Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    Ήταν μία φάση που την περάσαμε και εμείς, ακολούθησα την συγκεκριμένη μέθοδο και με τον καιρό είδα αποτελέσματα. 

    Βέβαια για να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο πρέπει και εμείς οι γονείς να έχουμε πάντα την ίδια ηρεμία και συνέπεια στις αντιδράσεις μας, αυτό θα έλεγα πως είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, αν κατακτήσεις αυτό μετά γίνεται πιο εύκολο.  Δεν μιλάω ως ειδικός αλλά από την εμπειρία μου ως μητέρα.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μου πρότειναν το συγκεκριμένο άρθρο γιατί πρόσφατα ξεκίνησαν τα βίαια ξεσπάσματα από την κόρη μου (3,5 ετών). Είναι ήσυχο και συνεργάσιμο παιδί και ποτέ μα ποτέ δεν έχει χτυπήσει άλλον  (αντιθέτως τις έχει φάει η καημένη άθελά της). Στο σπίτι επίσης επικρατεί ήρεμο κλίμα και δεν υπάρχει η έννοια "ας φάει και καμιά στον πωπό". Από την άλλη εγώ είμαι υπερεύαίσθητη σε σχέση με τη βία, και η αλήθεια είναι ότι όταν ξεσπάει έτσι σοκάρομαι και δεν μπορώ να αντιδράσω νηφάλια. Όταν ήταν μικρότερη και  μας χτυπούσε, φυσικά δεν την αφήναμε, της μπλοκάραμε τα χέρια και της λέγαμε ότι δε χτυπάμε, βέβαια τότε ήταν άθελά της. Τώρα βλέπω ότι υπάρχει λόγος πίσω από το ξέσπασμα (σε εμάς είναι συνήθως κούραση ή συναισθηματικό έλλειμα) και αυτό με βοηθά να το αντιμετωπίσω ήρεμα. 

    Η καλύτερη συμβουλή για εμένα ήταν να απομακρυνθώ, να πάρω το χρόνο μου και να ηρεμήσω. 

    • Μου αρέσει 2

    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πολύ ωραίο θέμα. Το έχω κ εγώ αντιμετωπίσει παλαιότερα με τον μικρό μου γιο,  ίσως κ τώρα κάποιες φορές αλλά, πλέον, αραιά και που. Χωρίς να το έχω διαβάσει καταλάβαινα τότε ότι οι φωνές κ η τιμωρία δεν θα με έβγαζαν πουθενά γιατί το παιδί θα αντιδρούσε χειρότερα. Οπότε απλώς προσπαθούσα να είμαι ήρεμη,  κ το αποτέλεσμα ? 10 λεπτά αργότερα ερχόταν το παιδί, με αγκάλιαζε και μου έλεγε "σε αγαπώ πολύ". 

    Βέβαια αυτό δεν σήμαινε ότι δεν το ξανάκανε, έχω φάει πολύ ξύλο :), αλλά τουλάχιστον κατάφερα την σταδιακή αραίωση των εκρήξεων αυτών (ενώ παλαιότερα σχεδόν κάθε μέρα είχαμε εκρήξεις με χειρονομίες εναντίον μου, τώρα είμαστε στο 1 φορά στους 3 μήνες περίπου, θεωρώ ότι θα εξαλειφθεί εντελώς κάποια στιγμή). Κ σίγουρα μετράει κ η ωρίμανση του παιδιού. Αλλιώς το καταλαβαίνει ένα παιδί 2 ετών,  αλλιώς ένα παιδί 5 ετών. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πολύ ωραίο αυτό που ανέβασες κ εμάς ο γιος μου περίπου 3 χρόνων μας χτυπάει φεύγω κ εγώ για να αφήσω κ τους δύο μας να ηρεμησουμε .αλλά όταν γυρίσω κ τον πάρω αγκαλίτσα του δώσω φιλάκι κ ξεκινήσω να του λέω πως όταν χτυπάμε τους άλλους πονάει κτλπ αρχίζει πάλι κ με χτυπάει χμμ θέλει μάλλον χρόνο για να το καταλάβει..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    49 minutes ago, xaroumenh mama said:

    Πολύ ωραίο αυτό που ανέβασες κ εμάς ο γιος μου περίπου 3 χρόνων μας χτυπάει φεύγω κ εγώ για να αφήσω κ τους δύο μας να ηρεμησουμε .αλλά όταν γυρίσω κ τον πάρω αγκαλίτσα του δώσω φιλάκι κ ξεκινήσω να του λέω πως όταν χτυπάμε τους άλλους πονάει κτλπ αρχίζει πάλι κ με χτυπάει χμμ θέλει μάλλον χρόνο για να το καταλάβει..

    Θέλει χρόνο και φυσικά θέλει επανάληψη, εγώ πέρασα μήνες που έκανα τέτοια προσπάθεια. Σκέψου όμως πως ένα παιδί στα τρία είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί όλο αυτό, εγώ συνειδητοποίησα πως του ήταν δύσκολο να καταλάβει πως η συγκεκριμένη πράξη  δεν είναι σωστή και πρέπει να την  σταματήσει αφού εκείνος νιώθει καλά κάνοντας τη.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διάβασα πολλές φορές τον διάλογο στο κείμενο και τελικά καταλήγω ότι όσο σημαντικός είναι ο χρόνος που χρειαζόμαστε για να ηρεμήσουμε, άλλο τόσο σημαντικό είναι και το υπόλοιπο κομμάτι αν θέλουμε να βοηθήσουμε το παιδί να μάθει να ρυθμίζει τις αντιδράσεις του. Όπως το βλέπω εγώ είναι φάσεις

    Φάση 1: Έξαρση, όπου το παιδί ξεσπά με σωματική βία

    Φάση 2: Μένουμε μακρύα μέχρι να ηρεμήσουμε

    Φάση 3: Αφού ηρεμήσουμε, το πλησιάζουμε τόσο όσο να μη μπορεί να μας χτυπήσει. Έτσι δίνουμε χώρο για λεκτική βία. Το παιδί είναι ακόμα θυμωμένο. Αν μας ξαναχτυπήσει πάμε στο προηγούμενο βήμα.

    Φάση 4: Αναγνωρίζουμε και αποδεχόμαστε το λόγο για τον οποίο είναι θυμωμένο. Του δίνουμε χρόνο να εκφράσει με λέξεις το θυμό του, επιβεβαιώνοντας του ότι είμαστε δίπλα του.

    Φάση 5: Μόνο και αφού ηρεμήσει το παδί, του μιλάμε για το πόσο πονέσαμε και για το πως μπορούμε να του δείξουμε τρόπους να το ξεπερνά χωρίς να χτυπάει.

     

    Φυσικά είναι άλλο 2, άλλο 3 και άλλο 5 ετών! 

    • Μου αρέσει 4

    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    2 ώρες πρίν, kotsifikos είπε:

    Θέλει χρόνο και φυσικά θέλει επανάληψη, εγώ πέρασα μήνες που έκανα τέτοια προσπάθεια. Σκέψου όμως πως ένα παιδί στα τρία είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί όλο αυτό, εγώ συνειδητοποίησα πως του ήταν δύσκολο να καταλάβει πως η συγκεκριμένη πράξη  δεν είναι σωστή και πρέπει να την  σταματήσει αφού εκείνος νιώθει καλά κάνοντας τη.

    Το ξέρω ότι χρειαζεται χρόνο κ το κατάλαβενω κ είμαι πάντα δίπλα του ..!!! Απέκτησε κ αδερφάκι πριν 5 μήνες περίπου κ του είναι δύσκολο ακόμα να το δεχτεί αφού άλλαξε όλος ο κόσμος του , αλλά ώρες και φορές νιώθω πως είναι αρκετά συνηδητοποιημενος σε ότι κάνει κ ξεκάθαρος ..πχ μια μέρα που ειμουν με το μωρό κ παίζαμε όλοι μαζί αρχισε να με χτυπάει φεύγω εγώ μετά πήγε ο άντρας μου κ λέει ο μικρός έφυγε η μαμά γιατί τη πόνεσα , ,πονάω τη μαμά το μωρό φταίει .!!!

    Θα ακολουθήσω κατά γράμμα τη σειρά έτσι όπως τη γράφει η vtgian  μήπως αλλάξει συμπεριφορά ..!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πολύ όμορφο κείμενο!

    Αναφέρεται σε εξάχρονο παιδί και σε τυπικά ξεσπάσματα αυτής της ηλικίας.

     

    Σε ένα δίχρονο ή τρίχρονο δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή ακριβώς τη συζήτηση γιατί δεν μπορεί ακόμη να αιτιολογήσει τις πράξεις του ή να έχει τόση συνείδηση των συναισθημάτων του. Σε αυτές τις ηλικίες θέλει περισσότερη προσπάθεια από μέρους μας, να αναλύσουμε εμείς αυτά που θα ήθελε να πει το παιδί. Έτσι θα μάθει να εκφράζεται με λέξεις και όχι με βία. Το βλέπω κι εγώ με το τρίχρονο. Το να πεις "αυτή η πράξη δεν είναι καλή" δεν του αρκεί. Θα το ξανακάνει όταν θα έχει έκρηξη θυμού. Πρέπει εσύ να αναλύσεις τα συναισθήματά του και να του προτείνεις εναλλακτικό τρόπο έκφρασης τους.

     

    Όποιος και να είναι ο χαρακτήρας των παιδιών μας, είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, να μπορούν να τα εκφράσουν, να ανακαλύψουν τις αιτίες τους αλλά και τις συνέπειές τους.

     

    Προσωπικά, με τον εξάχρονο γιο μου εφαρμόζω περίπου αυτή τη μέθοδο όταν καταφέρνω να μένω ψύχραιμη (δεν χρησιμοποιεί σωματική βία, παρά μόνο στον αδερφό του καμιά φορά, αλλά έχει ανάλογα ξεσπάσματα). Πλέον υπάρχουν και στιγμές που δεν χρειάζεται να του πω τίποτα εγώ, τα λέει μόνος του και μετά από λίγο ηρεμεί. Και πάλι όμως, θεωρώ σημαντικό να καθίσουμε να μιλήσουμε όταν ηρεμήσει ώστε να είμαι σίγουρη ότι δεν του έμεινε κάποιο παράπονο ή κάποια αμφιβολία.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η κόρη μου ξεκίνησε να σηκώνει χέρι (συμβολικό χτύπημα και όχι επίπονο) πριν τα δύο. Το έκανε και το κάνει ακόμη, σε οποιαδήποτε στιγμή, για οποιαδήποτε άρνηση νομίζει ότι θα λάβει ως απάντηση ή όντως ακούει. Το κάνει όμως και με το που ξυπνάει το πρωί κλωτσώντας όποιον βρει και όπως μπορεί και γενικά έχει αρχίσει να γίνεται πολύ συχνό: για κάθε τι που μπορεί να νομίζει ότι δεν θα έχει θετική απάντηση. Το κάνει σε όλους ανεξεραίτως, παππούδες γιαγιάδες, θείους/ες, γονείς κ.α. . Οχι όμως σε παιδιά, κυρίως γιατί είναι πολύ επιφυλλακτική να πλησιάσει άλλα παιδιά και συνήθως, αυτά έρχονται κοντά της κι όχι το αντίθετο. Οπότε, είναι μια συμπεριφορά αποδοκιμασίας προς τους ενήλικες που συναναστρέφεται. Επίσης μιλάει εξαιρετικά καλά και δεν έχουμε πρόβλημα συννενόησης ή αντίληψης, του τί λέει ή τί της λέμε.

     

    Το κείμενο το διάβασα αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το βρω χρήσιμο για την ηλικία της. Τον πρώτο καιρό που το έκανε, το άφηνα να περάσει, απλά λέγοντας ότι δεν χτυπάμε όταν το έκανε εμφατικά και δεν έδινα παραπάνω προέκταση στο θέμα. Αργότερα άρχισα να την παίρνω κοντά μου (πχ. το έκανε προς τη γιαγιά) και να της μιλάω. Να της λέω ότι όταν θέλεις "αυτό", να λές θέλω "αυτό"- όχι να χτυπάς κτλ κτλ. Πρόσφατα άρχισα να της εξηγώ ότι δεν ξέρουμε τί σκέφτεται μέσα στο κεφάλι της, μιας και θυμώνει στιγμιαία απλά και μόνο επειδή δεν έπιασε ο μπαμπάς της με την πρώτη, το παιχνίδι που θέλει να παίξουμε ή κάτι ανάλογης βαύτητας. 

     

    Πλέον έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι όμως, γιατί ναι μεν οι χειρονομίες δεν είναι ούτε για πλάκα επίπονες, αλλά είναι συχνότατες και έχουμε καταλήξει να αιφνιδιαζόμαστε ανά πάσα στιγμή, στα καλά καθούμενα, εκεί που παίζουμε και μιλάμε όμορφα σε ήρεμο τόνο και ευχάριστο για όλους, να μας έρχεται ένα χέρι στα μούτρα! Οταν τη ρωτάω γιατί το κάνει, δεν δίνει καμία απάντηση. Αισθάνομαι ότι δεν είναι σε θέση να μου εκτιμήσει γιατί το έκανε. Στην επόμενη πρόταση της λέω: "εγώ χτυπάω;" μου απαντάει " όχι". Το ίδιο τη ρωτάω για το μπαμπά ή τον παππού ή κάποιον άλλο. Απαντά όχι σε όλα, αφού το σκεφτεί πρώτα (χωρίς να εκβιάζω μια απάντηση) και μετά της λέω άρα ούτε κι εσύ θα χτυπάς. Μου λέει συνήθως μετά "δεν θα χτυπάω" ή αλλάζει θέμα και λέει κάτι άσχετο. Αλλά επαναλαμβάνεται την επόμενη στιγμή. Της έχει γίνει πρώτη αντίδραση πια.

     

    Καμία συμβουλή; Περνάει με το χρόνο; Κι αν περνάει όσο μεγαλώνει το παιδί, πρέπει να το αφήνω να περάσει απαρατήρητο ή να σταματάω κάθε στιγμή και λεπτό και να της λέω όσα πρέπει να ακούσει; Εχω την αίσθηση ότι αν κάθε φορά, το επισημαίνω, θα του δώσω τεράστιες διαστάσεις μιας και συμβαίνει συνεχώς. 

     

    Και το άλλο ερώτημα: είναι δεδομένο ότι θα θυμώνει με αυτή τη συχνότητα και αυτή την αιτιότητα: "μου αρνείσαι κάτι ή νομίζω ότι μου αρνείσαι"; Πρέπει να είναι αποδεκτός ο θυμός, no matter what; 

     

    Την καλημέρα μου και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Δεν το διαβασα ολο το κειμενο. 

    Εγω βλεπω μια μαμα, τελειως χειριστικη που προσπαθει να κατευθυνει τα συναισθηματα του παιδιου. 

    Ο Θυμος του παιδιου ειναι απολυτα φυσιολογικος, αλλα λαθος η αντιδραση.  Για να φτασει σε αυτο το σημειο ενα  παιδι σημαινει οτι  δεν εχει αλλη διεξοδο το παιδι και υπευθυνη γιαυτο ειναι η μητερα, που θελει για μια αλλη φορα  να του επιβληθει.    Νιωθει  εγκλωβισμενο και καταπιεσμενο. Και τα παιδια νιωθουν τελειως καταπιεσμενα οταν προσπαθουμε να τα χειραγωγησουμε, να μην τα αφησουμε ελευθερα να εκφραστουν. 

     

    Δεν συμφωνω με αυτο το τροπο. Η μαμα δειχνει τελειως ψευτικη και υποκρινεται.  Δεν δειχνει στο παιδι τα πραγματικα της συναισθηματα  και αυτο  εξοργιζει και μπερδευει ενα παιδι ακομα περισσοτερο. 

    Μια τετοια συμπεριφορα και αντιδραση της μητερας σιγουρα ωθει τα παιδια σε ακραιες καταστασεις και δημιουργει καταπιεσμενα παιδια. 

     

    Ο Θυμος ειναι ενα συνασθημα απολυτο φυσιολογικο και για μια μητερα. 

    Και εαν η μητερα προσπαθει να κρυψει το θυμο της, υποκρινοντας οτι ειναι ηρεμη, το μηνυμα που περνα στο παιδι ειναι οτι ειναι ενα συναισθημα που πρεπει να ντρεπομαστε για αυτο και να  μην το δειχνουμε.

     

     

    Υ.Γ. ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ που εχει παραθεσει η vtgian

     

     

     

    Επεξεργάστηκαν by ΛΕΜΟΝΙΑ2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 8 λεπτά , ΛΕΜΟΝΙΑ2 είπε:

    Δεν το διαβασα ολο το κειμενο. 

    Εγω βλεπω μια μαμα, τελειως χειριστικη που προσπαθει να κατευθυνει τα συναισθηματα του παιδιου. 

    Ο Θυμος του παιδιου ειναι απολυτα φυσιολογικος, αλλα λαθος η αντιδραση.  Για να φτασει σε αυτο το σημειο ενα  παιδι σημαινει οτι  δεν εχει αλλη διεξοδο το παιδι και υπευθυνη γιαυτο ειναι η μητερα, που θελει για μια αλλη φορα  να του επιβληθει.    Νιωθει  εγκλωβισμενο και καταπιεσμενο. Και τα παιδια νιωθουν τελειως καταπιεσμενα οταν προσπαθουμε να τα χειραγωγησουμε, να μην τα αφησουμε ελευθερα να εκφραστουν. 

     

    Δεν συμφωνω με αυτο το τροπο. Η μαμα δειχνει τελειως ψευτικη και υποκρινεται.  Δεν δειχνει στο παιδι τα πραγματικα της συναισθηματα  και αυτο  εξοργιζει και μπερδευει ενα παιδι ακομα περισσοτερο. 

    Μια τετοια συμπεριφορα  σιγουρα ωθει τα παιδια σε ακραιες καταστασεις και δημιουργει καταπιεσμενα παιδια. 

     

     

     

     

     

     

    Θες να εξηγήσεις τι εννοείς; Δλδ πως θα έπρεπε να αντιδρά η μαμά σε μια τέτοια περίπτωση; Δε μιλάω ειρωνικά, μου προκάλεσε απλα εντύπωση η τόσο απόλυτη απάντηση σου κ άρχισα να σκέφτομαι μήπως τα παιδιά εισπράττουν λανθασμένα αντιδράσεις μας που εμείς τις σκεφτόμαστε κ τις δουλεύουμε συνέχεια στο κεφάλι μας κ τελικά έχουν το αντιθετο αποτέλεσμα. Που το βασίζεις αυτό που λες κ πως το κατάλαβες από τα λεγόμενα της @kine; Κ πάλι θα πω ότι δεν είναι εριστικη η ερώτηση μου είναι ειλικρινής απορία 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτα που εγραψα αναφερονται στο αρχικο κειμενο και οχι στην kine

     

    Η απαντηση μου ειναι απολυτη γιατι εχω δει τις αντιδρασεις των παιδιων μου σε τετοιες χειριστικες συμπεριφορες, δικη μου και των αλλων. Μακροπροθεσμα  τους κανει κακο γιατι νιωθουν καταπιεσμενα, μαζευουν μεσα τους μεγαλυτερο θυμο και εχουν πιο εντονα ξεσπασματα.

     

    Τι να κανουμε? 

    Η αποψη μου ειναι να προσπαθουμε να βαλουμε τον εαυτο μας στη θεση τους, να ανατρεξουμε στα παιδιακα μας χρονια  ωστε να καταλαβουμε πως νιωθουν αυτα εκεινη την στιγμη.  Πρεπει να βλεπουμε  τα βαθυτερα αιτια και οχι να επικεντρωνομαστε στην αντιδραση.  Εξαλλου ενα παιδι το μεσο που εχει για να αντιδρασει ειναι το χερι. Ειδικα στις ηλικιες των 2. Οσο  καλα και να μιλαει δεν μπορει να αντιστρεψει τα δικα μας  επιχειρηματα  και να γινει ενας διαλογος με ισους ορους. Αυτο το παιδι το αντιλαμβανεται και αντιδρα ετσι κυριως με τους μεγαλους. Οχι με τους συνομιλικους.

     

     

    Γενικα δεν πρεπει να αθετουμε τις υποσχεσεις μας, να ειμαστε συνεπεις, να καταλαβαινουμε οτι το παιχινιδι και η επισκεψη σε ενα φιλο του παιδιου μας για αυτο ειναι κατι σημαντικο και να μην το υποτιμαμε. Στο παραδειγμα το λαθος ξεκιναει απο την μητερα που δεν τηρησε την υποσχεση της. Να μην υποτιμαμε  τα συνασθηματα των παιδιων και τις επιθυμιες τους , που οσο και να λεμε οτι δεν το κανουμε πιστευω οτι ολοι οι γονεις λιγο πολυ το κανουν. 

    Περισσοτερη κατανοηση στο παιδι. Μεγαλυτερη επικοινωνια. 

     

    Τι κανω με την κορη μου που χτυπαει??   Απλα φευγω εκεινη την ωρα και προσπαθω να καταλαβω τι λαθος συμπεριφορα ειχα και της προκαλεσα τοσο θυμο. Δεν ξερω εαν κανω το σωστο. Σε βαθος χρονου θα φανει! :) 

    Γενικως πιστευω οτι για  ολες τις συμπεριφορες των παιδιων, ευθυνομαστε εμεις. Ειτε προκαλωντας με το λαθος τροπο μας ειτε αντιγραφοντας τα παιδια εμας.  

    Επεξεργάστηκαν by ΛΕΜΟΝΙΑ2
    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @kine πόσο είναι η κόρη σου??

    Ένα παιδάκι στην ηλικία 2-3 ακόμα και 4, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί είναι λάθος το να χτυπάει, καταλαβαίνει πως δεν πρέπει να το κάνει όμως δεν μπορεί να καταλάβει γιατί εσένα σε ενοχλεί, εφόσον αυτό νιώθει ωραία με αυτό που κάνει, και αυτό είναι που πρέπει να δουλέψει ο γονέας. Ναι με τον χρόνο περνάει, εσύ θα πρέπει να έχεις μία σταθερή και ήρεμη αντίδραση σε όλο αυτό, και σιγά σιγά θα βοηθήσεις και το παιδί να το δουλέψει αυτό.. περνάει. Εμάς ξεκίνησε εκεί πριν τα δύο και σταμάτησε τώρα που έκλεισε τα τρία.

     

     

    @ΛΕΜΟΝΙΑ2 δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς. Η εκάστοτε μητέρα δεν θεωρείται ψεύτικη όταν κρύβει τον θυμό της, εννοείται πως είναι απόλυτα υγιές το να θυμώνεις, απλά η μητέρα πρέπει να είναι φωνή της λογικής σε μία τέτοια κρίση. Αλοίμονο να την ώρα που το παιδί μας αντιδρούσε έτσι αρχίζαμε και εμείς να φωνάζουμε επειδή έχουμε θυμώσει. Η μητέρα σέβεται το συναίσθημα του παιδιού και κυρίως το κατανοεί, και το δέχεται, αυτή είναι η υγιής αντίδραση σε μία τέτοια κατάσταση. Αν πχ υψώσουμε την φωνή μας την στιγμή που έχουμε νεύρα ή που έχουμε θυμώσει με κάτι, το ίδιο θα προσπαθήσει να κάνει και το παιδί μεγαλώνοντας. Δεν καταλαβαίνω απο που προκύπτει πως όταν ένα παιδί ελέγχει με νηφάλιο τρόπο τα νεύρα του τον θυμό την απογοήτευση του  καταπιέζεται. Άλλο το να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να εκφράζονται και να κατανοούν τα συναισθήματα τους και άλλο το να τα αφήνουμε στον θυμό τους να ξεσπούν με τρόπο που δεν ωφελεί σε τίποτα, απλά για να ξεσπάσει, γιατί το να χτυπάει την στιγμή που έχει νεύρα ποτέ δεν θα το ωφελήσει σε τίποτα, αντιθέτως μόνο κακό μπορεί να του κάνει.

     

     

    Επεξεργάστηκαν by kotsifikos
    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αρχικά το κείμενο αναφέρεται σε νήπια και γι'αυτό το έβαλα στην κατηγορία από 4 ετών και πάνω. Είναι εντελώς διαφορετική η αντίληψη ενός δίχρονου, ο συντονισμός των άκρων του, η λογική διεργασία, από ότι σε ένα παιδί 4, 5 ή 6 ετών. Ας συμφωνήσουμε λοιπόν αρχικά ότι το παραπάνω ίσως δεν έχει λογική να εφαρμοστεί σε ένα δίχρονο.

     

     @ΛΕΜΟΝΙΑ2 ειλικρινά δεν ξέρω πως μπορεί να είναι κάποιος τόσο κάθετος, ειδικά αν δεν έχει διαβάσει ολόκληρο ένα κείμενο. Και βασικά μου κάνει εντύπωση, γιατί αυτά που γράφεις δεν είναι σε γενικές γραμμές αντίθετα με αυτά που λέει το άρθρο. Αλλά σίγουρα το άρθρο δε μιλάει για δίχρονο. Το άρθρο δείχνει μια μαμά που μπορεί να δεί πέρα από τη αντίδραση (βία), μπορεί να μπει στη θέση του παιδιού, που κατανοεί για ποιο λόγο αντιδρά με αυτόν τον τρόπο το παιδί της και αναγνωρίζει τα συναισθήματά του και ότι αυτό που συμβαίνει για το παιδί είναι άδικο. Και ότι όλο αυτό είναι εφικτό αν επικρατήσει η λογική στο μυαλό της μαμάς και δεν γίνει απλά ερμαιο των δικών της απωθημένων συναισθημάτων. Δεν είδα πουθενά να λέει ότι είναι αποδεκτό να αθετούμε την υπόσχεσή μας, ωστόσο αυτό είναι κάτι που κάποιες φορές συμβαίνει. Η μαμα αναγνωρίζει ότι το παιδί δεν είναι ικανό να κρίνει γιατί τη δεδομένη φορά είναι πιο σημαντικό να πάνε στη γιαγιά του - δεν το κάνει όμως απλά γιατί τα δικά της θέλω είναι πιο σημαντικά, το κάνει για υπάρχει ανάγκη. Ένας ενήλικας θα καταλάβαινε την αναγκαιότητα  να "χάσει" κάτι, γιατι κάτι άλλο είναι πιο σημαντικό, ακόμα και αν δεν αφορά τον ίδιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι μια ικανότητα που το παιδί δεν έχει κατακτήσει ακόμα και ότι το παιδί το αισθάνεται ως αδικία.

     

    Επίσης πουθενά δεν λέει ότι ο θυμός δεν είναι θεμιτό συναίσθημα. Είναι κατανοητό και αποδεκτό. Η βία όμως, σαν εκτόνωση του θυμού, δεν είναι αποδεκτή (αν τουλάχιστον θέλουμε ενήλικες που όταν θυμώνουν έχουν την ικανότητα να κοντρολάρουν το θυμό τους και να μην πλακώνουν στο ξύλο όποιον τους θυμώσει) και νομίζω ότι είναι απολύτως θεμιτό να δείχνουμε στο παιδί τα προσωπικά μας όρια. Η οποιαδήποτε μαμά θα έπρεπε να είναι σε θέση να καταλαβαίνει ότι το βίαιο ξέσπασμα είναι πιο εύκολο σε ένα νήπιο, προσφέρει άμεση ανακούφιση και εκτόνωση, ωστόσο όταν το παιδί θυμώνει ο στόχος δεν είναι να εκτονώσει με όποιον τρόπο το θυμό του αλλά να κάνει αυτόν τον θυμό διαχειρίσιμο.

     

     

    Όταν με χτυπάει η κόρη μου, πρωτίστως πονάω. Δε θυμώνω ή εξοργίζομαι, πονάω. Δεν φτάνω να θυμώσω που με χτύπησε, όταν κατανοώ και αποδέχομαι τι ήταν αυτό που έκανε το παιδί μου να θυμώσει και γιατί του είναι ευκολότερο να χτυπήσει.  Έτσι, παραμένω ήρεμη χωρίς να πρέπει να το προσπαθήσω. Ούσα ήρεμη, μπορώ να του αφιερώσω όσο χρόνο χρειάζεται για νιώσει τον θυμό του, να τον εκφράσει μη βίαια και να έχουμε ένα παραγωγικό αποτέλεσμα με απόλυτο σεβασμό για τα θέλω και των δύο. 

    Όπως το βλέπω εγώ, αν ένας γονέας δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που κάνει το παιδί του να αντιδρά έτσι, τότε

    Α) είτε αφήνει τον δικό του ενήλικο θυμό να τον κατακλύσει και ξεσπά εκφράζοντας τον (όμως δεν βλέπω πως αυτός ο τρόπος βοηθά και αποδέχεται το συναίσθημα του παιδιού)

    β)είτε απλά προσποιείται ότι είναι ήρεμος ενώ το μόνο που θέλει είναι να αλλάξει το παιδί την συμπεριφορά του. Σε αυτή την περίπτωσηείμαι σίγουρη ότι οι χειρισμοί του ενήλικα είναι ψεύτικοι και χειριστικοί και είμαι επίσης σίγουρη ότι το παιδί δε νιώθει την αποδοχή του γονεά.

     

    Από το άρθρο διαφαίνεται ότι είναι αναγκαίο να δώσουμε στο παιδί τον χρόνο να εκφραστεί και ότι είναι ουσιαστικό να καταλάβει ότι μας ενδιαφέρει τι νιώθει καθώς και ότι ακόμα και τα αρνητικά συναισθήματά είναι αποδεκτά. Δεν είδα κατεύθυνση ούτε χειρισμό, αντιθέτως είδα σεβασμό ως προς το παιδί. 

    • Μου αρέσει 2

    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    9 ώρες πρίν, kine είπε:

    Η κόρη μου ξεκίνησε να σηκώνει χέρι (συμβολικό χτύπημα και όχι επίπονο) πριν τα δύο. Το έκανε και το κάνει ακόμη, σε οποιαδήποτε στιγμή, για οποιαδήποτε άρνηση νομίζει ότι θα λάβει ως απάντηση ή όντως ακούει. Το κάνει όμως και με το που ξυπνάει το πρωί κλωτσώντας όποιον βρει και όπως μπορεί και γενικά έχει αρχίσει να γίνεται πολύ συχνό: για κάθε τι που μπορεί να νομίζει ότι δεν θα έχει θετική απάντηση. Το κάνει σε όλους ανεξεραίτως, παππούδες γιαγιάδες, θείους/ες, γονείς κ.α. . Οχι όμως σε παιδιά, κυρίως γιατί είναι πολύ επιφυλλακτική να πλησιάσει άλλα παιδιά και συνήθως, αυτά έρχονται κοντά της κι όχι το αντίθετο. Οπότε, είναι μια συμπεριφορά αποδοκιμασίας προς τους ενήλικες που συναναστρέφεται. Επίσης μιλάει εξαιρετικά καλά και δεν έχουμε πρόβλημα συννενόησης ή αντίληψης, του τί λέει ή τί της λέμε.

     

    Το κείμενο το διάβασα αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το βρω χρήσιμο για την ηλικία της. Τον πρώτο καιρό που το έκανε, το άφηνα να περάσει, απλά λέγοντας ότι δεν χτυπάμε όταν το έκανε εμφατικά και δεν έδινα παραπάνω προέκταση στο θέμα. Αργότερα άρχισα να την παίρνω κοντά μου (πχ. το έκανε προς τη γιαγιά) και να της μιλάω. Να της λέω ότι όταν θέλεις "αυτό", να λές θέλω "αυτό"- όχι να χτυπάς κτλ κτλ. Πρόσφατα άρχισα να της εξηγώ ότι δεν ξέρουμε τί σκέφτεται μέσα στο κεφάλι της, μιας και θυμώνει στιγμιαία απλά και μόνο επειδή δεν έπιασε ο μπαμπάς της με την πρώτη, το παιχνίδι που θέλει να παίξουμε ή κάτι ανάλογης βαύτητας. 

     

    Πλέον έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι όμως, γιατί ναι μεν οι χειρονομίες δεν είναι ούτε για πλάκα επίπονες, αλλά είναι συχνότατες και έχουμε καταλήξει να αιφνιδιαζόμαστε ανά πάσα στιγμή, στα καλά καθούμενα, εκεί που παίζουμε και μιλάμε όμορφα σε ήρεμο τόνο και ευχάριστο για όλους, να μας έρχεται ένα χέρι στα μούτρα! Οταν τη ρωτάω γιατί το κάνει, δεν δίνει καμία απάντηση. Αισθάνομαι ότι δεν είναι σε θέση να μου εκτιμήσει γιατί το έκανε. Στην επόμενη πρόταση της λέω: "εγώ χτυπάω;" μου απαντάει " όχι". Το ίδιο τη ρωτάω για το μπαμπά ή τον παππού ή κάποιον άλλο. Απαντά όχι σε όλα, αφού το σκεφτεί πρώτα (χωρίς να εκβιάζω μια απάντηση) και μετά της λέω άρα ούτε κι εσύ θα χτυπάς. Μου λέει συνήθως μετά "δεν θα χτυπάω" ή αλλάζει θέμα και λέει κάτι άσχετο. Αλλά επαναλαμβάνεται την επόμενη στιγμή. Της έχει γίνει πρώτη αντίδραση πια.

     

    Καμία συμβουλή; Περνάει με το χρόνο; Κι αν περνάει όσο μεγαλώνει το παιδί, πρέπει να το αφήνω να περάσει απαρατήρητο ή να σταματάω κάθε στιγμή και λεπτό και να της λέω όσα πρέπει να ακούσει; Εχω την αίσθηση ότι αν κάθε φορά, το επισημαίνω, θα του δώσω τεράστιες διαστάσεις μιας και συμβαίνει συνεχώς. 

     

    Και το άλλο ερώτημα: είναι δεδομένο ότι θα θυμώνει με αυτή τη συχνότητα και αυτή την αιτιότητα: "μου αρνείσαι κάτι ή νομίζω ότι μου αρνείσαι"; Πρέπει να είναι αποδεκτός ο θυμός, no matter what; 

     

    Την καλημέρα μου και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες :)

    Προσωπικα, απο τις πρωτες φορες που αρχισε να χτυπαει ο μικρος (γυρω στους 18-20 μηνες) εδινα περισσοτερη σημασια στο συναισθημα αυτου που δεχεται τη βια. Εκανα πως πονεσα (ακομη κι αν δεν ηταν πολυ δυνατο το χτυπημα), εδειχνα λυπημενη, του ελεγα η μαμα πονεσε και οτι ποναει οταν χτυπαμε. Οσο μεγαλωνε, αναγνωριζα και το δικο του συναισθημα "καταλαινω εισαι θυμωμενος γιατι..., αλλα οταν χτυπαμε οι αλλοι πονανε, πληγωνονται και κλαινε". Ακομη, καποιες φορες (2-3) εκανα πως εκλαψα οταν με χτυπησε και πραγματικα πηρε το μηνυμα. Εχω δοκιμασει να μιλησω με αυστηρο τονο για αυτο που εκανε, αλλα ενιωσα οτι δεν ημουν εγω και δεν το ξαναεκανα. Πιστευω οτι εχει βοηθησει πολυ που μιλαμε γι' αυτο οταν βλεπουμε αλλα παιδακια να χτυπιουνται και να κλαινε, οταν μπορει να χτυπησει καποιο παιδακι και να κλαψει ή το αντιστροφο, αλλα και ενα βιβλιο που ειναι πολυ ωραιο για την "αναλυση" της σωματικης βιας, γιατι καποιοι ανθρωποι χτυπανε, τι μπορεις να κανεις αν νιωθεις οτι θελεις να χτυπησεις καποιον, γιατι τα χερια μας δεν ειναι φτιαγμενα για να χτυπαμε, ο τιτλος "Τα χερια δεν ειναι για να δερνουμε". Θεωρω τεραστια επιτυχια που απο πολυ νωρις (περ 2 χρ) σηκωνε χερι και το σταματουσε πριν μας ακουμπησει. Πλεον, οταν σηκωνει χερι (σπανια) συνηθως μεχρι να φτασει πανω μας εχει σταματησει ολη την ενταση και ισα που μας αγγιζει.

     

    Νομιζω πως αν το επισημαινεις καθε φορα θα παρει μεγαλυτερες διαστασεις. Νομιζω πως τετοια εκταση που εχει παρει και με τοση ευκολια σηκωνει χερι, θα της ελεγα οτι "η μαμα ποναει, στεναχωρηθηκε και δεν θελει να παιξει αλλο" και θα απομακρυνομουν. Δηλαδη νομιζω πως θα ξεκινουσα να της στερω την παρουσια μου, το παιχνιδι μας κλπ. Ισως, να της ρωτουσα αν ειναι θυμωμενη, κι αν θελει να κανει κατι για να ηρεμησει, πχ να χτυπησει ενα μαξιλαρι. Παραλληλα, θα συζητουσα μολις εβρισκα ευκαιρια και σιγουρα θα αγοραζα καποιο βιβλιο που βοηθανε πολυ τα παιδια (το συγκεκριμενο ειναι πολυ καλο, και τα αλλα της ιδιας σειρας επισης).

     

    Επισης, @ΛΕΜΟΝΙΑ2 δεν πιστευω οτι οταν οι γονεις κρατανε τον θυμο τους ειναι σαν να μαθαινουν στο παιδι να μην εκφραζεται. Στην ουσια δεν ειναι οτι κρυβουν το συναισθημα τους, αλλα το διαχειριζονται ωστε να μην τους οριζει. Σκοπος ειναι το παιδι να μαθει να διαχειριζεται τον θυμο του και να μην ξεσπαει με τροπο που μπορει να πληγωνει τους αλλους. Φυσικα, αποδεχομαστε τον θυμο σαν συναισθημα, αλλα μαθαινουν πώς να τον διαχειριζονται οταν βλεπουν και εμας οτι διαχειριζομαστε τα συναισθηματα μας με τροπο ηπιο και χωρις εντασεις ή χωρις να προσβαλλουμε καποιον. Ανθρωποι ειμαστε και καποιες φορες μπορει να υψωσουμε και την φωνη μας ή να ξεφυγουμε λιγο, αρκει μετα να αναγνωρισουμε οτι ξεφυγαμε, να ζητησουμε συγνωμη και να προσπαθησουμε ωστε να μην επαναληφθει, αλλα να ειναι σπανιο φαινομενο.

    Επεξεργάστηκαν by Sentir...natureza
    • Μου αρέσει 1

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    8 hours ago, ΛΕΜΟΝΙΑ2 said:

    Αυτα που εγραψα αναφερονται στο αρχικο κειμενο και οχι στην kine

     

    Η απαντηση μου ειναι απολυτη γιατι εχω δει τις αντιδρασεις των παιδιων μου σε τετοιες χειριστικες συμπεριφορες, δικη μου και των αλλων. Μακροπροθεσμα  τους κανει κακο γιατι νιωθουν καταπιεσμενα, μαζευουν μεσα τους μεγαλυτερο θυμο και εχουν πιο εντονα ξεσπασματα.

     

    Τι να κανουμε? 

    Η αποψη μου ειναι να προσπαθουμε να βαλουμε τον εαυτο μας στη θεση τους, να ανατρεξουμε στα παιδιακα μας χρονια  ωστε να καταλαβουμε πως νιωθουν αυτα εκεινη την στιγμη.  Πρεπει να βλεπουμε  τα βαθυτερα αιτια και οχι να επικεντρωνομαστε στην αντιδραση.  Εξαλλου ενα παιδι το μεσο που εχει για να αντιδρασει ειναι το χερι. Ειδικα στις ηλικιες των 2. Οσο  καλα και να μιλαει δεν μπορει να αντιστρεψει τα δικα μας  επιχειρηματα  και να γινει ενας διαλογος με ισους ορους. Αυτο το παιδι το αντιλαμβανεται και αντιδρα ετσι κυριως με τους μεγαλους. Οχι με τους συνομιλικους.

     

     

    Γενικα δεν πρεπει να αθετουμε τις υποσχεσεις μας, να ειμαστε συνεπεις, να καταλαβαινουμε οτι το παιχινιδι και η επισκεψη σε ενα φιλο του παιδιου μας για αυτο ειναι κατι σημαντικο και να μην το υποτιμαμε. Στο παραδειγμα το λαθος ξεκιναει απο την μητερα που δεν τηρησε την υποσχεση της. Να μην υποτιμαμε  τα συνασθηματα των παιδιων και τις επιθυμιες τους , που οσο και να λεμε οτι δεν το κανουμε πιστευω οτι ολοι οι γονεις λιγο πολυ το κανουν. 

    Περισσοτερη κατανοηση στο παιδι. Μεγαλυτερη επικοινωνια. 

     

    Τι κανω με την κορη μου που χτυπαει??   Απλα φευγω εκεινη την ωρα και προσπαθω να καταλαβω τι λαθος συμπεριφορα ειχα και της προκαλεσα τοσο θυμο. Δεν ξερω εαν κανω το σωστο. Σε βαθος χρονου θα φανει! :) 

    Γενικως πιστευω οτι για  ολες τις συμπεριφορες των παιδιων, ευθυνομαστε εμεις. Ειτε προκαλωντας με το λαθος τροπο μας ειτε αντιγραφοντας τα παιδια εμας.  

     

    Θα συμφωνήσω εν γένει μαζί σας. Προφανώς για τις συμπεριφορές των παιδιών ευθύνονται οι γονείς. Το παιδί είναι tabula rasa, άγραφος πίνακας. Σαφώς παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του παιδιού αλλά είναι μείσονος χαρακτήρα. Παρατηρώ γονείς με δύο ή και τρία παιδιά και λένε ότι με τον ίδιο τρόπο τα μεγάλωσα, στο ίδιο σπίτι, οι ίδιοι γονείς το ένα παιδί φέρεται έτσι το άλλο αλλιώς. Και όμως, όταν κάποιος έχει δύο ή και περισσότερα παιδιά δεν φέρεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο και στα 2 - 3. Λίγο που από το μεγαλύτερο παιδί ζητάμε μία ευθύνη για την ζημιά που έκανε το αδερφάκι, μία που ζητάμε από το μεγαλύτερο παιδί να είναι υπεύθυνο για πράγματα που δεν του αναλογούν, λίγο που βρίσκουμε χαριτωμένο κάτι που θα κάνει το μικρό παιδί ενώ στο μεγάλο θα το αποδοκιμάζαμε και πόσα άλλα.

    Κατακλείδι ειπείν, για όλες τις συμπεριφορές των παιδιών η λύση θα πρέπει να αναζητηθεί στην συμπεριφορά του γονέα. Όχι με λανθασμένη λογική, δηλαδή ότι κάτι κάνει απαραίτητα λάθος ο γονέας αλλά σε όλα όσα απαρτίζουν την κοσμοθεωρία του. Ενθυμούμαι σε μία συνάντηση που είχε γίνει στο νήπιο ακόμη με έναν ψυχολόγο που έλεγε ότι τα παιδιά βγάζουν ένταση όταν επιστρέφει ο γονέας από την δουλειά στο σπίτι, έτσι εκφράζουν την απογοήτευση που νιώθουν από την απουσία του γονέα όλη την ημέρα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, Sentir...natureza είπε:

    Νομιζω πως αν το επισημαινεις καθε φορα θα παρει μεγαλυτερες διαστασεις. Νομιζω πως τετοια εκταση που εχει παρει και με τοση ευκολια σηκωνει χερι, θα της ελεγα οτι "η μαμα ποναει, στεναχωρηθηκε και δεν θελει να παιξει αλλο" και θα απομακρυνομουν. Δηλαδη νομιζω πως θα ξεκινουσα να της στερω την παρουσια μου, το παιχνιδι μας κλπ. Ισως, να της ρωτουσα αν ειναι θυμωμενη, κι αν θελει να κανει κατι για να ηρεμησει, πχ να χτυπησει ενα μαξιλαρι. Παραλληλα, θα συζητουσα μολις εβρισκα ευκαιρια και σιγουρα θα αγοραζα καποιο βιβλιο που βοηθανε πολυ τα παιδια (το συγκεκριμενο ειναι πολυ καλο, και τα αλλα της ιδιας σειρας επισης).

     

    Κάπου εδώ βρίσκομαι κι εγώ, δηλαδή στο να της επισημαίνω ότι όταν παίζει έτσι, εγώ δεν θέλω να παίζω μαζί της. Και όταν δεν σηκώσει χέρι, θα γυρίσει να σου φωνάξει ή να πετάξει κάτω τα παιχνίδια της. Από τη μια είναι οκ να έχει θυμούς, από την άλλη δεν μπορώ να αποδεχτώ, ότι κάθε 2-3 λεπτά, θα ξεσπάει στιγμιαία με έναν κάποιο τρόπο. Είτε είναι φωνές, είτε είναι πέταγμα αντικειμένων, είτε είναι χειρονομία. Και πάλι ξαναλέω, δεν είναι ότι μας πονάει. Είναι ζήτημα αλληλεπίδρασης και σχέσης αναμεταξύ μας. Να το πω αλλιώς, νιώθω να με "τραμπουκίζει" συναισθηματικά, εκβιάζοντας την εξέλιξη ενός παιχνιδιού, ενός τραγουδιού, ενός αστείου, ενός διαλόγου κτλ. 

     

    Το χτύπημα σα χτύπημα, δεν είναι αξιοσημείωτο. Η χειρονομία είναι χαρακτηριστική της απαίτησης της, να οδηγηθεί το παιχνίδι, εκεί που σκέφτηκε. Της λέω πλέον, ότι μπορεί να θέλω να παίξω αλλιώς το παιχνίδι ή να πώ με άλλο τρόπο την ιστορία και γενικά ότι δεν μπορώ να παίζω με αυστηρές σκηνοθετικές οδηγίες κι εντολές (αυτό με πιο απλές κουβέντες). Την ενοχλεί εκείνη τη στιγμή, αλλά το προσπερνά και συνεχίζει συνήθως. Υποθέτω αυτό είναι καλή έκβαση...(;)

     

    Κατά τα άλλα, το μόνο που θα διορθώσω είναι ότι τα παιδιά ΔΕΝ είναι άγραφος πίνακας. Άγραφος πίνακας σημαίνει άβουλο, παθητικό όν, αναγκασμένο και προδιαγεγραμμένο από την φύση του, να γίνει όσα η οικογένεια του, του ορίσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Έχουν ιδιοσυγκρασία, έχουν βούληση, έχουν κίνητρα, έχουν κάτι δικό τους και το φέρουν μαζί τους, από την πρωτη στιγμή της ύπαρξης τους. Πάνω σε αυτό το κάτι πολύ δικό του, το κάθε παιδί θα διαμορφωθεί και θα αλληλεπιδράσει και θα έχει τον α ή το β' χαρακτήρα αργότερα. Οι γονείς φυσικά και πλάθουν τον χαρακτήρα του παιδιού τους, μέσα από το δικό τους παράδειγμα ζωής, αλλά ΟΧΙ, δεν γράφουν πάνω σε λευκό πίνακα. Αλληλεπιδρούν με έναν άνθρωπο και η αλληλεπίδραση τους θα φέρει τον όποιο χαρακτήρα κι αυτό όχι νομοτελειακά.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 37 λεπτά , kine είπε:

    Κάπου εδώ βρίσκομαι κι εγώ, δηλαδή στο να της επισημαίνω ότι όταν παίζει έτσι, εγώ δεν θέλω να παίζω μαζί της. Και όταν δεν σηκώσει χέρι, θα γυρίσει να σου φωνάξει ή να πετάξει κάτω τα παιχνίδια της. Από τη μια είναι οκ να έχει θυμούς, από την άλλη δεν μπορώ να αποδεχτώ, ότι κάθε 2-3 λεπτά, θα ξεσπάει στιγμιαία με έναν κάποιο τρόπο. Είτε είναι φωνές, είτε είναι πέταγμα αντικειμένων, είτε είναι χειρονομία. Και πάλι ξαναλέω, δεν είναι ότι μας πονάει. Είναι ζήτημα αλληλεπίδρασης και σχέσης αναμεταξύ μας. Να το πω αλλιώς, νιώθω να με "τραμπουκίζει" συναισθηματικά, εκβιάζοντας την εξέλιξη ενός παιχνιδιού, ενός τραγουδιού, ενός αστείου, ενός διαλόγου κτλ. 

      

    Το χτύπημα σα χτύπημα, δεν είναι αξιοσημείωτο. Η χειρονομία είναι χαρακτηριστική της απαίτησης της, να οδηγηθεί το παιχνίδι, εκεί που σκέφτηκε. Της λέω πλέον, ότι μπορεί να θέλω να παίξω αλλιώς το παιχνίδι ή να πώ με άλλο τρόπο την ιστορία και γενικά ότι δεν μπορώ να παίζω με αυστηρές σκηνοθετικές οδηγίες κι εντολές (αυτό με πιο απλές κουβέντες). Την ενοχλεί εκείνη τη στιγμή, αλλά το προσπερνά και συνεχίζει συνήθως. Υποθέτω αυτό είναι καλή έκβαση...(;)

     

    Δηλαδη απ'οτι καταλαβαινω ειναι απαιτητικη και θελει να κινειστε συμφωνα με το θελημα της, δεν δεχεται καποια "παρεκκλιση" απο αυτο που εχει στο μυαλο της. Εχεις δοκιμασει να προτεινεις την "παρεκκλιση" με τροπο παιχνιδιαρικο ή με στοιχεια που της αρεσουν; Μηπως απλα της φαινεται οτι παει να της επιβληθει κατι και αντιδραει κατ'αυτον τον τροπο. Θελω να πω μηπως η προσεγγιση σας πρεπει να αλλαξει μηπως δεχτει καλυτερα τις οποιες "παρεκκλισεις"; Μηπως να παιξετε μεταξυ σας (οι γονεις) και να το διακεδαζετε τοσο πολυ που να θελει να συμμετεχει σε αυτο που πριν απο λιγο ή αλλη φορα αρνιοταν; Αλλα εφ'οσον το προσπερνα και συνεχιζει νομιζω οτι ειστε ηδη σε καλο δρομο.

     

    πρίν από 43 λεπτά , kine είπε:

    Κατά τα άλλα, το μόνο που θα διορθώσω είναι ότι τα παιδιά ΔΕΝ είναι άγραφος πίνακας. Άγραφος πίνακας σημαίνει άβουλο, παθητικό όν, αναγκασμένο και προδιαγεγραμμένο από την φύση του, να γίνει όσα η οικογένεια του, του ορίσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Έχουν ιδιοσυγκρασία, έχουν βούληση, έχουν κίνητρα, έχουν κάτι δικό τους και το φέρουν μαζί τους, από την πρωτη στιγμή της ύπαρξης τους. Πάνω σε αυτό το κάτι πολύ δικό του, το κάθε παιδί θα διαμορφωθεί και θα αλληλεπιδράσει και θα έχει τον α ή το β' χαρακτήρα αργότερα. Οι γονείς φυσικά και πλάθουν τον χαρακτήρα του παιδιού τους, μέσα από το δικό τους παράδειγμα ζωής, αλλά ΟΧΙ, δεν γράφουν πάνω σε λευκό πίνακα. Αλληλεπιδρούν με έναν άνθρωπο και η αλληλεπίδραση τους θα φέρει τον όποιο χαρακτήρα κι αυτό όχι νομοτελειακά.

    Θα συμφωνησω απολυτα. Το tabula rasa που ισχυε εχει καταργηθει απο την συγχρονη ψυχολογια. Σιγουρα το περιβαλλον παιζει πολυ σημαντικο ρολο στην διαμορφωση του ανθρωπου, αλλα δινοντας σημασια μονο σε αυτο, ειναι σαν να ακυρωνουμε την υπαρξη του ατομου, τα εσωτερικα του κινητρα, την ιδιοσυγκρασια του. Κατα τη γνωμη μου ο σκοπος των γονεων θα πρεπει να ειναι ακριβως αυτος: να δωσουμε την ελευθερια, τον χωρο, τον χρονο, την δυνατοτητα στο παιδι μας να βρει τον πραγματικο του εαυτο και να τον αποδεχτουμε για αυτο ακριβως που ειναι. Δινοντας το καλυτερο παραδειγμα που θα μπορουσαμε να δωσουμε, εμπνεεοντας ελευθερια επιλογης και σεβασμο. Μονο ετσι το παιδι θα ανακαλυψει τον πραγματικο του εαυτο και θα μπορει να ζει χωρις προκαταληψεις, απωθημενα και ριζωμενες επιθυμιες αλλων.


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Για τις μητερες που δεν καταλαβαν τι εννοω. .

    Ο θυμος εκδηλωνεται με πολλους διαφορετικους τροπους, αναλογα με την στιγμη, το γεγονος, το περιβαλλον και πολυ σωστα αναφερθηκε με την ηλικια του παιδιου.   Ενα αυστηρο βλεμα ή αυστηρος τονος της φωνης αρκει για να καταλαβει οτι η μητερα ειναι θυμωμενη.    Δεν εγραψα καπου για βιαιη συμπεριφορα,     ξυλο ή υστερια.  

     

     

    Στο συγκεκριμενο παραδειγμα η  μητερα ενω  φευγει εξοργισμενη και  κανει προσπαθειες να ηρεμησει το παιδι μεσα της που ζηταει εκδικηση,   γυριζει αμεσως  "φορωντας¨" το  γαληνιο υφος με σκοπο να "εκπαιδευσει  το γιο της" πως να διαχειριζεται το θυμο του, προσπερνωντας  οτι η ιδια αθετησε την υποσχεση της, οτι το παιδι εκανε ονειρα για την γιορτη   και εστιαζει στην αντιδραση του.    Θιχτηκε κυριως  εγωισμος της.  Δεν εδειξε  να προβληματιστηκε για την δικη της επιλογη. 

    Προσπαθει με λογικα επιχειρηματα, απο θεση ισχυος, οχι μονο να πεισει το παιδι της αλλα και να καταπνιξει τα   συναισθηματα του. 

    Λεει οτι καταλαβαινει,  αλλα   υποκρινεται.   Και αυτο το  εξοργιζει ακομα περισσοτερο. Δικαιως την αποκαλει ψευτρα. 

    Οχι δεν συμφωνω με το παραδειγμα. 

     

     

     ΄Σε καταλαβαινω....... αλλα θα κανεις αυτο που θελω"     Συνηθισμενη χειριστικη συμπεριφορα των γονιων. Απλα κοροιδευουμε το παιδι. 

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Επεξεργάστηκαν by ΛΕΜΟΝΙΑ2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    12 ώρες πρίν, Sentir...natureza είπε:

    Δηλαδη απ'οτι καταλαβαινω ειναι απαιτητικη και θελει να κινειστε συμφωνα με το θελημα της, δεν δεχεται καποια "παρεκκλιση" απο αυτο που εχει στο μυαλο της. Εχεις δοκιμασει να προτεινεις την "παρεκκλιση" με τροπο παιχνιδιαρικο ή με στοιχεια που της αρεσουν; Μηπως απλα της φαινεται οτι παει να της επιβληθει κατι και αντιδραει κατ'αυτον τον τροπο. Θελω να πω μηπως η προσεγγιση σας πρεπει να αλλαξει μηπως δεχτει καλυτερα τις οποιες "παρεκκλισεις"; Μηπως να παιξετε μεταξυ σας (οι γονεις) και να το διακεδαζετε τοσο πολυ που να θελει να συμμετεχει σε αυτο που πριν απο λιγο ή αλλη φορα αρνιοταν; Αλλα εφ'οσον το προσπερνα και συνεχιζει νομιζω οτι ειστε ηδη σε καλο δρομο.

     

    Το παιχνίδι, το έχουμε υπερκαλύψει, σε σημείο να πρέπει να επισημαινω κάθε τόσο ότι ΔΕΝ είναι όλα παιχνίδι, ότι κάνουμε ΚΑΙ δουλειές ΚΑΙ παιχνίδι και ότι κάποιες φορές βιαζόμαστε και δεν μπορούμε για οοοοοολες τις καταστάσεις να αφηνόμαστε στο παιχνίδι, μέχρι να κατορθώσουμε και το επιθυμητό αποτέλεσμα: πχ. το ντύσιμο, τα παπούτσια, το να κατέβει από το κάθισμα του αυτοκινήτου και να βγεί από το αυτοκίνητο κ.α. Εχω την αίσθηση, ότι μπορεί να χάνουμε ενίοτε το μέτρο και να αφηνόμαστε πολύ περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε (για την ίδια), στο να την ακολουθούμε στους ρυθμούς της. Εχουμε χρόνο, έχουμε ενδιαφέρον, έχουμε διάθεση, έχουμε αντοχές και το παρατραβάμε νομίζω, γιατί η υπομονή δεν εξαντλείται εύκολα. Δεν θέλω να το υπεραναλύσω και να κουράσω κιόλας, αλλά κάτι τέτοιο... 

     

     

    Ευχαριστώ πάντως για το χρόνο σου και το σχόλιο σου :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @Lenia16ακριβώς.

    Σιγά μη καθόμουν να κανω συζητηση εάν για κάτι σημαντικό πχ ανάγκες ηλικιωμένου, καθόταν να με χτυπήσει. 

    Δεν είπε η μάνα ότι θέλει να παει σε φίλη της και για αυτό αθετεί την υπόσχεση.

     

    Παιδιά που εχουν ηλικιωμένους παπουδες πρεπει καπως να εχουν συνηθίσει στο ότι οι ανάγκες τους είναι πιο σημαντικές. Ένα παιδί 6 ετών θα πρέπει να εχει συνηθίσει στο ότι κάποιες φορές τα σχέδιά μας δεν πραγματοποιούνται και ότι οι ηλικιωμένοι έχουν προτεραιότητα, και θα πρέπει να έχει γίνει συζήτηση ακριβώς για αυτό. 

    Εμένα μου έχει συμβεί, έχω μητέρα με πάρκινσον και πατέρα 92 τυφλό και στο κρεβάτι. 

    Είναι δυνατόν να μην εχει ξανασυμβεί ποτέ σε αυτή την οικογένεια μια ανάγκη πιο σημαντική από το εκάστοτε playdate/trainingdate; 

    Δηλαδή εσείς όταν αλλάζουν τα σχέδια αισθάνεστε ενοχή -  αντί να λέτε "ξέρεις τι, λυπάμαι δε μπορούμε πάντα να ξέρουμε τι θα συμβεί μπορεί να γίνει και αυτό και εκείνο, ε ΟΧΙ και να με χτυπήσεις!"

    Τι ψεύτικη υπόσχεση να νομίζεις οτι μπορείς πάντα να κάνεις όλα αυτά που λες στο παιδί. Τι καλλιεργείς με αυτό το τρόπο? Ότι μελλοντικά όλοι θα είναι έτσι? ότι αν κάτι πάει στραβά στα σχέδιά του, .... δικαιούται να φρικάρει? 

    Δίνεις λύση παιρνεις τους φίλους και δασκάλους εξηγείς το προβλημα, και τέλος η ανησυχία του παιδιού. Δεν δικαιούται το παιδί επειδη φοβάται ότι θα του χαλάσεις την ζαχαρένια του να σε χτυπάει. Να θυμώσει ναι , να φωνάξει από λύπη, αλλά όχι να χτυπάει...

    σόρρυ... για μένα είναι ότι πιο ανάποδο. 

     

    εγώ μια φορά που είχε τύχει επιτηδες χτύπημα κοντά στο μάτι μου κιόλας, την πηρα απο το χέρι, κ της ειπα -  τι είναι αυτά τα πράγματα, εγώ όταν θυμώνω και δε μαρεσει κατι που κανεις εσυ καθομαι και σε χτυπάω? Δεν έιμαστε καλά!  Έχασες τώρα το διάβασμα του βιβλίου που ήθελα να διαβάσουμε για το βράδυ. 

    όταν ανεβήκαμε, κ ηρεμησα μετά από 1 λεπτό που είδα ότι είχε στεναχωρηθεί με την επίπτωση της είπα,  "Θα είμαι μαζί σου για να κοιμηθείς αλλά δυστυχώς χάλασε όλη η καλή διάθεση που είχα με αυτό που έκανες και τώρα δεν έχω πια όρεξη να σου διαβάσω παραμύθι." 

    σε αυτό το στάδιο δεν ήμουν πια θυμωμένη αλλά στεναχωρημένη-  της εξήγησα ότι "εάν εγώ κάνω κάτι που είναι σημαντικό, και δεν είναι για μένα αλλά για κάποιον άλλο που το έχει ανάγκη, δεν δέχομαι να μου φέρεσαι έτσι. σε αγαπάω, σε θέλω δίπλα μου, θα σε πάρω αγκαλιά, αλλά βιβλίο, μπά.   "

    Το δέχτηκε,  αγκαλιαστήκαμε και τώρα πλέον όταν πάει να θυμώσει είνα πολύ πιο μετρημένη. 

    Σιγά μην είναι και χειριστική η μάνα, που οριοθετεί κακή συμπεριφορά στο παιδί της. 6 ετών είναι δεν είναι πια νήπιο, είναι παιδί σχολικής ηλικίας. 

    Αν του πει δηλαδή η δασκάλα, δυστυχώς η εκδρομή σήμερα δε θα γίνει γιατί χάλασε το λεωφορείο, ή ότι δυστυχώς κάτι άλλο,  τι θα της κάνει, θα την σπρώξει...? 

     

    Είναι σημαντικό σε αλλαγές (γιατί η συγκεκριμένη συζήτηση αφορούσε μια αλλαγή) να καλλιεργούμε ότι είναι δεδομένες και μέσα στην ζωή. 

    Και ότι όταν υπάρχουν αλλαγές, πρέπει να συμπεριφερόμαστε με τρόπο που να μην πληγώνουμε τους άλλους. 

    Εάν ένα παιδί περιμένει ότι όλα συμβαίνουν όπως τα έχουμε προβλέψει...  

    δεν υπαρχει ένα ρητό που λέει  " Ο θεός γελάει με τους ανθρώπους όταν κάνουν σχέδια".  ? 

     

    Η καθοδήγηση για το πως να εκφράσει ένα παιδί το θυμό του, θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη από τα 3,4,5 έτη.... στα 6 εάν πρεπει να κανει και ολοκληρη επεξήγηση του τι κανουμε όταν θυμώνουμε... ..τρέχα γύρευε.  Η συζήτηση αυτή για μένα είναι για παιδί 4 ετών όχι 6.  και εάν έχεις κάνει ηδη αυτή τη συζήτηση παλιότερα, τότε στα 6 την ξέρει το παιδί ,και επίτηδες κάνει κάτι ενάντια στα όρια, οπότε το μόνο που υπάρχει εκείνη τη στιγμή είναι η απλή οριοθέτηση χωρίς πολλά πολλά.  

    έτσι θα γίνεται και στο σχολείο, και θα υπαρχουν και επιπτώσεις κοινωνικές ή σχολικές. 

     

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, belleblue είπε:

    @Lenia16ακριβώς.

    Σιγά μη καθόμουν να κανω συζητηση εάν για κάτι σημαντικό πχ ανάγκες ηλικιωμένου, καθόταν να με χτυπήσει. 

    Δεν είπε η μάνα ότι θέλει να παει σε φίλη της και για αυτό αθετεί την υπόσχεση.

     

    Παιδιά που εχουν ηλικιωμένους παπουδες πρεπει καπως να εχουν συνηθίσει στο ότι οι ανάγκες τους είναι πιο σημαντικές. Ένα παιδί 6 ετών θα πρέπει να εχει συνηθίσει στο ότι κάποιες φορές τα σχέδιά μας δεν πραγματοποιούνται και ότι οι ηλικιωμένοι έχουν προτεραιότητα, και θα πρέπει να έχει γίνει συζήτηση ακριβώς για αυτό. 

    Εμένα μου έχει συμβεί, έχω μητέρα με πάρκινσον και πατέρα 92 τυφλό και στο κρεβάτι. 

    Είναι δυνατόν να μην εχει ξανασυμβεί ποτέ σε αυτή την οικογένεια μια ανάγκη πιο σημαντική από το εκάστοτε playdate/trainingdate; 

    Δηλαδή εσείς όταν αλλάζουν τα σχέδια αισθάνεστε ενοχή -  αντί να λέτε "ξέρεις τι, λυπάμαι δε μπορούμε πάντα να ξέρουμε τι θα συμβεί μπορεί να γίνει και αυτό και εκείνο, ε ΟΧΙ και να με χτυπήσεις!"

    Τι ψεύτικη υπόσχεση να νομίζεις οτι μπορείς πάντα να κάνεις όλα αυτά που λες στο παιδί. Τι καλλιεργείς με αυτό το τρόπο? Ότι μελλοντικά όλοι θα είναι έτσι? ότι αν κάτι πάει στραβά στα σχέδιά του, .... δικαιούται να φρικάρει? 

    Δίνεις λύση παιρνεις τους φίλους και δασκάλους εξηγείς το προβλημα, και τέλος η ανησυχία του παιδιού. Δεν δικαιούται το παιδί επειδη φοβάται ότι θα του χαλάσεις την ζαχαρένια του να σε χτυπάει. Να θυμώσει ναι , να φωνάξει από λύπη, αλλά όχι να χτυπάει...

    σόρρυ... για μένα είναι ότι πιο ανάποδο. 

     

    εγώ μια φορά που είχε τύχει επιτηδες χτύπημα κοντά στο μάτι μου κιόλας, την πηρα απο το χέρι, κ της ειπα -  τι είναι αυτά τα πράγματα, εγώ όταν θυμώνω και δε μαρεσει κατι που κανεις εσυ καθομαι και σε χτυπάω? Δεν έιμαστε καλά!  Έχασες τώρα το διάβασμα του βιβλίου που ήθελα να διαβάσουμε για το βράδυ. 

    όταν ανεβήκαμε, κ ηρεμησα μετά από 1 λεπτό που είδα ότι είχε στεναχωρηθεί με την επίπτωση της είπα,  "Θα είμαι μαζί σου για να κοιμηθείς αλλά δυστυχώς χάλασε όλη η καλή διάθεση που είχα με αυτό που έκανες και τώρα δεν έχω πια όρεξη να σου διαβάσω παραμύθι." 

    σε αυτό το στάδιο δεν ήμουν πια θυμωμένη αλλά στεναχωρημένη-  της εξήγησα ότι "εάν εγώ κάνω κάτι που είναι σημαντικό, και δεν είναι για μένα αλλά για κάποιον άλλο που το έχει ανάγκη, δεν δέχομαι να μου φέρεσαι έτσι. σε αγαπάω, σε θέλω δίπλα μου, θα σε πάρω αγκαλιά, αλλά βιβλίο, μπά.   "

    Το δέχτηκε,  αγκαλιαστήκαμε και τώρα πλέον όταν πάει να θυμώσει είνα πολύ πιο μετρημένη. 

    Σιγά μην είναι και χειριστική η μάνα, που οριοθετεί κακή συμπεριφορά στο παιδί της. 6 ετών είναι δεν είναι πια νήπιο, είναι παιδί σχολικής ηλικίας. 

    Αν του πει δηλαδή η δασκάλα, δυστυχώς η εκδρομή σήμερα δε θα γίνει γιατί χάλασε το λεωφορείο, ή ότι δυστυχώς κάτι άλλο,  τι θα της κάνει, θα την σπρώξει...? 

     

    Είναι σημαντικό σε αλλαγές (γιατί η συγκεκριμένη συζήτηση αφορούσε μια αλλαγή) να καλλιεργούμε ότι είναι δεδομένες και μέσα στην ζωή. 

    Και ότι όταν υπάρχουν αλλαγές, πρέπει να συμπεριφερόμαστε με τρόπο που να μην πληγώνουμε τους άλλους. 

    Εάν ένα παιδί περιμένει ότι όλα συμβαίνουν όπως τα έχουμε προβλέψει...  

    δεν υπαρχει ένα ρητό που λέει  " Ο θεός γελάει με τους ανθρώπους όταν κάνουν σχέδια".  ? 

     

    Η καθοδήγηση για το πως να εκφράσει ένα παιδί το θυμό του, θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη από τα 3,4,5 έτη.... στα 6 εάν πρεπει να κανει και ολοκληρη επεξήγηση του τι κανουμε όταν θυμώνουμε... ..τρέχα γύρευε.  Η συζήτηση αυτή για μένα είναι για παιδί 4 ετών όχι 6.  και εάν έχεις κάνει ηδη αυτή τη συζήτηση παλιότερα, τότε στα 6 την ξέρει το παιδί ,και επίτηδες κάνει κάτι ενάντια στα όρια, οπότε το μόνο που υπάρχει εκείνη τη στιγμή είναι η απλή οριοθέτηση χωρίς πολλά πολλά.  

    έτσι θα γίνεται και στο σχολείο, και θα υπαρχουν και επιπτώσεις κοινωνικές ή σχολικές. 

     

     

     

    Επομενως και εσυ διαφωνεις με την συμπεριφορα της μητερας του παραδειγματος. Θα ησουν πιο αυστηρη με το παιδι, δεν θα του εκρυβες τον δικο σου θυμο και θα εφαρμοζες μια   τιμωρια - συνεπεια.  Δεν θα ησουν τοσο επεξηγηματικη εφοσον   κατα την αποψη σου, τετοιοι διαλογοι γινονται σε μικροτερες ηλικιες.

    Στην δικη σου περιπτωση δεν της διαβασες το παραμυθι.

     

    Η αντιδραση του εξαχρονου   σε αυτο το παραδειγμα  ειναι αποτελεσμα λαθος ανατροφης πολλων χρονων. Δειχνει ελλειψη επικοινωνιας.  Το θεμα δεν ειναι να εστιασουμε στην επιφανεια και να προσπαθουμε να διορθωσουμε μονο τις αντιδρασεις καταπνιγοντας τα συναισθηματα του, αλλα να ψαξουμε περισσοτερο ωστε να βρουμε τα βαθυτερα αιτια.   Να  κανουμε την αυτοκριτικη μας σαν γονεις. 

     

    Επισης οταν προκειται για κατι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ για το παιδι, που μπορει να ειναι οτιδηποτε,  το ποδσφαιρο, παρτυ, σχολειο, δραστηριοτητα, (δευτερευουσας σημασιας για εμας). οφειλουμε να το ενημερωνουμε εγκαιρως και να του δειχνουμε οτι εμεις θα κανουμε καθε προσπαθεια ωστε να μην το χασει . Να δωσουμε χρονο να το συνειδητοποιησει.

    Οπως ακριβως θα φερομαστε και σε εναν μεγαλο,  σεβομενοι την προσωπικοτητα του.  Και οχι να το φερνουμε προ τετελεσμενων γεγονοτων. 

     

    Αν το παιδι δεν καταλαβει οτι η γιαγια του προεχει και ειναι απολυτη αναγκη  τοτε σημαινει οτι οι γονεις δεν του εχουν καλλιεργησει αγαπη για τη γιαγια. 

    Αν το παιδι ειναι  εγωκεντρικο  δεν λυνεται με απλη οριοθετηση των  αντιδρασεων του  θυμου. .

    Αν το παιδι αρχισει να χτυπαει και αποκαλει ψευτρα την μανα τοτε η μανα συνηθιζει να παρακαμπτει το παιδι,  να παρουσιαζει  ευκολα   δικαιολογιες, να  υποκρινεται στην καθημερινοτη της  και επομενως το παιδι  δεν μπορει να  κανει διαλογο μαζι της. Εχει χασει την εμπιστοσυνη του σε αυτη και δεν μπορει να βρει τον αλλο τροπο να την πεισει.   Χρησιμοποιει το χερι γιατι  εχει μαθει οτι  ειναι το μονο επιχειρημα που  εχει.

    Γενικα υπαρχει προβλημα επικοινωνιας. 

     

     

    Αν το παιδι μου στα 6 ειχε αυτη την αντιδραση θα με προβληματιζε πολυ για τον τροπο που το ειχα μεγαλωσει και θα εκανα την αυτοκριτικη μου. 

     

     

     

     

     

     

    Επεξεργάστηκαν by ΛΕΜΟΝΙΑ2
    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @ΛΕΜΟΝΙΑ2 βασικά δε διαφωνούμε, το αντίθετο. Ειδικά στο τελευταίο σου σχόλιο (πέρα από την απάντηση προς την belleblue) θα έλεγα ότι συμφωνώ κατά γράμμα. Γενικά ναι, έτσι θα έπρεπε να μεγαλώνουν από τη γέννηση τα παιδιά, με γονείς απόλυτα ικανούς να ενσυναισθανθούν τις ανάγκες των παιδιών τους, με γονείς που σέβονται τις γνωσιακές ικανότητες του παιδιού, με σεβασμό προς την προσωπικότητα και τα θέλω του παιδιού.

     

    Ξέρεις όμως τι γίνεται; Κάποιοι γονείς έχουν κάνει πολλά λάθη. Ίσως από ανωριμότητα, ίσως λόγω δικών τους τραυμάτων που ποτέ δεν φρόντισαν, για ένα σωρό διαφορετικούς λόγους, δεν συμπεριφέρθηκαν προς το παιδί τους με σεβασμό και ως ισότιμο μέλος. Κάποιοι συνεχίζουν έτσι μια ζωή, αρνούνται να δουν τα λάθη τους, μεγαλώνοντας την επόμενη γενιά με προβλήματα ακόμα μεγαλύτερα.

    Υπάρχουν όμως και κάποιοι γονείς που κάποια στιγμή, (μπορεί πολύ νωρίς ή πολύ αργότερα πχ στην εφηβεία) συνειδητοποιούν ότι μάλλον τα έχουν κάνει θάλασσα και αρχίζουν να ψάχνουν πως θα διορθώσουν τα λάθη τους.

    Το άρθρο αυτό, με την φανταστική του αυτή ιστορία, απευθείνεται σε μια μαμά που έχει ένα παιδί σε μεγαλύτερη νηπιακή ηλικία, και ίσως λόγω λαθών των γονιών το παιδί έχει φτάσει να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο. Και βασικά απευθείνεται στον γονέα που έχει συνειδητοποιήσει ότι κάτι έχει κάνει λάθος και πρέπει να αλλάξει ο ίδιος.

     

    Η αλήθεια είναι ότι και εγώ κατάλαβα ότι η αλλαγή πλάνου ήταν έκτακτη και για σημαντικό θέμα (ίσως υγείας καθώς πρέπει το βράδυ η μαμά να μείνει στη γιαγιά).

     

    Η πρόταση του άρθρου προς την μαμά είναι να πάρει το χρόνο της και να ηρεμήσει. Όχι απλά να καλύψει τον θυμό της και να το παίξει ήρεμη. Το άρθρο της προτείνει να εκτονώσει το θυμό της όχι προς το παιδί αλλά ιδιωτικά και να ρυθμίσει τα δικά της συναισθήματα με τους εξής τρόπους συνολικά:

    α) πρώτα από όλα φροντίζοντας τον εαυτό της 

    β) έπειτα λογικά εξηγώντας ότι έχει ένα νήπιο που δεν έχει μάθει να ρυθμίζει τα συναισθήματά του

    γ) θυμίζοντας τον γονεικό της ρόλο, ότι είναι δικό της χρέος να μάθει στο παιδί πως θα ρυθμίζει τον θυμό του (όχι πως να μη θυμώνει, αλλά όταν θυμώνει πως να μπορεί να σκέφτεται ορθολογικά

    δ)ξεκαθαρίζοντας ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δεν λειτουργεί

     

    Στο γονέα που θα διαβάσει αυτό το άρθρο, μέσω αυτής της ιστορίας, προτείνεται να μη μπει στο παιχνίδι της ανταλλαγής κατηγοριών (το οποίο όντως δεν έχει νόημα), αντίθετα του δείχνει γιατί όντως για το παιδί είναι ψεύτης και έχει αθετήσει την υπόσχεσή του. Μάλιστα τον καλεί να το επιβεβαιώσει στο παιδί αυτό (ακόμα και αν πραγματικά δεν ήταν στο χέρι του αυτή η αλλαγή πλάνου). Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο για έναν γονιό που έχει μεγαλώσει και έχει μάθει ότι οι μεγάλοι είναι αυτοί που έχουν πάντα δίκιο και ότι το παιδί δεν έχει ποτέ δικαίωμα να τους αμφισβητήσει; 

     

    Αν με ρωτήσεις από τα παραδείγματα που βλέπω γύρω μου, θα σου πω ότι αντίθετα με το άρθρο, έχω δει και ακούσει πολλους γονείς σε παρόμοιες περιπτώσεις να αντιδρούν εντελώς αρνητικά

    α) φωνάζοντας

    β) αρχίζοντας τις κατηγορίες προς το παιδί (είσαι αχάριστος, δεν καταλαβαίνεις, εγώ κάνω για σένα τόσα κάθε μέρα και εσύ τίποτα)

    γ) τιμωρώντας (αφού με χτύπησες, δε θα ξαναπας στο φίλο σου)

    δ) με αόριστες απαγορεύσεις χωρίς νόημα (δε μιλάμε ποτέ έτσι στη μαμά)  

     

    Αν λοιπόν έχουμε έναν  γονέας που  έχει κάνει το πρώτο μικρό βήμα να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες για την "ανάρμοστη" συμπεριφορά του παιδιού του, τότε πιστεύω ότι ένα τέτοιο άρθρο ίσως τον βοηθήσει να δει κάποια πράγματα πιο λογικά. Ακόμα όμως και αν δεν μιλάμε για έναν γονιό με τα παραπάνω άσχημα χαρακτηριστικά, υπάρχουν κάποιες φορές που ακόμα και οι "τέλειοι" γονείς (αν υπάρχουν τέτοιοι) μπορεί να το "χάσουν". Νομίζω ότι και σε αυτή την περίπτωση, η ιστορία είναι μια καλή υπενθύμιση του τι είναι σημαντικό (να βοηθήσεις το παιδί να ξεπεράσει τον θυμό και να πάει παρακάτω- όχι απλά να σου κάνει τη χάρη) και τι όχι.

     

    @kine μήπως το γεγονός ότι αφιερώνετε πάρα πολύ χρόνο σε παιχνίδι, σας κουράζει σε σημείο να έχετε προσδοκίες "καλής συμπεριφοράς"¨από το παιδί; Επειδή γράφεις [...Εχω την αίσθηση, ότι μπορεί να χάνουμε ενίοτε το μέτρο και να αφηνόμαστε πολύ περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε (για την ίδια), στο να την ακολουθούμε στους ρυθμούς της...] Εν πάσει περιπτώσει, θεωρώ ότι 2 χρονών το σήκωμα χεριού δεν είναι συνειδητό, υπό την έννοια της πρόθεσης (εννοώ "θα χτυπήσω για να κάνω το δικό μου"). Μη ξεχνάμε ότι η σωματική βία είναι εντελώς φυσιολογική σε αυτή την ηλικία ως μέσο έκφρασης (και βιολογικά, ως τρόπος άμυνας). Ακόμα και αν έχει κατακτήσει το λεκτικό, ακόμα δεν έχει κατακτήσει πλήρως τη λογική διεργασία. 

    • Μου αρέσει 1

    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από angela_kgr,
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
        http://www.safemagazine.gr/Issues/SafeIssue02.pdf
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από liliana,
        Καλησπερα. Πριν 4 μηνες γεννησα το δευτερο παιδακι μου κ εχω ηδη ενα 2χρονων. Δυστυχως δεν ειμαι καλα, εχω εκρηξεις θυμου πολυ εντονεε πλεον, νιωθω χαλια ολη μερα, παραμιλλαω οτι δεν αντεχω αλλο, βαρεθηκα κ αλλα τετοια. Τα μαλλια μου πεφτουν υπερβολικα κ δεν μπορω να πεΙθαρχισω για να χασω κιλα. Το προβλημα ειναι αυτος ο θυμος που νιωθω, πολυ δυνατος. Συνεχεια ειμαι θυμωμενη. Δεν εχω ορεξη να παιξω με το παιδι μου κ οταν το κανω σταματαω γρηγορα. Αυτες τις μερες το μωρο ηταν στο νοσοκειο λογω Γοπ. Ειμαι αυπνη, υπερβολικα αγχωμενη κ κουρασμενη!!!!! Δεν εχω υποστηριξη κ κατανοηση απο πουθενα. Θελω να επισκεφτω καποιον ειδικο.... Που να παω? Ιλιον, περιστερι, πετρουπολη. Καπου να μιλησω....
      • Από kathreengr,
        Καλησπέρα!
        Έχω ενα παιδί 5 χρονων....με τον πατέρα του εχουμε χωρισει περιπου 2 χρονια τωρα.... Φετος το καλοκαιρι τον πηρε 3 εβδομαδες σχεδον και εχει γυρισει το παιδι τελειως διαφορετικο. 
        Οι τροποι του ειναι πως να το πω? οχι οπως του ειχα μαθει εγω. Μολις του πει καποιος οχι, βαζει τα κλαμματα...Αντιμιλαει ,μολις του πεις κατι που δεν του αρεσει...Μολις περναει καλα, στο επομενο λεπτο βουρκωνει οτι του λειπει ο μπαμπας του....Βαραει γροθιες,κλωτσαει και σου λεει απλα κανει εξασκηση....Προσπαθω να του μιλησω,αλλα δεν καταφερνω τιποτα. Μου λεει οτι προτιμαει να μεινει με μενα,αλλα του λειπει ο μπαμπας του. Επισης, να πω οτι ο μπαμπας του δεν ειναι κοντα δηλ χρειαζεται μια μερα ταξιδι και κατι.....
      • Από Καίτη.κ,
        Kορίτσια είμαι 5 εβδομ. Πολύ νωρίς αλλα εχω φρικαρει εχω πολλα νευρα τον μικρο μ 2 χρ. Που δεν μ αφηνει σε ησυχια ολο φωναζω ταραζομαι κ οτι κ να φαω μ ποναει το στομαχι μ ακομα κ με το νερο. Κ η κοιλια μ ειναι πρυσμενη σαν 6-7 μηνών γιατί όλα αυταααα;;;;  
      • Από ΜΑΡΥ.Τ,
        Είναι πολύ δύσκολο να μην χαθούμε στην καθημερινότητα ή να μην κάνουμε λάθη λόγω της άγνοιας μας.
        Με ενδιαφέρουν πάρα πολύ τέτοια κείμενα ψυχολογίας, επίσης κάποιο καλό βιβλίο που να μιλάει για την ψυχολογία του παιδιού.
        Αν μπορεί κάποιος να μου προτείνει κάτι καλό, θα ήμουν ευγνώμων,
        Έχω ψάξει σε βιβλιοπωλεία αλλά δεν με έχουν καλύψει αυτά που βρήκα …..
      • Από sofanita,
        Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε υπάρχουν πολλοί λόγοι και καταστάσεις που αγχώνουν ακόμα και τα μικρά παιδιά. Οι αιτίες ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Για παράδειγμα το παιδί προσχολικής ηλικίας έχει άγχος αποχωρισμού ενώ το παιδί μεγαλύτερης ηλικίας έχει άγχος για τη σχολική επίδοση ή τις σχολικές εξετάσεις. Το άγχος όταν ξεπερνά από τα φυσιολογικά όρια γίνεται καταστροφικό για τη ζωή του παιδιού. Στην εφηβεία μάλιστα το άγχος μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη αυτοεκτίμησης, ακόμα και σε κατάθλιψη.
         
         
        Το σημαντικό είναι οι γονείς να αναγνωρίσουν τα σημάδια του άγχους των παιδιών και να μπορέσουν να τα βοηθήσουν. Ας δούμε τα πιο συνήθη συμπτώματα άγχους στα παιδιά:
         
         
        - Μείωση όρεξης για φαγητό
        - Άρνηση να πάει στο σχολείο
        - Διαταραχές στον ύπνο π.χ. ενούρηση, αϋπνία, εφιάλτες, διακεκομμένος ύπνος
        - Σωματικές ενοχλήσεις π.χ. συχνοί πονοκέφαλοι, πόνοι στην κοιλιά, εμετοί, έντονη εφίδρωση, δυσπεψία, κνίδωση, λιποθυμία
        - Εκφράσεις ανησυχίας, αγωνία, δυσφορίας
        - Έντονη απογοήτευση και φόβος ότι θα αποτύχει
        - Επιθετικότητα προς τους άλλους ή προς τον εαυτό του
        - Εκνευρισμός χωρίς συγκεκριμένο λόγο
        - Απομόνωση από τους φίλους, αποφυγή κοινωνικών δραστηριοτήτων
        Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά:
        - Τόνωση αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης! Προσπαθήστε να βρείτε λόγους να πείτε μπράβο στο παιδί σας, τονίστε τα θετικά τους και όχι τα αρνητικά τους, επιβραβεύστε την προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα - ακόμα και σε περίπτωση αποτυχία αναγνωρίστε την προσπάθεια τους
        - Ακούστε το παιδί σας, βρείτε τρόπους προσέγγισης ώστε να σας μιλήσει για αυτά που το απασχολούν, πάντα με θετική διάθεση.
        - Ενθαρρύνετε το παιδί σας να συμμετέχει σε κάποια αθλητική ή καλλιτεχνική δραστηριότητα, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του.
        - Προσπαθήστε να μην μεταφέρετε στο παιδί τις δικές σας ανασφάλειες, φοβίες, άγχος για το μέλλον
        - Μην συζητάτε μπροστά στα παιδιά θέματα της υγείας σας - τα παιδιά μεγαλοποιούν συνήθως αυτά που ακούνε, όπως επίσης και προβλήματα οικονομικά.
        - Μην μαλώνετε μπροστά στα παιδιά σας- δύσκολο αλλά προσπαθήστε!
        - Συζητήστε με τα παιδιά σας, μοιραστείτε δικές σας ιστορίες από την παιδική/ εφηβική σας ηλικία που μπορεί να βοηθήσουν.
        - Όταν το παιδί σας μιλήσει για ένα πρόβλημα του μην μειώσετε το πρόβλημα του! Για σας μπορεί να φαίνεται ασήμαντο και γελοίο αλλά για το παιδί είναι πολύ σημαντικό και σοβαρό αφού του προκαλεί άγχος ή ανησυχία.
        - Σε περίπτωση που το άγχος προκαλεί σοβαρά προβλήματα στη ζωή του παιδιού και βλέπετε ότι δεν μπορείτε να το βοηθήσετε, απευθυνθείτε στους ειδικούς.
         
        Περισσότερα θέματα για μαθησιακές δυσκολίες, δυσλεξία, ανάπτυξη παιδιού, ασκήσεις και συμβουλές στο edit admin