Endelweiss

Κρισεις πανικου-αγχους κ αντιμετωπιση(με ομοιοπαθητικη;)

    Recommended Posts

    Καλησπερα

    Θα ηθελα τη γνωμη σας οσες εχετε περασει κατι αναλογο.Ημουν ανεκαθεν πολυ αγχωδης χαρακτηρας.ξατα καιρους ειχα διαφορα ψυχοσωματικα κ κρισεις πανικου.το αντιμετωπισα μονη.τωρα με την οικογενεια κ το παιδι αυξηθηκαν οι υποχρεωσεις αυξηθηκε κ το αγχος.ειναι εδω κ τρεις μερες που παθαινω κρισεις κ φοβαμαι πολυ.θα παω σε ψυχολογο αλλα σκεφτηκα κ την ομοιοπαθητικη.αν καποια εχει αναλογη εμπειρια θα με βοηθουσε .μ εχει πιασει ενας φοβος κ νομιζω οτι δεν μπορω να ανταπεξελθω στη μου.νιωθω ασχημα κ στεναχωριεμαι.την ομοιοπαθητικη δεν την πιστευα αλλα εχω ακουσει ιτι βοηθαει.

    Θα ηθελα αν καποια γνωριζει κ ομοιοπαθητικο για θεσσακονικη να μου προτεινει κ γενικα οποιαδηποτε εμπειρια η συμβουλη δεκτη.σας ευχαριστω

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Τα εχω περπατησει κι εγω αυτά τα περιεργα μονοπατια του μυαλου.Εχω ταλαιπωρηθεί αρκετα...εμενα όλα ξεκινανε μαλλον από μια αρρωστοφοβια .Μην ακουσω για αρρωστια....σε μια ωρα εχω τα συμπτώματα.Υπαρχει και καποια κληρονομικοτητα σε εμενα γιατι και ο μπαμπας μυ εχει περασει παρομοιες φασεις.Θελει πολύ υπομονή ,πολύ δυναμη και πολύ πεισμα.Εγω ημουν ανεκαθες πολύ δυναμικος ανθρωπος.Ομως όταν με επιαναν η κρισεις γινομουν ενας άλλος ανθρωπος.Σε ψυχολογο δεν πηγα ποτε...ισως ηταν και το λαθος μου αυτό γιατι μονη μου μου πηρε πολλους μηνες να το ξεπερασω.Οταν γεννησα ηταν ο μεγαλος ου φοβος μη με πιασει...δοξα το Θεο όμως από όταν ηρθαν τα παιδια στη ζωη μου είναι μονιμα απασχολημενο το μυαλο μου και γενικα το ελεγχο.Ξερεις οσο πιο πολύ το σκέφτεσαι και οσο πιο μεγαλη σημασια του δινεις τοσο πιο εντονο και δυνατο γινεται.Οταν καταλαβαίνω ότι παει να με πιασει...συνηθως παιρνω τα παιδια και βγαινουμε εξω να ξεχαστω.

     

    Εχω σκεφτει κι εγω την ομοιπαθητκη γιατι εχω ακουσει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθαει.Εγω θα σου ελεγα να το δοκιμασεις.Ειναι κριμα να ταλαιπωρησαι.Δυστυχως πολλοι ανθρωποι ταλαιπωρουμαστε από αυτή την κατασταση.Σου ευχομαι να το ξεπεράσεις γρηγορα.Αν δοκιμασεις τελικα την ομοιοπαθητικη πες μας για το αν σε βοηθησε.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.ΠΡΙΝ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΧΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ-ΑΓΧΟΥΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟ ΑΝΤΙΠΕΤΩΠΙΣΕΙΣ ΤΟΣΟ ΤΟ ΚΑΛΗΤΕΡΟ ΚΑΙ ΕΝΝΟΩ ΑΠΟ ΝΕΥΡΟΛΟΓΟ..ΟΧΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟ !!ΝΕΥΡΟΛΟΓΟ-ΨΥΧΟΛΟΓΟ.ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΟΜΟΙΠΑΘΗΤΙΚΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΧΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΑΝΤΙΚΑΘΛΗΠΤΙΚΑ ΚΤΛ ΚΤΛ ..ΕΔΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΡΜΟΝΕΣ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΑΘΛΗΠΤΙΚΑ.ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΥΤΕ ΕΘΙΣΜΟΣ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΙΣΑ ΙΣΑ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΖΩ ΠΑΛΙ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τα εχω περπατησει κι εγω αυτά τα περιεργα μονοπατια του μυαλου.Εχω ταλαιπωρηθεί αρκετα...εμενα όλα ξεκινανε μαλλον από μια αρρωστοφοβια .Μην ακουσω για αρρωστια....σε μια ωρα εχω τα συμπτώματα.Υπαρχει και καποια κληρονομικοτητα σε εμενα γιατι και ο μπαμπας μυ εχει περασει παρομοιες φασεις.Θελει πολύ υπομονή ,πολύ δυναμη και πολύ πεισμα.Εγω ημουν ανεκαθες πολύ δυναμικος ανθρωπος.Ομως όταν με επιαναν η κρισεις γινομουν ενας άλλος ανθρωπος.Σε ψυχολογο δεν πηγα ποτε...ισως ηταν και το λαθος μου αυτό γιατι μονη μου μου πηρε πολλους μηνες να το ξεπερασω.Οταν γεννησα ηταν ο μεγαλος ου φοβος μη με πιασει...δοξα το Θεο όμως από όταν ηρθαν τα παιδια στη ζωη μου είναι μονιμα απασχολημενο το μυαλο μου και γενικα το ελεγχο.Ξερεις οσο πιο πολύ το σκέφτεσαι και οσο πιο μεγαλη σημασια του δινεις τοσο πιο εντονο και δυνατο γινεται.Οταν καταλαβαίνω ότι παει να με πιασει...συνηθως παιρνω τα παιδια και βγαινουμε εξω να ξεχαστω.

     

    Εχω σκεφτει κι εγω την ομοιπαθητκη γιατι εχω ακουσει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθαει.Εγω θα σου ελεγα να το δοκιμασεις.Ειναι κριμα να ταλαιπωρησαι.Δυστυχως πολλοι ανθρωποι ταλαιπωρουμαστε από αυτή την κατασταση.Σου ευχομαι να το ξεπεράσεις γρηγορα.Αν δοκιμασεις τελικα την ομοιοπαθητικη πες μας για το αν σε βοηθησε.

    αχ αυτη η νοσοφοβια...την περισσοτερη ζωη μου ετσι την περναω...αληθεια βοηθα η ομοιοπαθητικη σαυτο?

    7Ggjp2.png

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Νικι81 εγω οπως κ να χει ασχετα με το τι αλλο θα χρειαστει να κανω απο αυριο ξεκιναω ομοιιπαθητικα τα οποια μου τα προτεινε η κουνιαδα μου που ειναι φαρμακοποιος.ειναι μια θεραπεια λιγων ημερων που απ οτι μου ειπε στοχο εχει να αποσυμφορησει τον οργανισμο απο το στρες.θα τα δοκιμασω κ θα σας πω.

    Ειναι εξαιρετικα δυσκολο ολο αυτο.Τρεις μερες τωρα παλευω με τα συναισθηματα μου κ φοβαμαι γιατι δε θελω να γυρισω στα παλια.

    Lisbet και dimikamou θα μπορουσατε να μου προτεινετε καποιον συγκεκριμενο γιατρο γιατι δεν εχω ιδεα που να ψαξω;

    Robenula εγω δεν πιστυευα καθολου στην ομοιοπαθητικη αλλα εχω ακουσει οτι βοηθαει κ σ αυτο!!!!!ειμαι απελπισμενη κ ετοιμη να δοκιμασω τα παντα οποτε ευχομαι κατι να κανει το χαπι.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    κι αυτο με τα συμπτωματα φοβερο....

     

    Ψυχοσωματικα όλα.Ειναι απιστευτο το πως επηρεάζεται το σωμα μας από το μυαλο.Μονο αν το ζησεις το καταλαβαίνεις.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    το θεμα ειναι να υπαρχει αποτελεσματικη θεραπεια..εγω οπως ειπα και οπως αναφερεις και εσυ ηθελα κατι αμεσα.σου εστειλα μνμ..ευχομαι να βοηθησω και πανω απ ολα οτι δοκιμασεις να εχει αποτελεσμα και να αλλαξει η ψυχολογια σου και η ζωη σου

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    το θεμα ειναι να υπαρχει αποτελεσματικη θεραπεια..εγω οπως ειπα και οπως αναφερεις και εσυ ηθελα κατι αμεσα.σου εστειλα μνμ..ευχομαι να βοηθησω και πανω απ ολα οτι δοκιμασεις να εχει αποτελεσμα και να αλλαξει η ψυχολογια σου και η ζωη σου

     

    Σ ευχαριστω παρα πολυ...ειμαι ετοινη να κανω τα παντα αρκει να απαλλαγω απ αυτο μια κ καλη.

    Οσες το εχουμε περασει ξερουμε πολυ καλα ποσο δυσκολο ειναι να μη μπορεις να ΖΗΣΕΙΣ!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Κοριτσια καλησπερα

    Επανερχομαι στο θεμα για να σας πω κατ αρχην οτι ειμαι στην τεταρτη μερα που παιρνω τα ομοιοπαθητικα κ καθε μερα ξυπναω λιγο καλυτερα απο την προηγουμενη.δεν ξερω αν βοηθησαν τα χαπια η αν απλα εγω καταφερνω σιγα σιγα να διωξω ολο αυτο που ενιωθα.

    Χθες εκανα κ την πρωτη μου συνεδρια.Οταν τελειωσα αισθανομουν ηρεμη κ πιο δυνατη .Την επομενη βδομαδα θα παω ξανα.

    Απο αυριο θα ξεκινησω να παιρνω κ λιγη βαλεριανα.Ισως βοηθησει κ αυτο.

    Dimikamou σ ευχαριστω κ παλι :P

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα κορίτσια! Ελπίζω να έχω βρει όσο πιο κατάλληλο θέμα μπόρεσα για το θέμα που με απασχολεί. Από μικρή έχω ένα θέμα με τις αράχνες και γενικά με τα έντομα αλλά περισσότερο με αράχνες. Όταν έβλεπα μια μπροστά μου πάντα φώναζα την μητέρα μου να έρθει να την απομακρύνει από το χώρο. Η μητέρα μου κ ο πατέρας μου δεν είχαν ποτέ τέτοιες φοβίες για να μου μεταφέρουν εμένα κάτι τέτοιο. Ούτε κ κάποιος από το πλησιέστερο περιβάλλον. Αντίθετα ο Παππους μου πάντα είχε μανία με τα φίδια και από μικρή έφερνε κ σε εμένα και τα έπιανα , τα κράταγα για λίγο , μου έδειχνε τον τρόπο και εμένα μου άρεσε αυτό. Τα φίδια τα συγκεκριμένα δεν είχαν δηλητήριο. Τέλος παντον θέλω να πω ότι δεν φοβόμουν κάτι τέτοιο αλλά φοβάμαι παρά πολύ τις αράχνες. Μικρή θυμάμαι που είχα παρακολουθήσει κάτι τραγικές ταινίες που είχαν βγει τότε με αράχνες που τρώνε ανθρώπους κ κάτι τέτοιες σαχλαμάρες ... απορώ πραγματικά πως με άφηναν να βλέπω τέτοια πράγματα. Το έχω συνδιάσει λοιπόν κάπως έτσι. Ότι ίσως κάπου από εκεί και πέρα δημιουργήθηκε όλος αυτός ο φόβος για τις αράχνες. Ζούμε στην εξοχή , θέλω να πω δεν είμαστε και Αθήνα. Εδώ έχει περισσότερη φύση και φυσικά όπου υπάρχει περισσότερο φύση δέντρα υπάρχουν κ αυτά. Όταν υπάρχει στον χώρο μου και είναι ας πούμε μεγάλη παθαίνω κάτι σαν κρίσεις πανικού. Μέχρι τώρα το διαχειριζόμουν όσο μπορούσα και ζούσα με αυτό. Πλέον έχει αρχησει και με δυσκολεύει στην καθημερινή μου ζωή. Σήμερα το έβλεπα στον ύπνο μου και δεν ξύπνησα τρομαγμένη αλλά όταν ξύπνησα το θυμόμουν. Μπαίνω σήμερα στο μπάνιο τσουπ πάλι άλλη μια κάθεται εκεί αρκετά μεγάλη σε μέγεθος. Απορώ δηλαδή όλες από το σπίτι μας παίρνανε ; Λες και έτσι επίτηδες συμβαίνει αυτό ... αυτό που φοβάμαι να το συναντάω συνέχεια μπροστά μου ; Η αντίδραση μου σε αυτό ; Έχω βγει από το χώρο που βρίσκεται , έχω κλείσει την πόρτα (λες κ δεν μπορεί να βγει ξέρω γώ) έφυγα γρήγορα στο σαλόνι , με έπιασε τρέμουλο κ ανατριχίλα τόσο πολύ. Είχα τάσεις φυγής εκείνη την στιγμή ήθελα απλά να φύγω από τον χώρο να μην είμαι εκεί όσο είναι το έντομο. Με έπιασαν ταχυπαλμίες και έντονο αίσθημα φόβου και ότι κινδυνεύω. Πραγματικά δυσφορώ ... δεν το μπορώ άλλο αυτό. Τις προάλλες είχε μπει μια η οποία ήταν τρομακτικά μεγάλη .. ήμουν μόνη στο σπίτι με τα παιδιά ... η αντίδραση μου ; Περίμενα 15 λεπτά τον άντρα μου στην άλλη άκρη του δωματίου ... κοίταζα που πάει για όταν έρθει να την σκοτώσει η να την απομακρηνει. Δεν με ενδιαφέρει αρκεί να μην υπάρχει στον ίδιο χώρο με εμένα. Δηλαδή αν δεν μπορούσε να έρθει ; Έφυγε από την δουλειά δηλαδή για να έρθει να την απομακρηνει κ να ξανά φύγει για δουλειά. Ξέρει το πρόβλημα μου. Φοβάμαι γενικά όλο αυτό να μην το μεταφέρω κ στα παιδιά μου και φοβούνται κ αυτά. Τι να κάνω ... σκέφτομαι ότι ίσως χρειάζομαι ειδικό. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    21 ώρες πρίν, Super.mum είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια! Ελπίζω να έχω βρει όσο πιο κατάλληλο θέμα μπόρεσα για το θέμα που με απασχολεί. Από μικρή έχω ένα θέμα με τις αράχνες και γενικά με τα έντομα αλλά περισσότερο με αράχνες. Όταν έβλεπα μια μπροστά μου πάντα φώναζα την μητέρα μου να έρθει να την απομακρύνει από το χώρο. Η μητέρα μου κ ο πατέρας μου δεν είχαν ποτέ τέτοιες φοβίες για να μου μεταφέρουν εμένα κάτι τέτοιο. Ούτε κ κάποιος από το πλησιέστερο περιβάλλον. Αντίθετα ο Παππους μου πάντα είχε μανία με τα φίδια και από μικρή έφερνε κ σε εμένα και τα έπιανα , τα κράταγα για λίγο , μου έδειχνε τον τρόπο και εμένα μου άρεσε αυτό. Τα φίδια τα συγκεκριμένα δεν είχαν δηλητήριο. Τέλος παντον θέλω να πω ότι δεν φοβόμουν κάτι τέτοιο αλλά φοβάμαι παρά πολύ τις αράχνες. Μικρή θυμάμαι που είχα παρακολουθήσει κάτι τραγικές ταινίες που είχαν βγει τότε με αράχνες που τρώνε ανθρώπους κ κάτι τέτοιες σαχλαμάρες ... απορώ πραγματικά πως με άφηναν να βλέπω τέτοια πράγματα. Το έχω συνδιάσει λοιπόν κάπως έτσι. Ότι ίσως κάπου από εκεί και πέρα δημιουργήθηκε όλος αυτός ο φόβος για τις αράχνες. Ζούμε στην εξοχή , θέλω να πω δεν είμαστε και Αθήνα. Εδώ έχει περισσότερη φύση και φυσικά όπου υπάρχει περισσότερο φύση δέντρα υπάρχουν κ αυτά. Όταν υπάρχει στον χώρο μου και είναι ας πούμε μεγάλη παθαίνω κάτι σαν κρίσεις πανικού. Μέχρι τώρα το διαχειριζόμουν όσο μπορούσα και ζούσα με αυτό. Πλέον έχει αρχησει και με δυσκολεύει στην καθημερινή μου ζωή. Σήμερα το έβλεπα στον ύπνο μου και δεν ξύπνησα τρομαγμένη αλλά όταν ξύπνησα το θυμόμουν. Μπαίνω σήμερα στο μπάνιο τσουπ πάλι άλλη μια κάθεται εκεί αρκετά μεγάλη σε μέγεθος. Απορώ δηλαδή όλες από το σπίτι μας παίρνανε ; Λες και έτσι επίτηδες συμβαίνει αυτό ... αυτό που φοβάμαι να το συναντάω συνέχεια μπροστά μου ; Η αντίδραση μου σε αυτό ; Έχω βγει από το χώρο που βρίσκεται , έχω κλείσει την πόρτα (λες κ δεν μπορεί να βγει ξέρω γώ) έφυγα γρήγορα στο σαλόνι , με έπιασε τρέμουλο κ ανατριχίλα τόσο πολύ. Είχα τάσεις φυγής εκείνη την στιγμή ήθελα απλά να φύγω από τον χώρο να μην είμαι εκεί όσο είναι το έντομο. Με έπιασαν ταχυπαλμίες και έντονο αίσθημα φόβου και ότι κινδυνεύω. Πραγματικά δυσφορώ ... δεν το μπορώ άλλο αυτό. Τις προάλλες είχε μπει μια η οποία ήταν τρομακτικά μεγάλη .. ήμουν μόνη στο σπίτι με τα παιδιά ... η αντίδραση μου ; Περίμενα 15 λεπτά τον άντρα μου στην άλλη άκρη του δωματίου ... κοίταζα που πάει για όταν έρθει να την σκοτώσει η να την απομακρηνει. Δεν με ενδιαφέρει αρκεί να μην υπάρχει στον ίδιο χώρο με εμένα. Δηλαδή αν δεν μπορούσε να έρθει ; Έφυγε από την δουλειά δηλαδή για να έρθει να την απομακρηνει κ να ξανά φύγει για δουλειά. Ξέρει το πρόβλημα μου. Φοβάμαι γενικά όλο αυτό να μην το μεταφέρω κ στα παιδιά μου και φοβούνται κ αυτά. Τι να κάνω ... σκέφτομαι ότι ίσως χρειάζομαι ειδικό. 

    Μήπως καμία σας έχει αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο ; 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    7 ώρες πρίν, Super.mum είπε:

    Μήπως καμία σας έχει αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο ; 

    Mίλησε με ψυχοθεραπευτή. Είτε ψυχίατρο είτε ψυχολόγο. Μπορώ να σου συστήσω στην περιοχή του Νέου Ηρακλείου ή στο Χολαργό, η πρώτη ψυχίατρος η δεύτερη ψυχολόγος. 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    22 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

    Mίλησε με ψυχοθεραπευτή. Είτε ψυχίατρο είτε ψυχολόγο. Μπορώ να σου συστήσω στην περιοχή του Νέου Ηρακλείου ή στο Χολαργό, η πρώτη ψυχίατρος η δεύτερη ψυχολόγος. 

    Θεωρείς δηλαδή ότι η φάση χρειάζεται ψυχίατρο ; Ο ψυχίατρος δεν είναι για πολύ βαριές καταστάσεις η κάνω λάθος ; 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    On 2/3/2021 at 2:04 ΜΜ, Super.mum είπε:

    Μήπως καμία σας έχει αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο ; 

    Πάθαινα κρίσεις πανικού πολύ συχνά στο παρελθόν ( η αρρώστια της εποχής) σε δύο φάσεις της ζωής μου, η πρώτη αφού τελείωσα τις σπουδές και η δεύτερη στην εγκυμοσύνη μου. Επίσης, στην πρώτη φάση εκτός από κρίσεις πανικού είχα το ίδιο θέμα με τη φοβία που περιγράφεις , αλλά εγώ με τα σκυλιά. Μου έχει επιτεθεί δυστυχώς στο παρελθόν σκυλί άγριο από αγέλη και παρά τρίχα γλίτωσα τα χειρότερα. Όλα αυτά με ψυχοθεραπεία τα αντιμετώπισα, γνωστική συμπεριφορική προσέγγιση. Τη φοβία για τα σκυλιά την έχω ακόμα, αλλά δε κάνω τη ζωή μου δύσκολη όπως παλιά. Βοηθά πολύ πάντως ο ψυχολόγος αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγώ θεωρώ ότι ψυχολόγος αρκεί σε πρώτη φάση. Ο ψυχίατρος θα σου γράψει φάρμακα, τα οποία δεν χρειάζεσαι για μια απλή φοβία. Έχω κι εγώ να σου συστήσω ψυχολόγο στο Παγκράτι αν θέλεις. 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    15 ώρες πρίν, Annitamik είπε:

    Πάθαινα κρίσεις πανικού πολύ συχνά στο παρελθόν ( η αρρώστια της εποχής) σε δύο φάσεις της ζωής μου, η πρώτη αφού τελείωσα τις σπουδές και η δεύτερη στην εγκυμοσύνη μου. Επίσης, στην πρώτη φάση εκτός από κρίσεις πανικού είχα το ίδιο θέμα με τη φοβία που περιγράφεις , αλλά εγώ με τα σκυλιά. Μου έχει επιτεθεί δυστυχώς στο παρελθόν σκυλί άγριο από αγέλη και παρά τρίχα γλίτωσα τα χειρότερα. Όλα αυτά με ψυχοθεραπεία τα αντιμετώπισα, γνωστική συμπεριφορική προσέγγιση. Τη φοβία για τα σκυλιά την έχω ακόμα, αλλά δε κάνω τη ζωή μου δύσκολη όπως παλιά. Βοηθά πολύ πάντως ο ψυχολόγος αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος

    Ευχαριστω παρά πολύ για την απάντηση. Λυπάμαι που πέρασες κάτι τέτοιο αλλά εφόσον είσαι καλύτερα και βοήθησαν οι συνεδρίες χαίρομαι. Μακάρι να μπορέσω να το αντιμετωπίσω και εγώ σιγά σιγά. Δεν λέω ότι θα σβηστούν οι φοβίες ως δια μαγείας αλλά τουλάχιστον να περιοριστούν όσο γίνεται. Ευχαριστω πολύ για την απάντηση 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 1/3/2021 at 2:17 ΜΜ, Super.mum είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια! Ελπίζω να έχω βρει όσο πιο κατάλληλο θέμα μπόρεσα για το θέμα που με απασχολεί. Από μικρή έχω ένα θέμα με τις αράχνες και γενικά με τα έντομα αλλά περισσότερο με αράχνες. Όταν έβλεπα μια μπροστά μου πάντα φώναζα την μητέρα μου να έρθει να την απομακρύνει από το χώρο. Η μητέρα μου κ ο πατέρας μου δεν είχαν ποτέ τέτοιες φοβίες για να μου μεταφέρουν εμένα κάτι τέτοιο. Ούτε κ κάποιος από το πλησιέστερο περιβάλλον. Αντίθετα ο Παππους μου πάντα είχε μανία με τα φίδια και από μικρή έφερνε κ σε εμένα και τα έπιανα , τα κράταγα για λίγο , μου έδειχνε τον τρόπο και εμένα μου άρεσε αυτό. Τα φίδια τα συγκεκριμένα δεν είχαν δηλητήριο. Τέλος παντον θέλω να πω ότι δεν φοβόμουν κάτι τέτοιο αλλά φοβάμαι παρά πολύ τις αράχνες. Μικρή θυμάμαι που είχα παρακολουθήσει κάτι τραγικές ταινίες που είχαν βγει τότε με αράχνες που τρώνε ανθρώπους κ κάτι τέτοιες σαχλαμάρες ... απορώ πραγματικά πως με άφηναν να βλέπω τέτοια πράγματα. Το έχω συνδιάσει λοιπόν κάπως έτσι. Ότι ίσως κάπου από εκεί και πέρα δημιουργήθηκε όλος αυτός ο φόβος για τις αράχνες. Ζούμε στην εξοχή , θέλω να πω δεν είμαστε και Αθήνα. Εδώ έχει περισσότερη φύση και φυσικά όπου υπάρχει περισσότερο φύση δέντρα υπάρχουν κ αυτά. Όταν υπάρχει στον χώρο μου και είναι ας πούμε μεγάλη παθαίνω κάτι σαν κρίσεις πανικού. Μέχρι τώρα το διαχειριζόμουν όσο μπορούσα και ζούσα με αυτό. Πλέον έχει αρχησει και με δυσκολεύει στην καθημερινή μου ζωή. Σήμερα το έβλεπα στον ύπνο μου και δεν ξύπνησα τρομαγμένη αλλά όταν ξύπνησα το θυμόμουν. Μπαίνω σήμερα στο μπάνιο τσουπ πάλι άλλη μια κάθεται εκεί αρκετά μεγάλη σε μέγεθος. Απορώ δηλαδή όλες από το σπίτι μας παίρνανε ; Λες και έτσι επίτηδες συμβαίνει αυτό ... αυτό που φοβάμαι να το συναντάω συνέχεια μπροστά μου ; Η αντίδραση μου σε αυτό ; Έχω βγει από το χώρο που βρίσκεται , έχω κλείσει την πόρτα (λες κ δεν μπορεί να βγει ξέρω γώ) έφυγα γρήγορα στο σαλόνι , με έπιασε τρέμουλο κ ανατριχίλα τόσο πολύ. Είχα τάσεις φυγής εκείνη την στιγμή ήθελα απλά να φύγω από τον χώρο να μην είμαι εκεί όσο είναι το έντομο. Με έπιασαν ταχυπαλμίες και έντονο αίσθημα φόβου και ότι κινδυνεύω. Πραγματικά δυσφορώ ... δεν το μπορώ άλλο αυτό. Τις προάλλες είχε μπει μια η οποία ήταν τρομακτικά μεγάλη .. ήμουν μόνη στο σπίτι με τα παιδιά ... η αντίδραση μου ; Περίμενα 15 λεπτά τον άντρα μου στην άλλη άκρη του δωματίου ... κοίταζα που πάει για όταν έρθει να την σκοτώσει η να την απομακρηνει. Δεν με ενδιαφέρει αρκεί να μην υπάρχει στον ίδιο χώρο με εμένα. Δηλαδή αν δεν μπορούσε να έρθει ; Έφυγε από την δουλειά δηλαδή για να έρθει να την απομακρηνει κ να ξανά φύγει για δουλειά. Ξέρει το πρόβλημα μου. Φοβάμαι γενικά όλο αυτό να μην το μεταφέρω κ στα παιδιά μου και φοβούνται κ αυτά. Τι να κάνω ... σκέφτομαι ότι ίσως χρειάζομαι ειδικό. 

     Το παθαινα με τις μέλισσες αλλά όχι σε αυτό το βαθμό απλώς δεν τις μπορώ τις φοβάμαι με πιάνει ψιλοταραχη αλλά όταν έκανα παιδιά είπα έτσι είστε άτιμες τώρα θα δείτε και πλέον απλώς κάνω έτσι κ τις διώχνω. Με πιάνει ένα κάτι εκείνη την ώρα αλλά σκέφτομαι τα παιδιά μη τους το μετά δώσω και μαζευόμαι... 

    Αν δεν πας σε γιατρό απλώς σκέψου σοβαρά, τι μπορεί να σου κανει μια αράχνη? Ένα έτσι να της κανεις με μια παντοφλα την ελιωσες. Εν τω μεταξυ ακίνδυνα είναι αν το σκεφτείς, αυτά φοβουνται εμάς. Θα έλεγα να ξεκινήσεις να βλέπεις βίντεο και να μάθεις για τη φυση της αράχνης, να έρθεις πιο κοντά της. Νομίζω έτσι θα το ξεπεράσεις... 

     

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 4/3/2021 at 7:51 ΜΜ, Ilaeira είπε:

    Κι εγώ θεωρώ ότι ψυχολόγος αρκεί σε πρώτη φάση. Ο ψυχίατρος θα σου γράψει φάρμακα, τα οποία δεν χρειάζεσαι για μια απλή φοβία. Έχω κι εγώ να σου συστήσω ψυχολόγο στο Παγκράτι αν θέλεις. 

    Ευχαριστω πολύ για την απάντηση. Δυστυχώς όλα όσα γράφω σε αυτό το θέμα αργούν να εγκριθούν και το θέμα δεν εμφανίζεται πάνω πάνω στα πρόσφατα για να τα δουν και αλλά άτομα να μου πουν μήπως έχει περάσει κάποιος κάτι παρόμοιο. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 3/3/2021 at 11:19 ΜΜ, Super.mum είπε:

    Θεωρείς δηλαδή ότι η φάση χρειάζεται ψυχίατρο ; Ο ψυχίατρος δεν είναι για πολύ βαριές καταστάσεις η κάνω λάθος ; 

    Ο ψυχίατρος είναι για διάγνωση, αλλά η ψυχοθεραπεία γίνεται είτε από ψυχίατρο που το έχει επιλέξει σαν ειδικότητα είτε από ψυχολόγο.

    Ο ψυχίατρος μπορεί να κάνει διάγνωση, συνταγογράφηση και συνεδρίες θεραπείας αν θέλει, ενώ ο ψυχολόγος μόνο το τελευταίο. Γι αυτό είπα να σου συστήσω ψυχίατρο που είναι και ψυχοθεραπεύτρια/ψυχοαναλύτρια και ασχολείται και με αυτό το κομμάτι .

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα είμαι καινούρια εδώ ήθελα να ρωτήσω αν το αντιμετωπίζει κάποια κοπέλα το καλοκαίρι που πέρασε υπέφερα πολύ με ζαλάδες αστάθεια όλη μέρα κρεβάτι χωρίς φαγητό κλάμα ότι θα πεθάνω! Ακολούθησαν παρά πολλές εξετάσεις χωρίς κάποιο παθολογικό αίτιο και το συμπέρασμα του νευρολόγου μου ήταν αγχωδεις διαταραχες και ψυχοσωματικα  συμπτώματα στο σώμα! Μετά από αρκετή προσπάθεια δεν Κατάφερα να επανέλθω και μου έδωσε στην αρχή το cipralex 0.5 και σιγά σιγά πήγαμε στα 20mg μέχρι και την περασμένη βδομάδα που έμαθα ότι είμαι έγκυος.  Μίλησα με την νευρολόγο μου και μου είπε τους πρώτους 3 μήνες καλύτερα να μην το πέρνω και αρχίσαμε την σταδιακή μύωση απλά φοβάμαι μην επανέλθω πίσω τώρα με την εγκυμοσύνη!

    Είμαι στην 6 βδομάδα το μόνο σύμπτωμα μου έχω είναι μια ζαλάδα αλλα όχι όλη μέρα και δεν ξέρω αν είναι από την μύωση του αντικαταθλιπτικού ή είναι λόγο εγκυμοσύνης!

    Αν καμιά Κοπέλα έχει αντιμετώπιση κάτι τέτοιο ας με βοηθήσει! Ευχαριστώ :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα