Evouni

Επιστροφή στην δουλειά

    Recommended Posts

    Καλησπέρα σε όλους !! Έχω ένα αγοράκι 14 μηνών και αφού εξάντλησα ότι μα οοοοτι άδεια μπορούσα να πάρω έφτασε η ώρα του αποχωρισμού !!! Την Δευτέρα (αύριο δηλαδή) επιστρέφω στην δουλειά !! Το ξέρω ότι δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που επιστρέφω στην δουλειά και αφήνω πίσω ένα παιδάκι το ξέρω ότι είμαι τυχερή που τουλάχιστον θα τον κρατάνε οι γονείς μου και όχι μια κενή γυναίκα τα ξέρω όλα αυτά αλλά πραγματικά νιώθω απαρηγόρητη !! Εκτός ότι τόσους μήνες είμαστε συνέχεια μαζί με τον μικρό και έχουμε απίστευτο δέσιμο είναι και το περιβάλλον της δουλειά μου χαλια οποτε δεν είναι ότι θα κάνω κάτι και θα ξεχνιέμαι ..

    Θα ήθελα πολύ να μάθω όλες εσείς πως τα καταφέρατε ποσο καιρό σαν πήρε για να συνηθίσετε τα νέα δεδομένα ; Άλλαξε κάτι στην σχέση σας με το παιδί σας ; Είδατε να σας αγαπάει λιγότερο ή να χάνεται το δέσιμο ; Στην ιδέα και μόνο κλαίω και μου λείπει από τώρα 

    Μην με κατακρίνεται εάν είμαι σε κάτι υπερβολική αλλά έχω πραγματικά ανάγκη λίγα λόγια για να αισθανθώ καλύτερα !! Σας ευχαριστώ !! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Evouni είπε:

    Καλησπέρα σε όλους !! Έχω ένα αγοράκι 14 μηνών και αφού εξάντλησα ότι μα οοοοτι άδεια μπορούσα να πάρω έφτασε η ώρα του αποχωρισμού !!! Την Δευτέρα (αύριο δηλαδή) επιστρέφω στην δουλειά !! Το ξέρω ότι δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που επιστρέφω στην δουλειά και αφήνω πίσω ένα παιδάκι το ξέρω ότι είμαι τυχερή που τουλάχιστον θα τον κρατάνε οι γονείς μου και όχι μια κενή γυναίκα τα ξέρω όλα αυτά αλλά πραγματικά νιώθω απαρηγόρητη !! Εκτός ότι τόσους μήνες είμαστε συνέχεια μαζί με τον μικρό και έχουμε απίστευτο δέσιμο είναι και το περιβάλλον της δουλειά μου χαλια οποτε δεν είναι ότι θα κάνω κάτι και θα ξεχνιέμαι ..

    Θα ήθελα πολύ να μάθω όλες εσείς πως τα καταφέρατε ποσο καιρό σαν πήρε για να συνηθίσετε τα νέα δεδομένα ; Άλλαξε κάτι στην σχέση σας με το παιδί σας ; Είδατε να σας αγαπάει λιγότερο ή να χάνεται το δέσιμο ; Στην ιδέα και μόνο κλαίω και μου λείπει από τώρα 

    Μην με κατακρίνεται εάν είμαι σε κάτι υπερβολική αλλά έχω πραγματικά ανάγκη λίγα λόγια για να αισθανθώ καλύτερα !! Σας ευχαριστώ !! 

     

    Φίλη μου, εγώ σε νιώθω τελείως. Πιο συγκεκριμένα, εγώ ζω μόνη με τον άντρα μου στο εξωτερικό καί δεν έχουμε καμία βοήθεια... Εδώ κάθεσαι 16 εβδομάδες και μετά πας ξανά για δουλειά. Εγώ είχα κάτι άδειες  και με χίλια ζόρια όπως λες, πιάνω δουλειά ξανά το Σεπτέμβριο. Ήδη από τώρα σκέφτομαι τον αποχωρισμό από τον μικρό μου κλπ.... Είναι τυχερή που θα έρθει για λίγο καιρό η μητέρα μου να τον κρατάει όση το λείπω στη δουλειά. Αυτή η λύση ομως είμαι προσωρινή και μέχρι να πάει στον παιδικό. Αυτό που θέλω να σου πω είναι, σκέψου ότι τον αφήνεις στα καλύτερα χεριά, τους γονείς σου. Όχι πως δεν υπάρχουν αξιόλογες νταντάδες εκεί έξω, αλλά όσο να ναι αλλιώς είναι να είναι με οικείους άνθρωπος όπως η οικογένεια και οι παππούδες του. Θα περνάει και όμορφα, με όλα τα τα καλά που οι παππούδες "μαθαίνουν" σε έναν εγγόνι. Σκέψου τι τυχερός είναι που θα έχει να θυμάται αργότερα ότι περνούσε χρόνο με τους παππούδες του και μετά χαιρόταν που ερχόταν η μαμά του από τη δουλειά. Περιτυλιγμενος από αγάπη οικειων ανθρώπων θα είναι. Άσε που σκέψου  και το άλλο (εμένα με βοηθάει) : ιδανικά πόσο θα ήθελες να μείνεις μαζί του σπίτι? Πιστεύω πως αν περνούσε και αυτός ο "ιδανικός" καιρός, πάλι θα λέγαμε "ναι εντάξει, λίγο ακόμα". Οι αλλαγές στη ζωής μας, πολλες φορές μας δυσκολεύουν μέχρι να προσαρμοστουμε, αλλά πολλές φορές γίνονται για καλό.

    Για την αγάπη και το δέσιμο που λες, και εμένα μου περνάει από το μυαλό ώρες ώρες. Αλλά μετά σκέφτομαι γίνεται μα χαθεί έτσι η αγάπη προς τη μαμά? Δε νομίζω... Και το δέσιμο σας μπορεί να γίνει ακόμη πιο ισχυρό, αφού θα περνάτε πλέον πιο ποιοτικό χρόνο μαζί όταν θα γυρνάς από τη δουλειά και τα σκ. Και αυτό θα το θυμάται... 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ επιστρέφω σε λιγότερο απο 15 μερες. Το μωρο μου ειναι 20 μηνων κ ειχα δουλεψει τρεις μηνες το προηγουμενο διαστημα για να απλώσω τις αδειες μου και να ειναι πιο μεγαλο οταν γυρισω. Με βασανίζουν τα ιδια ερωτήματα και απορω με τον εαυτο μου γιατι αφενος με ενοχλουσε παντα (στη θεωρια) το οτι η γυναικα απέχει απο την εργασια λογω παιδιων και αφετερου κατα διαστηματα ημουν πηγμένη και παρακαλουσα να ερθει η ωρα να γυρισω. Φαντασου 3,5 μηνων που γυρισα για δυο μηνες, μετρουσα αναποδα τις μερες για να φυγω, ειχα βεβαια αγχος που ηταν μωρο κ ακομα μπορει να εκλαιγε κ να μην ξεραμε τι θελει κ δν ειχε προγραμμα υπνου κλπ., αλλα επειδη μου ειχε κατςει πολυ βαρυ το πρωτο τριμηνο παρακαλουςα να περασει ο καιρος γρηγορα.Τωρα, ενω μεχρι πριν απο 1-2 μηνες παλι μετρουσα αναποδα, ειμαι πολυ περισσοτερο αγχωμένη, σκεφτομαι πώς θα επηρεάσει τη σχεση μας, τον βλεπω τωρα χαρουμενο που κανουμε διακοπες κ σκεφτομαι οτι σε λιγες μερες δεν θα ειναι ετσι κλπ. Το παράδοξο ειναι οτι ο αντρας μου, που ειναι σ αυτα λιγο συντηρητικός κ πιστευει οτι οι μαμαδες επρεπε να εχουν αδεια δυο χρονια τουλαχιστον, μη σου πω και τρια, ειναι πιο ηρεμος απο εμενα, οχι οτι δεν τον απασχολουν αυτα, απλως τα εχει αποδεχτει. Μαλλον εκεινος δεν ειχε τις απότομες μεταπτώσεις απο το να παρακαλάει να φυγει απο το σπίτι στη συνειδητοποίηση της απουσίας, οπως ειχα εγω, και γι αυτο ειχε χρονο να το επεξεργαστεί στο μυαλο του. 

     

    Παντως πιο παλια πιστευα οτι οσες γυρναμε αργοτερα, θα ειναι ευκολοτερο, αλλα δεν ειμαι πλεον σιγουρη γι αυτο. Προφανως ειναι συνολικα καλο για το παιδι και αυτο δεν το συζητω καν, αλλα οπως φερνω στο μυαλο μου πώς ηταν 9-10 μηνων, στην ηλικια που γυρνανε το αργοτερο στον ιδιωτικο τομεα οσες πετύχουν καλο συνδυασμο αδειών, πιστευω οτι τοτε η μεταβαση του παιδιου στη νεα κατασταση θα ηταν πιο ευκολη, ειδικα αν το παιδι ηταν εξοικειωμένο με τον καινουργιο φροντιστή απο μικρο. 

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Gummy Bear είπε:

     

    Φίλη μου, εγώ σε νιώθω τελείως. Πιο συγκεκριμένα, εγώ ζω μόνη με τον άντρα μου στο εξωτερικό καί δεν έχουμε καμία βοήθεια... Εδώ κάθεσαι 16 εβδομάδες και μετά πας ξανά για δουλειά. Εγώ είχα κάτι άδειες  και με χίλια ζόρια όπως λες, πιάνω δουλειά ξανά το Σεπτέμβριο. Ήδη από τώρα σκέφτομαι τον αποχωρισμό από τον μικρό μου κλπ.... Είναι τυχερή που θα έρθει για λίγο καιρό η μητέρα μου να τον κρατάει όση το λείπω στη δουλειά. Αυτή η λύση ομως είμαι προσωρινή και μέχρι να πάει στον παιδικό. Αυτό που θέλω να σου πω είναι, σκέψου ότι τον αφήνεις στα καλύτερα χεριά, τους γονείς σου. Όχι πως δεν υπάρχουν αξιόλογες νταντάδες εκεί έξω, αλλά όσο να ναι αλλιώς είναι να είναι με οικείους άνθρωπος όπως η οικογένεια και οι παππούδες του. Θα περνάει και όμορφα, με όλα τα τα καλά που οι παππούδες "μαθαίνουν" σε έναν εγγόνι. Σκέψου τι τυχερός είναι που θα έχει να θυμάται αργότερα ότι περνούσε χρόνο με τους παππούδες του και μετά χαιρόταν που ερχόταν η μαμά του από τη δουλειά. Περιτυλιγμενος από αγάπη οικειων ανθρώπων θα είναι. Άσε που σκέψου  και το άλλο (εμένα με βοηθάει) : ιδανικά πόσο θα ήθελες να μείνεις μαζί του σπίτι? Πιστεύω πως αν περνούσε και αυτός ο "ιδανικός" καιρός, πάλι θα λέγαμε "ναι εντάξει, λίγο ακόμα". Οι αλλαγές στη ζωής μας, πολλες φορές μας δυσκολεύουν μέχρι να προσαρμοστουμε, αλλά πολλές φορές γίνονται για καλό.

    Για την αγάπη και το δέσιμο που λες, και εμένα μου περνάει από το μυαλό ώρες ώρες. Αλλά μετά σκέφτομαι γίνεται μα χαθεί έτσι η αγάπη προς τη μαμά? Δε νομίζω... Και το δέσιμο σας μπορεί να γίνει ακόμη πιο ισχυρό, αφού θα περνάτε πλέον πιο ποιοτικό χρόνο μαζί όταν θα γυρνάς από τη δουλειά και τα σκ. Και αυτό θα το θυμάται... 

    Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου !! Σε όλα όσα λες έχεις δίκιο και καταλαβαίνω ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα!! Δύσκολος πάντα ο αποχωρισμός .. κουράγιο σε όλες μας !!

    Just now, Έσπερος είπε:

    Εγώ επιστρέφω σε λιγότερο απο 15 μερες. Το μωρο μου ειναι 20 μηνων κ ειχα δουλεψει τρεις μηνες το προηγουμενο διαστημα για να απλώσω τις αδειες μου και να ειναι πιο μεγαλο οταν γυρισω. Με βασανίζουν τα ιδια ερωτήματα και απορω με τον εαυτο μου γιατι αφενος με ενοχλουσε παντα (στη θεωρια) το οτι η γυναικα απέχει απο την εργασια λογω παιδιων και αφετερου κατα διαστηματα ημουν πηγμένη και παρακαλουσα να ερθει η ωρα να γυρισω. Φαντασου 3,5 μηνων που γυρισα για δυο μηνες, μετρουσα αναποδα τις μερες για να φυγω, ειχα βεβαια αγχος που ηταν μωρο κ ακομα μπορει να εκλαιγε κ να μην ξεραμε τι θελει κ δν ειχε προγραμμα υπνου κλπ., αλλα επειδη μου ειχε κατςει πολυ βαρυ το πρωτο τριμηνο παρακαλουςα να περασει ο καιρος γρηγορα.Τωρα, ενω μεχρι πριν απο 1-2 μηνες παλι μετρουσα αναποδα, ειμαι πολυ περισσοτερο αγχωμένη, σκεφτομαι πώς θα επηρεάσει τη σχεση μας, τον βλεπω τωρα χαρουμενο που κανουμε διακοπες κ σκεφτομαι οτι σε λιγες μερες δεν θα ειναι ετσι κλπ. Το παράδοξο ειναι οτι ο αντρας μου, που ειναι σ αυτα λιγο συντηρητικός κ πιστευει οτι οι μαμαδες επρεπε να εχουν αδεια δυο χρονια τουλαχιστον, μη σου πω και τρια, ειναι πιο ηρεμος απο εμενα, οχι οτι δεν τον απασχολουν αυτα, απλως τα εχει αποδεχτει. Μαλλον εκεινος δεν ειχε τις απότομες μεταπτώσεις απο το να παρακαλάει να φυγει απο το σπίτι στη συνειδητοποίηση της απουσίας, οπως ειχα εγω, και γι αυτο ειχε χρονο να το επεξεργαστεί στο μυαλο του. 

     

    Παντως πιο παλια πιστευα οτι οσες γυρναμε αργοτερα, θα ειναι ευκολοτερο, αλλα δεν ειμαι πλεον σιγουρη γι αυτο. Προφανως ειναι συνολικα καλο για το παιδι και αυτο δεν το συζητω καν, αλλα οπως φερνω στο μυαλο μου πώς ηταν 9-10 μηνων, στην ηλικια που γυρνανε το αργοτερο στον ιδιωτικο τομεα οσες πετύχουν καλο συνδυασμο αδειών, πιστευω οτι τοτε η μεταβαση του παιδιου στη νεα κατασταση θα ηταν πιο ευκολη, ειδικα αν το παιδι ηταν εξοικειωμένο με τον καινουργιο φροντιστή απο μικρο. 

    Εγώ την όση άδεια πήρα την πήρα με «εξαγορά» μέχρι και του μειωμένου ωραρίου και πλέον γυρνάω σε πλήρες ωράριο 9 με 5 πολλές ώρες με την μια δηλαδή και σκέφτομαι ότι καλύτερα να είχα επιστρέψει όταν ο μικρός ήταν 3-4 μηνών και να δούλευα με μειωμένο από την άλλη ανα τον άφηνα μαμα μου και τόσο μικρό δεν θα με αναζητούσε όπως τώρα που πάω σε άλλο δωμάτιο και φωνάζει μαμα μαμα μαμα .. δεν ξέρω από την άλλη σκέφτομαι ποσα έζησα μαζί του τόσο καιρό που ήμουνα σπίτι που άμα πήγαινα δουλειά δεν θα τα ζούσα !!

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, Evouni είπε:

    Καλησπέρα σε όλους !! Έχω ένα αγοράκι 14 μηνών και αφού εξάντλησα ότι μα οοοοτι άδεια μπορούσα να πάρω έφτασε η ώρα του αποχωρισμού !!! Την Δευτέρα (αύριο δηλαδή) επιστρέφω στην δουλειά !! Το ξέρω ότι δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που επιστρέφω στην δουλειά και αφήνω πίσω ένα παιδάκι το ξέρω ότι είμαι τυχερή που τουλάχιστον θα τον κρατάνε οι γονείς μου και όχι μια κενή γυναίκα τα ξέρω όλα αυτά αλλά πραγματικά νιώθω απαρηγόρητη !! Εκτός ότι τόσους μήνες είμαστε συνέχεια μαζί με τον μικρό και έχουμε απίστευτο δέσιμο είναι και το περιβάλλον της δουλειά μου χαλια οποτε δεν είναι ότι θα κάνω κάτι και θα ξεχνιέμαι ..

    Θα ήθελα πολύ να μάθω όλες εσείς πως τα καταφέρατε ποσο καιρό σαν πήρε για να συνηθίσετε τα νέα δεδομένα ; Άλλαξε κάτι στην σχέση σας με το παιδί σας ; Είδατε να σας αγαπάει λιγότερο ή να χάνεται το δέσιμο ; Στην ιδέα και μόνο κλαίω και μου λείπει από τώρα 

    Μην με κατακρίνεται εάν είμαι σε κάτι υπερβολική αλλά έχω πραγματικά ανάγκη λίγα λόγια για να αισθανθώ καλύτερα !! Σας ευχαριστώ !! 

     

    Όχι η σχέση με το παιδί δεν αλλάζει, μην το σκέφτεσαι καν. Σε λίγες βδομάδες θα έχετε όλοι συνηθίσει.

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    5 ώρες πρίν, Evouni είπε:

    ώ την όση άδεια πήρα την πήρα με «εξαγορά» μέχρι και του μειωμένου ωραρίου και πλέον γυρνάω σε πλήρες ωράριο 9 με 5 πολλές ώρες με την μια δηλαδή και σκέφτομαι ότι καλύτερα να είχα επιστρέψει όταν ο μικρός ήταν 3-4 μηνών και να δούλευα με μειωμένο από την άλλη ανα τον άφηνα μαμα μου και τόσο μικρό δεν θα με αναζητούσε όπως τώρα που πάω σε άλλο δωμάτιο και φωνάζει μαμα μαμα μαμα .. δεν ξέρω από την άλλη σκέφτομαι ποσα έζησα μαζί του τόσο καιρό που ήμουνα σπίτι που άμα πήγαινα δουλειά δεν θα τα ζούσα !!

    Σίγουρα όλον αυτόν τον καιρό μπαίνουν οι βάσεις για μια σχέση αλλά κ για συνήθειες του παιδιού στο μέλλον. Κ εγώ έτσι το σκέφτηκα, αλλιώς θα έπαιρνα την ανατροφής αμέσως μετά τη λοχείας και θα γύριζα στους 12 μήνες, όμως οι δύο μήνες του καλοκαιριού (είμαι εκπαιδευτικός) θα πήγαιναν χαμένοι ουσιαστικά γιατί θα συνέπιπταν με την άδεια. Έτσι 3,5 μηνών γύρισα για δυο μήνες, επειδή τελείωνε η χρονιά, μετά ήρθε το καλοκαίρι, μετά πήρα τους 9 μήνες που είναι σχεδόν μια σχολική χρονιά, μετά ξαναπήγα 1 ΄μήνα, μετά πάλι καλοκαίρι, πέρασε ο καιρός. Σίγουρα ήταν πολύ καλό για το παιδί και απολαύσαμε ο ένας τον άλλον απλώς θα του είναι μεγάλο το σοκ στην αρχή, όταν είχε τόσο καιρό δεδομένη την παρουσία μου. Κ σκεψου ακόμα δν έχω βρει νταντά γιατί είμαι σε νησί κ όλοι δουλεύουν φουλ τώρα στον τουρισμό ή προσέχουν παιδάκια μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία επειδή δουλεύουν οι γονείς τους. Είναι πιθανό δλδ να βρω κοπέλα, να κάνει προσαρμογή τα σαββατοκύριακα ή σε άσχετες ώες από τις πρωινές, δλδ με άλλη ρουτίνα, κ να κάτσει μαζί της συστηματικά μόλις αρχίσουν τα μαθήματα, τότε που εγώ δεν θα έχω καμία ευελιξία για την προσαρμογή του, θα κλείνω την πόρτα και θα φεύγω.... Σιγουρα κ αυτό παίζει ρόλο στο άγχος μου.

    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Έσπερος είπε:

    Σίγουρα όλον αυτόν τον καιρό μπαίνουν οι βάσεις για μια σχέση αλλά κ για συνήθειες του παιδιού στο μέλλον. Κ εγώ έτσι το σκέφτηκα, αλλιώς θα έπαιρνα την ανατροφής αμέσως μετά τη λοχείας και θα γύριζα στους 12 μήνες, όμως οι δύο μήνες του καλοκαιριού (είμαι εκπαιδευτικός) θα πήγαιναν χαμένοι ουσιαστικά γιατί θα συνέπιπταν με την άδεια. Έτσι 3,5 μηνών γύρισα για δυο μήνες, επειδή τελείωνε η χρονιά, μετά ήρθε το καλοκαίρι, μετά πήρα τους 9 μήνες που είναι σχεδόν μια σχολική χρονιά, μετά ξαναπήγα 1 ΄μήνα, μετά πάλι καλοκαίρι, πέρασε ο καιρός. Σίγουρα ήταν πολύ καλό για το παιδί και απολαύσαμε ο ένας τον άλλον απλώς θα του είναι μεγάλο το σοκ στην αρχή, όταν είχε τόσο καιρό δεδομένη την παρουσία μου. Κ σκεψου ακόμα δν έχω βρει νταντά γιατί είμαι σε νησί κ όλοι δουλεύουν φουλ τώρα στον τουρισμό ή προσέχουν παιδάκια μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία επειδή δουλεύουν οι γονείς τους. Είναι πιθανό δλδ να βρω κοπέλα, να κάνει προσαρμογή τα σαββατοκύριακα ή σε άσχετες ώες από τις πρωινές, δλδ με άλλη ρουτίνα, κ να κάτσει μαζί της συστηματικά μόλις αρχίσουν τα μαθήματα, τότε που εγώ δεν θα έχω καμία ευελιξία για την προσαρμογή του, θα κλείνω την πόρτα και θα φεύγω.... Σιγουρα κ αυτό παίζει ρόλο στο άγχος μου.

    Έχεις δίκιο και σε καταλαβαίνω να ξέρεις !! Είναι δύσκολο πολύ ! Τουλάχιστον σκέψου ότι ως εκπαιδευτικός λογικά το ωράριο σου είναι πιο ανθρώπινο και από την στιγμή που είσαι και σε νησί λογικά οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες για να χάνεις χρόνο και στο πήγαινε - έλα . 

    Εγω θα πρέπει να φεύγω από το σπίτι στις 8 και θα γυρνάω γύρω στις 5:30 :(

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Έσπερος είπε:

    Σίγουρα όλον αυτόν τον καιρό μπαίνουν οι βάσεις για μια σχέση αλλά κ για συνήθειες του παιδιού στο μέλλον. Κ εγώ έτσι το σκέφτηκα, αλλιώς θα έπαιρνα την ανατροφής αμέσως μετά τη λοχείας και θα γύριζα στους 12 μήνες, όμως οι δύο μήνες του καλοκαιριού (είμαι εκπαιδευτικός) θα πήγαιναν χαμένοι ουσιαστικά γιατί θα συνέπιπταν με την άδεια. Έτσι 3,5 μηνών γύρισα για δυο μήνες, επειδή τελείωνε η χρονιά, μετά ήρθε το καλοκαίρι, μετά πήρα τους 9 μήνες που είναι σχεδόν μια σχολική χρονιά, μετά ξαναπήγα 1 ΄μήνα, μετά πάλι καλοκαίρι, πέρασε ο καιρός. Σίγουρα ήταν πολύ καλό για το παιδί και απολαύσαμε ο ένας τον άλλον απλώς θα του είναι μεγάλο το σοκ στην αρχή, όταν είχε τόσο καιρό δεδομένη την παρουσία μου. Κ σκεψου ακόμα δν έχω βρει νταντά γιατί είμαι σε νησί κ όλοι δουλεύουν φουλ τώρα στον τουρισμό ή προσέχουν παιδάκια μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία επειδή δουλεύουν οι γονείς τους. Είναι πιθανό δλδ να βρω κοπέλα, να κάνει προσαρμογή τα σαββατοκύριακα ή σε άσχετες ώες από τις πρωινές, δλδ με άλλη ρουτίνα, κ να κάτσει μαζί της συστηματικά μόλις αρχίσουν τα μαθήματα, τότε που εγώ δεν θα έχω καμία ευελιξία για την προσαρμογή του, θα κλείνω την πόρτα και θα φεύγω.... Σιγουρα κ αυτό παίζει ρόλο στο άγχος μου.

    Σκέψου όμως ότι και οι παιδοψυχολογοι και οι παιδίατροι λένε ότι όσο το παίρνεις αγκαλιά τους πρώτους μήνες της ζωής του (δεν κακό μαθαίνει όπως έλεγαν οι παλιοί), και όσο περνάς χρόνο μαζί του, τόσο τονωνεται η αυτοπεποίθηση του για να μείνει κάποιες ώρες μακριά από την μαμά του αργότερα. Καταλαβαίνω απόλυτα το άγχος σου, το ίδιο αισθάνομαι και εγώ που θα τον πάω αναγκαστικά αργότερα στον παιδικό. Όμως σκέφτομαι το παραπάνω και κάπως αισθάνομαι καλύτερα. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα, εμένα είναι 5 χρονών, ολόκληρος γάιδαρος δηλαδή πλέον :-P,  και ακόμα στενοχωριέμαι για τις στιγμές που χάνω, που δεν  τον πάω σχολείο, δεν του βάζω εγώ το φαγητό το μεσημέρι, δεν τον παίρνω από το σχολείο κτλ.  Παρόλα αυτά σε διαβεβαιώνω ότι εσύ θα εξακολουθήσεις να είσαι η νούμερο ένα αγάπη και αδυναμία του ακόμα και αν λείπεις για δουλειά. Μην σε ανησυχεί καθόλου αυτό. Οργάνωσε το χρόνο σου έτσι ώστε να έχεις ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι και αγάπες τις καθημερινές και φυσικά τα ΣΚ θα είναι δικά σας!

     

    Μην νιώθεις τύψεις, φαντάζομαι δε δουλεύεις 9-5 από χόμπι αλλά από ανάγκη. Άλλωστε η ανεξαρτησία  που σου προσφέρει η δουλειά και οι εμπειρίες που λαμβάνεις εκεί είναι σημαντικές. Αύριο μεθαύριο που θα μεγαλώσει το παιδάκι σου σκέψου πόσο πιο περήφανο θα είναι για σένα που θα είσαι δυνατή, ανεξάρτητη και με ενδιαφέροντα και που θα μπορείς να του προσφέρεις περισσότερα πράγματα (όχι μόνο υλικά). 

    Επεξεργάστηκαν by Mary1976
    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 18/8/2019 at 4:30 ΠΜ, Evouni είπε:

    ......Είδατε να σας αγαπάει λιγότερο ή να χάνεται το δέσιμο ; ......

     

    Καλημέρα και από εμένα.

    Είναι λογικά όλα αυτά που σκέφτεσαι και εγώ τα ίδια σκεφτόμουν. 

     

    Θα σου διαβεβαιώσω ότι όχι, ούτε λιγότερο με αγάπησαν (έχω 2) όταν επέστρεψα στη δουλειά ούτε το δέσιμο χάθηκε. Ίσα ίσα, πολύ κοντινή μου και πολύ αγαπημένη συγγενής, μητέρα μη εργαζόμενη , όταν κάναμε μαζί διακοπές, εντυπωσιάστηκε από το πόσο "κολλημένα" είναι τα παιδιά μαζί μου, ενώ δεν είμαστε συνέχεια μαζί λόγω δουλειάς. Τα περίμενε πιο ανεξάρτητα. 

     

    Σίγουρα οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Νομίζω ότι είναι πιο δύσκολες για εμάς παρά για τα παιδιά. Αφού θα είναι και με τη μητέρα σου, μη το συζητάς καθόλου. Ούτε άγχος για το "ξένη" γυναίκα, ούτε οικονομική επιβάρυνση κλπ. Σιγά σιγά θα συνηθίσεις το να είστε μακρυά. Αρκεί να μην πλακώνεις τις δουλειές με το που πηγαίνεις σπίτι. Να ασχολείσαι λίγο μαζί του, να παίζεις.

     

    Εγώ πάντως είχα αρκετές τύψεις,  νομίζω ότι όλες έχουμε. Και έκανα το "λάθος" να κοιμάμαι μαζί τους. Οι τρεις μας στο μεγάλο κρεβάτι και ο μπαμπάς στο παιδικό. Το είχα ανάγκη όμως γιατί έτσι ένιωθα ότι ήμουν κοντά τους περισσότερο. Το λέω "λάθος" από την άποψη ότι ξεκίνησε μία συνήθεια , η οποία κόπηκε μετά από πολλά χρόνια και πάρα πολύ δύσκολα και με πολλά πισωγυρίσματα. 

    Αλλά αν με ρωτήσεις αν θα το ξαναέκανα, ναι θα το ξαναέκανα. Δεν το έχω μετανιώσει. 

     

     

     

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    On 18 Αυγούστου 2019 at 4:13 ΜΜ, Gummy Bear είπε:

    Σκέψου όμως ότι και οι παιδοψυχολογοι και οι παιδίατροι λένε ότι όσο το παίρνεις αγκαλιά τους πρώτους μήνες της ζωής του (δεν κακό μαθαίνει όπως έλεγαν οι παλιοί), και όσο περνάς χρόνο μαζί του, τόσο τονωνεται η αυτοπεποίθηση του για να μείνει κάποιες ώρες μακριά από την μαμά του αργότερα. Καταλαβαίνω απόλυτα το άγχος σου, το ίδιο αισθάνομαι και εγώ που θα τον πάω αναγκαστικά αργότερα στον παιδικό. Όμως σκέφτομαι το παραπάνω και κάπως αισθάνομαι καλύτερα. 

    Αυτό το σκέφτομαι κι εγώ κι ελπίζω ότι θα φανούν τα αποτελέσματα. Στο σπίτι ειναι πολυ αυτόνομος, βρίσκει μόνος του ασχολίες, παίζει μόνος, τρώει μόνος, τωρα τελευταια παει σε αλλα δωματια μονος κ μας κρυβεται κ το διασκεδάζει,  όμως δεν θα με αφήσει για να παίξει με τον μπαμπά του, δεν με αναζητά αν λείψω λιγο αλλα μολις με δει ερχεται. Θα δείξει....

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    7 ώρες πρίν, annoulen είπε:

     

    Καλημέρα και από εμένα.

    Είναι λογικά όλα αυτά που σκέφτεσαι και εγώ τα ίδια σκεφτόμουν. 

     

    Θα σου διαβεβαιώσω ότι όχι, ούτε λιγότερο με αγάπησαν (έχω 2) όταν επέστρεψα στη δουλειά ούτε το δέσιμο χάθηκε. Ίσα ίσα, πολύ κοντινή μου και πολύ αγαπημένη συγγενής, μητέρα μη εργαζόμενη , όταν κάναμε μαζί διακοπές, εντυπωσιάστηκε από το πόσο "κολλημένα" είναι τα παιδιά μαζί μου, ενώ δεν είμαστε συνέχεια μαζί λόγω δουλειάς. Τα περίμενε πιο ανεξάρτητα. 

     

    Σίγουρα οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Νομίζω ότι είναι πιο δύσκολες για εμάς παρά για τα παιδιά. Αφού θα είναι και με τη μητέρα σου, μη το συζητάς καθόλου. Ούτε άγχος για το "ξένη" γυναίκα, ούτε οικονομική επιβάρυνση κλπ. Σιγά σιγά θα συνηθίσεις το να είστε μακρυά. Αρκεί να μην πλακώνεις τις δουλειές με το που πηγαίνεις σπίτι. Να ασχολείσαι λίγο μαζί του, να παίζεις.

     

    Εγώ πάντως είχα αρκετές τύψεις,  νομίζω ότι όλες έχουμε. Και έκανα το "λάθος" να κοιμάμαι μαζί τους. Οι τρεις μας στο μεγάλο κρεβάτι και ο μπαμπάς στο παιδικό. Το είχα ανάγκη όμως γιατί έτσι ένιωθα ότι ήμουν κοντά τους περισσότερο. Το λέω "λάθος" από την άποψη ότι ξεκίνησε μία συνήθεια , η οποία κόπηκε μετά από πολλά χρόνια και πάρα πολύ δύσκολα και με πολλά πισωγυρίσματα. 

    Αλλά αν με ρωτήσεις αν θα το ξαναέκανα, ναι θα το ξαναέκανα. Δεν το έχω μετανιώσει. 

     

     

     

    Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση !! Πραγματικά υπάρχουν στιγμές που πιστεύω ότι για μένα θα είναι ίσως πιο δύσκολο σε σχέση με τον μικρο !! Σήμερα πρώτη μέρα πήγε καλά ευτυχώς !! Για μένα πάλι η αλήθεια είναι ότι δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω στο σπίτι το μυαλό νου ήταν στο ποτε θα περάσει η ώρα να πάω πίσω να τον αγκαλιάσω !! 

    Σε σχέση με τον ύπνο ..κάνουμε συνκοιμηση οποτε αυτό που λες το καταλαβαίνω απόλυτα και ούτε εγώ θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο !!

    Αναφορικα με τις δουλειές στο σπίτι θα προσπαθήσω τα βασικότερα να γίνονται ΣΚ και να αφήνω ένα μαγείρεμα για αργά το βράδυ αφού κοιμηθεί ..θα ήθελα να με βοηθούσε και σύζυγος αλλά δεν περιμένω και πολλά (θα πρέπει να ανοίξω καινούριο θέμα Χαχαχα ) 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    6 ώρες πρίν, Evouni είπε:

    ...θα ήθελα να με βοηθούσε και σύζυγος αλλά δεν περιμένω και πολλά (θα πρέπει να ανοίξω καινούριο θέμα Χαχαχα ) 

     

    Αν ο σύζυγος δεν συμμετέχει (άλλο θέμα, όπως είπες), πάρτε άνθρωπο για τις δουλειές του σπιτιού (1 φορά στις 15 συνήθως είναι οκ) γιατί αλλιώς θα τρελαθείς!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ και στις δύο γύρισα σχετικά γρήγορα, πιο αργά στην πρώτη πιο γρήγορα στη μεγάλη. Στην πρώτη έκλαιγα όταν πήγαινα για δουλειά. Ήμουν με ένα μόνιμο άγχος ο άντρας μου που την κρατούσε πανικοβαλλοταν πολλές φορές και με έπαιρνε για βλακειες και με αγχωνε και γενικά πέρασα περίοδο στρες αφότου γύρισα, για μερικούς μήνες. Στη δευτερξ πήγα για δουλειά για πλάκα, πιο ήρεμη. Εκεί ζήτησα και τη βοήθεια της μαμάς μου να βοηθάει τον άντρα μου λίγο παραπάνω γιατί δύο παιδιά φαινόταν κάπως χαοτικό. Τελικά περιοριστηκαν τα τηλέφωνα, ήταν κι εκείνος πιο γνωστης πια κι έτσι κυλησαν όλα ομαλότερα.

    Οχι δε χανεται το δέσιμο. Ίσα ίσα οργανώνεται καλύτερα και τα απολαμβάνεις καλύτερα όλα και πιο ποιοτικά. Περνάς ουσιαστικό χρόνο μαζί του και νιώθεις κι έσυ καλά με τον εαυτό σου. Εκτός αν είσαι από τις γυναίκες του πρέπει να δουλέψω αναγκαστικά και δε σου αρέσει αυτό που κάνεις. Εκεί αλλάζει. Εγώ λατρεύω τη δουλειά μου και κάνω αυτό που πάντα ονειρευόμουν, σπούδασα κοκ. Κι όμως παρολαυτα υπήρχαν φάσεις που έλεγα θα τα παρατήσω να ασχοληθώ μόνο με το παιδί μου. Αλλά μου πέρναγαν γρήγορα. Έβαζα κάτω τα συν και τα πλην, το μέλλον.. Όταν εργάζεσαι κι έχεις παιδιά πάντα κάτι σε τρώει, αν έχεις κάνει σωστά που δεν είσαι 100 τα 100 μαζί τους. Εμένα με πιάνει ανά καιρούς κι έχω πάντα ένα μικρό άγχος αλλά έχω αρχίσει να ζω με αυτό και να το αποδέχομαι. 

    On 19/8/2019 at 1:19 ΜΜ, Mary1976 είπε:

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα, εμένα είναι 5 χρονών, ολόκληρος γάιδαρος δηλαδή πλέον :-P,  και ακόμα στενοχωριέμαι για τις στιγμές που χάνω, που δεν  τον πάω σχολείο, δεν του βάζω εγώ το φαγητό το μεσημέρι, δεν τον παίρνω από το σχολείο κτλ.  Παρόλα αυτά σε διαβεβαιώνω ότι εσύ θα εξακολουθήσεις να είσαι η νούμερο ένα αγάπη και αδυναμία του ακόμα και αν λείπεις για δουλειά. Μην σε ανησυχεί καθόλου αυτό. Οργάνωσε το χρόνο σου έτσι ώστε να έχεις ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι και αγάπες τις καθημερινές και φυσικά τα ΣΚ θα είναι δικά σας!

     

    Μην νιώθεις τύψεις, φαντάζομαι δε δουλεύεις 9-5 από χόμπι αλλά από ανάγκη. Άλλωστε η ανεξαρτησία  που σου προσφέρει η δουλειά και οι εμπειρίες που λαμβάνεις εκεί είναι σημαντικές. Αύριο μεθαύριο που θα μεγαλώσει το παιδάκι σου σκέψου πόσο πιο περήφανο θα είναι για σένα που θα είσαι δυνατή, ανεξάρτητη και με ενδιαφέροντα και που θα μπορείς να του προσφέρεις περισσότερα πράγματα (όχι μόνο υλικά). 

    Κοίτα να δεις. Εμας μέχρι στιγμής όλα τα πρωινά είμαστε μαζί 4 χρόνια. Την πήγαινα απόγευμα παιδικό όταν εγώ δούλευα. Τώρα με το προνηπιο Εγώ θα την πηγαίνω σχολείο, θα της βάζω να φάει, θα την παίρνω από κει θα είμαι στις συναντήσεις κοκ. Αλλά το απόγευμα θα λείπω και μου φαίνεται κι εμένα βουνό. Ότι θα τη βλέπω μόνο 2,5 ώρες το μεσημέρι και άλλες 2 με 3 το βράδυ. Θα την κοθμιζω εγώ όμως. Τελικά όλες μας τα ίδια νιώθουμε. Εμενα πάντως με στέλνει η μικρή στη δουλειά κανόνικα να "βγάλω λεφτά, λέει, να της πάρω τα κλαψουλινια". Ποτέ δεν έκλαψε αυτό το παιδί που έφευγα για δουλειά. Μεγάλο καημό το είχα...:D Είναι όλα θέμα συνήθειας και η μικρή από πολύ μωρό ξέρει ότι η μαμά πάει δουλειά, έχει δει και που δούλευα και τα σχετικά. Της αρέσει η τελοσοαντων το θεωρεί ως κάτι δεδομένο. Τώρα που είχα καιρό διακοπές με ρωτούσε να θα πάω δουλειά και της έλεγα όχι θα κάτσουμε μαζί για πολύ καιρό και δεν πολυεδινε σημασία. Της έκανε εντύπωση που ήμουν σπίτι συνέχεια. 

    Απλώς η βλακεια είναι ότι όταν πας για δουλειά δεν έχεις τον ονηρη έλεγχο. Εμένα αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο. Αλλά είναι θέμα δικό μου. Γιατί για το παιδί είναι καλό να έρχεται αποκλειστικά κοντά με τον μπαμπά της η με τους παππούδες της κάνει καλό. Εγώ θέλω όλοι να τα κάνουν όπως θέλω, ήθελα μάλλον, τώρα έχω αποδεχτεί, και αυτό με ενοχλούσε. Αλλά τώρα οκ γιατί το φικοσοφησα κι αυτό. 

    Μιλάμε για απέραντες ώρες σκέψης. 

     

    Επεξεργάστηκαν by Nefeli2014
    • Μου αρέσει 4

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είναι κάτι που όλες το περάσαμε. Η δουλειά δε θα σε αλλάξει ως μητέρα. Εγώ ήταν να γυρίσω Οκτώβριο και από τον Ιούνιο το σκεφτόμουν. Τελικά όταν γύρισα προσαρμοστηκαμε όλοι μέσα σε μια εβδομάδα και είδα ότι δεν άξιζε τον κόπο τόσο άγχος για τόσους μήνες γιατί έχασα στιγμές. Με οοοσες μητέρες εχω μιλήσει τα ίδια μου έχουν πει, είναι νομίζω ένα καθολικό φαινόμενο! Από εκεί και πέρα ζυγίζεις υπέρ και κατά, για το αν αξίζει να επιστρέψεις, διότι στις μέρες μας ειδικά αν δεν έχεις βοήθεια σε πολλές περιπτώσεις δεν αξίζει να δουλεύεις και παίρνεις την ανάλογη απόφαση.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


     

    Κορίτσια καλησπέρα! 

     

    Ξέρω, έχουμε συζητήσει άπειρες φορές αυτό το θέμα... Θα ήθελα να σας ανοίξω τη καρδιά μου από ψυχολογικής άποψης σε αυτό το θέμα... Χθες ξεκίνησα δουλειά για βιοποριστικους λόγους, όπως πολλές από εμάς. Θα δουλεύω περίπου 6, 5 ώρες την ημέρα. Το γιο μου (7 μηνών) τον κρατάει η μαμά μου που ήρθε από την Ελλάδα γιατί όπως κάποιες γνωρίζετε μένω εξωτερικό. Νιώθω τόσες τύψεις που λείπω από κοντά του... Αισθάνομαι ότι επειδή μπορεί να του λείπω  ότι δεν είμαι καλή μαμά.... Επίσης νιώθει ότι του λείπω? Μου λείπει αφόρητα πολύ ο μικρός.. .. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 3/9/2019 at 5:20 ΜΜ, Gummy Bear είπε:

     

    Κορίτσια καλησπέρα! 

     

    Ξέρω, έχουμε συζητήσει άπειρες φορές αυτό το θέμα... Θα ήθελα να σας ανοίξω τη καρδιά μου από ψυχολογικής άποψης σε αυτό το θέμα... Χθες ξεκίνησα δουλειά για βιοποριστικους λόγους, όπως πολλές από εμάς. Θα δουλεύω περίπου 6, 5 ώρες την ημέρα. Το γιο μου (7 μηνών) τον κρατάει η μαμά μου που ήρθε από την Ελλάδα γιατί όπως κάποιες γνωρίζετε μένω εξωτερικό. Νιώθω τόσες τύψεις που λείπω από κοντά του... Αισθάνομαι ότι επειδή μπορεί να του λείπω  ότι δεν είμαι καλή μαμά.... Επίσης νιώθει ότι του λείπω? Μου λείπει αφόρητα πολύ ο μικρός.. .. 

    Σε καταλαβαίνω γιατί είμαι στην ίδια φάση με σένα !! Κι εγώ επέστρεψα δουλειά και τον κρατάει η μαμα μου !! Όλη μέρα τον σκέφτομαι και δεν βλέπω την ώρα να περάσει να πάω κοντά του !! Σκέψου ότι δουλεύουμε για να μπορέσουμε να τους προσφέρουμε ότι καλύτερο μπορούμε !! Εγώ προσπαθώ τις καθημερινές και τα ΣΚ να κάνω όλες τις δουλειές μου όταν κοιμάται κι έτσι όσο είμαι σπίτι να τον περνάω μαζί του !! Μην στεναχωριέσαι θα το συνηθίσουμε όλες που θα πάει 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μην αισθανεσαι τυψεις! Καποια πραγματα δυστυχως ερχονται οπως μας ερχονται και οπως λες και η ιδια ειναι βιοποριστικος ο λογος και πρεπει να δουλευεις...Κανεις οτι καλυτερο μπορεις! Δεν ειναι το τελος του κοσμου ουτε το χειροτερο που μπορει να συμβει στο παιδακι σου Θεος φυλαξει...Εχεις πολλα χρονια μπροστα, πολυ χρονο και αναμνησεις να του προσφερεις! Υγεια πανω απο ολα...το παιδι σου ειναι σε καλα χερια και 6,5 ωρες δεν ειναι παρα παρα πολλες...Κανε υπομονη, ολα θα πανε καλα...Καποια στιγμη αν οχι ολες, οι περισσοτερες μαναδες πρεπει να γυρισουν στην δουλεια τους...Δεν ειναι ποτε ευκολο ακομη κι αν καθεσαι 1 ή και 2 και 3 χρονια...Μην το σκεφτεσαι τοσο....

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια.... Ίσως όπως λέτε, όλα θέλουν το χρόνο τους και ίσως όσος χρόνος και να περνούσε πάλι να ήθελα να είμαι κοντά του συνέχεια... Ξέρω ότι είναι σε καλά χέρια ο μικρός μου και σίγουρα είμαι ευγνώμων. Ωστόσο νομίζω ότι μέχρι να συνηθίσει είναι κάποιες φορές λίγο νευρικός, δεν ξέρω αν είναι και η ίδεα μου... Πιστεύετε ότι νιώθει πολύ την απουσία μου? (να δούμε πως θα κάνω όταν θα πάει παιδικό....) :(

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω πώς αντιδρά όταν φεύγεις, αλλά εγώ συγκρίνω πώς αντιδρούσε ο μικρός μου όταν πρώτο έφυγα 4 μηνων,και πώς τωρα.... τοτε δεν ειχε κανενα θεμα και μαλιστα μεσα στο δθαστημα που δούλευα τοτε εξελίχθηκε, αρχισε φαγητο, εβαλε προγραμμα υπνου, κοιμηθηκε σε βραδυ κ μερα κοιμηθηκε στην κουνια του κ οχι μονο καροτσι. τποθετω οτι αν είχε αναστατωθεί πολυ, δεν θα αφηνόταν τόσο να χαλαρώσει κ να εκελιχθει. κ 9 μηνών τον αφήσαμε με παππούδες που είχε 2 μήνες να δει κ πήγαμε για δουλειές κ όλα οκ. μερικούς μηνες αργοτερα δεν μπορούσα να κάνω βήμα μόνη μου! 

     

     

    γράφω βέβαια από την προνομιούχα θέση να μην λείπω ώρες από το σπίτι, αλλά τώρα που είδα ότι πάει καλά με την νταντα, περνάω κακά στη δουλειά κ γυρνάω κ πολύ ευδιάθετη σπιτι. πριν ήδη από τις 4 περίμενα να περάσει η μέρα, τώρα έχω διάθεση για παιχνίδι γιατί δεν έχω κουραστεί να κάνω ή να λέω τα ιδια από το πρωί.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

    Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω πώς αντιδρά όταν φεύγεις

     

    Αποφάσισα από την αρχή (δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό), να μην τον χαιρετώ όταν φεύγω για να μην αρχίσει να γκρινιάζει ή να στεναχωριεται. Δηλαδή κάνα 10λεπτο  προτού φύγω και ενώ ετοιμάζομαι, τον φιλαω τον χαϊδεύω του λέω ότι τον αγαπώ και ότι θα γυρίσω γρήγορα, αλλά μετά όταν είμαι στην πόρτα και βάζω παπούτσια κλπ δεν με βλέπει, αλλά παίζει με τη γιαγιά του. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 3/9/2019 at 5:20 ΜΜ, Gummy Bear είπε:

     

    Το γιο μου (7 μηνών) τον κρατάει η μαμά μου που ήρθε από την Ελλάδα γιατί όπως κάποιες γνωρίζετε μένω εξωτερικό.  

     

    Τουλάχιστον τον κρατάει η μαμά σου, εμένα τον κράταγε (2-3 μέρες την εβδομάδα για 6-7 ώρες μόνο ευτυχώς) η πεθερά μου, η οποία όταν πήγαινα να τον πάρω δεν ήθελε να μου τον δώσει, λες και ερχόταν η άσχετη να τον απαγάγει έκανε!!! Τέλος πάντων, τα θυμάμαι και συγχύζομαι! :evil:

    Κατά τα άλλα ξέρω πώς νιώθεις, είναι σκληρό αλλά δυστυχώς δεν γεννηθήκαμε εισοδηματίες! Όλα καλά θα πάνε. 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια εγω που γύρισα στην δουλειά μόλις σαραντησα, η μικρή μου το θεωρει απολύτως φυσιολογικό να με βλέπει να φεύγω. Με χαιρετάει κιόλας, μου στέλνει και φιλακια :D

    • Μου αρέσει 1
    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα