Recommended Posts

    Αχ κορίτσια κι εγω είμαι αρκετά μόνη μου.Βεβαια την κατασταση δυσκολευει περισσοτερο οτι τα τελευτσια χρόνια είμαστε εξωτερικό και η επικοινωνία είναι πιο δύσκολη και λόγω της γλώσσας και της κουλτούρας. Τους πρώτους μήνες με το παιδί ήμουν εντελώς μόνη αλλά για να πω την αληθεια  δε μου έμενε και πολύς χρόνος και διάθεση για παρέες αφού η μικρή ήταν δύσκολη στον ύπνο και εγώ μόνιμα κουρασμένη. Με κάλυπτε μια βόλτα με το καρότσι ή μια έξοδος το σκ με τον σύζυγό. Το τελευταίο διάστημα που η μικρή μεγάλωσε μου λείπει όλο και πιο πολυ ένας άνθρωπος κοντινός να πούμε μια λέξη. Προσπαθώ να μην μένω σπίτι. Μια μερα πηγαίνω με τη μικρή σε ένα γκρουπ με μαμάδες και παιδάκια στην ηλικία της μικρής μου όπου αυτά λίγο "παίζουν" και εμείς ανταλλάσουμε καμία κουβέντα. Αλλιώς ανταλλάσσουμε επισκέψεις με κάτι άλλες ελληνίδες μαμάδες που γνώρισα. Αλλά αύτο που μου λείπει είναι αληθινοί φίλοι που μπορείς να μιλήσεις μαζί τους για όλα και να περάσεις πραγματικά καλά άμα θα βγεις μια βόλτα μαζί τους. Έχω βέβαια 2-3 τετοιους φίλους στην Ελλάδα αλλά κι αυτοί με τις δουλειές και το πρόγραμμά τους χάνονται. Όταν βρισκομαστε από κοντα( σε διακοπές) είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αλλά δυστυχώς δε μου φτάνει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Astrien said:

    Αχ κορίτσια κι εγω είμαι αρκετά μόνη μου.Βεβαια την κατασταση δυσκολευει περισσοτερο οτι τα τελευτσια χρόνια είμαστε εξωτερικό και η επικοινωνία είναι πιο δύσκολη και λόγω της γλώσσας και της κουλτούρας. Τους πρώτους μήνες με το παιδί ήμουν εντελώς μόνη αλλά για να πω την αληθεια  δε μου έμενε και πολύς χρόνος και διάθεση για παρέες αφού η μικρή ήταν δύσκολη στον ύπνο και εγώ μόνιμα κουρασμένη. Με κάλυπτε μια βόλτα με το καρότσι ή μια έξοδος το σκ με τον σύζυγό. Το τελευταίο διάστημα που η μικρή μεγάλωσε μου λείπει όλο και πιο πολυ ένας άνθρωπος κοντινός να πούμε μια λέξη. Προσπαθώ να μην μένω σπίτι. Μια μερα πηγαίνω με τη μικρή σε ένα γκρουπ με μαμάδες και παιδάκια στην ηλικία της μικρής μου όπου αυτά λίγο "παίζουν" και εμείς ανταλλάσουμε καμία κουβέντα. Αλλιώς ανταλλάσσουμε επισκέψεις με κάτι άλλες ελληνίδες μαμάδες που γνώρισα. Αλλά αύτο που μου λείπει είναι αληθινοί φίλοι που μπορείς να μιλήσεις μαζί τους για όλα και να περάσεις πραγματικά καλά άμα θα βγεις μια βόλτα μαζί τους. Έχω βέβαια 2-3 τετοιους φίλους στην Ελλάδα αλλά κι αυτοί με τις δουλειές και το πρόγραμμά τους χάνονται. Όταν βρισκομαστε από κοντα( σε διακοπές) είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αλλά δυστυχώς δε μου φτάνει.

    Ήθελα απλά να σου εκφράσω την συμπαράσταση μου ούσα άλλη μια παθουσα στην ίδια κατάσταση. Συμφωνώ με κάθε λέξη. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Chrysoum είπε:

    Ήθελα απλά να σου εκφράσω την συμπαράσταση μου ούσα άλλη μια παθουσα στην ίδια κατάσταση. Συμφωνώ με κάθε λέξη. 

    Καλά μη νομίζετε ότι κ εμείς εδώ είμαστε όλη μέρα βόλτες με φίλους. Η καθημερινότητα σε φθιρει, και με τα παιδιά ειδικά και τη δουλεια είναι δύσκολα τα πράγματα. Κ εμένα όλες μου οι φίλες είναι σε άλλες πόλεις οπότε δεν έχω δικές μου παρέες εδω που είμαι. Αλλά και να ήταν πιστεύω δε θα βρισκόμασταν τόσο συχνά γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες και τα προγράμματα δε συμβαδίζουν. Τουλάχιστον εσείς τους βρίσκετε όταν έρχεστε! Εμένα πάντως το μόνο που μου έχει λείψει δεν είναι ούτε τα ποτά ούτε οι ταβέρνες ούτε τα ξενύχτια, είναι να περπατάω μόνη μου με τις ώρες, ανέμελη, χωρίς το άγχος να γυρίσω σπίτι γιατί κάποιος με περιμένει.

    • Μου αρέσει 3

    https://lb3f.lilypie.com/sDGXp2.png
     
     
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Lenia16 είπε:

    Καλά μη νομίζετε ότι κ εμείς εδώ είμαστε όλη μέρα βόλτες με φίλους. Η καθημερινότητα σε φθιρει, και με τα παιδιά ειδικά και τη δουλεια είναι δύσκολα τα πράγματα. Κ εμένα όλες μου οι φίλες είναι σε άλλες πόλεις οπότε δεν έχω δικές μου παρέες εδω που είμαι. Αλλά και να ήταν πιστεύω δε θα βρισκόμασταν τόσο συχνά γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες και τα προγράμματα δε συμβαδίζουν. Τουλάχιστον εσείς τους βρίσκετε όταν έρχεστε! Εμένα πάντως το μόνο που μου έχει λείψει δεν είναι ούτε τα ποτά ούτε οι ταβέρνες ούτε τα ξενύχτια, είναι να περπατάω μόνη μου με τις ώρες, ανέμελη, χωρίς το άγχος να γυρίσω σπίτι γιατί κάποιος με περιμένει.

    Μπα @Lenia16  οι δικοί μου δεν είναι από το μέρος που κατάγομαι. Αλλά για να φανταστείς τι καλοί φίλοι που είναι κανονίζουν και έρχονται να με δουν. Βεβαια ειναι ανύπαντροι και χωρίς παιδιά επομένως κάνουν και τις διακοπές τους!  Εμένα αυτό που μου λείπει πάλι είναι ένα σινεμά,ένα θέατρο ή μία συνάντηση με φίλους στο σπίτι ως αργά το βράδυ.  Σίγουρα δεν λέω ότι αν εμένα στην Ελλάδα θα ήμουν όλη μέρα έξω με φίλες αλλά μια στο τόσο θα είχα αυτή την επιλογή. Εγώ από τότε που γεννήθηκε η μικρή (16 μήνες τώρα) βγήκα 1 φορά έξω βράδυ και αυτό σε διακοπές το καλοκαίρι!!!! :(

    πρίν από 57 λεπτά , Chrysoum είπε:

    Ήθελα απλά να σου εκφράσω την συμπαράσταση μου ούσα άλλη μια παθουσα στην ίδια κατάσταση. Συμφωνώ με κάθε λέξη. 

    :(:( 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    8 ώρες πρίν, Lenia16 είπε:

    Καλά μη νομίζετε ότι κ εμείς εδώ είμαστε όλη μέρα βόλτες με φίλους. Η καθημερινότητα σε φθιρει, και με τα παιδιά ειδικά και τη δουλεια είναι δύσκολα τα πράγματα. Κ εμένα όλες μου οι φίλες είναι σε άλλες πόλεις οπότε δεν έχω δικές μου παρέες εδω που είμαι. Αλλά και να ήταν πιστεύω δε θα βρισκόμασταν τόσο συχνά γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες και τα προγράμματα δε συμβαδίζουν. Τουλάχιστον εσείς τους βρίσκετε όταν έρχεστε! Εμένα πάντως το μόνο που μου έχει λείψει δεν είναι ούτε τα ποτά ούτε οι ταβέρνες ούτε τα ξενύχτια, είναι να περπατάω μόνη μου με τις ώρες, ανέμελη, χωρίς το άγχος να γυρίσω σπίτι γιατί κάποιος με περιμένει.

    Όντως όταν είσαι κάπου μακριά μένεις με την εντύπωση ότι οι φίλοι σου συυνεχίζουν τν κοινωνική ζωή  όπως την άφησες στα φοιτητικά σου χρόνια. Κι εγώ το χω πάθει αυτό γιατί από την Αθήνα λείπω ουσιαστικά 10 χρόνια, τα 3 στο εξωτερικό, αλλά σε σχέση με το τι γίνεται εκεί έχει σταματήσει το ρολόι και νομίζω ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. 

     

    Πάντως είναι πολύ δύσκολο να πας σε ένα μέρος και να μην προσαρμοστείς να κάνεις φίλους. Δικούς σου φίλους δηλαδή, όχι τις κοινές παρέες με τον άντρα σου. Γιατί αν δεν τους βρεςι στη δουλειά, πού θα τους βρεις; Κι εγώ έχω δυσκολευτεί στο νησί. Οι ντόπιοι έχουν δικό τους κοινωνικό κύκλο, δεν τρελαίνονται με την ιδέα να κάνουν απαραίτητα παρέα με συναδέλφους μόνο και μόνο επειδή είναι συνάδελφοι. Αν ταιριάξεις με κάποιον εντάξει, αλλιώς δεν σε προσεγγίζει κανείς. Ο άντρας μου όμως που πρόλαβε τους μισθούς προ κρίσης είχε άλλη εικόνα στην αρχή, ήταν όλοι σε φάση διακοπών ως προς τις βόλτες παραπάνω από το μισό χρόνο, έβγαινε συνέχεια, είχε γνωρίσει πόσους και πόσους από οποιονδήποτε χώρο, ίσως και περισσότερο εκτός σχολείου. Αλλά στην πορεία κι αυτοί χάθηκαν, δεν έιναι και το φόρτε του να κρατάει επαφές, πιο εύκολα γνωρίζει παρά διατηρεί φιλίες, ενώ εγώ είμαι το αντίθετο. Πολλές φορές ταιριάζαμε με τους αναπληρωτές, αλλά αυτοί τη μία χρονιά είναι εδώ, την άλλη σε άλλο μέρος. 

     

    εγώ άργησα να καταλάβω ότι εδώ μένω άρα εδώ πρέπει να ενταχθώ. Επειδή στην αρχή ταξίδευα συχνά στην Αθήνα, και όταν γνώρισα τον άντρα μου ακόμα και μείναμε μαζί, πού και πού πήγαινα μόνη μου σαββατοκύριακα, είτε για δουλειές είτε έτσι από συνήθεια, ή προέκυπταν διάφοροι λόγοι, ετοιμασίες γάμου, εκλογές, εξετάσεις, όλο και κάποιον έβλεπα, είχα την αίσθηση ότι καλύπτομαι. 

     

    Στην Αθήνα τώρα πια τους φίλους τους βλέπω δύσκολα. Όταν πάμε κάποιοι λείπουν σε διακοπές, άλλοι δουλεύουν πολύ ασχέτως διακοπών και εορτών, άλλοι έχουν δικές τους οικογένεις και δικές τους υποχρεώσεις, άλλοι έρχονται από το εξωτερικό και είναι ακριβώς στην ίδια πίεση με εμάς, εχουμε κι εμείς να δούμε γονείς, αδέρφια, κουμπάρους, ίσως και κάποιους άλλους στενούς συγγενείς, να κάνουμε κάποιες αγορές ή γιατρούς που δεν έχουμε εδώ, ελάχιστος χρόνος μένει. Σίγουρα όχι για να τους δούμε όλους, στην τύχη κανονίζουμε και με όποιον προκύψει. 

    Γι αυτό είναι σημαντικό όταν βρίσκεσαι σε νέο μέρος να προσπαθείς να ενταχθείς, αν όχι να κάνεις φιλίες έστω να κάνεις γνωριμίες από τη δουλειά, από κάποια δραστηριότητα κλπ. Έτσι τουλάχιστον δεν θα νιώθεις ότι δεν έχεις κανέναν. Ειδικά όσες μετακομίζουν στο μέρος του άντρα τους και περιμένουν μωρό. Γιατί μετά είναι πιο δύσκολο και δεν είναι ωραίο να βρεθείς λεχώνα χωρίς κανέναν να πεις μια κουβέντα. 

     

    @anemoni1989 αυτό που περιγράφεις είναι όντως ακραίο, βέβαια για μας που το κρίνουμε απ' έξω, δεν ξέρω τι ακριβώς έχει παίξει στην ψυχολογία αυτής της μαμάς. Ίσως έιναι όμως και μια τρομοκράτηση ότι αν το αφήσεις θα γίνει κάτι, θα χαλάσει ο δεσμός, γιατί μ' όλα αυτά που διαβάζουμε ειδικά στις ομάδες (κυρίως του fb), καλλιεργείται ένας πανικός. Κι εγώ ενώ πριν κορόιδευα όσους δεν τα βάζουν στο ριλάξ πχ, αφού γέννησα φοβόμουν ότι αν τον αφήσω για 2 λεπτά να ανοίξω το ψυγείο να φάω κάτι, θα αρχίσει να κλαίει και θα γίνει χαμός, και τελικά κατέληγα εγώ με σπασμένα νεύρα που μετέφερα ούτως ή άλλως στο παιδί, ενώ όταν συνειδητοποίησα ότι και στο ριλάξ κάθεται λίγη ώρα, και στο γυμναστήριο, όλα κυλούν μια χαρά. Αλλά και να έχεις κοντά σου τους παππούδες και να μην τους αφήνεις ουσιαστικά να έρθουν σε πεαφή με το παιδί, το θεωρώ πολύ ακραίο. Δέχομαι σαν στάση ζωής το να μη θες να αφήνεις το παιδί σου για βόλτες ή να επιδιώκεις να το παίρνεις μαζί σου στις περισσότερες δουλειές. όμως είναι μια διευκόλυνση να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος για μια ώρα ανάγκης και είναι βλακεία να μην ενθαρρύνεις την εξοικείωση του παιδιού μαζί του. Αν δεν θες να τους αφήνεις μόνους, μπορείς να το κάνεις με τη δική σου παρουσία. Πραγματικά όταν το ακούω αυτό τρελαίνομαι. Εμένα δεν με νοιάζει να αφήσω το παιδί να πάω για καφέ ή για ψώνια. Αλλά θα ήθελα να έχω μια φορά την εβδομάδα 2 ώρες ελεύθερες να κάνω μια καλή καθαριότητα στο σπίτι, αντί να ψάχνω την ώρα που θα κοιμηθεί. Ή για κάποιες εξωτερικές δουλειές που δεν χρειάζεται να είμαστε μαζί. Τι θα κερδίσει δηλαδή το μωρό αν το πάρω μαζι στον παθολόγο να μου γράψει εξετάσεις; Που θα πάμε αξημέρωτα για να είμαστε πρώτοι πρώτοι, να μην πειρμένουμε στο θάλαμο μετά με τους αρρώστους, και θα παρακαλέσω κιόλας αν είναι κάποια γιαγιά πριν από εμένα, να μου δώσει και τη σειρά της γιατί θα κάνω 5 λεπτά. Πιο απλό θα ήταν να έμενε μισή ώρα με τη γιαγιά του. Και φυσικά αγχώνομαι πολύ που τους παππούδες τους βλέπει 3 φορές το χρόνο και δεν είναι αυτονόητο ότι θα κάτσει μαζί τους, ειδικά σε ξένο περιβάλλον. Τώρα πχ θα πάμε για εξωσωματική. Πρέπιε να λείπουμε ταυτόχρονα  με τον άντρα μου. Με τι μυαλό θα τον αφήσω πίσω σε παππούδες που δεν ξέρουθν τις συνήθειές του; Κάπως θα τα βρουν προφανώς, αλλά αν μπορείς να προνοήσεις για κάτι, γιατί να μην το κάνεις; 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    9 hours ago, Lenia16 said:

     να περπατάω μόνη μου με τις ώρες, ανέμελη, χωρίς το άγχος να γυρίσω σπίτι γιατί κάποιος με περιμένει.

    Νομίζω πως αυτό δεν θα το ζήσουμε ποτέ ξανά!!!!

     

    8 hours ago, Astrien said:

    Μπα @Lenia16  οι δικοί μου δεν είναι από το μέρος που κατάγομαι. Αλλά για να φανταστείς τι καλοί φίλοι που είναι κανονίζουν και έρχονται να με δουν. Βεβαια ειναι ανύπαντροι και χωρίς παιδιά επομένως κάνουν και τις διακοπές τους!  Εμένα αυτό που μου λείπει πάλι είναι ένα σινεμά,ένα θέατρο ή μία συνάντηση με φίλους στο σπίτι ως αργά το βράδυ.  Σίγουρα δεν λέω ότι αν εμένα στην Ελλάδα θα ήμουν όλη μέρα έξω με φίλες αλλά μια στο τόσο θα είχα αυτή την επιλογή. Εγώ από τότε που γεννήθηκε η μικρή (16 μήνες τώρα) βγήκα 1 φορά έξω βράδυ και αυτό σε διακοπές το καλοκαίρι!!!! :(

    :(:( 

    Και με άλλους φίλους που μιλάω και ζουν σε μέρη που δεν υπάρχει κανένας δικός τους αυτό ακριβώς μου λένε.

    Μπορείς όμως να δημιουργήσεις νέο κύκλο και νέες παρέες στην χώρα που ζεις, να κανονίσεις μία βόλτα με τις μαμάδες που έχεις γνωρίσει, κάνε πράγματα που θα σε ευχαριστήσουν, προσπάθησε να ζήσεις εκεί όπως θα ζούσες και εδώ στην Ελλάδα, έτσι ώστε να μην νιώθεις πως σου λείπουν τόσο πολύ πράγματα.

    12 hours ago, Anna3011 said:

    Αχ @kotsifikos είμαστε ακριβώς στη φάση που αποχαιρετούμε και εμείς σιγά σιγά την καφετέρια και το φαγητό οι τρεις μας και τρέχουμε στη φύση και τις παιδικές χαρές με καφέ στο χέρι :)

    Και εμείς όπως και εσείς είμαστε από αυτούς που συνέχισαν τις βόλτες και μετά το παιδί, φροντίζοντας βέβαια να μην το εξαντλούμε και συνεχίζοντας να πηγαίνουμε για καφέ και φαγητό είτε με φίλους είτε οι τρεις μας. Είχαμε βέβαια μια πιο περιορισμένη γκάμα επιλογών (μέρη χωρίς καπνό και με σχετική άπλα) και ξεχάσαμε προφανώς τις αρκετα βραδινές εξόδους.

    Τον τελευταίο καιρό και με τη μικρή να οδεύει πια στους 16 μήνες βλέπουμε ότι τα πράγματα αλλάζουν. Η χθεσινή μας απόπειρα να φάμε έξω οι 3 μας το μεσημέρι κατέληξε να τρώει ο ένας μόνος του και ο άλλος να κάνει βόλτα τη μικρή, η οποία ενθουσιασμένη χαιρετούσε και έστελνε φιλάκια σε όλα τα τραπέζια. Υποθέτω λοιπόν ότι πλέον όταν θα προκύπτει να πάμε για φαγητό θα γίνεται μόνο με παρέα έτσι ώστε όταν ο ένας κάνει τη βάρδια ο άλλος να μπορεί να πει 2 κουβέντες με τους υπόλοιπους, ή θα επιλέγουμε να μαζευόμαστε με τους φίλους σε σπίτια όπου θα παίζουν και τα παιδιά. Οι κούνιες και οι εξοχές τώρα που ανοίγει και ο καιρός μάλλον θα γίνουν η συνήθειά μας. 

    Οι φίλες μου πάντως μου το λέγανε: "πιές τον καφέ σου χαλαρά τώρα που δεν περπατάει". Είχαν δίκιο...

    Κοίτα δεν σου κρύβω πως εγώ το απολαμβάνω περισσότερο τώρα που μεγαλώνει και παίζουμε μαζί, τώρα που είναι παιδί, απλά έχω προσαρμόσει τις εξόδους μας στο τι θα ήταν πιο καλό για το παιδί, έτσι ώστε να περάσει πρώτα εκείνος καλά!!! Βέβαια κανονίζω κατά καιρούς να βγαίνουμε και μόνοι μας  με φίλους, είτε οι δυο μας με τον άντρα μου γιατί βρε κορίτσια θέλω κάποια στιγμή και εγώ να βγω να πάω να πιω ένα κρασί με την παρέα μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @Astrien σε νιωθω! Εγω εχω βγει 0 βραδια απο τοτε που γεννηθηκε. Αλλα δεν με πειραζει τοσο αυτο, το εχω συνειδητοποιησει οτι για τα επομενα 3-4 χρονια δεν θα εχει εξοδους. 

    Αυτο που με ενοχλει περισσοτερο ειναι οτι δεν εχω εναν ανθρωπο να πουμε μια ουσιαστικη κουβεντα, εναν ανθρωπο που να ταιριαζουμε, να πουμε κατι παραπανω απο τα τυπικα. Εχω καταλαβει οτι για να κανω καινουργιες παρεες ειναι αδυνατον αν δεν εχουν παιδια. Θα ηταν αλλιως αν ηταν φιλοι μου απο πριν και μετα εγω εκανα οικογενεια, εννοειται οτι θα συνεχισαμε να βρισκομαστε απλα υπο διαφορετικες συνθηκες. Αλλα οταν γνωριζεις καποιον τωρα δεν μπορεις να τον υποχρεωνεις, και δεν νομιζω να θελει και ο ιδιος να τρεχει τα ΣΚ στα παρκα και στους παιδοτοπους για να πιειτε εναν καφε! Καποιος που δεν σε ξερει. Όταν ηρθα στην χωρα, ηρθα για δουλεια και ειχα ηδη αλλαξει 3 χωρες τα προηγουμενα 4 χρονια. Ημουν λοιπον αρκετα κουρασμενη απο το να γνωριζω συνεχεια καινουργιο κοσμο, να δενομαι με καποιους και ειτε να φευγω εγω, είτε αυτοί και μετα να χανομαστε. Επισης δουλευα πολλες ωρες, γυρω στις 10 καθε μερα, οποτε δεν ειχα πολυ ελευθερο χρονο. Μετα εμεινα εγκυος και δουλευα ακομη περισσοτερο για να εχω περισσοτερο χρονο μετα με το παιδι, οποτε ουσιαστικες παρεες δεν εκανα, 2-3 μονο κι αυτοι απο τον ακαδημαικο χωρο που σημαινει οτι εχουν ημερομηνια ληξης στην χωρα. Και οντως η μια εχει ηδη φυγει. Μετα γεννηθηκε το παιδι, εκανα στην αρχη πολλες δραστηριοτητες με αλλες μαμαδες, που οταν ομως τελειωσε η αδεια μητροτητας και ξεκινησε η δουλεια, χαθηκαμε γιατι οταν οι περισσοτερες εχουν 2 ή 3 παιδια και δεν μενουν σπιτι πια τα πρωινα δεν υπαρχει χρονος. Οι ντοπιες μαμαδες εχουν ηδη τον κυκλο και τις παρεες τους και δεν αναζητουν νεες γνωριμιες, και με τις αρκετες ελληνιδες επισης δεν τα παω καλα. Εχουν πολυ συχνα την νοοτροπια: σαν την Ελλαδα πουθενα, και καθε φορα που βρισκομαστε καταληγουμε να κρινουμε τα παντα ως προς την ζωη εδω και εγω αυτο δεν το μπορω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, Chrysoum είπε:

    @Astrien σε νιωθω! Εγω εχω βγει 0 βραδια απο τοτε που γεννηθηκε. Αλλα δεν με πειραζει τοσο αυτο, το εχω συνειδητοποιησει οτι για τα επομενα 3-4 χρονια δεν θα εχει εξοδους. 

    Αυτο που με ενοχλει περισσοτερο ειναι οτι δεν εχω εναν ανθρωπο να πουμε μια ουσιαστικη κουβεντα, εναν ανθρωπο που να ταιριαζουμε, να πουμε κατι παραπανω απο τα τυπικα. Εχω καταλαβει οτι για να κανω καινουργιες παρεες ειναι αδυνατον αν δεν εχουν παιδια. Θα ηταν αλλιως αν ηταν φιλοι μου απο πριν και μετα εγω εκανα οικογενεια, εννοειται οτι θα συνεχισαμε να βρισκομαστε απλα υπο διαφορετικες συνθηκες. Αλλα οταν γνωριζεις καποιον τωρα δεν μπορεις να τον υποχρεωνεις, και δεν νομιζω να θελει και ο ιδιος να τρεχει τα ΣΚ στα παρκα και στους παιδοτοπους για να πιειτε εναν καφε! Καποιος που δεν σε ξερει. Όταν ηρθα στην χωρα, ηρθα για δουλεια και ειχα ηδη αλλαξει 3 χωρες τα προηγουμενα 4 χρονια. Ημουν λοιπον αρκετα κουρασμενη απο το να γνωριζω συνεχεια καινουργιο κοσμο, να δενομαι με καποιους και ειτε να φευγω εγω, είτε αυτοί και μετα να χανομαστε. Επισης δουλευα πολλες ωρες, γυρω στις 10 καθε μερα, οποτε δεν ειχα πολυ ελευθερο χρονο. Μετα εμεινα εγκυος και δουλευα ακομη περισσοτερο για να εχω περισσοτερο χρονο μετα με το παιδι, οποτε ουσιαστικες παρεες δεν εκανα, 2-3 μονο κι αυτοι απο τον ακαδημαικο χωρο που σημαινει οτι εχουν ημερομηνια ληξης στην χωρα. Και οντως η μια εχει ηδη φυγει. Μετα γεννηθηκε το παιδι, εκανα στην αρχη πολλες δραστηριοτητες με αλλες μαμαδες, που οταν ομως τελειωσε η αδεια μητροτητας και ξεκινησε η δουλεια, χαθηκαμε γιατι οταν οι περισσοτερες εχουν 2 ή 3 παιδια και δεν μενουν σπιτι πια τα πρωινα δεν υπαρχει χρονος. Οι ντοπιες μαμαδες εχουν ηδη τον κυκλο και τις παρεες τους και δεν αναζητουν νεες γνωριμιες, και με τις αρκετες ελληνιδες επισης δεν τα παω καλα. Εχουν πολυ συχνα την νοοτροπια: σαν την Ελλαδα πουθενα, και καθε φορα που βρισκομαστε καταληγουμε να κρινουμε τα παντα ως προς την ζωη εδω και εγω αυτο δεν το μπορω!

    Αυτό ακριβώς εννοούσα  κι εγώ. Έναν άνθρωπο που να σε ξέρει χρόνια και όχι μόνο να σε  βλέπει τώρα μόνο με το σύζυγο και  το παιδί. Να μπορούμε να πούμε "τα δικά μας".  

    Ούτε εμένα με ενοχλεί πολύ που δε βγαίνω  συχνά βράδυ. Και πριν ούτως ή άλλως δεν ήμουν κανένα party animal! :) Νομίζω πως είναι λογικό όποιος κάνει παιδί να κλείνεται κάπως όταν δεν έχει κάποιον να του κάνει babysitting.  Αλλά μερικές φορές θέλω να ξεσκασω, να βγάλω τις φόρμες, να ντυθώ όμορφα, να πιω ένα ποτό με παρέα . 

    Εμείς κοντεύουμε τα 6 χρόνια στη χώρα. Όταν πρωτοήρθαμε κάναμε αρκετές γνωριμίες σαν ζευγάρι πάντα. Μετά αλλάξαμε περιοχή λόγω αλλαγής εργασίας , απομακρυνθήκαμε με τα άτομα που είχαμε βρει, ήρθε και το μωρό και αλλαξε πολύ η κατάσταση.

    @kotsifikos  Η αλήθεια είναι πως δεν νιώθω τόσο άσχημα που είμαι εδώ. Έχουμε κάνει έναν κύκλο και κοινες παρεες σαν ζευγάρι ωστε να βγούμε μια βόλτα όλοι μαζί με το παιδι. Απλά το θέμα είναι πως δεν ταιριαξα με τους  Έλληνες που έχει εδώ ώστε να ανοιχτω περισσότερο. Ίσως έφταιγαν και οι συνθήκες. Το ότι δούλευα πολύ, ήθελα να βρεθώ με τον άνδρα μου μες στο σκ. Όσο για τους ντόπιους δεν μπόρεσα να νιώσω έτσι οικεία και ζεστά. Όπως και να χει αλλιώς θα αστειευτείς στη γλώσσα σου. Έχω κρατήσει βέβαια επαφές από δουλειά και άλλες δραστηριότητες που έκανα στο παρελθόν αλλά δεν μπορώ  να πω ότι με συνδέουν πολλά πράγματα με αυτούς τους ανθρώπους όσο και να το προσπάθησα.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα