγγελάκι", "Αστεράκι", "Μας βλέπει από ψηλά" κ.λπ.

     

    Προσωπικά δέχτηκα πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις, του τύπου "Που είναι τώρα;" (απάντηση : Στην χώρα μας συνήθως τα σώματα των ανθρώπων που πεθαίνουν τα βάζουμε μέσα στο χώμα, έτσι κάναμε και με τον παππού), "Θα τον δούμε όταν πεθάνουμε κι εμείς?" (απάντηση : Θα το μάθουμε μόνο όταν πεθάνουμε), "Γιατί δεν μπορεί να αναστηθεί όπως ο Χριστός;" (απάντηση : Ο παππούς δεν ήταν ο Χριστός, οι άνθρωποι δεν ανασταίνονται), "Θα μας βλέπει τώρα που μεγαλώνουμε?" (απάντηση :Τα μάτια του παππού δεν βλέπουν πια, σταμάτησαν να βλέπουν όταν σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του).

     

    Δεν είμαι σίγουρη ότι κάνω σωστά, άλλοι από την οικογένεια λένε τα δικά τους, για την ψυχή που μένει μαζί μας όσο τον θυμόμαστε, για την παρέα των αγγέλων, για τον παππού που βρήκε τον δικό του μπαμπά στον ουρανό και κάνουν παρέα κ.λπ., δεν αντιδρώ γιατί είναι καλή η πρόθεσή τους και γιατί κατανοώ ότι είναι και ένας τρόπος δικής τους διαχείρισης όλο αυτό.

     

    Τα παιδιά παραδόξως δεν μπερδεύονται, προτιμούν ωστόσο ξεκάθαρα την ρεαλιστική προσέγγιση.

     

    Θα σε απογοητεύσω, αλλά η θρησκεία (στην οποία δεν πιστεύω) έχει έναν παρηγορητικό ρόλο. Και σε μεγαλύτερα παιδιά, τελικά ο αγνωστικισμός νομίζω ότι προκαλεί άγχος. Ίσωςέτσι κι αλλιώς να το ένιωθαν στην εφηβεία ή τη δεκαετία των 20. Αλλά τελικά ίσως στα 5 και τα 10, να ήταν πιο ωφέλιμη η παρηγοριά, και ας μην την πίστευα εγώ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.
      • Από angela_kgr,
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
        http://www.safemagazine.gr/Issues/SafeIssue02.pdf
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από liliana,
        Καλησπερα. Πριν 4 μηνες γεννησα το δευτερο παιδακι μου κ εχω ηδη ενα 2χρονων. Δυστυχως δεν ειμαι καλα, εχω εκρηξεις θυμου πολυ εντονεε πλεον, νιωθω χαλια ολη μερα, παραμιλλαω οτι δεν αντεχω αλλο, βαρεθηκα κ αλλα τετοια. Τα μαλλια μου πεφτουν υπερβολικα κ δεν μπορω να πεΙθαρχισω για να χασω κιλα. Το προβλημα ειναι αυτος ο θυμος που νιωθω, πολυ δυνατος. Συνεχεια ειμαι θυμωμενη. Δεν εχω ορεξη να παιξω με το παιδι μου κ οταν το κανω σταματαω γρηγορα. Αυτες τις μερες το μωρο ηταν στο νοσοκειο λογω Γοπ. Ειμαι αυπνη, υπερβολικα αγχωμενη κ κουρασμενη!!!!! Δεν εχω υποστηριξη κ κατανοηση απο πουθενα. Θελω να επισκεφτω καποιον ειδικο.... Που να παω? Ιλιον, περιστερι, πετρουπολη. Καπου να μιλησω....
      • Από kathreengr,
        Καλησπέρα!
        Έχω ενα παιδί 5 χρονων....με τον πατέρα του εχουμε χωρισει περιπου 2 χρονια τωρα.... Φετος το καλοκαιρι τον πηρε 3 εβδομαδες σχεδον και εχει γυρισει το παιδι τελειως διαφορετικο. 
        Οι τροποι του ειναι πως να το πω? οχι οπως του ειχα μαθει εγω. Μολις του πει καποιος οχι, βαζει τα κλαμματα...Αντιμιλαει ,μολις του πεις κατι που δεν του αρεσει...Μολις περναει καλα, στο επομενο λεπτο βουρκωνει οτι του λειπει ο μπαμπας του....Βαραει γροθιες,κλωτσαει και σου λεει απλα κανει εξασκηση....Προσπαθω να του μιλησω,αλλα δεν καταφερνω τιποτα. Μου λεει οτι προτιμαει να μεινει με μενα,αλλα του λειπει ο μπαμπας του. Επισης, να πω οτι ο μπαμπας του δεν ειναι κοντα δηλ χρειαζεται μια μερα ταξιδι και κατι.....
      • Από Καίτη.κ,
        Kορίτσια είμαι 5 εβδομ. Πολύ νωρίς αλλα εχω φρικαρει εχω πολλα νευρα τον μικρο μ 2 χρ. Που δεν μ αφηνει σε ησυχια ολο φωναζω ταραζομαι κ οτι κ να φαω μ ποναει το στομαχι μ ακομα κ με το νερο. Κ η κοιλια μ ειναι πρυσμενη σαν 6-7 μηνών γιατί όλα αυταααα;;;;  
      • Από ΜΑΡΥ.Τ,
        Είναι πολύ δύσκολο να μην χαθούμε στην καθημερινότητα ή να μην κάνουμε λάθη λόγω της άγνοιας μας.
        Με ενδιαφέρουν πάρα πολύ τέτοια κείμενα ψυχολογίας, επίσης κάποιο καλό βιβλίο που να μιλάει για την ψυχολογία του παιδιού.
        Αν μπορεί κάποιος να μου προτείνει κάτι καλό, θα ήμουν ευγνώμων,
        Έχω ψάξει σε βιβλιοπωλεία αλλά δεν με έχουν καλύψει αυτά που βρήκα …..
      • Από sofanita,
        Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε υπάρχουν πολλοί λόγοι και καταστάσεις που αγχώνουν ακόμα και τα μικρά παιδιά. Οι αιτίες ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Για παράδειγμα το παιδί προσχολικής ηλικίας έχει άγχος αποχωρισμού ενώ το παιδί μεγαλύτερης ηλικίας έχει άγχος για τη σχολική επίδοση ή τις σχολικές εξετάσεις. Το άγχος όταν ξεπερνά από τα φυσιολογικά όρια γίνεται καταστροφικό για τη ζωή του παιδιού. Στην εφηβεία μάλιστα το άγχος μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη αυτοεκτίμησης, ακόμα και σε κατάθλιψη.
         
         
        Το σημαντικό είναι οι γονείς να αναγνωρίσουν τα σημάδια του άγχους των παιδιών και να μπορέσουν να τα βοηθήσουν. Ας δούμε τα πιο συνήθη συμπτώματα άγχους στα παιδιά:
         
         
        - Μείωση όρεξης για φαγητό
        - Άρνηση να πάει στο σχολείο
        - Διαταραχές στον ύπνο π.χ. ενούρηση, αϋπνία, εφιάλτες, διακεκομμένος ύπνος
        - Σωματικές ενοχλήσεις π.χ. συχνοί πονοκέφαλοι, πόνοι στην κοιλιά, εμετοί, έντονη εφίδρωση, δυσπεψία, κνίδωση, λιποθυμία
        - Εκφράσεις ανησυχίας, αγωνία, δυσφορίας
        - Έντονη απογοήτευση και φόβος ότι θα αποτύχει
        - Επιθετικότητα προς τους άλλους ή προς τον εαυτό του
        - Εκνευρισμός χωρίς συγκεκριμένο λόγο
        - Απομόνωση από τους φίλους, αποφυγή κοινωνικών δραστηριοτήτων
        Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά:
        - Τόνωση αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης! Προσπαθήστε να βρείτε λόγους να πείτε μπράβο στο παιδί σας, τονίστε τα θετικά τους και όχι τα αρνητικά τους, επιβραβεύστε την προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα - ακόμα και σε περίπτωση αποτυχία αναγνωρίστε την προσπάθεια τους
        - Ακούστε το παιδί σας, βρείτε τρόπους προσέγγισης ώστε να σας μιλήσει για αυτά που το απασχολούν, πάντα με θετική διάθεση.
        - Ενθαρρύνετε το παιδί σας να συμμετέχει σε κάποια αθλητική ή καλλιτεχνική δραστηριότητα, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του.
        - Προσπαθήστε να μην μεταφέρετε στο παιδί τις δικές σας ανασφάλειες, φοβίες, άγχος για το μέλλον
        - Μην συζητάτε μπροστά στα παιδιά θέματα της υγείας σας - τα παιδιά μεγαλοποιούν συνήθως αυτά που ακούνε, όπως επίσης και προβλήματα οικονομικά.
        - Μην μαλώνετε μπροστά στα παιδιά σας- δύσκολο αλλά προσπαθήστε!
        - Συζητήστε με τα παιδιά σας, μοιραστείτε δικές σας ιστορίες από την παιδική/ εφηβική σας ηλικία που μπορεί να βοηθήσουν.
        - Όταν το παιδί σας μιλήσει για ένα πρόβλημα του μην μειώσετε το πρόβλημα του! Για σας μπορεί να φαίνεται ασήμαντο και γελοίο αλλά για το παιδί είναι πολύ σημαντικό και σοβαρό αφού του προκαλεί άγχος ή ανησυχία.
        - Σε περίπτωση που το άγχος προκαλεί σοβαρά προβλήματα στη ζωή του παιδιού και βλέπετε ότι δεν μπορείτε να το βοηθήσετε, απευθυνθείτε στους ειδικούς.
         
        Περισσότερα θέματα για μαθησιακές δυσκολίες, δυσλεξία, ανάπτυξη παιδιού, ασκήσεις και συμβουλές στο edit admin