mybabygirl

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΠΠΟΥ

    Recommended Posts

    Just now, Έσπερος είπε:

    Αχ το ξέρω ότι είναι χειριστική συμπεριφορά. Απλώς δεν είναι ότι μου τα λένε ευθέως για να τους πω να σταματήσουν. Γίνεται υπογείως όλο αυτό. Με μισόλογα, με δήθεν τυχαία παραδείγματα άλλων ζευγαριών και συγκρίσεις, ή απλώς το καταλαβαίνω ότι το σκέφτονται επειδή τους ξέρω. Σ' αυτό τι μπορώ να κάνω; Δεν μπορώ να τσακωθώ για κάτι που δεν μου λένε! Αυτό προσπαθώ να εξηγήσω και στον άντρα μου και δεν το καταλαβαίνει. Τα μόνα που λένε ευθέως είναι το πότε θα πάμε και πόσο θα μείνουμε. Εκεί ανακοινώνω απλά τα σχέδιά μας και δεν δίνω σημασία, όμως ξέρω τι μηχανισμός σκέψης κινείται από πίσω. Ε σ' αυτό πώς να αντιδράσω; 

     

    Είσαι απολύτως ειλικρινής με τον εαυτό σου ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν μιλάς? Ελλείψει αφορμής?

     

    Ή μήπως για τον παρακάτω λόγο?

     

    Just now, Έσπερος είπε:

     Έτσι έχω μπλέξει και γι αυτό προσπαθώ να κρατήσω μια διπλωματία ώστε να μην εκθέσω τον άντρα μου. 

    Κι ο άντρας μου αυτό πιστεύει. ΕΚείνος με τους δικούς του μπορεί να τσακωθεί άσχημα, ακόμα και να μουτρώσουν για κάποιες μέρες, και μετά όλα ΟΚ. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Νομίζω ότι αν αρχίσω να λέω τι με ενοχλεί ή θα πουν ότι με βάζει ο άντρας μου, άρα θα τα κάνω χειρότερα, ή θα πουν ότι θέλουμε να ξεκόψουμε από την οικογένεια  και τέτοια. και μια δυο φορές που της έχω επισημάνει κάτι, μου λέει ότι και η πεθερά μου έκανε κάτι άλλο και γιατί τα βάζω συνέχεια μαζί της, πράγμα που δεν ισχύει. Η πεθερά μου η καημένη έχει ακούσει πολλά, αφού πόσες φορές εγώ την υπερασπίζομαι αν ο άντρας μου αρπαχτεί μαζί της! 

     

    Χωρίς να σπάσεις αυγά ομελέτα δεν γίνεται βρε @Έσπερος. Ας πουν ό,τι θέλουν, τί πειράζει βρε κορίτσι μου? Στην τελική, από όσα διαβάζω, ούτε τώρα ευχαριστημένος είναι κανένας.

     

    Για την ιστορία, μεγάλωσα κι εγώ σε μια πολύ "δεμένη" ευρύτερη οικογένεια, σε οικογενειακή πολυκατοικία, μαζί Χριστούγεννα, μαζί Πάσχα, μαζί 15Αύγουστο....όλα αυτά τα ωραία! Για μένα η σταδιακή απομάκρυνση είναι νομοτελειακή, όταν παύεις πια να είσαι το "παιδί" της οικογένειας και κάνεις την δική σου. Στην περίπτωσή σου, πιστεύω ότι έχει παίξει τον ρόλο του το ότι δεν μπόρεσες να εδραιώσεις το νέο σου ρόλο πριν απομακρυνθείς χωροταξικά, όλοι εξακολουθούν να σε βλέπουν σαν την κόρη/ανηψιά/εγγονή που απλά δεν μένει πια κοντά μας, αλλά όταν έρχεται όλα πρέπει να είναι όπως πριν.

     

    Εγώ μένω δίπλα-δίπλα με τους γονείς μου, εγχείρημα που το φοβόμουν και δίσταζα αλλά είπα να το δοκιμάσω. Οκτώ χρόνια μετά είμαι πραγματικά περήφανη και για μένα, αλλά και για τους ίδιους που σε προχωρημένη ηλικία καταφέρνουν και αντιλαμβάνονται το νέο τους ρόλο.

     

    ΟΜΩΣ, έχουν υπάρξει πολύ σοβαροί τσακωμοί τον πρώτο καιρό. Τσακωμοί από αυτούς που περνάνε 10 μέρες και δεν μιλάς με την μητέρα σου και δεν βλέπει τα εγγόνια της και που ξέρεις ότι κακολογεί τον άντρα σου στον πατέρα σου κλπ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Έσπερος said:

    @Chrysoum κι εμάς στην πόλη συχνά κλαίει, αν μας πιάσουν πολλά φανάρια ή αν είναι νύχτα. Εδώ στο νησί σχεδόν ποτέ. Αλλά στην Αθήνα έχουν γίνει κάποιες διαδρομές με έντονο κλάμα και είναι ένας από τους λόγους που ο άντρας μου θε΄λει να αποφεύγουμε τις μετακινήσεις. Ομως εμένα αυτό μου φαίνετια υπερβολικό, είναι δυνατόν να πεις ότι δεν πηγαίνεις επισκέψεις επειδή μπορεί το μωρό να κλα΄ψει στο αυτοκίνητο; Δηλαδή τα άλλα παιδάκια δεν κλαίνε; ΕΝτάξει προφανώς δεν θέλω να πιέζεται στο αυτοκίνητο, αλλά μου φαίνεται κάπως υπερβολικό να το χρησιμοποιείς αυτό ως δικαιολογία. 

     

    Η κορη μου πλεον δεν κλαει στο αυτοκινητο, το ξεπερασε εδω και 3 μηνες. Θα κατσει δηλαδη μιση ωρα στο αυτοκινητο. Τωρα ισως να την πηγαινα λοιπον, αλλα πριν οχι. Δεν ειναι δικαιολογια, ειναι ο πραγματικος λογος που απεφευγα να κανω μετακινησεις με το μωρο στο αυτοκινητο, εκτος κι αν ηταν απολυτως απαραιτητο. Και οχι μονο οταν επισκεπτομουν τους γονεις μου και συγγενεις, αλλα ακομη και εδω που ημασταν μονοι μας. Δεν την εβαζα γιατι απο την τσιριδα και το κλαμα, αγχωνομουν, και αγχωμενη πισω απο το τιμονι, δεν ειναι καθολου καλος συνδυασμος. Και οχι, τα αλλα παιδακια δεν κλαινε. Οχι ολα τουλαχιστον. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ τα έχω ξαναπει, οι ιστορίες μας μοιάζουν πολύ, έχω τον κακό άντρα που δεν θέλει πολλά πολλά ούτε με τους δικούς του γιατί είναι ακοινώνητος και πλάνεψε και το κοριτσάκι τους και το πήγε στα ξένα (η Αθήνα άλλωστε είναι άλλη χώρα από τη Θεσσαλονίκη, το ξέρουν όλοι αυτό σωστά; :mrgreen:). Και το πρέπον είναι οι κόρες να ακούν πάντα τη μαμά τους, καθώς η μανούλα πάντα ξέρει καλύτερα. Η δικιά μου δε μάνα είναι σίγουρη ότι καταπιέζομαι από τον σύζυγο, γι'αυτό συμπεριφέρομαι έτσι και δεν είμαι κάθε Σ/Κ χριστουγεννα, πάσχα, καλοκαίρι, τριήμερα εκεί μαζί τους. Και κλαίγεται που δεν μεγαλώνει εγγόνι, ενώ ξέρει ότι έχει το ελεύθερο να έρθει και να μείνει όσο θέλει, υποχρεώσεις δεν έχει, θέμα υγείας/οικονομικό δεν έχει. Απλά δε γουστάρει τον άντρα μου και δεν γουστάρει να της την λέω για το πως συμπεριφέρεται στο παιδί. Και φυσικά είναι εντελώς κότα να παραδεχτεί κάτι τέτοιο, βολεύει περισσότερο να ρίχνει το φταίξιμο σε εμάς που δεν πάμε και της στερούμε το εγγόνι. Η διαφορά μας είναι ότι εμένα πλέον δεν με αγγίζει το τι λέει και το τι δε λέει, σιγά μην αναλώσω φαιά ουσία για μπω στο μυαλό της μάνας μου και έχω σταματήσει να επηρεάζομαι από τα λεγόμενά της (και να μαλώνω με τον άντρα μου στη συνέχεια). Αυτή είναι, δεν αλλάζει. Εσύ τρώγεσαι όχι μόνο για το τι λένε αλλά και για το τι μπορεί να σκέφτονται ακόμα. Και πως αντιδρώντας θα μπορούσες να βελτιώσεις τα πράγματα. Δεν αλλάζουν, λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το τι σκέφτονται για εσάς είναι πρόβλημά τους. Το δικό σου ειναι που ακόμα δίνεις σημασία και αξία στην συμπεριφορά τους αντί να βάλεις σε προτεραιότητα την νέα σου οικογένεια. Για το Πάσχα πχ  η δική μου ευθέως με ρώτησε αν θα πάμε εκεί, θεωρώντας το δεδομένο. Και φυσικά της απάντησα πως όχι, δεν ξέρω τι θα κάνουμε, αλλά σίγουρα δεν θα πάμε επάνω. Καταλαβαίνω ότι στεναχωριέται και λυπάμαι για αυτό. Παράλληλα ξέρω ότι αν παω, τις λίγες μέρες που θα πάω, θα εχει κανονίσει να περάσει να μας δει όλο το σόι (ακόμα και αν έχω πει ότι δε θέλω), στο μεταξύ θα κοντράρει τον άντρα μου, θα είναι στο μπιριμπιρι για το τι καλό το κοριτσάκι του γείτονα, τι βολικό το αγοράκι του τριτοξάδελφου, τι καλά που η κυρατέτοια έχει όλο το καλοκαίρι το εγγόνι της και οι γονείς το βλέπουν μόνο το Σ/Κ! Και να της πω ότι ενοχλούμαι με τις μπηχτές της, θα μου πει 'μα εγώ δεν εννοώ τίποτα, ούτε συζήτηση να μην κάνουμε δηλαδή;" Δε βγάζεις άκρη, οπότε δεν ασχολείσαι. Φυσικά και μου λείπουν και ζηλεύω που βλέπω οικογένειες να είναι κοντά και οι γονείς πραγματικά να στηρίζουν, αλλά τι να κάνουμε; Καλύτερα ήρεμα και από μακρυά.

     

    Όσο για το κλάμα, φυσικα και είναι λόγος για να μη μετακινηθείς. Δε καταλαβαίνω γιατι πρέπει ένα παιδί να πλαντάξει και εγώ να οδηγώ με τα νεύρα σπασμένα. Για να χαρούν οι συγγενείς;

    • Μου αρέσει 2

    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, vtgian said:

    και ζηλεύω που βλέπω οικογένειες να είναι κοντά και οι γονείς πραγματικά να στηρίζουν, αλλά τι να κάνουμε; Καλύτερα ήρεμα και από μακρυά.

     

    Ασε μεγαλη κουβεντα αυτη και βιωνω το ιδιο, αλλα τι να κανεις; Προσπαθω απλα να αποδεχτω οτι τα παιδια μου δεν θα εχουν παππουδες, τουλαχιστον οχι με την κλασσικη εννοια. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    H αληθεια είναι @Έσπερος οτι προσωπικα δεν μπορω να σε καταλαβω γιατι εκ φυσεως είμαι ανθρωπος που δεν αφηνει τπτ να πεσει κατω κ δεν ανεχομαι τα κρυμμενα νοηματα πισω απο τις λεξεις, βγαζω σπυρια. Αυτα που λες να ξερεις οτι συμβαινουν στις περισσοτερες ελληνικες οικογενειες, απο κει κ περα εξαρταται σε ποιον κ ποσο αερα αφηνει να συνεχισουν να συμβαινουν. Προσωπικο παραδειγμα, ο πεθερος μου ειναι πολυ ιδιοτροπος ανθρωπος και θελει παντα να περναει το δικο του. Δεν ειναι ομως καθολου κακος, απλα ετσι εχει μαθει κ τοσα χρονια το συντηρει κ η πεθερα μου. Απο τοτε που τον ξερω μου πεταει σποντες για τα παντα, του απανταω με αντιστοιχη σποντα, με υφος πλακας προφανως. Ε σε πληροφορω, επειδη ξερει πως αν μου πει κατι "προσβλητικο" ή αν παει να χωθει στα χωραφια μας, θα του απαντησω καταλληλως εχει παψει να το κανει (οχι εντελως, τοτε θα ανησυχουσα :rolleyes:).

    Όσο για τις επισκεψεις, κ εμεις ειμαστε δεμενη οικογενεια αλλα το μωρο το πηγαινα μονο στη γιαγια μου που δεν μπορουσε να μετακινηθει, δε ζητουσα απο τον αντρα μου να ερθει ή αν ερχοταν πηγαιναμε πριν ξεκινησουμε για την επιστροφη οποτε δεν επαιζε να μεινουμε πανω απο ενα τεταρτο. Οι υπολοιποι θειοι -οσοι θελουν να τη δουν- ερχονται στο σπιτι μας. Ο ενας μαλιστα ερχεται καθε μερα (!) και της φερνει κ απο κατι. Να στο πω ωμά, οποιος θέλει έρχεται, οποιος δε θελει αλλα λογια να αγαπιομαστε. Δε γινεται να ερχεστε στην αθηνα για μια εδομαδα κ να εχετε να δειτε παππουδες, αδερφια, φιλους κ ολα τα σογια μαζι, ειναι αδυνατον. Οποιος απαιτει να πηγαινετε εσεις θελει να καλυψει τη βαρεμαρα κ την αδιαφορια του.

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    πρίν από 9 λεπτά , Deena είπε:

    Για μένα η σταδιακή απομάκρυνση είναι νομοτελειακή, όταν παύεις πια να είσαι το "παιδί" της οικογένειας και κάνεις την δική σου. Στην περίπτωσή σου, πιστεύω ότι έχει παίξει τον ρόλο του το ότι δεν μπόρεσες να εδραιώσεις το νέο σου ρόλο πριν απομακρυνθείς χωροταξικά, όλοι εξακολουθούν να σε βλέπουν σαν την κόρη/ανηψιά/εγγονή που απλά δεν μένει πια κοντά μας, αλλά όταν έρχεται όλα πρέπει να είναι όπως πριν.

    Αυτό δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι αλλά είναι αλήθεια. Επιπλέον, είμαι το μόνο μέλος της ευρύτερης οικογένειας που έφυγε από το σπίτι πριν παντρευτεί (οι γαμπροί εξαιρούνται) και το μόνο μέλος που ζει σε άλλο μέρος (πάλι οι γαμπροί εξαιρούνται). Δηλαδή η μητέρα μου, ο πατέρας μου, οι θείες μου, τα ξαδέρφια της μητέρας μου, όλοι έφυγαν από το σπίιτ τους όταν παντρεύτηκαν και πήγαν σε δικό τους είτε πολύ κοντά είτε ή στο ίδιο οίκημα με το πατρικό τους. Οι θείες μου (αδερφές των γονιών μου) πήραν άντρες από άλλα μέρη που δούλευαν στην Αθήνα και έτσι οι γαμπροί βρέθηκαν μέσα στην οικογένεια της γυναίκας τους μακριά από τους δικούς τους. Προσπάθησαν με τον τρόπο τους ο καθένας να κρατήσουν κάποιες αποστάσεις ή να αλλάξουν κάποιες συνήθειες, πράγμα που σχολιάστηκε και σχολιάζεται. Έτσι η δική μας κατάσταση, που για άλλες οικογένειες είναι απόλυτα φυσιολογική, ήρθε σαν σοκ. Ίσως πίστευαν κιόλας ότι με τη γέννηση του παιδιού θα πάμε στην Αθήνα. ΓΙ' αυτό και δυσκολεύονται να αποδεχτούν το ότι εγώ έχω δική μου οικογένεια. γιατί στην τυπική εικόνα που έχουν, δεν έφευγαν οι κόρες από το σπίτι, απλώς ερχόταν ο γαμπρός και ενσωματωνόταν ως νέο μέλος στην υπάρχουσα οἶκογένεια. Και για να πω την αλήειθα τώρα που τα γράφουμε καταλαβαίνω ότι αυτό είναι όντως πιεστικό για χαρακτήρες σαν τον άντρα μου. Πραγματικά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Ένιωθα και άτυχη που έχει αυτό το μειονέκτημα, να μην θέλει να τηρηθούν οι συνήθειες που είχαμε ως προς τις οικογενειακές σχέσεις. Παρόλο που με όλους αυτούς τους συγγενείς, όποτε συναντίομαστε, περνάει πολύ καλά, έχουν πάρα πολλά να πουν (μάλλον πιο πολλά απ' ό,τι με τους γονείς μου) και χαίρεται όταν τους βλέπει. Δεν θεωρεί τους ανθρώπους αγγαρεία δλδ αλλά την υποχρέωση και την πίεση του"πρέπει" και το "πρωτόκολο" ότι στον τάδε πηγαίνουμε γιατί είναι μεγαλύτερος, τον δείνα τον καλούμε γιατί πήγαμε την προηγούμενη φορά, αφού είδαμε τον χ θα δούμε και τον ψ γιατί ο βαθμός συγγέενειας είναι ίδιος και πρέπει να υπάρχουν ίσες αποστάσεις, άσχετο αν ο ένας μένει δίπλα και ο άλλος στην άλλη άκρη της Αθήνας κλπ. 

     

    Just now, Lenia16 είπε:

    Οποιος απαιτει να πηγαινετε εσεις θελει να καλυψει τη βαρεμαρα κ την αδιαφορια του.

    Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχει απαιτήσει κανείς. Από τη μητέρα μου θεωρείται δεδομένο γιατί εκείνη τα κανονίζει. Θα μπορούσα ότνως να συνεννοούμαι εγώ στο τηλέφωνο και να κάνουμε το πρόγραμμα μόνοι μας. Απλώς έμεινε η συνήθεια ότι είτε έρθουν στο πατρικό μου είτε πάμε εμείς κάπου, θα πάμε όλοι μαζί (δλδ και οι γονείς μου και η αδερφή μου κ ο αρραβωνιαστικός της αργότερα), και όλες τις συνεννοήσεις τις έκανε η μητέρα μου. Βασικά δεν το είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να το κανονίσω εγώ μόνη μου! 

     

    πρίν από 9 λεπτά , Deena είπε:

    ΟΜΩΣ, έχουν υπάρξει πολύ σοβαροί τσακωμοί τον πρώτο καιρό. Τσακωμοί από αυτούς που περνάνε 10 μέρες και δεν μιλάς με την μητέρα σου και δεν βλέπει τα εγγόνια της και που ξέρεις ότι κακολογεί τον άντρα σου στον πατέρα σου κλπ.

    Τέτοιους τσακωμούς έχει κάνει ο άντρας μου με τους γονείς του για προσωπικούς τυς λόγους, πριν και μετά τον γάμο (για θέματα δλδ άσχετα με εμάς). Επειδή αυτά δεν τα έχω συνηθίσει, πίστευα αφελώς ότι όταν είναι με τους δικούς μου νιώθει πιο ωραία από ό,τι με τους δικούς του....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Έσπερος είπε:

    Βασικά δεν το είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να το κανονίσω εγώ μόνη μου! 

     

    Σιγουρα μπορεις...και ακομη μια πολυ ωραια λυση ειναι να κανονισετε να βγειτε μια βολτα για εναν καφε σε μια πλατεια-παρκο,εστω και σε αλλη περιοχη της αθηνας, να πατε στον νιαρχο, στο αλσος βεικου...τοσα μερη εχει και η αθηνα, να παιξει και το παιδακι σου, να κανετε και εσεις την βολτα σας και να δειτε και καποιους συγγενεις...Εγω παρολο που ολοι σχεδον οι συγγενεις μου ειναι στην επαρχια με τα σπιτια τους και τις αυλες τους, θα παρω την θεια μου (που ειναι νεοτατη) τα ξαδερφια μου κτλ να κανονισουμε εναν καφε στην πλατεια ενα ωραιο πρωινο, να χαρουμε και εμεις που ημαστε "κλεισμενοι" σε ενα διαμερισμα...Ειδικα τωρα την ανοιξη που ειναι χαρα θεου, οι πλατειες γεμιζουν με κοσμο και παιδιακια...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

     

    Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχει απαιτήσει κανείς. Από τη μητέρα μου θεωρείται δεδομένο γιατί εκείνη τα κανονίζει. Θα μπορούσα ότνως να συνεννοούμαι εγώ στο τηλέφωνο και να κάνουμε το πρόγραμμα μόνοι μας. Απλώς έμεινε η συνήθεια ότι είτε έρθουν στο πατρικό μου είτε πάμε εμείς κάπου, θα πάμε όλοι μαζί (δλδ και οι γονείς μου και η αδερφή μου κ ο αρραβωνιαστικός της αργότερα), και όλες τις συνεννοήσεις τις έκανε η μητέρα μου. Βασικά δεν το είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να το κανονίσω εγώ μόνη μου! 

     

     

    Νομίζω εδώ είναι το πρόβλημα. Αυτή τη στιγμή είστε ανεξάρτητη οικογένεια, οπότε δεν μπορεί να κανονίζει για λογαριασμό σου σαν να είσαι ανήλικο κοριτσάκι. Θα κάνεις εσύ το πρόγραμμά σου και τις δικές σου συνεννοήσεις και θα ενημερώνεις τους ενδιαφερόμενους. Και εννοείται ότι δεν θα ακολουθείς κανένα πρωτόκολλο... Μου φαίνεται πολύ καταπιεστικό όλο αυτό...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα