Χορηγία Επικοινωνίας:  Ημερίδα για τον Θηλασμό στην Θεσσαλονίκη! 
15/12  Σάββατο 10:00 πμ | Ξενοδοχείο The Met

Είσοδος Ελεύθερη 

Πατήστε στην εικόνα ή εδώ για περισσότερες πληροφορίες  

 

Έσπερος

Επαγγελματικές υποχωρήσεις για την οικογένεια. Αναγκαίο κακό; Πλήττουν μονο τις γυναίκες;

    Recommended Posts

    Πόσο θεωρείτε εφικτό να πραγματοποιηθούν οι περισσότερες επιθυμίες που ειχαμε όταν τελειώναμε τις σπουδες και αρχίζαμε δουλεια, εάν παραλληλα εχουμε κσι οικογενεια; βγαζω εξω το θεμα των ιδιαιτεροτήτων της αγοράς εργασιας που ειναι διαφορετικός παράγοντας. 

     

    Αναφερομαι αποκλειστικα σε καταστασεις που εχουν σχεση με τη δημιουργία οικογενειας. Ακομα και πριν υπαρξει οικογενεια, δηλαδη την επιλογη μας να ακολουθήσουμε ενα επάγγελμα επειδη το ωραριο του ειναι συμβατοτερο με τα παιδια. Ή αποφασεις για το ποσο χρονο θα περναμε με τον σύντροφο μας, ακομα και πριν το γαμο (πχ αν θα κανουμε πραγματα σχετικα με τη δουλεια ή την επιμόρφωση μας που δεν ειναι ομως υποχρεωτικά, εις βάρος χρόνου με τον σύντροφο μας). Ή ακομα και αποφασεις που δεν ηταν απολύτως δικες μας αλλα τις πηραμε γιατι βλεπαμε αρνητισμό ή απροθυμία υποστήριξης. 

     

    Πιστεύετε οτι σε τετοιες καταστασεις καταλήγουν μονο οι γυναικες; Εγω εχω την αισθηση οτι υπαρχουν αντρες που το κανουν αλλα καθαρα συνειδητα, ενω οι γυναικες μπορει να το κανουν επειδη εστω και υποσυνείδητα ή ύπορρητα νιωθουν την πιεση να το κανουν, απο τον εαυτο τους, απο τις συνθηκες ή απο τους συζύγους. 

     

    Οσες εχετε βρεθει σε τετοιες καταστασεις, ακομα και σε απολυτα συνειδητές αποφασεις, πώς νιώθετε οταν βλεπετε οτι θα μπορούσατε να εχετε παρει εναν αλλο δρομο; Ποσο συμβατό εντέλει θα το θεωρούσατε με την οικογενεια σας; Πιστεύετε οτι θα επιτυγχάνονταν μονο με τη συνεργασια των συζυγων ή θα χρειαζοταν και εξωτερική βοηθεια; Και αν βλεπετε αλλα ατομα που απο την ιδια αφετηρία προχώρησαν περισδοτερο, με ή χωρις οικογενεια, πώς αισθάνεστε; 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ηταν μία εντελώς συνειδητή απόφαση να κάνω οικογένεια και να περάσω χρόνο με τα παιδιά η ίδια (αντί π.χ. μία εσωτερική νταντά πλήρους απασχόλησης) και ότι τα παιδιά δε θα στερηθούν δραστηριότητες και γενικά μία κανονικότητα. Η δουλειά που κάνω είναι σαφώς καλή από οικονομικης απόψεως, αλλά θα μπορούσε να ήταν πραγματικα πολύ καλύτερη και σε οικονομικές απολαβές και σε αναγνώριση αν δεν είχα θέσει περιορισμούς στον εαυτό μου: επιδιώκω ένα ωράριο όσο πιο κοντά στο 9-5 γίνεται σε μια δουλειά που οι "πετυχημένοι" έρχονται μετα τις 10 και φεύγουν νύχτα, δεν ακολουθώ για ποτό τα βράδια την σωστή "παρέα" (που θα προωθήσει και τον επόμενο για προαγωγή), δεν δέχομαι να κάνω ταξίδια πάνω από 2-3 μέρες, δεν προσφέρομαι να δουλέψω ΣΚ αν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Οπότε ξέρω ότι άνθρωποι με λιγότερα προσόντα που όμως έκαναν τα παραπάνω, τελικά θα προχωρήσουν πιο γρήγορα.

    Από την άλλη, σίγουρα κουράστηκα να κρατήσω έστω αυτό το επίπεδο, επιμένοντας στον ιδιωτικό τομέα και σε δουλειές με μεγάλη πίεση, γιατί θέλω να πιστεύω ότι όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν, έστω και στα 50, θα καλύψω τον χαμένο δρόμο εν μέρει, πιθανώς και περνώντας  από μία αργοπορημένη μετανάστευση για να καλυφθεί ο χαμένος χρόνος.

    Θα ήταν πολύ πιο εύκολη η ζωή μου αν είχα π.χ. δεχτεί μία θέση στο δημόσιο ή είχα ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα, που ήταν και οι δύο πιο συμβατές επιλογές με οικογενειακή ζωή, αλλά δε θα το άντεχα γιατί εκεί δεν έχει γυρισμό. Οπότε ούτε 100% την οικογενειακή ζωή όπως θα την ονειρευόμουν έχω, ούτε το 100% της αναγνώρισης που θα μπορούσα να έχω στη δουλειά μου έχω, αλλά μάλλον ένα συμβιβασμό, κυρίως στο δεύτερο, και πολύ κούραση. 

    Αν και ο άντρας μου δουλεύει πολύ περισσότερες ώρες, εν μέρει και εκείνος αν δεχόταν ταξίδια πολύμηνα εδώ κι εκεί π.χ., ή δουλειές όπου τύχει να είναι η επόμενη ευκαιρία, θα είχε καταφέρει κάτι πολύ καλύτερο. Αλλά θα μας έβλεπε κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ο άντρας μου συνειδητά πριν από χρόνια, πριν με γνωρίσει δλδ, αφησε καλη θεση με προοπτικές κ καλες συνθηκες σε πολυ σοβαρη ετςιρεια, οχι με απάνθρωπο ωραριο αλλα με ταξιδια εξω, με την προοπτικη σε βαθος χρονου να κανει οικογενεια εκτος Αθηνών. Προ κρισης ομως, δλδ με αλλους μισθους. Αλλα κ με το σχεδιο οποτε χρειαζεται περιστασιακά να κανει κ κατι αλλο για συμπληρωμα - ο κλαδος του δεν ειναι αμιγώς "καθηγητικός" κ του επιτρεπει ευελιξια κ ποικιλια δραστηριοτήτων. 

     

    Εγω δεν βρεθηκα προ κανενός διλήμματος γιατι οταν ξεκινησε η κριση οι επιλογες μου ηταν η εξης μια. Μονο την αμυδρη πιθανότητα καποτε στο μελλον ισως κ αν κλπ να προέκυπτε καποια σκαδημαϊκη θεση- δεν ειναι ασυνήθιστο να ξεκινησει κανεις απο την εκπαιδευση στον χωρο μου. Εξαλλου το επάγγελμα αφηνει χωρο και για ερευνητικά ενδιαφεροντα (αν εισαι θεωρητικός και δεν χρειάζεσαι εργαστηρια). Απλως χωρις να εχω επιγνωση ακριβως του τι σημαινει ελεύθερος χρονος οταν εχεις παιδι, ειχα καποιους στοχους οι οποίοι βασικα θα ηταν για την κάλυψη συναισθηματικών αναγκών, δλδ να συνεχισω ν ασχολουμαι με τα ενδιαφεροντα μου κ να εχω κ μια καποια αναγνωριση, την οποια δεν προσφερει το σχολείο, μην πω κ το δημοσιο γενικα. Με στοχο οπως λες ισως αργοτερα να κερδίσω λιγο απο το χαμενο έδαφος. Βεβαια οταν μενεις εξω απο τον χορο των δημοσιεύσεων κ των συνεδρίων (δεν μιλαω καν για τις διασυνδέσεις...), αυτα δεν ειναι εφικτά. Απλως εχω αναρωτηθεί αν καποια πραγματα θα ηταν αλλιως αν πχ ειχα βοηθεια απο γιαγιαδες. Θα αφηνα αραγε το μωρο με τη γιαγια καποιες ωρες για να γραψω ενα αρθρο ετσι για το κεφι μου; Ή για να παω να παρακολουθησω ενα συνεδριο για να μην ξεχάσουν εστω τη φατσα μου; Αυτα ειναι πραγματα που καποτε θεωρουσα δεδομενο οτι θα εκανα αν και τωρα δεν ειμαι σιγουρη. Μιλωντας για τη βρεφική-νηπιακά ηλικια τουλαχιστον. Σιγουρα ο αντρας μου δεν θα ενθουσιαζοταν με την ιδεα, σ´ αυτες τις ηλικίες τουλαχιστον. 

     

    Τελος παντων, δεν ειναι οτι μου ετυχε καποια προταση κ την απέρριψα λογω μωρου ή αποστασης. Πιο πολυ προβληματιζομαι γιατι -ντροπη μου- νομιζα οτι η αδεια ανατροφης ειναι λιγο διακοπες για τον γονιο που μενει σπίτι κ ειχα μεγαλεπήβολα σχεδια για τα διαβάσματα κ τα γραψίματα που θα εκανα, κ τα σκεφτομουν αυτα τις προαλλες που σε ρωτουσα πώς διαβαζεις στο σκοτάδι! Κι αναρωτιεμαι αν, οσο συνειδητα κι αν αποφασίζεις κατι, δεν σε τσιμπάει πού κ πού μια πικρία οταν μαθαινεις κατι για καποιον, οταν μιλας με εναν γνωστο απο τα παλια ή οταν βλεπεις την προκηρυξη μιας θεσης κ λες what if...?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ είμαι σε ένα επάγγελμα που ανά πάσα στιγμή, αν πω ότι αφιερώνω έξτρα ώρες, τόσο σε δουλειά, όσο και σε δημόσιες σχέσεις, διασυνδέσεις κλπ, μπορώ να "απογειωθώ" επαγγελματικά, να αυξηθούν πολύ οι απολαβές μου κλπ. Είναι όμως και ένα επάγγελμα που θέλει συνεχές κυνήγι και τρέξιμο εφ'όρου ζωής, όχι απλά μέχρι να "φτάσεις" κάπου.

     

    Επέλεξα συνειδητά να μην το κυνηγήσω τόσο πολύ, ειδικά όταν έκανα παιδιά έβαλα γερό φρένο και εκτός απροόπτου (οικονομική ανάγκη) δεν σκοπεύω να ξαναφορτσάρω. Έχω μεγάλη διαθεσιμότητα από γιαγιάδες για βοήθεια, ενώ αν ποτέ ήθελα να επικεντρωθώ περισσότερο στα επαγγελματικά, σίγουρα θα έπαιρνα εξωτερική βοήθεια, όσες συναδέλφους ξέρω πιο "επιτυχημένες", αυτό κάνουν. Άλλωστε κι εγώ η ίδια όταν γύρισα στην δουλειά μετά την άδεια μητρότητας (4,5 μήνες για το κάθε παιδί) αυτό έκανα, ΑΛΛΑ τώρα που τα παιδιά είναι μεγαλύτερα το θεωρώ ανεκτίμητο το ότι είμαι διαθέσιμη τα απογεύματα, ότι γυρίζω στο σπίτι μαζί με τα παιδιά και όχι μετά από αυτά, το ότι κανονίζω και διεκπεραιώνω η ίδια το φαγητό, την μελέτη, τις δραστηριότητες κλπ. Είμαι και πολύ ιδιωτικός άνθρωπος, η ιδέα του να λείπω εγώ και να είναι ένας τρίτος άνθρωπος στον χώρο μου δεν μου αρέσει καθόλου.

     

    Βέβαια όλα αυτά είναι σχετικά, εγώ αισθάνομαι τυχερή που γυρίζω στις 17.00 και θεωρώ ότι έχω φρενάρει στα επαγγελματικά, η κολλητή μου δουλεύει σε μια βασική μισθωτή θέση, γυρίζει στις 19.00 γιατί πολύ απλά αυτό είναι το ωράριο και έχει καταπιεί την ανάγκη για ιδιωτικότητα κλπ, γιατί το παιδί τί θα το κάνει, θα το αφήσει μόνο του στο σπίτι?

     

    @Έσπερος πάντως αυτά που σκέφτεσαι που ίσως θα ήθελες να κάνεις, προσωπικά δεν μου φαίνονται τόσο δύσκολα αφού το παιδί μεγαλώσει. Προσωπικά γνωρίζω πολλές κοπέλες που έβαλαν στον πάγο διδακτορικά τα πρώτα χρόνια της μητρότητας και τα ξαναέπιασαν στην σχολική ηλικία.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 9/12/2018 at 4:14 ΜΜ, Έσπερος είπε:

    Ο άντρας μου συνειδητά πριν από χρόνια, πριν με γνωρίσει δλδ, αφησε καλη θεση με προοπτικές κ καλες συνθηκες σε πολυ σοβαρη ετςιρεια, οχι με απάνθρωπο ωραριο αλλα με ταξιδια εξω, με την προοπτικη σε βαθος χρονου να κανει οικογενεια εκτος Αθηνών. Προ κρισης ομως, δλδ με αλλους μισθους. Αλλα κ με το σχεδιο οποτε χρειαζεται περιστασιακά να κανει κ κατι αλλο για συμπληρωμα - ο κλαδος του δεν ειναι αμιγώς "καθηγητικός" κ του επιτρεπει ευελιξια κ ποικιλια δραστηριοτήτων. 

     

    Εγω δεν βρεθηκα προ κανενός διλήμματος γιατι οταν ξεκινησε η κριση οι επιλογες μου ηταν η εξης μια. Μονο την αμυδρη πιθανότητα καποτε στο μελλον ισως κ αν κλπ να προέκυπτε καποια σκαδημαϊκη θεση- δεν ειναι ασυνήθιστο να ξεκινησει κανεις απο την εκπαιδευση στον χωρο μου. Εξαλλου το επάγγελμα αφηνει χωρο και για ερευνητικά ενδιαφεροντα (αν εισαι θεωρητικός και δεν χρειάζεσαι εργαστηρια). Απλως χωρις να εχω επιγνωση ακριβως του τι σημαινει ελεύθερος χρονος οταν εχεις παιδι, ειχα καποιους στοχους οι οποίοι βασικα θα ηταν για την κάλυψη συναισθηματικών αναγκών, δλδ να συνεχισω ν ασχολουμαι με τα ενδιαφεροντα μου κ να εχω κ μια καποια αναγνωριση, την οποια δεν προσφερει το σχολείο, μην πω κ το δημοσιο γενικα. Με στοχο οπως λες ισως αργοτερα να κερδίσω λιγο απο το χαμενο έδαφος. Βεβαια οταν μενεις εξω απο τον χορο των δημοσιεύσεων κ των συνεδρίων (δεν μιλαω καν για τις διασυνδέσεις...), αυτα δεν ειναι εφικτά. Απλως εχω αναρωτηθεί αν καποια πραγματα θα ηταν αλλιως αν πχ ειχα βοηθεια απο γιαγιαδες. Θα αφηνα αραγε το μωρο με τη γιαγια καποιες ωρες για να γραψω ενα αρθρο ετσι για το κεφι μου; Ή για να παω να παρακολουθησω ενα συνεδριο για να μην ξεχάσουν εστω τη φατσα μου; Αυτα ειναι πραγματα που καποτε θεωρουσα δεδομενο οτι θα εκανα αν και τωρα δεν ειμαι σιγουρη. Μιλωντας για τη βρεφική-νηπιακά ηλικια τουλαχιστον. Σιγουρα ο αντρας μου δεν θα ενθουσιαζοταν με την ιδεα, σ´ αυτες τις ηλικίες τουλαχιστον. 

     

    Τελος παντων, δεν ειναι οτι μου ετυχε καποια προταση κ την απέρριψα λογω μωρου ή αποστασης. Πιο πολυ προβληματιζομαι γιατι -ντροπη μου- νομιζα οτι η αδεια ανατροφης ειναι λιγο διακοπες για τον γονιο που μενει σπίτι κ ειχα μεγαλεπήβολα σχεδια για τα διαβάσματα κ τα γραψίματα που θα εκανα, κ τα σκεφτομουν αυτα τις προαλλες που σε ρωτουσα πώς διαβαζεις στο σκοτάδι! Κι αναρωτιεμαι αν, οσο συνειδητα κι αν αποφασίζεις κατι, δεν σε τσιμπάει πού κ πού μια πικρία οταν μαθαινεις κατι για καποιον, οταν μιλας με εναν γνωστο απο τα παλια ή οταν βλεπεις την προκηρυξη μιας θεσης κ λες what if...?

     

    Κοίτα, εμένα το ότι δεν υπήρξε γιαγιά, θεία κλπ να βοηθήσει σίγουρα μου στοίχισε, και στοίχισε και στον άντρα μου, και το χειρότερο μαζεύτηκε και μία τρελή κούραση, που τελικά αν κάτι στοιχίσει και το γάμο μας κάποια στιγμή, αυτό θα είναι, η πλήρης έλλειψη βοήθειας που άφησε απωθημένα πολλά σε βάθος χρόνου. Αν ήταν να ξαναπεράσω τα βρεφικά χρόνια από την αρχή, παίζει σίγουρα και να παρότρυνα τον άντρα μου να κάνει περισσότερα επαγγελματικά ταξίδια, γιατί του έχει μείνει μία απογοήτευση που βγήκε άσχημα με τα χρόνια, και θα είχα μάλλον κι εγώ πάρει κάποια ρίσκα παραπάνω. Αλλά δεν ήταν σίγουρα ο ένας χρόνος αυτός που έκανε τη διαφορά.

    Από την άλλη σκέφτομαι, ΟΚ, μας πόνεσε που δεν υπήρχε γιαγιά να βοηθήσει, κάπου αγχώθηκα και  παραπάνω, κάπου έχασα και ευκαιρίες, αλλά τι να κάνω τώρα; Δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα, έτσι τα έφερε η ζωή, άλλος έχει την τύχη να έχει γιαγιά, άλλος χρήματα, άλλος χρόνο, άλλος να γεννηθεί στο σωστό μέρος για να έχει ευκαιρίες, αν ήταν να πρέπει να είναι όλα τέλεια για να κάνουμε παιδιά, θα είχε εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος. Ας μην τα κάνουμε και όλα τέλεια, δεν πειράζει :) 

    Από την άλλη τελικά, νομίζω ό,τι και να κάνεις, πάντα θα αναρωτιέσαι τι μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά, μάλλον με το  χαρακτήρα έχει να κάνει αυτό. Μήπως έλειψες στο μωρό, μήπως εκείνη η babysitter που χρειάστηκες δεν ήταν καλή, μήπως ζορίστηκε ο άντρας σου που έμεινε 2 μέρες με το παιδί, μήπως έπρεπε να είχες κάνει εκείνη τη δημοσίευση, μήπως τελικά έπρεπε να είχες αφήσει τη δημοσίευση και το συνέδριο και να πας στην παιδική χαρά, όρεξη να έχεις να μετανιώνεις για το τι έκανες ή δεν έκανες, και αφορμές θα υπάρχουν ;) 

     

    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    21 ώρες πρίν, Deena είπε:

    @Έσπερος πάντως αυτά που σκέφτεσαι που ίσως θα ήθελες να κάνεις, προσωπικά δεν μου φαίνονται τόσο δύσκολα αφού το παιδί μεγαλώσει. Προσωπικά γνωρίζω πολλές κοπέλες που έβαλαν στον πάγο διδακτορικά τα πρώτα χρόνια της μητρότητας και τα ξαναέπιασαν στην σχολική ηλικία.

    Ναι, αυτο ειναι αληθεια. Απλως τοτε θα τα κανω τελειως για χομπι, εκτος αν κανω στροφή προς θέματα που θα με διευκολυνουν να γινω στέλεχος της εκπαιδευσης. Αυτη ειναι και η μονη ευκαιρια ανέλιξης που προσφερει η διυλεια μου. Τα κριτηρια ωστόσο και οι θεσεις αλλαζουν σχεδον με καθε κυβέρνηση, οποτε αν καποτε το αποφασίσω θα κρινω αναλογως πού θα κατευθύνω τα ενδιαφεροντα μου. 

     

    Αλλιως, αν αφησω -ή μαλλον τωρα που εχω αφησει- στην ακρη συνεδρια κ δημοσιευσεις, κ απεχω κ γεωγραφικά απο διαφορα πανεπιστήμια, εχω κλεισει την πορτα οριστικά σε οποιαδηποτε μικρη πιθανότητα μπορει να υπηρχε να συνεργαστώ εξ αποστασεως σε ενα ερευνητικό προγραμμα ή να διδάξω με συμβαση σε καποιο πανεπιστημιο, αν υπαρχει δυνατοτητα μετακινησης, οπως εχω ξανακανει προ παιδιου. Να αξιοποιηςω δηλαδη επι της ουςιας τις σπουδες μου και να εχουμε και περιςταςιακα συμπληρωματικό εισόδημα. Γιατι τα βιογραφικά των αλλων εμπλουτίζονται και νομιζω οτι ουτε ο ακαδημαϊκος χωρος δεχεται τετοια κενα μεταξυ διδακτορικού κ μελλοντικών δραστηριοτητων. 

     

    Η αληθεια ειναι οτι τρώγομαι λιγο με τη σκεψη, αν μεναμε στην Αθηνα που θα ήμουν αφενός στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων κ αφετέρου θα ειχα κοντα τη μητερα μου, θα έπεφτα αραγε με τα μουτρα στην ερευνα με οποιο κόστος για το παιδί κ την οικογένεια (όπως φανταζόμουν πιο μικρή χωρίς να υπολογίζω συνεπειες), ή θα το έκανα απλα σαν χομπι, οπως αλλες πανε στο γυμναστηριο πχ καποιες μερες την εβδομάδα; Γι αυτο αναρωτιεμαι πώς σκεφτονται αλλες γυναικες. Γιατί πιο νέα τα άκουγα αυτά κ εκνευριζομουν!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λιγο εκτος θεματος, πολλοι που εχουν βοηθεια γιαγιαδες μου εχουν πει οτι ενα απο τα πραγματα που επιβάρυναν πολυ τους γαμους τους, ηταν οι γιαγιαδες. :D 

     

    Ειναι επιβαρυντικό για την ψυχολογια μας να τρωγόμαστε. Αλλα ειναι ενοχλητικο και το στιλ της γενιας των γονιων μας, και τι πάθατε που γυρισατε στη δουλεια στις 40 μερες; και τι πάθατε που σας αφήναμε και πηγαιναμε σε συνεδρια; και τι πάθατε που φευγαμε μονοι μας διακοπες;;

    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε καμία περίπτωση δεν θεώρησα ποτέ ότι το παιδί «φρέναρε» την επαγγελματική μου εξέλιξη ή ότι επειδή είμαι γυναίκα αναγκάστηκα να κάνω λίγο πίσω. Ήταν συνειδητή επιλογή να κάνω παιδί και από την αρχή θεώρησα χρέος απέναντί του να του δώσω απόλυτη προτεραιότητα.

     

    Μακάρι, αν μπορούσα οικονομικά θα σταμάταγα τελείως για λίγα χρόνια την δουλειά μου ή θα μείωνα τις ημέρες εργασίας για να ασχοληθώ περισσότερο με το παιδί. Για μένα το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει κανείς στο παιδί του είναι η αφοσίωση και ο χρόνος του.

     

    Άλλωστε για όλα υπάρχει ο σωστός χρόνος. Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου διαβάζοντας, δίνοντας εξετάσεις, σπουδάζοντας και δουλεύοντας. Αν θελήσω αργότερα, όταν δηλαδή το παιδί έχει φτάσει σε μια κάποια ηλικία πχ 10 χρονών, που αρχίζει να αυτονομείται σε πολλά επίπεδα, μπορώ και τη δουλειά μου να την κυνηγήσω περισσότερο (έστω να μην φεύγω τρέχοντας όταν τελειώνει το ωράριο!) και να κάνω κάποιες σπουδές (αν και νομίζω…φτάνει πια!) ή να αρχίσω κάποιο χόμπι (αυτό μάλιστα!).

     

    Επίσης καλές είναι οι γιαγιάδες αλλά με μέτρο, όχι για νταντάδες πλήρους απασχόληση. Μετά οι παρεμβάσεις στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού και στη ζωή της οικογένειας είναι αυτονόητες και οδηγούν σε εντάσεις. Η βοήθειά τους έχει μεγάλο κόστος μερικές φορές.

     

    Στη δική μου περίπτωση είναι σωτήριο για την ψυχική μου υγεία και το γάμο μου που δεν μένω κοντά στους γονείς μου! Νομίζω Έσπερος το ίδιο ισχύει και για σένα!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν υπάρχει βοηθεια και είμαι ελεύθερος επαγγελματίας όποτε ζορίζομαι γιατί το γραφείο το έχω τις περισσότερες μερες κλειστό ακόμα. Από την κοινωνία η από την οικογένεια δεν έχω νοιώσει πίεση για τα επαγγελματικά, έχω νοιώσει από μένα, βλέπω μάνες στο δημόσιο και ζηλεύω. Θέλω 1,5 χρόνο άδεια και εγώ, θέλω επιδόματα και εγώ, θέλω μειωμένο ωράριο, γονικές άδειες κλπ και εγώ. Χωρίς βλακείες, στόχος μου πλέον είναι το δημόσιο. Η αδερφή μου δημόσιο πάει 8,30 σχολαει 2,30 η άλλη δίπλα πάει 7 χτυπάει κάρτα γυρνάει σπίτι ετοιμάζει παιδιά σκυλιά πάει 8. 1,30 πάει παίρνει το παιδί το πάει στην δουλειά όπου διαβάζουν μέχρι να χτυπήσει κάρτα στις 3, δεν εξυπηρετεί κοινό διότι «δεν έχουν σύστημα» ( μπουρδεσ) και γυρνάνε σπίτι. Άλλη περίπτωση πάει 8,30 - όταν κάνει εξωτ δουλειές σημαίνει πάει λαϊκή, φούρνο, σούπερ, καθαριστήριο, τράπεζα, ταχυδρομείο κατά τα αλλά κάθε φορά που την βλέπω «πολύ δουλειά, τρέχω». 2 φεύγει της χτυπάει άλλος την κάρτα. Προ λίγο καιρό είχε θέμα υγείας το ένα παιδί και ηταν στο νοσοκομείο, τυχαία μου ανέφερε ότι από τον ενάμιση μήνα, που ζήτημα να είχε πάει για δουλειά 10 μερες , της είχαν γράψει άδεια 9 μερες, ΕΝΝΕΑ μερες. 

    Αυτο το θέλω και εγώ,χεστηκα αν παιρνω λιγότερα (που όπως έχουν γίνει τα πράγματα δεν το νομίζω) οι συνθήκες είναι εξωπραγματικές. Εκτός πχ γονική άδεια Άνευ αποδοχών (κρατάς την θέση κανονικά) για κάποια χρόνια εκτός επιδομάτων που αναρωτιέμαι πρώτου τα κόψουν ποσά ήταν, αναφέρομαι στην ευχέρεια του πηγαινοέρχομαι όποτε θέλω και επειδή όλες έχουν παιδιά υπάρχει κατανόηση. Στο ελεύθερο επάγγελμα η στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι τραγικά διαφορετικά. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 11/12/2018 at 8:39 ΠΜ, Έσπερος είπε:

    Ναι, αυτο ειναι αληθεια. Απλως τοτε θα τα κανω τελειως για χομπι, εκτος αν κανω στροφή προς θέματα που θα με διευκολυνουν να γινω στέλεχος της εκπαιδευσης. Αυτη ειναι και η μονη ευκαιρια ανέλιξης που προσφερει η διυλεια μου. Τα κριτηρια ωστόσο και οι θεσεις αλλαζουν σχεδον με καθε κυβέρνηση, οποτε αν καποτε το αποφασίσω θα κρινω αναλογως πού θα κατευθύνω τα ενδιαφεροντα μου. 

     

    Αλλιως, αν αφησω -ή μαλλον τωρα που εχω αφησει- στην ακρη συνεδρια κ δημοσιευσεις, κ απεχω κ γεωγραφικά απο διαφορα πανεπιστήμια, εχω κλεισει την πορτα οριστικά σε οποιαδηποτε μικρη πιθανότητα μπορει να υπηρχε να συνεργαστώ εξ αποστασεως σε ενα ερευνητικό προγραμμα ή να διδάξω με συμβαση σε καποιο πανεπιστημιο, αν υπαρχει δυνατοτητα μετακινησης, οπως εχω ξανακανει προ παιδιου. Να αξιοποιηςω δηλαδη επι της ουςιας τις σπουδες μου και να εχουμε και περιςταςιακα συμπληρωματικό εισόδημα. Γιατι τα βιογραφικά των αλλων εμπλουτίζονται και νομιζω οτι ουτε ο ακαδημαϊκος χωρος δεχεται τετοια κενα μεταξυ διδακτορικού κ μελλοντικών δραστηριοτητων. 

     

    Η αληθεια ειναι οτι τρώγομαι λιγο με τη σκεψη, αν μεναμε στην Αθηνα που θα ήμουν αφενός στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων κ αφετέρου θα ειχα κοντα τη μητερα μου, θα έπεφτα αραγε με τα μουτρα στην ερευνα με οποιο κόστος για το παιδί κ την οικογένεια (όπως φανταζόμουν πιο μικρή χωρίς να υπολογίζω συνεπειες), ή θα το έκανα απλα σαν χομπι, οπως αλλες πανε στο γυμναστηριο πχ καποιες μερες την εβδομάδα; Γι αυτο αναρωτιεμαι πώς σκεφτονται αλλες γυναικες. Γιατί πιο νέα τα άκουγα αυτά κ εκνευριζομουν!

     

    Θα σου έλεγα πάντως να θυμάσαι ότι καταρχήν υπάρχει ζωή και μετά το παιδί (που δε θα είναι μικρό για πάντα) αλλά και ότι όσο πιο καλά μακροπρόθεσμα είναι οι γονείς, τόσο πιο καλά είναι και το παιδί. Ολα με μέτρο. Η όποια καριέρα δε θα πάθει κάτι αν μισό ή ένα χρόνο απλά κάθεσαι σπίτι και ασχολείσαι με το μωρό σου, οπότε για ένα τέτοιο διάστημα είναι παράλογο να το σκέφτεσαι σαν χαμένο χρόνο. Από την άλλη όμως, μη βρεθείς π.χ. να χάνεις ευκαιρίες για τις οποίες μετά θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο γιατί 5 ή 10 χρόνια αφιερώθηκες αποκλειστικά στο παιδί.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα