Δωρα

Ιδανικα ποτε να κανουμε δευτερο μωρακι;

    Recommended Posts

    13 minutes ago, Έσπερος said:

    Η αλήθεια είναι ότι είμαι κάπως μπερδεμένη. Επειδή υπάρχει η εξωσωματική στη μέση, είναι ένας λόγος να προχωρήσουμε σύντομα, γιατί δεν ξέρουμε αν θα πετύχει. Δεν είμαι πολύ μεγάλη, αλλά ξέρω ότι μετά τα 35 οι πιθανότητες μικραίνουν. Ο άντρας μου είναι ακόμα μεγαλύτερος, και βλέπω ότι χρόνο με το χρόνο οι αντοχές του φθίνουν. Είναι δραστήριος και κάνει πολλά, αλλά όσο περνάει ο καιρός βλέπω ότι χρειάζεται όλο και περισσότερο χρόνο ξεκούρασης. Αν αφήσουμε να περάσει κι άλλος χρόνος, θα καταλήξω να μην έχω ούτε τη δική του συνεργασία. Αυτοί είναι κάποιοι αντικειμενικοί παράγοντες. Από την άλλη, εγώ δυσκολεύτηκα με το πρώτο παιδί, άργησα πολύ να προσαρμοστώ. Αυτό με φοβίζει. Και η απουσία βοήθειας με φοβίζει λίγο. Βέβαια, πριν από 1-2 μήνες όταν άρχισα να ψάχνω ξανά τη διαδικασία, να δω τι χαρτιά χρειάζονται οι επιτροπές, τι εξετάσεις πρέπει να ξανακάνουμε κλπ, ένιωσα μέσα μου χαρά. Ή πριν από αρκετό καιρό, όταν είδα την ανιψιά μου 3 μηνών που είχα να τη δω από νεογέννητο και την πήρα αγκαλιά, θυμήθηκα τι ωραία που είναι να κρατάς ένα μικρό μωράκι. Και προχθές που μου έδειχνε μια φίλη το νεογέννητό της, σαν να ζήλεψα. Νομίζω ότι το πρόβλημά μου είναι η πολλή σκέψη και η διαδικασία της εξωσωματικής, που δεν το κάνει όλο αυτό αυθόρμητο. Έτσι καταλήγω συνεχώς και ζυγίζω τα θετικά και τα αρνητικά. Ενώ αν ήμασταν σε μια χαλαρή φάση, ότι πχ μόλις χρονίσει ο μεγάλος θα σταματήσουμε τις προφυλάξεις και ό,τι προκύψει, ίσως δεν το σκεφτόμουν τόσο. 

    Δεν ξέρω αν θα το σκεφτόσουν λιγότερο, γιατι και εμεις που εγινε η σύλληψη φυσιολογικά περάσαμε από 40 κύματα μεχρι να τελείωσουμε με το ζύγισμα των θετικών και των αρνητικών. Το θέμα νομίζω που πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου και να είσαι απολύτως βέβαιη γι αυτό είναι αν πραγματικά θελεις ένα ακόμη παιδί. Όχι ένα παιδί οπώς το ανηψάκι σου που το βλέπεις για λίγες ώρες μόνο, αλλά άλλο ένα παιδί 24 ώρες το 24ωρο. Με ότι αυτό συνεπάγεται, τα κακά του και τα καλά του. Αφού βεβαιωθείς ως προς αυτό πρεπει να σκεφτείς ποια θα ήταν η ιδανική διαφορά ηλίκιας για την δυναμική της δικής σου οικογένειας. Μην σκέφτεσαι την φάση νεογέννητο, ειναι μια φάση λίγων μηνών που θα περάσει, δες την μεγαλύτερη εικόνα. Τα παιδιά σου (το παιδί σου αν αποφασίσεις να μείνεις στο ένα) όταν θα είναι 5-6 χρονών. Εμένα αυτο με βοήθησε και σταματησα το ατελειωτο ζύγισμα!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    3 ώρες πρίν, Chrysoum είπε:

    Δεν ξέρω αν θα το σκεφτόσουν λιγότερο, γιατι και εμεις που εγινε η σύλληψη φυσιολογικά περάσαμε από 40 κύματα μεχρι να τελείωσουμε με το ζύγισμα των θετικών και των αρνητικών. Το θέμα νομίζω που πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου και να είσαι απολύτως βέβαιη γι αυτό είναι αν πραγματικά θελεις ένα ακόμη παιδί. Όχι ένα παιδί οπώς το ανηψάκι σου που το βλέπεις για λίγες ώρες μόνο, αλλά άλλο ένα παιδί 24 ώρες το 24ωρο. Με ότι αυτό συνεπάγεται, τα κακά του και τα καλά του. Αφού βεβαιωθείς ως προς αυτό πρεπει να σκεφτείς ποια θα ήταν η ιδανική διαφορά ηλίκιας για την δυναμική της δικής σου οικογένειας. Μην σκέφτεσαι την φάση νεογέννητο, ειναι μια φάση λίγων μηνών που θα περάσει, δες την μεγαλύτερη εικόνα. Τα παιδιά σου (το παιδί σου αν αποφασίσεις να μείνεις στο ένα) όταν θα είναι 5-6 χρονών. Εμένα αυτο με βοήθησε και σταματησα το ατελειωτο ζύγισμα!

    Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι δεν θα έχω δύο παιδιά, άρα ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα! Ως προς το περισσότερα σίγουρα είμαι απόλυτα αρνητική. Για το λιγότερα, δεν ξέρω.... Αν δηλαδή ο άντρας μου δεν ήθελε ή αν δεν πετύχουν 1-2 εξωσωματικές, δεν ξέρω αν θα το κυνηγήσω. Επίσης δεν θα ήθελα παιδιά με διαφορά ηλικίας μεγαλύτερα από τα 3-3,5 χρόνια. Δεν ξέρω αν όντως είναι καλύτερη η μικρή διαφορά για το μέλλον των παιδιών, αυτά δεν ξέρω αν μπορείς να τα προβλέψεις. Με την αδερφή μου έχουμε 5 χρόνια, μικρές ήμασταν απλώς δυο παιδιά που συνυπήρχαν στο ίδιο σπίτι, πέρασε καιρός μέχρι να δεθούμε. Βέβαια εγώ μεγάλωσα στο ίδιο σπίτι με ξαδέρφια, δηλαδή είχα πάντα παρέα παιδιών γύρω μου. Ο μικρός μας δεν έχει ξαδέρφια εδώ, δεν θα ήθελα καθόλου να είναι μόνος του. Ο αντρας μου έχει περισσότερα χρόνια διαφορά με τον αδερφό του και θα έλεγα ότι σχεδόν τους χωρίζει χάσμα γενεών, όπως υπάρχει και τεράστια διαφορά στο πώς τους αντιμετώπιζαν και τοςυ αντιμετωπίζουην τα πεθερικά μου. Αυτά ξέρω ότι δεν είναι ενδεικτικά, αλλά σίγουρα με επηρεάζουν στο να προτιμώ παιδιά σε κοντινές ηλικίες. Δεν μπορώ κιόλας να φανταστώ μετά από 4 χρόνια να μπω ξανά στη διαδικασία του κλεισίματος στο σπίτι ή των ξενυχτιών με μωρό. Κι επειδή η φάση του νεογέννητου μου έπεσε βαριά, δεν μπορώ να φανταστώ να την επιβάλεις σε ένα παιδάκι που έχει τους ρυθμούς του, έχει κάποιες δραστηριότητες κλπ και θα πρέπει να αναστατωθεί από το μωρό. Αλλά δεν παύει να με τρομάζει και η συνύπαρξη ενός βρεφους με ενα μικρό ακόμα νήπιο, ακριβώς επειδή ζορίστηκα και επει΄δη δεν υπάρχου άτομα να μας βοηθήσουν. Γι αυτό και ο προβληματισμός και οι μικρές αναστολές. Αλλά όπως λες μετά σκέφτομαι ΄'οτι αυτή η φάση δεν θα είναι αιώνια! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 hours ago, Έσπερος said:

    Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι δεν θα έχω δύο παιδιά, άρα ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα! Ως προς το περισσότερα σίγουρα είμαι απόλυτα αρνητική. Για το λιγότερα, δεν ξέρω.... Αν δηλαδή ο άντρας μου δεν ήθελε ή αν δεν πετύχουν 1-2 εξωσωματικές, δεν ξέρω αν θα το κυνηγήσω. Επίσης δεν θα ήθελα παιδιά με διαφορά ηλικίας μεγαλύτερα από τα 3-3,5 χρόνια. Δεν ξέρω αν όντως είναι καλύτερη η μικρή διαφορά για το μέλλον των παιδιών, αυτά δεν ξέρω αν μπορείς να τα προβλέψεις. Με την αδερφή μου έχουμε 5 χρόνια, μικρές ήμασταν απλώς δυο παιδιά που συνυπήρχαν στο ίδιο σπίτι, πέρασε καιρός μέχρι να δεθούμε. Βέβαια εγώ μεγάλωσα στο ίδιο σπίτι με ξαδέρφια, δηλαδή είχα πάντα παρέα παιδιών γύρω μου. Ο μικρός μας δεν έχει ξαδέρφια εδώ, δεν θα ήθελα καθόλου να είναι μόνος του. Ο αντρας μου έχει περισσότερα χρόνια διαφορά με τον αδερφό του και θα έλεγα ότι σχεδόν τους χωρίζει χάσμα γενεών, όπως υπάρχει και τεράστια διαφορά στο πώς τους αντιμετώπιζαν και τοςυ αντιμετωπίζουην τα πεθερικά μου. Αυτά ξέρω ότι δεν είναι ενδεικτικά, αλλά σίγουρα με επηρεάζουν στο να προτιμώ παιδιά σε κοντινές ηλικίες. Δεν μπορώ κιόλας να φανταστώ μετά από 4 χρόνια να μπω ξανά στη διαδικασία του κλεισίματος στο σπίτι ή των ξενυχτιών με μωρό. Κι επειδή η φάση του νεογέννητου μου έπεσε βαριά, δεν μπορώ να φανταστώ να την επιβάλεις σε ένα παιδάκι που έχει τους ρυθμούς του, έχει κάποιες δραστηριότητες κλπ και θα πρέπει να αναστατωθεί από το μωρό. Αλλά δεν παύει να με τρομάζει και η συνύπαρξη ενός βρεφους με ενα μικρό ακόμα νήπιο, ακριβώς επειδή ζορίστηκα και επει΄δη δεν υπάρχου άτομα να μας βοηθήσουν. Γι αυτό και ο προβληματισμός και οι μικρές αναστολές. Αλλά όπως λες μετά σκέφτομαι ΄'οτι αυτή η φάση δεν θα είναι αιώνια! 

    Το κείμενο σου θα μπορούσα να το έχω γράψει και εγώ η ίδια. Έτσι σκεφτόμουν και τις ίδιες παραμέτρους έλαβα υπόψιν για να προχωρήσουμε με το δεύτερο. Μπορεί να μην κάναμε εξωσωματική, αλλά είχαμε θέσει και εμείς ένα χρονικό περιθώριο προσπαθειών. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα ξεβολευτει τώρα η κόρη μου γιατί το βλέπω μακροπροθεσμα. Μπορεί να ξεβολευτει και να βγει από τους ρυθμούς της τώρα για μερικούς μήνες, αλλά θα αποκτήσει ένα αδερφάκι για όλη της την ζωή (με τα πλεονεκτήματα και ίσως τα μειονέκτηματα που αυτό συνεπάγεται) :) 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 31/1/2019 at 10:20 ΠΜ, Deena είπε:

     

    Εγώ έχω ξεκουραστεί ναι, νιώθω ότι τις αντοχές για ένα τρίτο τις έχω, ήμουν και μικρή όταν απέκτησα τα δύο προηγούμενα και ίσως παίζει και αυτό τον ρόλο του.

     

    Πριν 2 χρόνια άκουγα για τρίτο παιδί και δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι, τώρα αν τα οικονομικά μου το επέτρεπαν θα το έκανα, όσο κι αν θα ξεβολευόμουν ξανά από την αρχή.

     

    Ωστόσο, επειδή δεν προβλέπεται κάτι εξαιρετικά ανατρεπτικό προς το καλύτερο των οικονομικών μας τα προσεχή χρόνια, νομίζω ότι τελικά θα μείνουμε στα δύο. Δεν θα ήθελα από την άλλη να έχω παιδιά στο Γυμνάσιο ή στο τέλος του Δημοτικού και ταυτόχρονα νεογέννητο.

     

    K εγώ εκεί κολλάω όταν τα σκέφτομαι. Στα τόσα που θα στερήσω στα αγόρια μου σε εξόδους και διακοπές και σ' εμάς οικογενειακά βέβαια που θα τα απολαύσουμε μαζί τους όταν σκέφτομαι το τρίτο. Όχι τόσο στην κούραση, γιατί αυτή μάλλον περνάει μόλις περάσουν τα πρώτα χρόνια (εδώ όσοι έχουν μεγαλύτερα παιδιά γελάνε ελεύθερα!). Και μετά όταν σκέφτομαι και τις σπουδές και τα μεταπτυχιακά και ένα σωρό που θα 'θελα να μπορώ να τα βοηθήσω και πραγματικά δεν μπορώ με ακρίβεια να προβλέψω, γιατί αυτά είναι κι απρόβλεπτα, εκεί κολλάω και λέω στοπ στα δύο.


    WBWJp2.pngFMoxp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα