Merendoula

Όταν η μαμα δεν μπορεί να φροντίσει τα μωρά της..

    Recommended Posts

    Γεια σας. Έχω 2 αγοράκια τα οποία μέχρι πριν λίγες ημέρες μεγαλωναμε χωρίς βοήθεια, δεν έχουν μάθει δηλαδή με παππούδες ή αλλους μέσα στο σπίτι. Δυστυχώς μετά από τροχαίο που είχα στην αρχή της εβδομάδας, ειμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι για πολλούς μήνες ακόμη. Είναι αδύνατο να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, πόσο μάλλον το 13 μηνών μωρό μου που περπατάει και πάει όπου απαγορεύεται μόνο.. Δεν μπορώ να τα πάρω αγκαλιά, δεν μπορώ να θηλάζω το μωρό γιατί είναι μεγάλο κ έχω γύψο, δεν μπορώ να παίξω ευκολα, ο μεγάλος μου με 'φροντίζει' ο καημένος κ κάθε φορά κλαίω.. δεν το αντέχω..  Δε με νοιάζει η υγεία μου, καλά θα γίνω σιγά σιγά, αλλά τα παιδάκια μου τι ; Αυτά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει περιμένετε λίγους μήνες..  χτες το άφησαν νηστικό το μωρό. Δεν έχω μυαλό να δίνω συνεχως εντολές για τα αυτονόητα, ούτε μπορώ να μαγειρέψω βέβαια, ούτε να δω αν έχει μείνει φαγάκι να φάει. Ο κόσμος λέει μόνο υπομονή τυχερή είσαι που δεν έπαθες τίποτα πιο σοβαρό. Δεν καταλαβαίνει όμως την ψυχολογία μιας μάνας που δεν μπορεί να κάνει τα καθημερινά και αυτονόητα για τα παιδιά της.. Τους λέω να σας δέσω σ ένα κρεβάτι και να παρακαλάνε τα παιδιά σας για αγκαλιά, φαΐ, βόλτα, παιχνιδι και να σας δω μετά.. Έχουν στεναχωρηθεί πολύ και τα παιδιά και γίνομαι χειρότερα..   Έχει περάσει καμία το ιδιο; Πώς βρήκε παρηγοριά; Πότε θα σταματήσει να πονάει ψυχολογικά τοσο; τα λέω και κλαίω πάλι.. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Πρώτα από όλα περαστικά ! Ναι είσαι τυχερή που δεν έπαθες κάτι χειρότερο ! 

    Δυστυχως η ζωή μας επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις . 

    Κι εγώ δεν ξέρω πως θα το διαχειριζομουν . 

    Στη θέση σου θα έκανα τα εξής: 

    1) θα μίλαγα με τον παιδίατρο μήπως μπορεί να μου δώσει κάποια συμβουλή διαχείρισης 

    2) θα μίλαγα με ψυχολόγο για να πάρω οδηγίες αντιμετώπισης όταν η κατάσταση χτυπάει «κόκκινο» 

    σκεψου ότι αυτό είναι προσωρινό και μπορεί μεν να είναι ανατρεπτικό και δυσάρεστο , αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα ! 

    Όσο για τη φροντίδα των παιδιών : επίσης θα εξέταζα το ενδεχόμενο να προσλάβω άνθρωπο για βοήθεια . 

    Το μικρό που είναι 13 μηνών παίζει να πάει σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό ; Να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο από θέμα φροντίδας ; 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 ώρες πρίν, Merendoula είπε:

    Γεια σας. Έχω 2 αγοράκια τα οποία μέχρι πριν λίγες ημέρες μεγαλωναμε χωρίς βοήθεια, δεν έχουν μάθει δηλαδή με παππούδες ή αλλους μέσα στο σπίτι. Δυστυχώς μετά από τροχαίο που είχα στην αρχή της εβδομάδας, ειμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι για πολλούς μήνες ακόμη. Είναι αδύνατο να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, πόσο μάλλον το 13 μηνών μωρό μου που περπατάει και πάει όπου απαγορεύεται μόνο.. Δεν μπορώ να τα πάρω αγκαλιά, δεν μπορώ να θηλάζω το μωρό γιατί είναι μεγάλο κ έχω γύψο, δεν μπορώ να παίξω ευκολα, ο μεγάλος μου με 'φροντίζει' ο καημένος κ κάθε φορά κλαίω.. δεν το αντέχω..  Δε με νοιάζει η υγεία μου, καλά θα γίνω σιγά σιγά, αλλά τα παιδάκια μου τι ; Αυτά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει περιμένετε λίγους μήνες..  χτες το άφησαν νηστικό το μωρό. Δεν έχω μυαλό να δίνω συνεχως εντολές για τα αυτονόητα, ούτε μπορώ να μαγειρέψω βέβαια, ούτε να δω αν έχει μείνει φαγάκι να φάει. Ο κόσμος λέει μόνο υπομονή τυχερή είσαι που δεν έπαθες τίποτα πιο σοβαρό. Δεν καταλαβαίνει όμως την ψυχολογία μιας μάνας που δεν μπορεί να κάνει τα καθημερινά και αυτονόητα για τα παιδιά της.. Τους λέω να σας δέσω σ ένα κρεβάτι και να παρακαλάνε τα παιδιά σας για αγκαλιά, φαΐ, βόλτα, παιχνιδι και να σας δω μετά.. Έχουν στεναχωρηθεί πολύ και τα παιδιά και γίνομαι χειρότερα..   Έχει περάσει καμία το ιδιο; Πώς βρήκε παρηγοριά; Πότε θα σταματήσει να πονάει ψυχολογικά τοσο; τα λέω και κλαίω πάλι.. 

     

    Πολύ κρίμα και περαστικά καταρχήν.

    Ποιος θα αναλάβει την φροντίδα των παιδιών τώρα; Αν δεν μπορεί γιαγιά-παππούς να τα φροντίσει όπως πρέπει, μήπως μία babysitter για λίγους μήνες θα άξιζε το έξοδο; Υπάρχουν πάρα πολλές κυρίες, και με γνώση και με διάθεση, που εννοείται ότι και θα ταϊσουν τα παιδάκια, και θα τα πάνε βόλτα και θα τα παρηγορήσουν, και θα σου τα φέρουν αγκαλιά.

    Υπομονή λίγο, έχω περάσει πολύ άσχημο τροχαίο που με καθήλωσε για μήνες και άφησε μόνιμο κουσούρι, αλλά ακόμη και έτσι, οι πρώτες 2-3 βδομαδες είναι οι πολύ δύσκολες, μετά, και με γύψο, πατερίτσες, αναπηρικό καροτσάκι κλπ σιγά σιγά προσαρμόζεσαι.

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 ώρες πρίν, Merendoula είπε:

    Γεια σας. Έχω 2 αγοράκια τα οποία μέχρι πριν λίγες ημέρες μεγαλωναμε χωρίς βοήθεια, δεν έχουν μάθει δηλαδή με παππούδες ή αλλους μέσα στο σπίτι. Δυστυχώς μετά από τροχαίο που είχα στην αρχή της εβδομάδας, ειμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι για πολλούς μήνες ακόμη. Είναι αδύνατο να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, πόσο μάλλον το 13 μηνών μωρό μου που περπατάει και πάει όπου απαγορεύεται μόνο.. Δεν μπορώ να τα πάρω αγκαλιά, δεν μπορώ να θηλάζω το μωρό γιατί είναι μεγάλο κ έχω γύψο, δεν μπορώ να παίξω ευκολα, ο μεγάλος μου με 'φροντίζει' ο καημένος κ κάθε φορά κλαίω.. δεν το αντέχω..  Δε με νοιάζει η υγεία μου, καλά θα γίνω σιγά σιγά, αλλά τα παιδάκια μου τι ; Αυτά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει περιμένετε λίγους μήνες..  χτες το άφησαν νηστικό το μωρό. Δεν έχω μυαλό να δίνω συνεχως εντολές για τα αυτονόητα, ούτε μπορώ να μαγειρέψω βέβαια, ούτε να δω αν έχει μείνει φαγάκι να φάει. Ο κόσμος λέει μόνο υπομονή τυχερή είσαι που δεν έπαθες τίποτα πιο σοβαρό. Δεν καταλαβαίνει όμως την ψυχολογία μιας μάνας που δεν μπορεί να κάνει τα καθημερινά και αυτονόητα για τα παιδιά της.. Τους λέω να σας δέσω σ ένα κρεβάτι και να παρακαλάνε τα παιδιά σας για αγκαλιά, φαΐ, βόλτα, παιχνιδι και να σας δω μετά.. Έχουν στεναχωρηθεί πολύ και τα παιδιά και γίνομαι χειρότερα..   Έχει περάσει καμία το ιδιο; Πώς βρήκε παρηγοριά; Πότε θα σταματήσει να πονάει ψυχολογικά τοσο; τα λέω και κλαίω πάλι.. 

    περαστικα σου κ γρηγορα σιδερενια. θελω να σου πω οτι τα παιδια σου στεναχωριουνται να σε βλεπουν στεναχωρημενη κ οχι επειδη δεν τα φροντιζεις. το καλητερο που εχεις να κανεις ειναι να βρεις τροπο να περνατε μαζι χαρουμενες στιγμες απο το κρεβατι κ να περνας το μηνυμα οτι η μαμα ειναι χαρουμενη κ δυνατη κ θα επιστρεψει. να βλεπετε παιδικα μαζι να τα βαζεις να ζωγραφιζουν στο κρεβατι σου. να τους διαβαζεις παραμυθια. να καθεστε με τον αντρα σου να παιζουν μαζι στο δωματιο. 

    οσο για το πως γινονται οι δουλειες κ η φροντιδα των παιδθων οσο εσυ εισαι ξαπλα σιγουρα δεν θα γινονται ολα οπως τα,εκανες εσυ αλλα μην ανχωνεσε αν τα κανουν ανθρωποι που σας αγαπουν ακομα κ λαθη να κανουν δεν πειραζει. οι αναποδιες μας κανουν πιο δυνατους κ πιο σοφους ολα περαστικα, νς ειναι.

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα. Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας και τις απαντήσεις σας. 

     

    @Macgyver μάλλον θα μιλήσω με κάποιον ψυχολόγο πιο πολύ για να διαχειριστώ εγώ το ότι δεν ειμαι αυτή που θα φροντίζει τα παιδιά, παρά από την πλευρά των παιδιών. Αυτά στεναχωρηθηκαν μεν αλλά δείχνουν και μια κατανόηση πλέον. Η ειρωνεία είναι ότι το είχα γράψει το μικρό παιδικό γιατί δουλεύω, θα ξεκινούσε αυτή τη βδομάδα και δεν πρόλαβα να κάνω προσαρμογή! Πρέπει να βρω άτομο να κάνει προσαρμογή για μένα, γιατί ο άντρας μου δουλεύει επίσης και δεν μπορεί να πάρει άδεια στη συγκεκριμένη φάση. 

     

    @ΑΡΓΚ λυπάμαι που είσαι και εσύ ένα ακόμη θύμα τροχαίου και πολύ κρίμα που δεν ξεπέρασες τελείως τα τραύματα σου. Στη δική μου περίπτωση δεν έφταιγα καθόλου, ήμουν σε όλα νόμιμη και δυστυχώς η μόνη που την πλήρωσα. Είχες παιδιά όταν το επαθες;  Νταντά είχαμε και τη σταματήσαμε για να πάει παιδικό, πρόλαβε βρήκε δουλειά και τώρα θα βρούμε άλλη οπωσδήποτε, για να καλυφθούν οι ώρες της ημέρας. Είναι που χρειάζομαι κ εγώ άτομο μαζί μου όλη μέρα ούτως ή άλλως. Οι γονείς μας μένουν πολύ μακρυά και είναι εργαζόμενοι, περιοδικά θα έρχονται όμως να καλυφθούν οι μήνες με κάποιον τρόπο. Ελπίζω να έρθουν όπως τα λες και σε μερικές εβδομάδες να μου φαίνεται ευκολότερο όλο αυτό. Αναπηρικό καροτσάκι πηρα ήδη. Η Αθήνα όμως είναι τρομερά αφιλόξενη σε καροτσάκια. 

     

    @ninaki80 έχεις δίκιο, το ξέρω, αυτό προσπαθώ να δουλέψω μέσα μου, αλλά μάλλον είναι κάπως νωρίς και δεν έχω συμφιλιωθεί - αν μπορεί να γίνει κάτι τετοιο- με την καινούρια μου οριζοντια θεση μέσα στο σπιτι! Με το μεγάλο μου 4ων ετων είδαμε κ μια κωμωδία κ γελούσα και πιο έντονα να το κάνω πιο αστείο και του άρεσε πολύ που κάτσαμε μαζί Σαββατόβραδο να δούμε ταινία. Φέρνουμε δίπλα μου βιβλία κλπ, αλλά ακόμη στεναχωριέμαι. Ειναι 2 ανθρωπακια που εξαρτώνται απο μενα και εγω δεν μπορω να κανω αυτα που πρεπει..

     

    Πέρισυ που είχα γεννήσει και είχε αναλάβει τη φροντίδα του μεγάλου μου ο μπαμπάς, κατέληξε να θέλει μόνο τον μπαμπά από ένα σημείο και μετά και να μου το δείχνει έντονα, σαν να είχε νευριάσει μαζί μου που δεν τον φροντιζα εγώ, ενώ δεν είχαμε ζήλιες με το μωρό. Φοβάμαι μην ξαναγινει αυτο και φετος. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    @Merendoula Καλημέρα - αυτό που ήδη σκέφτεσαι είναι ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟ: τα παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα σε νέα δεδομένα και έχουν ενσυναίσθηση να δείξουν κατανόηση ( όσο γίνεται φυσικά ). 

    1) Μέριμνα από τον σταθμό για προσαρμογή σε ιδιάζουσες περιπτώσεις ΔΕΝ προβλέπεται ; δηλαδή να κάνει προσαρμογή ο μπαμπάς ή η γιαγιά και ο παππούς ( να πάρουν μία εβδομάδα άδεια για την προσαρμογή , κατάσταση ανάγκης είναι!) 

    2) Η Αθήνα είναι απαράδεκτη από άποψη μετακινήσεων με αμαξίδιο. Βασικά από κάθε άποψη μετακινήσεων ( και καρότσι μωρού δηλαδή κάνεις τάμα για να μετακινηθείς σαν άνθρωπος ). Μην στεναχωριέσαι όμως για αυτό διότι δεν φταις εσύ :) 

    3) Οι άνθρωποι έχουμε εσωτερική δύναμη τεράστια η οποία βγαίνει τελικά στις δυσκολίες και μας βοηθάει να επιβιώσουμε. Αν πχ είχες μία κύηση που επέβαλε συνέχεια ξάπλα, τι θα έκανες ; προσπάθησε να φανταστείς τον εαυτό σου όχι ως "ασθενή" αλλά ως έναν άνθρωπο δυνατό που πρέπει να αντεπεξέλθει σε μία αναγκαστική ακινησία για "πιο ευχάριστο λόγο" και σε κάθε περίπτωση είναι κάτι "προσωρινό". Ναι είναι δύσκολο, ειδικά σε μία κοινωνία που βλέπει ως "πρόβλημα" οποιονδήποτε άνθρωπο έχει κάποια δυσκολία είτε προσωρινή είτε μόνιμη, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. 

    4) Έχεις δύο ανθρωπάκια που "εξαρτώνται από σένα" και μέσα απο σένα θα προσαρμοστούν. Ταινίες, χειροτεχνίες, βιβλία, κουκλοθέατρο, βιντεάκια δικά σας μέσω laptop ή τηλεφώνου. Κάθε δυσκολία μας δίνει τροφή για σκέψη και για υπέρβαση. Να σκέφτεσαι θετικά και θα πάνε όλα καλά :) 

    Καλή δύναμη !!!! 

     

     

     

    • Μου αρέσει 1
    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα @Macgyver ! Ευχαριστώ και πάλι για την απάντηση σου. 

    Με το σταθμό βρήκαμε μια φόρμουλα για προσαρμογή και ελπίζω να δουλέψει. Πήγε σήμερα, δεν ξέρω αν λόγω Πάσχα κάνει πισωγύρισμα, αλλά θα πάει, δεν έχουμε άλλη επιλογή και θα του κάνει και καλό. Είναι κ ο μεγάλος μου γιος εκεί, θα πηγαινοέρχονται μαζί. 

    Για το καροτσάκι, ευτυχώς που είχα τόσα χρόνια τα μωρουδιακα καρότσια κ έχω ένα δύο δρομολόγια που ίσως να είναι εφικτό να γίνουν! Βέβαια, άλλο να ανεβάζεις 20 κιλά μωρο+ καροτσι σε πεζοδρόμιο 30 ποντων και άλλο εμενα με το καροτσι. Θα το βρούμε!

    Παίξε τζόκερ για την εγκυμοσύνη, γιατί μάντεψε! Είχα κ 2 εγκυμοσύνες στα νοσοκομεία με σπάνιο πρόβλημα. Στην πρώτη όμως είχα να φροντίσω μόνο τον εαυτό μου και στη δεύτερη ο γιος μου ήταν σε ηλικία που καταλάβαινε, δεν ήθελε θηλασμό, μιλούσε, ήταν αλλιως. Τώρα είναι διαφορετικές οι συνθήκες. 

    Νομίζω τώρα που σας τα είπα και μιλήσαμε μου φαίνονται λιιιιιγο πιο εύκολα. Λίγο, αλλά κάτι είναι κ αυτό! Κ ψυχολογικα νιωθω καπως πιο απελευθερωμένη. Σας ευχαριστώ! 

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ κοπέλα μου περαστικά σου.... Δεν ξέρω τι να πω για να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα αλλά σιγά σιγά πιστεύω θα καλυτερέψουν τα πράγματα. Δεν έχω ζήσει κάτι παρόμοιο αλλά μπορώ να φανταστώ έστω κ στο ελάχιστο πως θα νιώθεις.. Υπομονή, τα παιδάκια σου μπορούν να καταλάβουν την κατάσταση κ ας είναι μικρουλια. Καλό είναι που θα το συζητήσεις με ψυχολόγο για να μπορέσεις να το αποδεχτείς κ να σε βλέπουν τα παιδάκια σου χαρούμενη! Είναι σημαντικό αυτό όπως κ είναι σημαντικό κ για σένα να περνάτε χρόνο μαζί για να ξεχνιεσαι έστω κ λίγο.. Εύχομαι γρήγορη ανάρρωση!

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σου εύχομαι περαστικά και σύντομα σιδερένια. Κατανοώ πως τώρα σου φαίνεται ακατόρθωτο αλλά οι μήνες θα περάσουν πολύ γρήγορα και αυτή ή περίοδος θα γίνει ανάμνηση. 

     

      Έχω ζήσει κάτι παρόμοιο για πάνω απο μήνα, όταν μπαινοβγαινα στο νοσοκομείο με χειρουργικες επιπλοκές.  Δεν μπορούσα να θηλάσω, να ταισω τον τοτε εννιά μηνών γιο μου, ούτε να τον φροντισω ή  κοιμησω. Είχε κολλήσει πάνω στην γιαγιά του  κ δεν καθόταν στο κρεβάτι μαζί μου λεπτό! Έκλαιγε στα χέρια μου. Ήταν μία άσχημη περιοδος που τελικά πέρασε.

     

         Η αγάπη των δικών μας και η δύναμη που βρίσκεται μέσα μας μας δινουν  περισσότερη υπομονή κ θέληση για να τα καταφέρουμε στα δυσκολα. Αν μη τι άλλο τα παιδιά είναι το μεγαλύτερο κίνητρο μας. 

     

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    23 ώρες πρίν, Merendoula είπε:

    Καλημέρα @Macgyver ! Ευχαριστώ και πάλι για την απάντηση σου. 

    Με το σταθμό βρήκαμε μια φόρμουλα για προσαρμογή και ελπίζω να δουλέψει. Πήγε σήμερα, δεν ξέρω αν λόγω Πάσχα κάνει πισωγύρισμα, αλλά θα πάει, δεν έχουμε άλλη επιλογή και θα του κάνει και καλό. Είναι κ ο μεγάλος μου γιος εκεί, θα πηγαινοέρχονται μαζί. 

    Για το καροτσάκι, ευτυχώς που είχα τόσα χρόνια τα μωρουδιακα καρότσια κ έχω ένα δύο δρομολόγια που ίσως να είναι εφικτό να γίνουν! Βέβαια, άλλο να ανεβάζεις 20 κιλά μωρο+ καροτσι σε πεζοδρόμιο 30 ποντων και άλλο εμενα με το καροτσι. Θα το βρούμε!

    Παίξε τζόκερ για την εγκυμοσύνη, γιατί μάντεψε! Είχα κ 2 εγκυμοσύνες στα νοσοκομεία με σπάνιο πρόβλημα. Στην πρώτη όμως είχα να φροντίσω μόνο τον εαυτό μου και στη δεύτερη ο γιος μου ήταν σε ηλικία που καταλάβαινε, δεν ήθελε θηλασμό, μιλούσε, ήταν αλλιως. Τώρα είναι διαφορετικές οι συνθήκες. 

    Νομίζω τώρα που σας τα είπα και μιλήσαμε μου φαίνονται λιιιιιγο πιο εύκολα. Λίγο, αλλά κάτι είναι κ αυτό! Κ ψυχολογικα νιωθω καπως πιο απελευθερωμένη. Σας ευχαριστώ! 

    Σιδερένια :) χαίρομαι που νιώθεις καλύτερα :) Ε, πάω να παίξω κι εγώ ένα τζόκερ ;) 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Γεια σας!

     

    @mama16 Ευχαριστώ πολύ. Νομίζω περιμένεις δεύτερο παιδακι; με το καλό!!

    @Mama_Anesti_ θυμάμαι νομίζω κάπου είχες πει την ιστορία αυτή.. όντως για τα μωρά είναι δύσκολο. Τις 2 3 τελευταίες ημέρες βρήκαμε λίγο ένα ρυθμό κ είναι ήρεμος ο μικρός μου. Του δώσαμε και μπιμπερό πρώτη φορά κ ενθουσιάστηκε, οπότε τον βάζω δίπλα μου, πίνει το γάλα του κ είναι χαρούμενος! Ο μεγάλος φροντίζει να μαζεύει τα πράγματα για να μπορώ να μετακινουμαι όσο μπορώ μέσα στο σπίτι για τα βασικά. 

    Τελικά όντως τα παιδιά μας μας εκπλήσσουν πολύ ευχάριστα με την προσαρμοστικότητα τους. Συνεχίζει να μου φαίνεται βουνό ο χρόνος παραμονής στο κρεβάτι, αλλά η καθημερινότητα είναι ελαφρά πιο εύκολη από οτι τις πρώτες μέρες. Το μικρακι μου προσαρμόζεται στον παιδικό σιγά σιγά. Πάει καλύτερα κάθε μέρα κ με κάνει χαρούμενη! 

    Επίσης είδα ότι ο περισσοτερος κόσμος ευαισθητοποιείται και βοηθάει σε τέτοιες στιγμές. Λίγο, πολύ, γνωστοί και άγνωστοι. Να είμαστε όλοι καλά και να έχουμε υγεία! 

    @Macgyver μισά μισά τα κέρδη! 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 25 λεπτά , Merendoula είπε:

    Γεια σας!

     

    @mama16 Ευχαριστώ πολύ. Νομίζω περιμένεις δεύτερο παιδακι; με το καλό!!

    @Mama_Anesti_ θυμάμαι νομίζω κάπου είχες πει την ιστορία αυτή.. όντως για τα μωρά είναι δύσκολο. Τις 2 3 τελευταίες ημέρες βρήκαμε λίγο ένα ρυθμό κ είναι ήρεμος ο μικρός μου. Του δώσαμε και μπιμπερό πρώτη φορά κ ενθουσιάστηκε, οπότε τον βάζω δίπλα μου, πίνει το γάλα του κ είναι χαρούμενος! Ο μεγάλος φροντίζει να μαζεύει τα πράγματα για να μπορώ να μετακινουμαι όσο μπορώ μέσα στο σπίτι για τα βασικά. 

    Τελικά όντως τα παιδιά μας μας εκπλήσσουν πολύ ευχάριστα με την προσαρμοστικότητα τους. Συνεχίζει να μου φαίνεται βουνό ο χρόνος παραμονής στο κρεβάτι, αλλά η καθημερινότητα είναι ελαφρά πιο εύκολη από οτι τις πρώτες μέρες. Το μικρακι μου προσαρμόζεται στον παιδικό σιγά σιγά. Πάει καλύτερα κάθε μέρα κ με κάνει χαρούμενη! 

    Επίσης είδα ότι ο περισσοτερος κόσμος ευαισθητοποιείται και βοηθάει σε τέτοιες στιγμές. Λίγο, πολύ, γνωστοί και άγνωστοι. Να είμαστε όλοι καλά και να έχουμε υγεία! 

    @Macgyver μισά μισά τα κέρδη! 

    Μισά μισά εννοείται ;) 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 hour ago, Merendoula είπε:

    Γεια σας!

     

    @mama16 Ευχαριστώ πολύ. Νομίζω περιμένεις δεύτερο παιδακι; με το καλό!!

    @Mama_Anesti_ θυμάμαι νομίζω κάπου είχες πει την ιστορία αυτή.. όντως για τα μωρά είναι δύσκολο. Τις 2 3 τελευταίες ημέρες βρήκαμε λίγο ένα ρυθμό κ είναι ήρεμος ο μικρός μου. Του δώσαμε και μπιμπερό πρώτη φορά κ ενθουσιάστηκε, οπότε τον βάζω δίπλα μου, πίνει το γάλα του κ είναι χαρούμενος! Ο μεγάλος φροντίζει να μαζεύει τα πράγματα για να μπορώ να μετακινουμαι όσο μπορώ μέσα στο σπίτι για τα βασικά. 

    Τελικά όντως τα παιδιά μας μας εκπλήσσουν πολύ ευχάριστα με την προσαρμοστικότητα τους. Συνεχίζει να μου φαίνεται βουνό ο χρόνος παραμονής στο κρεβάτι, αλλά η καθημερινότητα είναι ελαφρά πιο εύκολη από οτι τις πρώτες μέρες. Το μικρακι μου προσαρμόζεται στον παιδικό σιγά σιγά. Πάει καλύτερα κάθε μέρα κ με κάνει χαρούμενη! 

    Επίσης είδα ότι ο περισσοτερος κόσμος ευαισθητοποιείται και βοηθάει σε τέτοιες στιγμές. Λίγο, πολύ, γνωστοί και άγνωστοι. Να είμαστε όλοι καλά και να έχουμε υγεία! 

    @Macgyver μισά μισά τα κέρδη! 

    Ευχαριστώ πολύ γλυκειά μου κ εσύ γρήγορη ανάρρωση...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα! Σήμερα μ έπιασε ένα παράπονο γιατί θα μαζεύαμε βαλίτσες κανονικά να πάμε στη θάλασσα με τα παιδιά μας.. είχα κάνει όνειρα να περάσουμε όμορφα οικογενειακά. Το χρειαζόμασταν πολύ με τους ρυθμούς που δουλεύουμε. Ο μεγάλος μου το περίμενε ο καημένος.. κρίμα. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @Merendoula να φέρετε τη θάλασσα στο σπίτι! Κουβαδάκια, φτυαράκια και τα συναφή στο σαλόνι. Στρωμένο τραπεζομάντηλο στο χαλί και αντί για άμμο φακές, ρύζι, πλιγούρι, κλπ. Και αυτοσχεδιασμός.

    Αντίστοιχα άλλες δραστηριότητες εντός σπιτιού μπορεί να είναι πικ νικ επίσης στο χαλί, camping στο σαλόνι (με σεντόνια αντί για σκηνή, φακούς, σακίδια, κλπ), μέρα γιορτής (στολίζω με σημαιάκια, σερπατίνες, μπαλόνια) και ας μην είναι γιορτή... ή πιο σωστά κάθε μέρα να είναι γιορτή... όσο γίνεται :). Και πολλά πολλά άλλα που μπορείτε να κάνετε για να περνά η μέρα σας όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    On 25/4/2019 at 12:20 ΜΜ, Merendoula είπε:

    Καλημέρα! Σήμερα μ έπιασε ένα παράπονο γιατί θα μαζεύαμε βαλίτσες κανονικά να πάμε στη θάλασσα με τα παιδιά μας.. είχα κάνει όνειρα να περάσουμε όμορφα οικογενειακά. Το χρειαζόμασταν πολύ με τους ρυθμούς που δουλεύουμε. Ο μεγάλος μου το περίμενε ο καημένος.. κρίμα. 

    Χρόνια πολλά, Χριστος Ανεστη! Θα συμφωνησω με την @samsympan. Σου προτείνει πολύ όμορφες δραστηριότητες για μέσα στο σπίτι. Θα πρόσθετα κ μία μικρή πισίνα με ελάχιστο νερό για να πλαστουριζουν τα μικρά σου. 

     Είναι δύσκολη ή φάση που περνάτε αλλά με τον καιρό θα βρείτε τους ρυθμούς που κάνουν την καθημερινότητα λειτουργική. Καλή δύναμη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είχα και εγώ ατύχημα το οποίο με καθήλωσε, όπου περπάτησα με πι και πολύ αργότερα με πατερίτσες. Ήταν δύσκολα στην αρχή πήραμε βοήθεια κοπέλα να βοηθάει μεσα στο σπίτι, και πήγε πρόωρα το μικρό παιδικό σταθμό. Τότε μέτραγα τις ώρες να γίνω καλά, αλλά τελικά τώρα που έχει περάσει χρόνος και ειμαι πάλι καλά μου φάνηκε όχι και τόσο δύσκολο! Εγώ προσπάθησα απλά να ξεκουραστώ και να αναρρώσω και απασχολούσα μονο πάνω στο κρεβάτι τα παιδιά. Δεν ήταν το καλύτερο και τα παιδιά είχαν αρκετό άγχος με την κατάσταση αλλά πέρασε και το ξεπέρασαν. Οπότε κουράγιο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καταρχην περαστικα σου αν κ γραφικο πια..ειχα ακριβως το ιδιο προβλημα πριν τεσσερα χρονια κ σε νιωθω απολυτα.Ειχα ατυχημα με το μηχανακι μου κ το μωρο μου το πρωτο μου ηταν 9 μηνων τοτε.Επαθα ρωγμωδες καταγμα στο αριστερο γονατο κ αναγκαστηκα να μεινω ακινητη οπως εσυ για περιπου 5 μηνες.Οτι χειροτερο.Βοηθεια ως τοτε οχι,μετα αναγκαστικα ηρθε η πεθερα μου.Ακομα χειροτερα.Ο αντρας μου κερι αναμμενο αλλα ελειπε πολλες ωρες στη δουλεια του αναγκαστικα.Το μονο που με ενοιαζε ηταν το παιδι.Επρεπε να φανω δυνατη,να ελεγχω το φαγητο του μιας κ μονο εγω κ ο αντρας μου ξεραμε τα του παιδιου,τον υπνο του κ ολα τα σχετικα.Δυστυχως υπηρχαν πολλες παρεμβασεις απο την πεθερα μου αφου εγω ουτε στο μπανιο δεν μπορουσα να παω μονη μου οποτε ηθελε να κουμανταρει γενικως.Η περιοδος ηταν φρικτη.Ο τοτε εργοδοτης μου με πιεζε μετα το διμηνο να επιστρεψω στη δουλεια χωρις να υπολογιζει το οτι ειχα πατεριτσες.Ενιωθα απαισια ανημπορη να φροντισω το παιδι μου κ πολλες φορες οι κοντρες ηταν διαχυτες.Οσο μπορεις να ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σου φερνουν αγκαλια οσο μπορεις τα παιδια σου κ να μην το βαλεις κατω για χαρη τους.Θα σηκωθεις αυτο να σκεφτεσαι κ ολα θα ειναι μια αναμνηση.Μην σε βλεπουν θλιμμενη τα παιδια σου γτ στενοχωριουνται πιο πολυ.Ξερω πως σου φαινονται χαζα η' δυσκολα αλλα πρεπει να παραμεινεις ηρεμη κ να αποβαλλεις το αγχος.Επισης μη συζητας για το ατυχημα.Ζητα το απο ολους.Κ μην αφηνεις να σε λυπηθει κανεις γτ δεν εισαι για λυπηση το αντιθετο,γλιτωσες απο το θανατο.Κανε προσευχη οσο πιο πολυ μπορεις κ η Παναγια θα σε δυναμωνει ψυχικα.Ολα θα περασουν γρηγορα θα δεις.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 4/21/2019 at 4:52 PM, Merendoula said:

    Γεια σας. Έχω 2 αγοράκια τα οποία μέχρι πριν λίγες ημέρες μεγαλωναμε χωρίς βοήθεια, δεν έχουν μάθει δηλαδή με παππούδες ή αλλους μέσα στο σπίτι. Δυστυχώς μετά από τροχαίο που είχα στην αρχή της εβδομάδας, ειμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι για πολλούς μήνες ακόμη. Είναι αδύνατο να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, πόσο μάλλον το 13 μηνών μωρό μου που περπατάει και πάει όπου απαγορεύεται μόνο.. Δεν μπορώ να τα πάρω αγκαλιά, δεν μπορώ να θηλάζω το μωρό γιατί είναι μεγάλο κ έχω γύψο, δεν μπορώ να παίξω ευκολα, ο μεγάλος μου με 'φροντίζει' ο καημένος κ κάθε φορά κλαίω.. δεν το αντέχω..  Δε με νοιάζει η υγεία μου, καλά θα γίνω σιγά σιγά, αλλά τα παιδάκια μου τι ; Αυτά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει περιμένετε λίγους μήνες..  χτες το άφησαν νηστικό το μωρό. Δεν έχω μυαλό να δίνω συνεχως εντολές για τα αυτονόητα, ούτε μπορώ να μαγειρέψω βέβαια, ούτε να δω αν έχει μείνει φαγάκι να φάει. Ο κόσμος λέει μόνο υπομονή τυχερή είσαι που δεν έπαθες τίποτα πιο σοβαρό. Δεν καταλαβαίνει όμως την ψυχολογία μιας μάνας που δεν μπορεί να κάνει τα καθημερινά και αυτονόητα για τα παιδιά της.. Τους λέω να σας δέσω σ ένα κρεβάτι και να παρακαλάνε τα παιδιά σας για αγκαλιά, φαΐ, βόλτα, παιχνιδι και να σας δω μετά.. Έχουν στεναχωρηθεί πολύ και τα παιδιά και γίνομαι χειρότερα..   Έχει περάσει καμία το ιδιο; Πώς βρήκε παρηγοριά; Πότε θα σταματήσει να πονάει ψυχολογικά τοσο; τα λέω και κλαίω πάλι.. 

     

    Kαταρχάς περαστικά, σε νιώθω γιατί και εγώ είχα ατύχημα και καθηλώθηκα για αρκετό καιρό, οπότε καταλαβαίνω πως περνάς!

    Την περίπτωση της εσωτερικής κοπέλας την έχεις σκεφτεί? πάνω κάτω τα ίδια λεφτά θα σου στοιχίσει με μία νταντά 8ωρου και θα σε βοηθήσει και εσένα και τα παιδιά! για ένα συγκεκριμένο διάστημα μέχρι να πάρεις τα πάνω σου π.χ κανένα εξαμηνο όχι πολύ. Θα ασχολείται με φαγητό, παιδιά κλπ θα βοηθάει και εσένα, νομίζω είναι η καλύτερη λύση για την περίπτωσή σου. Και πάλι περαστικά!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 5/7/2019 at 1:18 AM, evi_chris said:

    Καταρχην περαστικα σου αν κ γραφικο πια..ειχα ακριβως το ιδιο προβλημα πριν τεσσερα χρονια κ σε νιωθω απολυτα.Ειχα ατυχημα με το μηχανακι μου κ το μωρο μου το πρωτο μου ηταν 9 μηνων τοτε.Επαθα ρωγμωδες καταγμα στο αριστερο γονατο κ αναγκαστηκα να μεινω ακινητη οπως εσυ για περιπου 5 μηνες.Οτι χειροτερο.Βοηθεια ως τοτε οχι,μετα αναγκαστικα ηρθε η πεθερα μου.Ακομα χειροτερα.Ο αντρας μου κερι αναμμενο αλλα ελειπε πολλες ωρες στη δουλεια του αναγκαστικα.Το μονο που με ενοιαζε ηταν το παιδι.Επρεπε να φανω δυνατη,να ελεγχω το φαγητο του μιας κ μονο εγω κ ο αντρας μου ξεραμε τα του παιδιου,τον υπνο του κ ολα τα σχετικα.Δυστυχως υπηρχαν πολλες παρεμβασεις απο την πεθερα μου αφου εγω ουτε στο μπανιο δεν μπορουσα να παω μονη μου οποτε ηθελε να κουμανταρει γενικως.Η περιοδος ηταν φρικτη.Ο τοτε εργοδοτης μου με πιεζε μετα το διμηνο να επιστρεψω στη δουλεια χωρις να υπολογιζει το οτι ειχα πατεριτσες.Ενιωθα απαισια ανημπορη να φροντισω το παιδι μου κ πολλες φορες οι κοντρες ηταν διαχυτες.Οσο μπορεις να ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σου φερνουν αγκαλια οσο μπορεις τα παιδια σου κ να μην το βαλεις κατω για χαρη τους.Θα σηκωθεις αυτο να σκεφτεσαι κ ολα θα ειναι μια αναμνηση.Μην σε βλεπουν θλιμμενη τα παιδια σου γτ στενοχωριουνται πιο πολυ.Ξερω πως σου φαινονται χαζα η' δυσκολα αλλα πρεπει να παραμεινεις ηρεμη κ να αποβαλλεις το αγχος.Επισης μη συζητας για το ατυχημα.Ζητα το απο ολους.Κ μην αφηνεις να σε λυπηθει κανεις γτ δεν εισαι για λυπηση το αντιθετο,γλιτωσες απο το θανατο.Κανε προσευχη οσο πιο πολυ μπορεις κ η Παναγια θα σε δυναμωνει ψυχικα.Ολα θα περασουν γρηγορα θα δεις.

     

    Χαράς το κουράγιο σου, εμένα άμα είχε έρθει η πεθερά όταν έπαθα το ατύχημα για να με φροντίσει, στις 2 ημέρες θα είχα σηκωθεί από το κρεβάτι και θα έτρεχα μαραθώνιο!

    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χα!χα!Καπως ετσι ενιωθα κ εγω κ χειροτερα,το μονο που με κρατησε ηταν η ψυχικη ηρεμια του παιδιου,κουρελιαστηκε η δικη μου εντελως!!!!Ενα μεσημερι εκλαιγε πολυ το παιδι στην κουνια κ η πεθερα μου ανενοχλητη στον καναπε ξαπλωμενη να λυνει σταυρολεξα σα να μην τρεχει τιποτα!Εγω ανημπορη για το οτιδηποτε βουταω τις πατεριτσες κ μπαινω στο δωματιο στηριζομαι στην κουνια με την κοιλια μου κ αφου εβαλα ολη μου τη δυναμη εσκυψα λιγο κ το πηρα στην αγκαλια μου κ δε σηκωθηκε καν να μου πει κατι!!!!!!!!!!Οποτε μανουλες μονο οποιος πραγματικα σας αγαπαει να μπαινει σπιτι σας!!!

    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σας! Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας!
     

    On 25/4/2019 at 3:02 ΜΜ, samsympan είπε:

    @Merendoula να φέρετε τη θάλασσα στο σπίτι! Κουβαδάκια, φτυαράκια και τα συναφή στο σαλόνι. Στρωμένο τραπεζομάντηλο στο χαλί και αντί για άμμο φακές, ρύζι, πλιγούρι, κλπ. Και αυτοσχεδιασμός.

     

    @samsympan πολύ όμορφες οι ιδέες σου, αλλά ουσιαστικά ανυπομονούσαμε να βγούμε από το μικρό διαμέρισμα στο οποίο ζούμε στο κέντρο της Αθήνας και να δούμε λίγο ήλιο και φύση! Τελικά σε τέτοιες λύσεις καταλήξαμε.

     

    @λουλουδιά και @eleni λυπάμαι που έχετε περάσει κ εσείς το ίδιο. Μακάρι να μην είχαμε τέτοιες ιστορίες να λέμε καμία μας!

     

    @evi_chris από τον τρόπο και μόνο που περιγράφεις την περίοδο εκείνη καταλαβαίνω το πόσο σε πόνεσε και σε πονάει ακόμη. Βγάζεις πολύ έντονο συναίσθημα! Ο εργοδότης απαράδεκτος!! Ο λόγος που δεν τους αφήνω να μιλάνε γι αυτό είναι ότι τα παίρνουν όλα στα χαλαρά, ότι δεν έγινε κάτι, αυτά συμβαίνουν, τυχερή είμαι, αλλά έχουν όλοι μια δακρύβρεχτη ιστορία να πουν για έναν ξάδερφο απ το χωριό..Δεν κάνει κάποιος έστω μια προσπάθεια να καταλάβει πως είναι να είσαι καθηλωμένη και κλεισμένη σε 4 τοίχους, ενώ κάθομαι και ακούω προβλήματα του τύπου "δεν βρήκα τον καμπινέ που ήθελα και τι θα κάνω τώρα που μας πάει η ανακαίνιση 15 μέρες πίσω" (αληθινό παράδειγμα!). Τέλος, δεν μου φαίνεται τίποτα χαζό από αυτά που γράφεις επειδή τα έχεις περάσει και ξέρεις ακριβώς πως είναι. 


    Σε γενικές γραμμές είχα ηρεμήσει, είχα μάθει να κινούμαι - στο μέτρο του δυνατού- μέσα στο σπίτι και είχαμε βρει έναν -χαζό μεν, αλλά ικανοποιητικό- ρυθμό όλοι μας. Ο άντρας μου έχει γίνει λάστιχο ο καημένος. Βοήθεια βρήκαμε, εσωτερική κοπέλα δεν γινόταν λόγω έλλειψης χώρου στο σπίτι, αλλά έρχεται καθημερινά άνθρωπος.  Μέχρι που μου αρρώστησαν και τα 2 μαζί και χάσαμε την μπάλα κυριολεκτικά. Εκεί είναι που στεναχωρήθηκα πραγματικά. Έκανε εμετούς το παιδί, έκλαιγε και παρακαλούσε να περάσει ο πόνος στο στομάχι και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Καλύτερα να με μαχαίρωνες στη φάση εκείνη. Γιατί καλά τα παιχνίδια και οι αγκαλιές, αλλά ποια μάνα αντέχει να παραμιλάει το παιδί της από τον πυρετό και να κάθεται να ακούει από μακρυά;.....

    Και για να ελαφρύνουμε το κλίμα...προτείνω να ανοίξουμε θέμα "πέφτοντας στην ανάγκη της πεθεράς"!!! Θα γίνει χαμός!! Χαχαχαχα!


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ μερεντούλα περαστικά, πραγματικά τι δύσκολο είναι αυτό που περνάς! Μόνο λίγο μπορώ να σε καταλάβω, να φανταστώ μονάχα, εδώ εγώ είμαι έγκυος στο δεύτερο, έχω ζόρικη εγκυμοσύνη και στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να κάτσω να του φτιάξω μια λιχουδιά, να τον πάω μια βόλτα και φρικάρω. Ψυχραιμία και υπομονή, ευτυχώς έχετε γυναίκα να βοηθάει και ευτυχώς, ΕΥΤΥΧΩΣ  ο σύζυγος είναι βράχος από όσο καταλαβαίνω. ΚΟυράγιο, είναι μεγάλο ζόρι αυτό που περνάς αλλά εστίασε ότι είναι απλά ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ.


    TmO0p3.png Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας, γίνεται η εσωτερική τους φωνή.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα